do reni_x

[mea_51]

Witaj Reniu! Tak bardzo trudno o jakieś słowa pocieszenia w obliczu
Twojego nieszczęscia,wszystko zabrzmi jak wytarty slogan. Mimo
wszystko nie jestes osamotniona w swoim bólu, gdybys tylko zechciała
podzielić się z kims zaufanym, kims, kto Cię wysłucha, pocieszy,
doradzi, lub tylko pobędzie z Tobą w najtrudniejszych
momentach...Zdarzają się jeszcze tacy ludzie -naprawdę! Jeśli masz
ochote napisz na priva, borelioza odebrała mi wiele talentów, może
nie potrafie pisac tak jak dawniej, ale może w jakis sposób pomogę
Ci choc troche? Moje życie jest bardzo trudne i zmagam się juz tyle
lat , różne były też moje chwile.. Pozdrawiam Cię cieplo
mea_51

[reni_x]

Basrdzo Ci dziekuje,ze sie odezwalas..myslalam,ze tutaj o mnie
zapomniano..czxytam was czesto,ale nic pisze,,bo..niechce straszyc
nowych moja historia.ktora nie tylko dla mnie jest nie typowa.no,ale
ona jest..od ostatniego juz sie nie lecze,,bo jak?ech..jestem
zmeczona i nie widze nadzieji.mysle,ze nikt mi nie pomoze,nawet
psychicznie..za duzo sie wydarzylo..cwicz,bedzie lepiej!jak to
slysze to niedobrze mi sie robi..jak moge cwiczyc chodzenie,jak
wszysko boli.no ale to umnie psychosomatyczne..he he jak moja cala
choroba.byle do konca..
pozdrawiam

[nataszkam]

Reni, stara gwardia na pewno nie zapomniała- wystarczy spojrzeć na
wątek, aby zobaczyć, że był podbijany
Współczuję Ci położenia- nie potrafię sobie wyobrazić, co
przeżywasz. Pocieszyć tez nie umiem
Reni, pisz w watku- nie po to, by straszyć, ale forum czytają też
lekarze- jedni może skojarzą podobny stan u swoich pacjentów, a u
innych może wywoła to refleskje nad "psychosomatyczną" boreliozą...

Pozdrawiam Cię serdecznie

[gosia_g13]

Witaj Renatko, mimo, iż nie znam Cię bliżej - jestem tu od niedawna -
bardzo wzruszyła mnie Twoja historia.Tak bardzo chciałabym Ci dać
nadzieję , nie wiem jak .Wiem na pewno ,że nie jesteś sama w swym
cierpieniu, są ludzie , którym Twój los nie jest obojętny.Pozdrawiam
gorąco, Gosia.

[mea_51]

Reniu napisalam do Ciebie przed chwilą ,ale chyba nie doszlo, cos
mi się kasuje, muszą mi to madrzejsi naprawic, powtórze list.
Pozdrawiam Cię tymczasem,
mea_51

[reni_x]

dostalam meila od Ciebie,,juz odpisalam,,dziekuje,,,pozdrawiam

[klematis7]

ja plakalam nad twoja historia juz ponad dwa lata temu, kiedy
stawialam pierwsze kroki na tym forum. Teraz placze dalej - nad toba
i nad cala ta zas... choroba. Co za kanal

[bagnowska]

Witaj, Renatko! Zbieram się od wielu dni, żeby napisać do Ciebie. I
nie wiem, jak odbierzesz moje słowa i jakie one mają być. Twoją
historię poznałam w zeszłym roku, kiedy to trafiliśmy z moim
Grzesiem na to forum.Ta zaraza potraktowała Cię szczególnie
okrutnie... Ale nie odbieraj sobie szansy na kolejne wiosny, kiedy
wszystko, a więc i my czujemy kiełkowanie życia. Wierzę, że jesteś
bardzo zmęczona. Ale nie może być tak, że zawsze wszystko będzie do
d...! To nawet matematycznie można sprawdzić.U Ciebie ten czas trwa
niemiłosiernie długo, ale MUSI w końcu minąć i zacznie się mozolna
wspinaczka pod górkę , do lepszego.
My z Grzesiem też mamy chwile zwątpień, wątpliwości...Ale siła
czerpana z innych , z forum pozwala nam nie czuć się samotnymi w tej
bardzo nierównej walce.
Reniu droga, słowa nie oddadzą tego, co mogłabym Ci przekazać ,
patrząc Ci w oczy i przytulić,trzymając za rękę.
Jestem z Tobą, Kochana, przesyłam tyle sił, ile jestem w
stanie.Basia ([e-mail])

