Śmierć - Bóg - Zmartwychwstanie

[Gość: Dzik]

Notatki z nieudanych rekolekcji:

Akt 1 Śmierć
Akt 2 Przed Bogiem
Akt 3 Zmartwychwstanie
Epilog

[Gość: Dzik]

Akt
pierwszy
ŚMIERĆ

"To nie jst tak, że boje się
umrzeć.
Ja tylko nie chcę być przy tym
obecny".

Woody
Allen.

==============================================

Drzwi zadrżały - kto
to?
-
śmierć
weszła drobna malutka z kosą jak
zapałka
Zdziwienie. Oczy w
słup
A
ona
- przyszłam po
kanarka.

Ks. Jan Twardowski - Usłyszane
zapisane.

--------------------------------------------

LUDZIE NIE BOJA SIE SMIERCI, ...

[Gość: Kagan]

... BOJA SIE TYLKO PROCESU UMIERANIA!

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Akt pierwszy ŚMIERĆ

> "To nie jst tak, że boje się
> umrzeć.
> Ja tylko nie chcę być przy tym
> obecny".
> Woody
> Allen.
>
> ==============================================

> Drzwi zadrżały - kto
> to?
> -
> śmierć
> weszła drobna malutka z kosą jak
> zapałka
> Zdziwienie. Oczy w
> słup
> A
> ona
> - przyszłam po
> kanarka.

> Ks. Jan Twardowski - Usłyszane
> zapisane.

> "Śmierć, jak wiemy, jest wydarzeniem nie
> tylko
> naturalnym, ale także społecznym, religijnym,
> kosmicznym. Mówimy oczywiście o
> śmierci
> przychodzącej w zwykłym, względnie
> stabilnym
> porządku życia; w czasach wielkich
> klęsk
> żywiołowych, wielkiej zarazy, wojny,
> ludobójstwa,
> zwykłe pogrzeby są często niewykonalne,
> zwłoki
> masowo się usuwa do zbiorowych dołów albo
> spopiela,
> kości są anonimowe, nie ma czasu na
> rytuały.
> W normalnych - w przybliżeniu - czasach rytuały
> są
> konieczne. Śmierć, chociaż nie jest
> wydarzeniem
> rzadkim albo niezwykłym, zawsze narusza
> spójność
> zbiorowości, rodzi niepokój i zatrwożenie,
> wytrąca
> z rutyny. Rytuał ma przywracać normalność,
> utwierdzić
> od nowa skaleczoną wspólnotę. W naszej
> obyczajowości
> również stypa jest częścią tego procesu: wracamy
> do
> domu, wszystko działa, jemy wieczerzę, jesteśmy
> tą
> samą zbiorowością.[..] Śmierć rodzi zarówno
> fasynację,
> obecną zwłaszcza w niektórych
> cywilizacjach
> (przykładem Meksyk), jak też chęć usunięcia
> sprawy
> z
> pamięci".

> Leszek Kołakowski - O pogrzebach.
>
> ---------------------------------------------------

[Gość: Belial]

Gość portalu: Kagan napisał(a):
> LUDZIE NIE BOJA SIE SMIERCI, BOJA SIE TYLKO PROCESU UMIERANIA!
> To jest cala prawda! Koniec i kropka!
> Kagan
Cóż nic dodać nic ujać. Zgadzam się. Mozna tylko podać analogie operacji..Nie
boimy sie utraty wyrostka robaczkowego tylko samej operacji.
Można tu też poruszyć problem eutanazji. Dlaczego własnie ludzi trzyma się w tym
najmniej przyjemnym stadium zjawiska zwanego śmiercią/umieraniem?..to tak jakby
kogoś operowac na wyrostek przez kilka lat. Troche trąci barbarzyństwem czyż nie?
Ja wyznaje zasadę iż nie ważne CZY zyjesz...natomiast ważne jest JAK zyjesz...
przy takim spojrzeniu na cała sprawe naszej egzystencji godna śmierć nabiera
dużego znaczenia...Jeżeli boimy się samego umierania to uczyńmy je najmniej
bolesnym i stresującym jak to tylko mozliwe. Czyż nie?

[Gość: AndrzejG]

Zgadza się.
Podejrzewam jednak ,że to TY chciałbyś decydować o swojej śmierci.
Co zrobisz jak zadecyduje o tym twój wnuczek(ukochany),
który ma dość opieki nad dziadziusiem?
To nie takie proste.
Dziwię sie modlitwie o ochronę od nagłej śmierci.
Ona jest najlepszym wyjściem.
Wolę zawał od raka.

Andrzej

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Dziwię sie modlitwie o ochronę od nagłej śmierci.
> Ona jest najlepszym wyjściem.
to relikt z przeszłości,
myślę, że ludzie bali się wtedy dużo bardziej niż my
dzisiaj umrzeć bez rozgrzeszenia czy choćby tzw
ostatniego namaszczenia.
Może też chodziło o uregulowanie spraw ziemskich
- testamenty itp - co i dziś jest ważne.
> Wolę zawał od raka.
ja też, byle jak najpóźniej,
gdy przynajmniej dzieci będą 'na swoim'.
>
> Andrzej

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > Dziwię sie modlitwie o ochronę od nagłej śmierci.
> > Ona jest najlepszym wyjściem.
> to relikt z przeszłości,
> myślę, że ludzie bali się wtedy dużo bardziej niż my
> dzisiaj umrzeć bez rozgrzeszenia czy choćby tzw
> ostatniego namaszczenia.
> Może też chodziło o uregulowanie spraw ziemskich
> - testamenty itp - co i dziś jest ważne.
> > Wolę zawał od raka.
> ja też, byle jak najpóźniej,
> gdy przynajmniej dzieci będą 'na swoim'.
> >
> > Andrzej
>

I tu jest bies pogrzebany.
Zawsze jest za wcześnie.

Andrzej

[Gość: Jasiek]

> I tu jest bies pogrzebany.
> Zawsze jest za wcześnie.
>
> Andrzej

Mysle, ze smierc jest nieodlacznym elementem zycia.
Towarzyszy nam stale od poczatku, gdy pomagamy
umierac innym, gdy tylko sie temu przygladamy, ale takze,
gdy umieraja nasze wlasne komorki...
W pismiennictwie staropolskim roi sie az od podrecznikow
dobrego umierania. Smierc byla oswojona, byla
'chlebem powszednim'. Dopiero w XX stuleciu, na dobra
sprawe, zaczelismy udawac, ze smierci nie ma.
Dlatego jestesmy na nia po prostu nieprzygotowani...
I nawet z nia skonfrontowani mowimy 'odszedl', 'nie ma
go wsrod nas...'. Smierc 'odeszla' nawet z jezyka...

