zazdrość Malucha

[paris4]

Moja córka ma 20 m-cy, synek 3 lata i 7 miesięcy
Do tej pory wszytko się jako tako układało. Niestety od jakiś 2
tygodni Małą dopadła straszna zazdrość o starszego brata. No nie da
się z nimi we dwójkę nic zrobić bok iedy tylko zjamę się, bawię
chwilę ze Starszym, Mloda urządza cyrk nie z tej ziemi - wrzeszczy,
tupie, krzyczy non-stop swoje imię - po to żeby nią się zająć. Chce
mnie mieć na wyłączność. Bardzo to utrudnia nam życie i szkoda mi
syna. Tłumaczę jej (dużo już rozumie, ale mało mówi) że bawimy się w
coś na zmianę np. mama najpierw goni Hanię a potem Olka, ale nic nie
trafia.
Przechodziłyście przez to? Możecie coś doradzić żeby nie było tego
okropnego wrzasku i życie wrócilo do normy?

[anaj75]

Ja przechodziłam zazdrość Młodego w jego drugim roku życia. Gdy
Starszy siadał na kolanach, Młodziak go spychał, gdy zaczynałam
czytać Większemu, wyrywał książkę. Oj, chyba mało pomog, bo trwało
to coś koło 2 lat. Oczywiście, szukałam aktywności, które mogli
jednocześnie wykonywać. Ale Mniejszy niemal zawsze się denerwował,
że Starszemu coś lepiej wychodzi.
Ja stosowałam zasadę, cierpliwości tyle, ile dam rady a nawet
odrobine więcej Starałam się pomóc mu w określaniu uczuć,
np. "Widzę, że spychasz brata z moich kolach. Chyba chciałbyś, żebym
tylko ciebie obejmowała. Ale zobacz brat też chce, żebym go
potrzymała. Może uda mi się was obu potrzymać" Jak nie dało rady, to
wymyślałam coś innego - turlanie się albo dawałam zabawki w łapki i
uciekałam chwilę odetchnąć. Ciężka praca u podstaw. Ta zazdrość
stale gdzieś wypływa w takiej, czy innej postaci. To jest
szczególnie charakterystyczne dla rodzeństw z małą różnicą wieku. Ja
jakoś zaakceptowałam, że jest to jedno z uczuć, w pewnym sensie
nadzorczych wobec rodziców Ale, niestety, złotej rady nie mam.