[mea_51]

Reniu! Narazie nie mam dostepu do komputera, w przyszłym tygodniu
będę mieć .Nie dostałam Twojego maila .Pozdrawiam Cię cieplutko
mea_51

[joannbernat]

Witaj, Reniu!
Już kawał czasu nie rozmawiałyśmy...
Zaglądam czasem na forum, ale też nic nie piszę. Głupio mi po
prostu.
Za dobrze się mam jak na kogoś, kto nosi w sobie borelkę lat
siedemnaście (a może już i dłużej?)
A przecież, gdy ma się boreliozę, nie wypada się dobrze czuć.
Zwłaszcza, gdy inni cierpią. A już na pewno, gdy cierpią tak bardzo,
jak Ty. Cóż więc mogę napisać?

Czasem, wracając na to forum i czytając je, to mam wrażenie, że moja
obecność tutaj jest jakimś nietaktem. Kogoś takiego, jak ja nie
powinno tu być. Bo ktoś taki, jak ja - chorujący bardzo długo, nie
leczący się i mający się bardzo dobrze, to sytuacja wołająca o
pomstę do nieba i nacechowana niesprawiedliwością.

Tak, to nieporozumienie. To niesprawiedliwość! Wszyscy powinniście
być w tak dobrej formie, jak ja i mieć normalne życie, takie, jak
moje. Albo ja powinnam się czuć tak źle, jak Wy. Jest inaczej.
Czemu tak jest? Nie mam pojęcia. Mogę się tylko domyślać.
"Trzeba walczyć?"
Tak, to jeden z wytartych boreliozowych sloganów.
Proponuję inny: "Wygrałam!"
Może dlatego mi się udało, że uwierzyłam w to, że się da wygrać?
Wszyscy mówią, jaka to ciężka i straszna choroba, ta borelioza...
Tak, jest straszna, jak wiele innych chorób. Ale z każdej choroby
można się wyleczyć. Nawet z takiej, jak ta. Potrzebny jest jedynie
cud.

Cud chyba się stał.
Nie boję się już bakterii. To one się mnie boją. Od paru lat nawet
nie złapałam kataru. Sezon grypowy ma się świetnie. Wokół mnie
wszyscy kichają, smarkają, pokasłują, gorączkują. A mnie nic nie
bierze. Nic!

Wiara czyni cuda, Reniu...
Jedyne, czego Ci w Twojej sytuacji życzę, to wiary, która uczyni ten
cud.
Uśmiecham się ciepło i łagodnie, jak zwykle. Joanna



Nie będę pisać slów pocieszenia.

[zanka.2]

musimy wszyscy wierzyć,że to nasze piekiełko kiedyś się skończy,
właśnie stanie się cud i nasz organizm weżmie góre nad chorobą.
przy życiu trzyma mnie tylko nadzieja ,że tak będzie ,może nie
wylecze się ,ale przynajmniej zachamuje chorobe na długie lata.

[joannbernat]

Przymierzam się powoli do obejrzenia filmu "under your skin".
I aż się trochę boję.
Zobaczę pewnie siebie sprzed nastu lat.
Swoje dawne problemy i dolegliwości.