Nie boj sie, Andrzeju, jak juz nadejdzie, na pewno
ja przyjmiesz i zaakceptujesz.
Bo ona ma talent, wybiera moment wlasciwy...
Pewnie beda rozpaczac BLIScy, to naturalne.
Ty jednak WTEDY bedziesz wiedzial...

Zycze spokoju!
I DLUGIEGO ZYCIA w milosci
Jasiek

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Jasiek napisał(a):

>
> > I tu jest bies pogrzebany.
> > Zawsze jest za wcześnie.
> >
> > Andrzej
>
> Mysle, ze smierc jest nieodlacznym elementem zycia.
> Towarzyszy nam stale od poczatku, gdy pomagamy
> umierac innym, gdy tylko sie temu przygladamy, ale takze,
> gdy umieraja nasze wlasne komorki...
> W pismiennictwie staropolskim roi sie az od podrecznikow
> dobrego umierania. Smierc byla oswojona, byla
> 'chlebem powszednim'. Dopiero w XX stuleciu, na dobra
> sprawe, zaczelismy udawac, ze smierci nie ma.
> Dlatego jestesmy na nia po prostu nieprzygotowani...
> I nawet z nia skonfrontowani mowimy 'odszedl', 'nie ma
> go wsrod nas...'. Smierc 'odeszla' nawet z jezyka...
>
> Nie boj sie, Andrzeju, jak juz nadejdzie, na pewno
> ja przyjmiesz i zaakceptujesz.
> Bo ona ma talent, wybiera moment wlasciwy...
> Pewnie beda rozpaczac BLIScy, to naturalne.
> Ty jednak WTEDY bedziesz wiedzial...
>
> Zycze spokoju!
> I DLUGIEGO ZYCIA w milosci
> Jasiek

Moje życie upływa w miłości,
lecz wolałbym smierć niespodziewaną.
Po cóż mi narażać bliskich na konieczność
podejmowania decyzji o eutanazji.

Andrzej

P.S.
Skąd wiesz ,że wtedy będę wiedział?

[Gość: Jasiek]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Gość portalu: Jasiek napisał(a):
>
> >
> > > I tu jest bies pogrzebany.
> > > Zawsze jest za wcześnie.
> > >
> > > Andrzej
> >
> > Mysle, ze smierc jest nieodlacznym elementem zycia.
> > Towarzyszy nam stale od poczatku, gdy pomagamy
> > umierac innym, gdy tylko sie temu przygladamy, ale takze,
> > gdy umieraja nasze wlasne komorki...
> > W pismiennictwie staropolskim roi sie az od podrecznikow
> > dobrego umierania. Smierc byla oswojona, byla
> > 'chlebem powszednim'. Dopiero w XX stuleciu, na dobra
> > sprawe, zaczelismy udawac, ze smierci nie ma.
> > Dlatego jestesmy na nia po prostu nieprzygotowani...
> > I nawet z nia skonfrontowani mowimy 'odszedl', 'nie ma
> > go wsrod nas...'. Smierc 'odeszla' nawet z jezyka...
> >
> > Nie boj sie, Andrzeju, jak juz nadejdzie, na pewno
> > ja przyjmiesz i zaakceptujesz.
> > Bo ona ma talent, wybiera moment wlasciwy...
> > Pewnie beda rozpaczac BLIScy, to naturalne.
> > Ty jednak WTEDY bedziesz wiedzial...
> >
> > Zycze spokoju!
> > I DLUGIEGO ZYCIA w milosci
> > Jasiek
>
> Moje życie upływa w miłości,
> lecz wolałbym smierć niespodziewaną.
> Po cóż mi narażać bliskich na konieczność
> podejmowania decyzji o eutanazji.

Smierc 'niespodziewana' nie daje CI gwarancji,
ze bliscy nie beda narazeni na niebezpieczenstwo,
ktorego sie obawiasz...
TO raczej smierc spodziewana upowaznia do rozwazania
w ogole takiej ewentualnosci, przy czym jak sie glebiej
zastanowic, to KAZDA smierc jest spodziewana...
Od ktorego momentu zatem nalezalo by sie ewentualnie moc
zaczac zastanawiac nad mozliwoscia eutanazji? CO by
moglo decydowac? Stan ciala, ducha, a moze portfela?
To juz chyba lepiej zawczasu popelnic samobojstwo...


>
> Andrzej
>
> P.S.
> Skąd wiesz ,że wtedy będę wiedział?

Z obserwacji ludzi, natury, z lektury
oraz ze wspomnianych podrecznikow...

Serdecznie pozdrawiam
Jasiek

[Gość: AndrzejG]

Pisząc o 'niespodziewanej' śmierci miałem co innego na mysli.
Wolę śmierć nagłą i krótką , czyli w sumie niespodziewaną,
od powolnego umierania w bólu i cierpieniu.
Jeżeli miałbym wybieać , to nie chciałbym byc ciężarem dla rodziny
i nie chciałbym zyc w świadomości końca życia.
Jest oczywistym ,że człowiek żyje w przeswiadczeniu swojego końca.
Jednak odkłada to na przyszłość i zapomina ,że co dzień zbliża sie
nieuchronnie , krok po kroku do tablicy z napisem The End.
Wolałbym dostać ta tablica raz a porzadnie.

Dla wierzących jest to tylko zmiana swiatów i zyją nadzieją na lepsze jutro.
Niewierzacym pozostaje tylko 'czysta śmierć'.

Co do eutanazji nie mam ugruntowanego zdania i dlatego trudno
mi mówić o odpowiednim momencie na podjecie decyzji.


Andrzej

[Gość: Jasiek]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Pisząc o 'niespodziewanej' śmierci miałem co innego na mysli.
> Wolę śmierć nagłą i krótką , czyli w sumie niespodziewaną,
> od powolnego umierania w bólu i cierpieniu.
> Jeżeli miałbym wybieać , to nie chciałbym byc ciężarem dla rodziny
> i nie chciałbym zyc w świadomości końca życia.
> Jest oczywistym ,że człowiek żyje w przeswiadczeniu swojego końca.
> Jednak odkłada to na przyszłość i zapomina ,że co dzień zbliża sie
> nieuchronnie , krok po kroku do tablicy z napisem The End.
> Wolałbym dostać ta tablica raz a porzadnie.
>
> Dla wierzących jest to tylko zmiana swiatów i zyją nadzieją na lepsze jutro.
> Niewierzacym pozostaje tylko 'czysta śmierć'.
>
> Co do eutanazji nie mam ugruntowanego zdania i dlatego trudno
> mi mówić o odpowiednim momencie na podjecie decyzji.
>
>
> Andrzej

