przeczytałam

[alfredka1]

Krystyna Januszewska "Niebo ma kolor zielony"
już dawno nie przeżyłam tak mocno współczesnej powieści. Ma ona formę
zwięzłej, zbeletryzowanej relacji z paru lat życia kobiety 40+. Nie próbuję
jej streścić, tego nie potrafię.Koniecznie muszą ją przeczytać panie mające
starych rodziców i rodzice mający córki.Jedną z wielu refleksji było: o Boże,
jaki biedny jest wędrowiec (`
Zasadniczym wątkiem jest relacja "żona - mąż" /no i znów wracamy do rodziców/.
Zupełnie nie tak to miałam napisać, może powinnam to poukladać ale już taki
dziwny mam charakter, że bardzo chciałabym wiedzieć co o tym sądzicie, no i
co zrobić by za lat parę cierpień własnemu dziecku nie przysporzyć.
Książkę wypożyczyłam w bibliotece.

[e-mail]

[mammaja]

A czy mozna ja zamowic w necie? Chetnie przeczytam!

[mantra1]

Mozna. Wrzucialm w Google i wyskoczylo mi mnostwo ksiegarni internetowych, ktore
maja te ksiazke. Wydawnictwo ZYSK i Ska. kosztuje ok. 21 zl.

[mammaja]

Dzieki! Szarpne sie

[maryna04]

Tez sobie kupie, jutro na Greenpoincie, gdzie kilka na biezaco, bardzo dobrze
zaopatrzonych ksiegarn.

[alfredka1]

0oooo, nie dość że narażam na stres to jeszcze i na wydatki 0o0o0o,
przepraszam ))

[ewelina10]

przed chwilą przyszło w poczcie "niebo koloru zielonego" ... teraz wystarczy
już tylko znaleźć trochę czasu na poczytanie ...

tylko jak to zrobić jeszcze, he ?

[alfredka1]

Ewelinko, może po weekendzie zacznij czytać....
Pozdrawiam fredka

[ewelina10]

zacznę czytać w weekend, od jutra ... bo inaczej się chyba nie da

dzisiaj mam cały dzień do wieczora wypełniony.

[gaja_1]

A ja biedna już 3 dzień czekam na "Bezsenność w Tokio" Bruczkowskiego.
Był czas kiedy konkurowala z "Polactwem" Ziemkiewicza o tytuł tygodnia w PR.
Dzięki temu Bruczko przeżył bezsenność w Warszawie

[ewelina10]

alfredka1 napisała:
> Krystyna Januszewska "Niebo ma kolor zielony"
> już dawno nie przeżyłam tak mocno współczesnej powieści.

udało mi się przeczytać tydzień temu. poświęciłam noc, bo tylko wtedy nikt mi
nie przeszkadza i udaje mi się znaleźć czas.

książka chwilami prawdziwa i może dlatego boli aż do bólu. smutna i koniec też
nie pozostawia złudzeń. przynajmniej dla mnie w odpowiednim momencie nastąpiło
zakończenie, bo chyba już dalej nie byłabym w stanie przeżywać tych zgryzot
razem z bohaterką.

Problem starych rodziców i opieki nad nimi już tyle razy był tutaj poruszany.
Jeszcze raz można tylko przytoczyć, że "starych drzew się nie przesadza", ale
czasami od nas tego życie wymaga.

[mammaja]

A ja ciagle nie mam odwagi. Moze zbyt mocno przezylam opieke nad trzema osobami
z rodziny, ktore mieszkaly u mnie "do konca". Tak bywa, jak sie ma duzy dom i
miekkie serce. Ale jedna z nich byla wlasnie moja mama i dziekuje Bogu, ze bylam
z nia . Moze jednak przeczytam......

[kanoka]

Czytałam kiedyś. Cóż, samo życie.....
Na codzień, staramy się o tym nie myśleć....Zwłaszcza my, matki córek, które
(córki) do tych spraw podchodzą bardziej uczuciowo i z przeświadczeniem o
"obowiązku" zapewnienia osobistej opieki, niż czynia to najbardziej nawet
kochajacy synowie....
Kto z resztą lubi myśleć o własnej starości i problemach, jakie przyniesie ona
jego najbliższym....?
Dlatego sądzę, że nikt na nikim nie powinnien 'wisieć' - ani starzejący się
rodzice na dorosłych dzieciach, ani dorosłe dzieci na starzejących się
rodzicach, ani też oczywiście, żona/mąż na sobie - bez względu na
wiek.....Zarówno wiszący, jak i podtrzymujący nie wychodzą na tym dobrze....
Sporo na temat trudnych rodzinnych związków z nestorami, pisze Josarna, ale
jest to tylko mała kropelka w oceanie, który szumi wokół nas......