Tak bardzo się wszystko zmieniło od czasu, gdy chorowałam.
Pamiętam takie dni, kiedy leżałam w łóżku totalnie sparaliżowana i
nie mogłam się nawet sama w nos podrapać.
Wtedy, w tym stanie, NIE UWIERZYŁABYM, gdyby mi ktoś powiedział, że
za parę lat wrócę do zupełnie normalnego życia.
Wtedy, w tym stanie, to spodziewałam się jedynie najgorszego.
To był bardzo dziwny stan... z jednej strony tak bardzo bałam się
śmierci, a z drugiej, tak bardzo jej pragnęłam. Sama nie wiem, czy
bardziej bałam się śmierci, czy dalszego życia.

Ale to przeszłość. Koszmarna przeszłość. Coś, co było i się
skończyło. Tego już nie ma. To tylko wspomnienie.

Wszystko jest więc możliwe. WSZYSTKO!!!

Reniu, wierzę, że umysł ludzki jest tak potężny, że potrafi
wydźwignąć człowieka z każdego stanu, nawet agonalnego.
Dopóki jesteś w stanie oddychać jest nadzieja na to, że za parę lat
też będziesz mogła napisać tak, jak ja, że to co się działo, to
tylko koszmarna przeszłość.
Nie powiem Ci jak to zrobić. Nie wskażę Ci drogi do wyzdrowienia.
Mogę Ci jedynie powiedzieć, że ona jest. I Ty musisz ją znaleźć.
Ja swoją odnalazłam, przeszłam i dotarłam do celu.
Teraz kolej na Ciebie.

Kto wie... może za parę lat o nas nakręcą film? O tym, jak
niemożliwe stało się możliwym?
Jeszcze raz pozdrawiam! JB

[krezus.5]

Witaj!
Przeczytalem co sie Tobie przydazylo nie chcialem wczesniej opisywac na forum
swoich przezyc ale czytajac to co Ty przeszlas postanowilem mimo malo cieplego
przywitania mnie na forum napisac Tobie ze jestem tez po udarze niedokrwiennym i
wyszedlem z tego bardzo dobrzeTo tylko jedno z mielicznych moich nie
napisanych przezyc:
Przezycie Nr.1
Po latach leczenia sie u wielu specjalistow nastapila taka oto przygoda.
Podczas kolejnej wizytu u kolenego lekarza z litosci dostalem skierowanie od
Pani dr na rezonans magnetyczny (za co jestem jej wdzieczny)
Odebralem wynik a tam bylo napisane "w konarze mozgu po stronie lewej
hiperintensywne ognisko sr 0,7cm sugerujacych obecnosc zmiany o charakterze
niedokrwiennym"
Wynik mi wreczono i wyslano mnie do domu nie mowiac nic.Zaniepokojony tym opisem
zadzwonilem zaraz do zaprzyjaznionego neurologa i on powiedzial bym sie z tego
szpitala nie ruszal i poszedl zaraz na ostry dyzur w tym szpitalu
Poszedlem tam powiedzialem jakie mam objawy tz.Problemy z mowa i brak czucia
lewej stopy(wbijajac sobie cos zaostrzonego nic nie czulem problemy ze
zrozumieniem co do mnie sie mowi,brak znalezienia i dobierania odpowiednich
slow.Lekarz neurolog stwierdzil ze to od kregoslupa wiec juz nie wytrzymalem i
pokazalem mu odebrany z przed 5 minut wynik a on nagle kazal mnie przebrac
posadzil mnie na wozek i zawiezli mnie winda na neurologie a tam polozono mnie i
zakazano wstawanie przez 1 dzien
Co smiszniejsze ten odzial neurologiczny to Oddział Neurologii i Leczenia Udarów
Mózgu.
Dodam jeszcze ze jak juz lepiej sie poczulem zapytalem lekarza czy udar moze byc
po ukaszeniu kleszcza a on powiedzial"w żadnym wypadku i prosze nie wymyslac
sobie przyczyn i dodatkowych chorob)
Reni badz silna i wiedz ze wyjdziesz z tego i pamietaj by przy wypisie dali
Tobie wpis ze masz zalecone leczenie sanatoryjne bo ja musialem wstrzasnac
lekarzami a ze nie naleze do lichych facetow to mi wypisali cos takiego.
Pozdrawiam Cie a jakby co to prosze pisz ja zawsze odpisze!!!
Chyba dodam to to mojej malej historii a raczej ja zapoczatkuje o ile kopiujac
te przygode moderatorzy nie wywala tego do smieci
Jesli ktos z moderatorow przeczyta te przygode prosze napisac czy mozna to
opisac raz jeszcze w mojej historii i czy to nie zostanie skasowane