Mysle, ze Cie rozumiem.
Jesli chodzi o mnie, to nie wiem, jaka smierc bylaby
dla mnie najlepsza. Czasem cierpiac czlowiek uczy sie
wielu rzeczy, a czasem tez ucza sie ci, ktorzy w tym
uczestnicza. Nie, zeby apoteozowac cierpienie...
Chodzi raczej o to, by zaakceptowac jego ewentualnosc.
WIesz, to tak, jak ze starzejaca sie kobieta, ktora
nadal usiluje udawac nastolatke, bo nie chce zaakceptowac
nieublaganego uplywu czasu. Poza tym, ze jest zalosna,
traci swa godnosc, to jeszcze powieksza swoj bol...
Dla jasnosci: w zaden sposob Ci nie imputuje
ucieczki przed potencjalnym cierpieniem. Mysle, ze to
calkiem naturalne, wlasciwe nam wszystkim z Chrystusem
wlacznie, ze jesli mozna ten 'kielich' oddalic, to
chcielibysmy to uczynic...

Jak chodzi o to 'lepsze jutro' to musze powiedziec, ze nie
zyje nadzieja na nie. Dla mnie wazna jest ciaglosc
egzystencji ze smiercia jako jednym z jej etapow po
prostu. A wzrastanie w ogromnie duzej mierze zalezy od naszego
stosunku do wlasnej egzystencji. Jesli zatem kiedys bedzie
nam lepiej, niezaleznie od tego, czy przed, czy po smierci,
to dlatego, ze wiecej zrozumiemy, nauczymy sie bardziej
kochac i akceptowac to, co nieuniknione...

Dziekuje tez za uwage o eutanazji. Bardzo jest uczciwa.
Ja oczywiscie nie mam watpliwosci. Uwazam, ze walczyc trzeba
do konca. Do konca miec nadzieje, a wierzyc nawet wowczas,
gdy nadziei braknie... Ale to moja opinia. Odmienne szanuje.

Pozdrawiam serdecznie
Jasiek

[Gość: Kagan]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Zgadza się.
> Podejrzewam jednak ,że to TY chciałbyś decydować o swojej śmierci.
> Co zrobisz jak zadecyduje o tym twój wnuczek(ukochany),
> który ma dość opieki nad dziadziusiem?
> To nie takie proste.
K: Aby przeprowadzic eutanazje w Australii czy Holandii trzeba konsylium lekarskiego.
Tylko pacjenci o zdrowym umysle a nieuleczalnie chorzy fizycznie moga
zarzadac eutanazji, a nie ich rodzina! Zreszta na zachodzie staruszkow trzymaja z dala
od rodzin...

[Gość: ania]

Jak widac po Palestynczykach to oni sie nie boja dynamit za pas i do Allacha
ale po co zabieraja ze soba tylu innych?

[Gość: Hania]

Gość portalu: Kagan napisał(a):


> >
> K: Qurcze! Nie mozesz pisac normalnie, tylko po slowie na linijke?
> I po co te cytaty z zydka Kolakowskiego, ex supermarksisty i ksiedza z ksiezyca
> ?
> Zygmunta baumana tu jeszcze tylko brakuje, UBeka przerobionego na "filozofa"...
> LUDZIE NIE BOJA SIE SMIERCI, BOJA SIE TYLKO PROCESU UMIERANIA!
> To jest cala prawda! Koniec i kropka!
> Kagan

Mozesz mowic za siebie, a nie za cala ludzkosc? Chyba, ze tak daleko zaszedles w
procesie autogloryfikacji, ze przyjmujesz za pewnik to, ze cala ludzkosc mysli i
czuje tak jak Ty. W takim przypadku polecam wizyte u lekarza.
Czy nawet w tak refleksyjnym watku jak ten musisz kogos opluc i zmieszac z blotem
(Kolakowski)? Inaczej nie potrafisz? Biedny jestes. Musisz byc bardzo samotny.

[Gość: Belial]

łeee..jak ja nie lubie takiego pseudowspółczucia ...to takie żałosne

[Gość: Dzik]

Ludzie boją się różnych rzeczy

[Gość: AndrzejG]

[Gość: Dzik]

Ludzie boją się samotności,
ale być samotnym to jak umrzeć dla innych ludzi.
Ludzie boją się biedy bo ta zagraża duchowej i
materialnej kondycji człowieka.
Ludzie boją się o zdrowie dzieci i osób bliskich.
Boją się ciemności, zamknietych pomieszczeń,
złego psa i pająków. Ale te wszystkie lęki to chyba
nic w porównaniu z lękiem przed śmiercią.

Bo ten ostatni odbiera nawet chęć do życia.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Ludzie boją się samotności,
> ale być samotnym to jak umrzeć dla innych ludzi.
> Ludzie boją się biedy bo ta zagraża duchowej i
> materialnej kondycji człowieka.
> Ludzie boją się o zdrowie dzieci i osób bliskich.
> Boją się ciemności, zamknietych pomieszczeń,
> złego psa i pająków. Ale te wszystkie lęki to chyba
> nic w porównaniu z lękiem przed śmiercią.
>
> Bo ten ostatni odbiera nawet chęć do życia.

Wszystkie leki sa pochodne leku przed smiercia.
Imagine.

[Gość: Hania]

Dziku, dziekuje za cytaty. Piekne! Czesc z nich znalam, ale Kolakowskiego nie.
Pozdrawiam,
Hania

[Gość: Dzik]

Przepraszam za te połamane linie tekstu.

Walczę z tym zjawiskiem od pewnego czasu
też mnie to wnerwia bo psuje odbiór treści
- to jakiś konflikt między softwarem
Linux, Netscape i edytorem tekstowym, z którego
korzystam od czasu gdy mi się okienko FORUM zamknęło,
zjadając na zawsze wynik mojej ponad godzinnej pracy.


Będę z tym walczył, może ulegnę Gatesowi i przejdę na
Explorera.


Dzięki za dzięki i pozdrawiam.

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Przepraszam za te połamane linie tekstu.
>
> Walczę z tym zjawiskiem od pewnego czasu
> też mnie to wnerwia bo psuje odbiór treści
> - to jakiś konflikt między softwarem
> Linux, Netscape i edytorem tekstowym, z którego
> korzystam od czasu gdy mi się okienko FORUM zamknęło,
> zjadając na zawsze wynik mojej ponad godzinnej pracy.
>
>
> Będę z tym walczył, może ulegnę Gatesowi i przejdę na
> Explorera.
>
>
> Dzięki za dzięki i pozdrawiam.
>

aaaaa , walczysz z monopolem Gatesa.
Jak to ma się do uznania monopolu w wierze?
Zdaję sobie sprawę ze niepoprawności skali porównania,
jednak przykład biegnie z góry.

