czy musze

[nokata]

Obchodzimy dosc duzo swiat w roku. Publicznych i prywatnych.

A jezeli nie mamy ochote isc na akademie,
nie mamy ochoty przyjmowac zyczen i gosci "z okazji"?

Dyskusja moze i akademicka, ale moim zdaniem,
jezeli ktos mnie zmusza do tego bym swietowal 1 Maja, 15 Sierpnia,
moje wlasne urodziny czy moje wlasne imieniny,
to w jakis sposob ogranicza moja mozliwosc wyboru i przymusza do niechcianych zachowan.

Na fali wszelkiego rodzaju rocznic panstwowych nasunelo mi sie pytanie:

Czy mozna, nie sklocajac sie z innymi,
nie chciec obchodzic swiat panstwowych, koscielnych, wlasnych imienin, wlasnych urodzin,
rocznicy czerwca, maja czy kwietnia (nie istotne co wowczas wydarzylo sie).

Ale i nastepne pytane:
czy z punktu widzenia zycia spolecznego,
mimo ze nie chce niesc sztandarow,
wychodzic w Dniu Swieta BardzoWaznego na ulice w garniturze, klawacie,
przyjmowac Roznych Wyrazow W Dniu (imienin, urodzin, dnia ojca, czy hodowcy kanarkow),
moge pozwolic sobie na tak rozumiana prywatnosc,
czy tez musze dostosowac sie do tego, co robia inni.

A jezeli moge zrezygnowac ze swiat, to z ktorych nie moge?
Wlasnych, panstwowych, koscielnych, czy tylko z tych ktorych nie chce obchodzic (moze i zadnego nie chce obchodzic)

[mantra1]

To moze nieco to rozszerze, skoro jestesmy przy temacie.
Czy musze, ja obchodzaca z autentyczna przyjemnoscia wszelkie swieta, wlasne,
cudze, tzw. "koscielne", ktore w moim przypadku sa raczej swietami
rodzinno-tradycyjnymi udawac, ze ciesze sie z prezentow, ktore ktos mi przy tej
okazji wrecza, nie uwzgledniajac moich preferencji, upodoban, potrzeb, a tylko
swoje wlasne? Czy powinnam wydawac z siebie okrzyki zachwytu, gdy np. dostane od
kogos ksiazke autora, ktory jak wiem jest ulubionym autorem ofiarodawcy, jednak
nie moim, o czym ofiarodawca dobrze wie? Albo plyte z muzyka, ktora uwielbia
ofiarodawca, a ja wcale, o czym takze wie? Albo zestaw do haftowania, od
zamilowanej hafciarki, ktora wie, ze mam do tego dwie lewe rece, czy zestaw
srubokretow od majsterkowicza - pasjonata? Czy powinnam sie cieszyc z prezentow
ofiarowywanych mi niewatpliwie z zyczliwosci, jednak wybieranych "pod siebie", a
nie dla mnie, w mysl zasady "bo ja chce, zebys sie cieszyla tym , co cieszy
mnie"? I nie mowie tu o prezentach typu ciuch w zlym rozmiarze, cos, co juz mam,
czy niechcacy nie trafionych w moj gust.
Mysle, ze to troche podobnie, jak z tym skladaniem zyczen. Ktos, komu one
sprawiaja przyjemnosc, sadzi, ze skladajac je milej mu osobie rowniez bedzie
dobrze przyjety. I chyba tak samo, jak za kazdy prezent wypada podziekowac i
przynajmniej udawac, ze jest wspanialy, tak i dobry obyczaj kaze traktowac
zyczenia. I to obojetnie, czy sa one szczere, czy tylko zdawkowe. W koncu tak
wiele to nie kosztuje.
A co do obchodzenia swiat wszelakich - wedlug mnie nie mozna ignorowac swiat
cudzych, jesli sie wie, ze takowe akurat przypadaja, bo byloby to zwyczajnie
niegrzeczne, podobnie nie da sie odciac od wszelkich swiat rodzinnych (raczej
trudno wyjsc do drugiego pokoju, gdy wszyscy zasiadaja do wigilijnego, czy
wielkanocnego stolu). A swieta wlasne - traktowac z naturalnoscia. Jesli ktos
nie lubi celebry - dyskretnie przemilczec pewne daty, ale kiedy juz kto inny je
"wytropi" nie robic problemu i przyjac wszelkie "dary i wyrazy" z pelnym
prostoty wdziekiem.
O swietach panstwowych sie nie wypowiadam, gdyz nie traktuje ich jako swieta
osobiste, a jedynie jako dni wolne od pracy.

[wedrowiec2]

Trudne, ale możliwe. Nie jestem zwolenniczką kultywowania tradycji, tylko dla
tradycji (nowej, świeckiej) Trudno jest powiedzieć współobywatelom
(pracownikom, członkom rodziny, znajomym bliższym i dalszym), że w tym roku nie
urządzamy imienin, urodzin, rocznicy ślubu. Początkowo odczuwa się lekki
dystans, potem akceptację, ale nie zawsze ze zrozumieniem. O ile można to
zrobić w swoim małym, prywatnym swiecie, to już demonstrowanie inności w
szerzej rozumianym społeczeństwie może być odczuwane jako obraza, czy
lekceważenie. Kiedys poszłam do zakładowego barku i poprosiłam o kanapke z
szynką. Pani wpadła w konsternację, ale już biegła ją robić, gdy zdecydowałam
się na cos innego, równie jadalnego, bo uświadomiłam sobie, że to Wielki
Piątek. Głupio mi było. Nie dlatego, że zapomniałam o poście, a dlatego, że
naruszyłam tradycję i obyczaje innej osoby.
Uważam, że nikogo nie urażę biegnąc na śniadanie wielkanocne w niedbałym
stroju, czy maszerowac pod prąd procesji Bożego Ciała w polarku i z plecakiem.
Ale, w tym dniu nie wejdę do kościoła tak ubrana, o ile nie jestem w
miejscowości turystycznej.

[mantra1]

Zgadzam sie Wedrowcze z tym, co napisalas, jednak o ile calkiem niezle sobie
radze z "nieurzadzaniem" imienin czy urodzin, kiedy nie mam na to ochoty, czasu,
czy "zdrowia", o tyle nie wyobrazam sobie, zebym mogla w tym dniu wylaczyc
telefony, czy udawac, ze mnie nie ma, ignorujac zyczenia bliskich i znajomych.
Podobnie, jak nie wyobrazam sobie np. w pracy, czy na przyjeciu rodzinnym (bo w
innych sytuacjach towarzyskich zawsze mozna sie jakos wykrecic od zaproszenia)
nie wzniesc, chociazby woda toastu za "zdrowie solenizanta itp.", kiedy robia to
inni, bo czulabym sie wtedy jak przyslowiowy gwizdek ja sama, nie mowiac juz o
fetowanej osobie. Jasne, ze na sniadanie wielkanocne w rodzinnym gronie mozna
przyjsc w stroju luznym, jednak nie wyobrazam sobie, bez naprawde powaznej
przyczyny odmowienia udzialu w takim spotkaniu, albo np. zaszycia sie z ksiazka,
przy kompie, badz telewizorze w drugim pokoju, zaopatrzywszy sie uprzednio w
"walowke" pobrana ze swiatecznego stolu )
Cale szczescie, ze nie kosztuje nas to az tak wiele, jak przestrzeganie innych,
o wiele mniej przyjemnych norm obyczajowo-spolecznych