[franiolek1]

Reniu, poki jest w nas troche zycia, poki mozemy oddychac, poki
mozemy spojrzec przez okno na drzewa lub chmury - to warto zyc.
Warto zyc, zeby zobaczyc kwiatek na wiosne, warto zyc, zeby sluchac
szumu spadajacych platkow sniegu, warto zyc, zeby dostac kartke
swiateczna, warto zyc, zeby powachac kubek goracej herbaty....
Cierpienie jest niesprawiedliwei wiem jak czesto nie mozna sie od
niego opedziec. Ale poki jest w nas zycie, to musimy sie bic i
walczyc.
Ty Reniu wiesz to lepiej od nas wszsytkich. To Ty nas tego uczysz,
to Ty pokazujesz, ze trzeba i mozna, to dzieki Tobie wiemy, ze
poddawac sie nie mozna.
Jezeli Ty nam tego nie pokazesz, to bedzie nam o wiele ciezej i tez
opuscimy rece.
Ja Reniu licze na Ciebie....

[zo_sia01]

Mea, twoj wpis w tym wątku jest bardzo nie na miejscu, nie spodziewalam się po
Tobie takich slow, powtarzam za Aneta - wiecej pokory!

Joasiu, napisałas jak zwykle piekne slowa, myslę, że Renia doskonale je rozumie.
Napisalas, że nie pocieszasz - Ty dajesz cos wiecej - Nadzieje. Tę najwieksza,
jaka istnieje.

Reniu, ja nie potrafie pisac tak pieknie, ale wiesz, ze calym sercem jestem z
Toba. Nie wiem, co mam Ci napisac - wszystko juz bylo. Powtorze za innymi - nie
rezygnuj! Pisalam Ci juz to kiedys i pisze teraz - w kazdej sytuacji mozemy
nasze zycie uczynic pieknym. Jest wielu wokol nas potrzebujacych pomocy. I kazdy
z nas moze pomagac. Ja myslę, że pomaganie innym daje silę.

Wczoraj widzialam w jakichs wiadomosciach wzmianke o chorym na SM, przykutym do
wozka, ktory siedzac przy komputerze i swoim sprzęcie potrafi kierować
samochodami (tirami) przeprowadzając je przez zakorkowane ulice, pomagając im
przejechać. Ci kierowcy nazywają go generałem i mówią, że bez niego przejazd tej
samej trasy byłby o wiele dłuższy. Nigdy nikogo nie zgubi, każdemu pomoże. A
siedzi zamknięty w pokoju.

Reniu, nie zamykaj sie w chorobie! Ty jestes potrzebna! Kazdy z nas jest
potrzebny. Poszukaj tylko komu jestes potrzebna. Na pewno nam tutaj na forum.
Zobacz jak wielu ludzi potrzebuje wsparcia. Ty masz wiele doswiadczenia - moze
sprobujesz? Nie zamykaj sie, prosze! Daj sobie i nam szanse!

[reni_x]

Mysle,ze nie powinniscie krytykowac mea za jej post..kazdy z nas
odbiera innaczej,bo jestesmy inni.skadaja sie na to rozne
czynniki.przezycia,uczucia i osobiste podejscie do tematu
walki...kazdy podejmuje te walke innaczej..
post Joasi jest dlamnie iskierka nadzieji ...ze mozna tez....takich
postow powinno byc wiecej na forum.ciesze sie z Joasia i zycze jej
dalszych sukcesow.