Andrzej

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> aaaaa , walczysz z monopolem Gatesa.
niestety ale jestem wpięty w technologiczną sieć
która musi się charakteryzować bardzo dużą
niezawodnością i odpornością na wirusy, włamania itp.
koledzy, fachowcy nie mają dobrego zdania o Windowsach
jeśli o to chodzi i raczej mają rację.

> Jak to ma się do uznania monopolu w wierze?
konkurencja na polu wiary zwłaszcza gdy opiera się na
tzw. reklamie negatywnej nie jest chyba zbyt zdrowa
dla żadnej z 'konkurujących' religii.

ale trudno to porównywać.

> Zdaję sobie sprawę ze niepoprawności skali porównania,
> jednak przykład biegnie z góry.
>
> Andrzej

[Gość: Jasiek]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Przepraszam za te połamane linie tekstu.
>
> Walczę z tym zjawiskiem od pewnego czasu
> też mnie to wnerwia bo psuje odbiór treści
> - to jakiś konflikt między softwarem
> Linux, Netscape i edytorem tekstowym, z którego
> korzystam od czasu gdy mi się okienko FORUM zamknęło,
> zjadając na zawsze wynik mojej ponad godzinnej pracy.
>
>
> Będę z tym walczył, może ulegnę Gatesowi i przejdę na
> Explorera.

Wowczas nie tylko godzine stracisz...

> Dzięki za dzięki i pozdrawiam.
>

A mnie sie to rozdrobnienie nawet podoba.
Nie kumulujac slow pozwala na lepszy
namysl nad trescia...
Jak widac, de gustibus...

Pozdrawiam
Jasiek

[Gość: Dzik]

"Otóż jednym z dwóch jest śmierć. Bo albo tam niejako
nic nie ma i człowiek po śmierci nawet wrażeń żadnych
nie odbiera od niczego, albo jest to, jak mówią,
przeobrażenie jakieś i przeprowadzka duszy stąd na inne
miejsce. Jeśli to brak wrażeń, jeśli to coś jak sen,
kiedy ktoś śpiąc - nawet widziadeł sennych nie ogląda
żadnych, toż przedziwnym zyskiem byłaby śmierć.
Bo zdaje mi się, że gdyby ktoś miał wybrać w myśli taką
noc, w której tak twardo zasnął, że nawet mu się nic
nie śniło, i inne noce, i dni własnego życia miał z nią
zestawić i zastanowiwszy się powiedzieć, ile też dni i
nocy przeżył lepiej i przyjemniej od tamtej, to myślę,
że nie jakiś prywatny człowiek, ale nawet Wielki Król
znalazłby, że na palcach policzyć by je można w
porównaniu do tamtych innych dni i nocy. Więc jeżeli
śmierć jest czymś w tym rodzaju, to ja ją mam za czysty
zysk. Toż wtedy cały czas nie wydaje mi się ani
odrobinę dłuższy niż jedna noc. Jeżeli zaś śmierć to
niby przesiedlenie się duszy stąd na inne miejsce i
jeżeli to prawda, co mówią, że tam są wszyscy umarli,
to jakże może być większe dobro ponad nią, sędziowie.
(...) Więc i wy sędziowie, powinniście z pogodą i
nadzieją mysleć o śmierci, a tylko tę jedną prawde mieć
na oku, że do człowieka dobrego nie ma przystępu żadne
zło ani za życia, ani po śmierci, a bogowie nie
spuszczają z oka jego sprawy. (...) Ale oto już i czas
odejść; mnie na śmierć, wam do życia. Kto z nas idzie
do tego, co lepsze, tego nie wie jasno nikt - chyba
tylko Bóg.


Platon - Obrona Sokratesa.

[Gość: Dzik]

EPIKUR

"Staraj się oswoić z myślą, że śmierć jest dla nas
niczym, albowiem wszelkie dobro i zło wiąże się z
czuciem; a śmierć jest niczym innym, jak właśnie
całkowitym pozbawieniem czucia. Przeto owo niezbite
przeświadczenie, że śmierć jest dla nas niczym,
sprawia, że lepiej doceniamy śmiertelny żywot, a przy
tym nie dodaje bezkresnego czasu, lecz wybija nam z
głowy pragnienie nieśmiertelności. W istocie bowiem nie
ma nic strasznego w życiu dla tego, kto sobie dobrze
uświadomił, że przestać żyć nie jest niczym strasznym.
Głupcem jest atoli ten, kto mówi, że lękamy się śmierci
nie dlatego, że sprawia nam ból, gdy nadejdzie, lecz że
trapi nas jej oczekiwanie.
Bo zaiste, jeśli jakaś rzecz nie mąci nam spokoju swoją
obecnością, to niepokój wywołany jej oczekiwaniem jest
zupełnie bezpodstawny.
A zatem śmierć, najstraszniejsze z nieszczęść, wcale
nas nie dotyczy, bo gdy my istniejemy, śmierć jest
nieobecna, a gdy tylko śmierć się pojawi, wtedy nas już
nie ma. Wobec tego śmierć nie ma żadnego związku z
żywymi, ani z umarłymi; tamtych nie dotyczy, a ci już
nie istnieją.


Diogenes Laertios - Żywoty i poglądy słynnych
filozofów.

[Gość: Dzik]

"Rozważajmy zatem śmierć wedle Jezusa Chrystusa, a nie
bez Chrystusa. Bez Jezusa Chrystusa jest ona
przerażająca i odrażająca; jest postrachem natury.
W Jezusie Chrystusie jest zgoła inna: jest powabna,
święta i radosna dla tego, co wierzy. Wszystko jest
słodyczą w Jezusie Chrystusie, nawet śmierć. Dlatego
nawet cierpiał i umarł, by uświęcić śmierć i
cierpienia. Jako Bóg i jako człowiek był wszystkim,
co wielkie, i wszystkim co nędzne, aby uświadomić w
sobie wszystkie rzeczy z wyjątkiem grzechu i stać się
wzorem wszelakich kondycji"


Pascal - Rozprawy i listy.

[Gość: Dzik]

Jan Sztaudynger - Piórka
=============================

---
Nie zbudzę się pewnego ranka,
Ot, spodziewana niespodzianka.

---
Nie trudno umrzeć moi mili,
Wszyscy to jakoś potrafili.

---
Nie spieszno mi na tamtą stronę,
Tu łąki takie zielone...

---
Stanę się prochem i pyłem,
Nic strasznego, wszak już nim byłem.

---
Pan Bóg się z nami w ciuciubabkę bawi,
A my jesteśmy tak bardzo ciekawi.

