dziecko-nauczyciel

[kwirynia]

Mój syn chodzi do piątej klasy, nie jest aniołkiem i niestety
przylgnęła do niego łatka.
Nie jest chuliganem, nie jest agresywny tylko czasami wierci się na
lekcji i przeszkadza, czasami coś palnie niepotrzebnie. Niestety
jest bardzo podatny na wpływ innych kolegów i to nie zawsze tych
grzecznych.
Jest przy tym dzieckiem bardzo wrażliwym i inteligentnym.
Ale ostatnio zauważyłam, że nauczyciele wplątują go we wszystkie
bójki, przepychanki i wszelkiego rodzaju "akcje" w szkole - nie
ważne czy brał czy nie brał w nich udziału.
Ostatnio mąż po zebraniu powiedział, że M. podobno pobił kolegę z
młodszej klasy.... dwa tygodnie temu.
Dziecko zapytane powiedziało, ze zdziwieniem w oczach, że nie wie o
co chodzi. (my zresztą też nie).
I teraz komu wierzyć, jak postąpić - słowo nauczyciela przeciwko
słowu dziecka.
Czy słowo nauczyciela jest zawsze ważniejsze od słowa dziecka.
A jak jest jeśli jedno dziecko mówi co innego niż drugie - któremuś
trzeba uwierzyć - czy zawsze temu, które się skarży?

Pozdrawiam

K

[ca.melia]

Wierzyć dziecku.

Od tego są Rodzice, by stawać zawsze po stronie dziecka ii domniemywac
prawde z jego ust. Chyba, że nauczyciel ma dowody na powtierdzenie swoich słow.
Pobił chłopca? Zatem nie widze problemu, idzie sie do nauczyciela, prosi o
przyprowadzenie owego pobitego i robi się konfrontację.

jesli okazuje sie, że dziecko jest niewinne ( a i ja wierzę, że tak jest) to
prosi się nauczyciela by dziecko za bezpodstawne osądzenie przeprosił.

jeżeli jest odwrotnie, nasze dziecko przeprasza, oraz wysłuchuje
rodzicielskiej pogadanki na temat zaufania, kłamstwa i bicia innych.


Ja zawsze staję po stronoe mojej córki, jeśli nie mam dowodów jej
przewinienia. Zawsze najpierw wierzę jej.

[scher]

ca.melia napisała:

> Wierzyć dziecku.
> Od tego są Rodzice, by stawać zawsze po stronie dziecka i
> domniemywac prawde z jego ust.

Większej bzdury dawno nie czytałem.

[ca.melia]

to wspolczuje Twoim dzieciom

[scher]

Od współodczuwania to moje dzieci mają mnie. Ty się w to nie mieszaj.

[Gość: makurokurosek]

Pamiętam jak w technikum ojciec wkuty wrócił z wywiadówki i naskoczył dlaczego
mam tyle nieobecności, na następny dzień udałam się do wychowawczyni dowiedzieć
się o co chodzi okazało się że mam 2 czy 3 nieobecności na religii.
Proponuję aby spokojniejszy rodzic wybrał sie z dzieckiem do wychowawczyni i
wyjaśnił sprawę

[zarzycka.anna]

Witam,
Zadaje Pani pytania retoryczne pod koniec postu, na które zna Pani odpowiedź (po
częsści znajduje się ona na początku,gdy pisze pani o tym, że ze wzgędu na
opinię jaką ma Pani syn, nauczyciele wplątują go w różne akcje). Pani jednak
kieruje się innym widzeniem Pani syna, co z kolei może prowadzić do tego, że ma
Pani skłonność do bronienia go nawet w sytuacjach, w których nie wymaga on
obrony. Spory, czy trudne sytuacje warto rozstrzygać bez początkowej tezy, tak
aby słyszeć i weryfikować opis sytuacji obu stron i ich argumenty i ewentualnie
pomóc synowi zrozumieć konsekwencje jego zachowania i przyjęcie
odpowiedzialności za to. Jednak jest to niemożliwe wtedy,gdy dowiaduje się Pani
o czymś co miało miejsce dwa tygodnie wcześniej i bardziej słuźy jako argument
w dyskusji. Dlatego warto uzgodnić z wychowawczynią taki system komunikacji ,
który to umożliwi.

Pozdrawiam A.Z.