nowy0071
29.12.06, 21:22
Tak twierdzi mój lekarz... a ja?
Już dawno doszedłem do wniosku, że byłbym paradoksalnie w dużo lepszej
sytuacji psychicznej, gdyby mógł oprzeć moje problemy zdrowotne na uznawanej
chorobie.
Wtedy miałbym czytelną sytuację. Mógłbym wtedy sobie powiedzieć:
-Jestem chory, wiem co mnie czeka i mogę scedować moje dalsze życiowe
decyzje na rozwój choroby. To moja choroba wyznaczyłaby kres mojej aktywności
życiowej, wiedziałbym z czym walczę i wiedziałbym co mnie czeka.
W obecnej sytuacji jestem postrzegany jak hipochondryk, jak cholerny leń, jak
życiowy nieudacznik, który na siłę poszukuje argumentów żeby nic nie robić.
Bo w sumie, żeby być uczciwym w ocenie, jeśli postawić się na miejscu ludzi z
którymi utrzymuję kontakt, w sytuacji mojej rodziny, to pewnie sam nie
potrafiłbym zachować się inaczej. Bo cóż oni widzą? Człowieka, który "był"
chory na boreliozę i wszyscy lekarze już dawno stwierdzili, ze chory na
boreliozę nie jest. I widziałbym człowieka który biega po lekarzach, ale oni
nie widzą choroby - leci do reumatologa, bo nogi bolą,
ale reumatolog nic nie widzi, leci do... no przyznajmy się do kogo jeszcze
chodziliście...