---
"Nie umrę wszystek,
Zostanie po mnie figowy listek.

---
Rzekł sen, do raju wręczając mi klucze:
- Śmierci cię uczę !
-

[Gość: Dzik]

Akt
drugi
PRZED
BOGIEM

"Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest, lituj mej
żałości"

Jan Kochanowski - Treny X,
1580

===================================================

"Umrzeć. Po śmierci stanąć przed Bogiem. Co to
znaczy
- stanąć przed Bogiem. Będziesz przez Niego
osądzony.
Co to znaczy - będziesz przez Niego osądzony.
Jezus
mówiąc o sądzie ostatecznym przygotował cię na
to,
za co będziesz zbawiony, za co
potępiony.
Powie zbawionym: "Byłem głodny, a daliście mi
jeść;
byłem spragniony, a daliście mi pić". Potępionym
powie:
"Byłem głodny, a nie daliście mi jeść; byłem
spragniony,
a nie daliście mi pić". I zakończy tę
litanię:
"Cokolwiek uczyniliście jednemu z braci
moich
najmniejszych, mnieście uczynili". A ty chyba
nigdy
temu dostatecznie nie dowierzałeś. Jakoś nigdy
tego
nie brałeś poważnie. Że to tylko takie opowiadanie.
Nigdy sprawa pomocy ludziom potrzebującym nie
była
przedmiotem twojego jakiegoś rachunku
sumienia.
W tym wszystkim miałeś jakieś generalne
zastrzeżenia,
przez które nie umiałeś przejść. Jak może się
Bóg
identyfikować z człowiekiem znajdującym się w
jakiejś
poważnej potrzebie. Dopiero teraz, stojąc przed
Bogiem,
pojmujesz, w czym rzecz, że tak miałeś dorastać
do
miłości, która musi się sprawdzać, wykazać
czynem
bezinteresownym. Za pomoc bezinteresowną
zostaniesz
zbawiony, za interesowność będziesz potępiony.
Uratuje
się tylko to, co było tu na ziemi
prawdziwie
bezinteresowną służbą człowiekowi. Tylko to cię
uratuje
od zapadnięcia się w nicość. Tylko to cię
przeprowadzi
na drugą stronę, w ten świat miłości. Tylko to
jest
twoim światłem. Tylko na tyle będziesz
świecił.
Tylko światło twoje wejdzie do królestwa
światła.
Więcej nic. Wszystko inne jest w tobie
ciemnością.
Zostanie w ciemności.

Zostaniesz osądzony - jeśli słowo 'osądzony'
faktycznie
ci pomaga odczuć chwilę, która cię czeka. Równie
dobrze
można powiedzieć: osądzisz sie sam. Bo tam się
zobaczysz w prawdzie. Popatrzysz sobie w oczy. Ujrzysz
całe swoje życie w jednym rzucie. W sposób z niczym
nieporównywalny z możliwościami ziemskimi. Zobaczysz
wszystkie konsekwencje swoich dobrych ale i złych
czynów.
Zwłaszcza tych, o których nie chciałeś wiedzieć,
których nie chciałeś sobie uświadamiać. Zobaczysz,
jak
zafałszowałeś sobie sumienie. Wszystkie bariery i
hamulce, które sobie ustawiłeś i pozakładałeś na swoim
sumieniu, żebyś miał nieskrępowany dostęp do swoich
przyjemności.
Wszystkie argumenty i uzasadnienia, które
nagromadziłeś, aby wytłumaczyć swoje lenistwo,
dogadzanie sobie, aby usprawiedliwić twoją
interesowność, chciwość, pazerność,
zachłanność. Przed Bogiem wszystkie kamuflaże,
maskowanie twojego egoizmu zostaną do końca obnażone,
odpadną jak zeschły liść. Zobaczysz siebie w Bogu,
który jest Wszechbytem. Zobaczysz się ty, jeden z
bytów, w Nim zakorzeniony. Może się aż zdziwisz. -
jeśli słowo 'zdziwienie' jest tu adekwatne - jak bardzo
jesteś i byłeś z Nim złączony. Jak bardzo w Nim jesteś
i byłeś przez wszystko, co w tobie jest i było dobrem,
prawdą, pięknem, porządkiem, sprawiedliwością,
prawością, uczciwością.
Będziesz zaskoczony - jeżeli to słowo tam jest
adekwatne do tych przeżyć, które ci będą towarzyszyły -
że Bóg tak przenika całą rzeczywistość świata, tę
ludzką duchową ale i tę materialną. Będziesz żałował,
żeś nie dotarł nigdy dostatecznie głęboko do tekstów
św. Pawła, który mówił ci,
że w Nim się poruszmay, żyjemy, jesteśmy. Będziesz
żałował
- jeśli słowo "żałować" jest tutaj stosowne - że, choć
to przecież jakoś przeczuwałeś, to jednak tego
nie
dopowiedziałeś sobie do końca tam na ziemi. Że twoje
życie ziemskie było egzaminem, który miałeś zdać przed
sobą i przed Bogiem. To nawet tobie samemu przychodziło
do głowy w chwilach zamyśleń, ale tego w końcu nie
brałeś zbyt poważnie, że w tym ziemskim czasie danym ci
do dyspozycji miałeś się sprawdzić ze swojej mądrości i
odwagi,
roztropności i opanowania, ze swojej
sprawiedliwości
i
miłości.
Miałeś w ciągu życia doróść do nieba, do Boga, który
jest sprawiedliwością i miłością, mądrością i
pokojem.
Czy dorosłeś. Teraz zobaczysz, ile w twoim życiu
było
głupstw i nieporozumień, ile straciłeś czasu, sił i
uwagi na zbieranie rzeczy i pieniędzy, tytułów i
stanowisk, pochwał i odznaczeń. Będziesz miał żal do
ludzi - jeśli słowo 'żal' po tamtej stronie jest
możliwe - którzy cię wprowadzali w chrześcijaństwo, że
tak fałszywie, dziecinnie, prymitywnie przedstawili ci
prawdy wiary.
Będziesz miał żal do siebie, że nie podjąłeś sam
trudu,
by pogłębić zrozumienie tych prawd, co mogłoby ci
zupełnie zasadniczo pomóc żyć. Będziesz miał trochę
żalu do tych, którzy byli odpowiedzialni za twoje
wychowanie religijne,
że przeniosłeś przez życie obraz Boga jako
starca,
choćby nawet czcigodnego i pełnego godności. Będziesz
miał żal do siebie, bo przecież w ciągu swojego
dojrzałego wieku mogłeś i miałeś obowiązek dorastać
również do tajemnicy Boga. Teraz już nawet będziesz
wiedział, skąd to się wzięło. Zasugerowałeś się
słowem: 'osoba Boża',
tak jakby to miało związek z osobą człowieka, i
już
pozostał w tobie na całe życie obraz Boga w
ludzkiej
postaci.

Stanąć przed Bogiem. Chyba będziesz się tak czuł
jak
ktoś, kto siedział na sali teatralnej podczas
spektaklu
i został niespodziewanie zaproszony za kurtynę.
Chodzi
między kulisami, wśród jupiterów, przygląda się
jak
funkcjonuje scena obrotowa, odwiedza
poszczególne
garderoby, przechowalnie kostiumów, wciąż
zdumiony
powtarza: "Ach, to tak, a ja

[Gość: Dzik]

c.d.

Stanąć przed Bogiem. Chyba będziesz się tak czuł
jak
ktoś, kto siedział na sali teatralnej podczas
spektaklu
i został niespodziewanie zaproszony za kurtynę.
Chodzi
między kulisami, wśród jupiterów, przygląda się
jak
funkcjonuje scena obrotowa, odwiedza
poszczególne
garderoby, przechowalnie kostiumów, wciąż
zdumiony
powtarza: "Ach, to tak, a ja myślałem, a ja nie
widziałem,
choć muszę przyznać, że domyślałem się,
przeczuwałem,
że chyba to jest tak, jak to teraz widzę". To tak
jakbyś w teatrze kukiełkowym został zaproszony na drugą
stronę i zobaczyłbyś niewidzialne dla gości teatru
nitki, które poruszają poszczególne kukiełki -
zwierzęta i krajobrazy, księżyc i słońce, powozy i
koleje żelazne.
A przecież mogłeś to wszystko wiedzieć, gdybyś
tylko
z prawdziwą wiarą patrzył na świat, gdybyś
naprawdę
wierzył w Boga i Jezusa
Chrystusa.
Stanąć przed Bogiem. Poczujesz się tak jak
człowiek,
który widział wszystko w jednej płaszczyźnie
fotografii, zobaczył to wszystko nagle w trzech
wymiarach. Jakby ten, który widział obrazy tylko
biało-czarne, nagle zobaczy, że świat jest kolorowy.
Jakbyś był człowiekiem niewidomym i nagle otworzyły ci
się oczy, jakbyś był głuchym i nagle usłyszał dźwięki.
Jakbyś nagle zaczął słyszeć w stereofonii. Jakbyś
siedział całe życie w celi więziennej i nagle otworzono
ci drzwi na wolność.
Jakbyś dotąd był skuty kajdanami i nagle zdjęto
ci
je z nóg i rąk. Jakbyś ty, dziecko, otrzymał
mądrość
mędrca. Jakbyś otrzymał wrażliwość mimozy,
dobroć
anioła".

ks. Mieczysław Maliński - Pokochać
życie.

----------------------------------------------------

[Gość: AndrzejG]

Czasem mnie diabeł kusi, by uwierzyć w Boga

Stanisław Jerzy Lec

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Czasem mnie diabeł kusi, by uwierzyć w Boga
>
> Stanisław Jerzy Lec
>

dzięki
to piękne
:-)

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > Czasem mnie diabeł kusi, by uwierzyć w Boga
> >
> > Stanisław Jerzy Lec
> >
>
> dzięki
> to piękne
> :-)

bo prawdziwe.
:)

[Gość: Dzik]

Akt
trzeci
ZMARTWYCHWSTANIE

"Ani oko nie widziało, ani ucho nie
słyszało,
ani serce człowieka nie zdołało
pojąć,
jak wielkie rzeczy przygotował Bóg
tym,
którzy Go
miłują".
1 Kor 2,9; Iz 64,3; Jr
3,16


==================================================


" Owego dnia przyszli do Niego saduceusze,
którzy
twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zapytali
Go
w ten sposób: "Nauczycielu, Mojżesz
powiedział:
'Jeśli ktoś umrze bezdzietnie, niech jego
brat
pojmie wdowę po nim i wzbudzi potomstwo swemu
bratu'.
Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił
się
i umarł, a ponieważ nie miał potomstwa,
zostawił
swoją żonę bratu. Tak samo drugi i trzeci - aż
do
siódmego. W końcu po wszystkim umarła ta kobieta.
Do którego więc z tych siedmiu należeć będzie
po
zmartwychwstaniu ? Bo wszyscy ją mieli za
żonę".
Jezus im odpowiedział: "Jesteście w błędzie,
bo
nie znacie Pisma ani mocy
Bożej.
Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani
żenić,
ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie
Boży
w niebie. A co do zmartwychwstania umarłych,
to
nie czytaliście, co wam Bóg powiedział w
słowach:
'Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba
?'
Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz
żywych".

Ewangelia św. Mateusza
22,23


"Jeżeli zatem głosi się, że Chrystus
zmartwychwstał,
to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że
nie
ma zmartwychwstania ?. Jeżeli nie ma
zmartwychwstania,
to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeżeli
Chrystus
nie zmartwychwstał, daremne jest nasze
nauczanie,
próżna jest także nasza wiara. Okazuje się
bowiem,
że byliśmy fałszywymi świadkami Boga, skoro
umarli
nie zmartwychwstaną, przeciwko Bogu świadczyliśmy,
że z martwych wskrzesił Chrystusa. Jeśli umarli
nie
zmartwychwstają, to i Chrystus nie
zmartwychwstał.
A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna
jest
wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w
waszych
grzechach. Tak więc i ci, co pomarli w
Chrystusie,
poszli na
zatracenie.
Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie
nadzieję
pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich
ludzi
godni
politowania.
Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał
jako
pierwociny spośród tych co pomarli. Ponieważ
bowiem
przez człowieka przyszła śmierć, przez
Człowieka
też dokona się zmartwychwstanie. I jak w
Adamie
wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy
będą
ożywieni".
Św. Paweł - 1 list do Koryntian; 1 Kor
15,12



Epilog


=================================================

"Ona mi pierwsza pokazała
księżyc
I pierwszy śnieg na świerkach, i pierwszy
deszcz.

Byłem wtedy mały jak
muszelka.
a czarna suknia matki szumiała jak Morze
Czarne.

Noc.

Dopala się nafta w
lampce.
Lamentuje nad uchem
komar.
Może to ty, matko, na
niebie
jesteś tymi gwiazdami kilkoma
?.

Albo na jeziorze żaglem białym
?.
Albo falą w brzegi pochyłe
?.
Może twoje dłonie
posypały
mój manuskrypt gwiaździstym pyłem
?.

A możeś jest południowa
godzina,
mazur pszczół w złotych sierpnia pokojach
?.
Wczoraj szpilkę znalazłem w trzcinach
-
od włosów. Czy to nie twoja
?.

.............................."

K.I.Gałczyński - Spotkanie z
matką.

[Gość: k]

Troche z innej strony...

[Gość: Imagine]

Gość portalu: k napisał(a):


Piekny watek. Brawo Dzik i dzieki Ci za to. Ja jednak, jesli mozna, inaczej widze
sprawe umierania, Boga i zmartwywstania. Po pierwsze uwazam, ze nasza cywilizacja
miala poczatek w innej czesci naszego Universe, nie tu na Ziemii. Po drugie,
pierwsi osadnicy byli istotami duchowymi, potrafiacymi zmieniac gestosc swego
ciala ze spirytualnego do fizycznego wedle zyczenia. Z biegiem czasu,
prawdopodobnie po uplywie milionow lat ziemskich, osadnicy owi zatracili swa
zdolnosc zmieniania gestosci swych cial i aby to osiagnac jedynym wyjsciem byla
wlasnie... smierc fizyczna, ktora uwalniala cialo spirytualne z wiezienia
3-wymiarowej rzeczywistosci. Osadnicy owi, stajac sie "bardziej ziemscy", zaczeli
experymentowac z Natura (w podobny sposob jak to robimy dzisiaj) i to doprowadzilo
do katastrofy. Tu dochodzimy do biblijnego Wygnania z Raju. Reszte juz znamy.
Smierc stala sie koniecznoscia, ale tak nie bylo kiedys i naszym celem jest powrot
do owego Edenu, gdzie nie bylo chorob, smierci fizycznej, pracy (tak, tak,
zwolennicy etyki kapitalistycznej). Generalnie naszym celem jest niesmiertelnosc
fizyczna a nie jakies zaswiaty. W zaswiaty udajemy sie na swego rodzaju SAD,
o ktorym pisze Dzik, ale powracamy na ziemie, do szkoly, by w koncu zrozumiec
swe powolanie do zycia wiecznego, w tym trzecim wymiarze.
Pozdr, Imagine.

[Gość: Dzik]

Twój list wygląda trochę jak scenariusz filmu s-f -
"Gwiedne wrota" albo coś takiego.

to ciekawe
choć mniej prawdopodobne od istnienia Boga (Stwórcy),
którego obecność ludzi wierzący odczuwają na codzięń.

Jeśli powiesz, że ten Bóg to po prostu przybysz z
kosmosu to się z tobą +- zgadzam.
Jeśli powiesz, że Jezus był pierwszym, który musiał
umrzęc by żyć wiecznie to nie ma zgody.

Dziku-ty masz przechlapane

[Gość: AndrzejG]

nie dość ,że atakuja cię tacy niewierzący jak ja,
to jeszcze musisz odpowiadać różnego rodzaju wierzącym inaczej.

Andrzej

[Gość: Dzik]

Ale ja się wcale nie czuję atakowany przez was
i lubię wam odpowiadać.

Jest kilka wyjątków od tej reguły,
ci którym nie odpisuję wiedzą o kogo chodzi

przenosząc w real

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Ale ja się wcale nie czuję atakowany przez was
> i lubię wam odpowiadać.
>
> Jest kilka wyjątków od tej reguły,
> ci którym nie odpisuję wiedzą o kogo chodzi

no właśnie.
W realu też lubię byc w centrum uwagi , jednak to jest moje środowisko
ukształtowane przy moim udziale.
A tu?Tyleż przypadkowości, anonimowości pozwalającej na niewybredne ataki.
Aż głupio wystepować i w roli atakującego.

Andrzej

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Twój list wygląda trochę jak scenariusz filmu s-f -
> "Gwiedne wrota" albo coś takiego.
>
> to ciekawe
> choć mniej prawdopodobne od istnienia Boga (Stwórcy),
> którego obecność ludzi wierzący odczuwają na codzięń.
>
> Jeśli powiesz, że ten Bóg to po prostu przybysz z
> kosmosu to się z tobą +- zgadzam.
> Jeśli powiesz, że Jezus był pierwszym, który musiał
> umrzęc by żyć wiecznie to nie ma zgody.

To nie Bog przybyl z kosmosu. Podroze miedzygalaktyczne mozliwe sa tylko
za pomoca czegos podobnego do teleportacji, gdzie Swiadomosc przemieszcza
sie odbudowujac (lub obudowujac sie) zgodnie do zastanych warunkow fizycznych.
Nie ma innego Boga niz Zycie samo.
Jezus nie byl pierwszym, ktory umarl by zyc wiecznie. My wszyscy doswiadczamy
tego procesu i w rzeczywistosci zyjemy wiecznie czy tego chcemy czy nie, czy wiemy
o tym czy nie. Zmieniamy tylko (nasza swiadomosc, ktora w rzeczywistosci jestesmy)
garnitur w jakim wystepujemy, jesli pozwolisz mi na takie porownanie.
Rola Jezusa bylo pokazanie, ze nie ma smierci, tej ktorej tak sie boimy,
przypomnienie nam o dawno zapomnianych umiejetnosciach, zycia wiecznego, tu na
ziemi. Nie wiem co kosciol nawyprawial z naukami, gdyz ta wersja, ktora nam
tluka do glow kupy sie nie trzyma.
Pozdr, Imagine.

[Gość: Dzik]

Ladnie konczysz rozmowe ze mna

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Dzik napisał(a):


Dzieki Dziku, nie widzialem ET, ani innych Gwiezdnych Wojen. Duzo czytam
na ten temat, ale nic w rodzaju Power Rangers. Poza tym rozmyslam i dochodze
do takich a nie innych wnioskow. Dusze sie w dogmie proponowanej przez kosciol
katolicki, ale dusze sie tez w doktrynie Darwina. Uwazam za szczyt blazenady
przyjecie, ze zycie zaczelo sie na ziemi. To taka sama prawda jak to, ze slonce
kreci wokol ziemi. Nie jestes pierwszym ,ktory konczy rozwazania ze mna w ten
wlasnie sposob. Czy lepiej naprawde rozmawiac o Bozi, Sadzie Ostatecznym czy moze
lepiej przyjac te historie jako zagadke i szukac prawdziwego znaczenia tych
cywilizacyjnych symboli ? Juz czas by ludzkosc wyrosla z kupy niedorzecznosci,
niedopowiedzen, czyichs klapek na oczach, nie uwazasz ?
Pozdr, Imagine.

[Gość: Dzik]

nie miałem niczego złego na myłśi i nie chciałem cię,
bron Boże, urazić, pisząc do ciebie 'E.T.'

Nie widziałeś - jak piszesz - filmu Spillberga,
więc może nie wiesz, że E.T. był to bardzo
sympatyczny gość z kosmosu. Gdyby twoja teoria była
słuszna to, i ty, i ja, bylibyśmy takimi goścmi z
kosmosu.

Pisząć 'trzymaj się' pisałem jak E.T. do E.T.


pozdrawiam

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> nie miałem niczego złego na myłśi i nie chciałem cię,
> bron Boże, urazić, pisząc do ciebie 'E.T.'
>
> Nie widziałeś - jak piszesz - filmu Spillberga,
> więc może nie wiesz, że E.T. był to bardzo
> sympatyczny gość z kosmosu. Gdyby twoja teoria była
> słuszna to, i ty, i ja, bylibyśmy takimi goścmi z
> kosmosu.
>
> Pisząć 'trzymaj się' pisałem jak E.T. do E.T.
>
>
> pozdrawiam
>
>

Nie gniewam sie Dziku, mam jednak problem, gdyz ludzie zazwyczaj unikaja
glebszych refleksji na poruszony przez Ciebie temat. Ot, papka podana i
skonsumowana. Dla mnie Jezus byl takim wlasnie przybyszem, przypominaczem,
misjonazem, naszym "kuzynem" ze zrodla, z ktorego tu sie dostalismy, a o ktorym
wiekszosc juz zapomniala. Echo owego Raju, Edenu, kolaczace sie w piwnicach
naszych swiadomosci, musi miec swoj odpowiednik w rzeczywistosci, ktora byla
kiedys naszym zyciem !!!! My nic nie jestesmy w stanie wymyslec, co juz nie
istnialo kiedys.
Pozdr, Imagine.

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Notatki z nieudanych rekolekcji:
>
> Akt 1 Śmierć
> Akt 2 Przed Bogiem
> Akt 3 Zmartwychwstanie
> Epilog

Zabrałem już głos w dyskusji , a pwinienem zacząć od tego postu.
Według mojego rozeznania to tylko śmierć jest pewnikiem.
Reszta to wymysł ludzi.

Andrzej

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Gość portalu: Dzik napisał(a):
>
> > Notatki z nieudanych rekolekcji:
> >
> > Akt 1 Śmierć
> > Akt 2 Przed Bogiem
> > Akt 3 Zmartwychwstanie
> > Epilog
>
> Zabrałem już głos w dyskusji , a pwinienem zacząć od
> tego postu.
> Według mojego rozeznania to tylko śmierć jest
> pewnikiem.
> Reszta to wymysł ludzi.
>
> Andrzej
To zupełnie na odwrót niż ludzie wierzący
dla których Bóg i zmartwychwstanie są pewnikiem
- na ile może być pewnikiem to, w co wierzę -
a śmierć jako kres wszystkiego jest wymysłem ludzi.
Zresztą, nie obraź się, ale wymysłem ludzi niewierzących.

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > Gość portalu: Dzik napisał(a):
> >
> > > Notatki z nieudanych rekolekcji:
> > >
> > > Akt 1 Śmierć
> > > Akt 2 Przed Bogiem
> > > Akt 3 Zmartwychwstanie
> > > Epilog
> >
> > Zabrałem już głos w dyskusji , a pwinienem zacząć od
> > tego postu.
> > Według mojego rozeznania to tylko śmierć jest
> > pewnikiem.
> > Reszta to wymysł ludzi.
> >
> > Andrzej
> To zupełnie na odwrót niż ludzie wierzący
> dla których Bóg i zmartwychwstanie są pewnikiem
> - na ile może być pewnikiem to, w co wierzę -
> a śmierć jako kres wszystkiego jest wymysłem ludzi.
> Zresztą, nie obraź się, ale wymysłem ludzi niewierzących.
>

Przeciez wiesz ,że nie obrażam się.
To co napisałeś jest głebokie i warte przemyślenia.

Mam powazne wątpliwości , co jest wymysłem ludzi: kres wszystkiego
czy życie wieczne?

Andrzej

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):


> Mam powazne wątpliwości, co jest wymysłem ludzi:
> kres wszystkiego czy życie wieczne?
ciekawe, czy jest ktoś rozumny, kto nigdy nie ma takich
wątpliowści.

Mnie się nie mieści w głowie, że miałbym być jedynie
kupą materii. Trochę lepszą niż byle bydle, bo zdolną
do inteligentnego, abstrakcyjnego myślenia
i np wymyślenia sobie Boga.
Chociaż niewiele wiemy o tym co naprawdę myśli
o nas nasz pies, może też myśli abstrakcyjnie.

Nie mięści mi się w głowie, że to wszystko czym żyję,
wszystkie uczucia, marzenia, pamięć, wyobraźnia, to
jedynie wynik jakiegoś szczególnego zbiegu okoliczności
w naturze.
Nie mieści mi się w głowie że świat ogranicza się
jedynie do materii lub jej braku (próżnia) i nie może
(dlaczego ?) istnieć coś ponadto.

Może to braki w wyobraźni, których nie mają osoby nie
wierzące w Boga.


Daje mi do myślenia, że człowiek jest jedyną istotą,
która w sposób świadomy wyznacza sobie lub przyjmuje
(Dekalog) kodeks postępowania, a następnie świadomie
ten kodeks łamie.
Grzeszy dla samej przyjemności grzeszenia.
Powiem przewrotnie, że gdyby człowiek
był po prostu zwierzęciem to chyba, najgorszym ze
wszystkich, bo zdolnym do najgorszych okrucieństw
i łajdactw bez sensu, a to byłoby dziwne, bo przyroda
jest bardzo 'sensowna'.

Myślę, że istnienie w człowieku i wokół niego, tego
wyjątkowego w przyrodzie zła, jest dowodem na istnienie
szatana (księcia ciemności), jako przeciwieństwa Boga,
a skoro istnieje szatan to tym bardziej musi istnieć
Bóg, bo "przyroda nie lubi próżni".

Paradoksalnie nie tylko wyjątkowe dobro ale
i zło w świecie też jest dowodem na istnienie
Boga.

Można w to wierzyć lub nie.
Ale dlaczego nie ???


>
> Andrzej

[Gość: AndrzejG]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
>
> > Mam powazne wątpliwości, co jest wymysłem ludzi:
> > kres wszystkiego czy życie wieczne?
> ciekawe, czy jest ktoś rozumny, kto nigdy nie ma takich
> wątpliowści.
>
> Mnie się nie mieści w głowie, że miałbym być jedynie
> kupą materii. Trochę lepszą niż byle bydle, bo zdolną
> do inteligentnego, abstrakcyjnego myślenia
> i np wymyślenia sobie Boga.
> Chociaż niewiele wiemy o tym co naprawdę myśli
> o nas nasz pies, może też myśli abstrakcyjnie.
>
> Nie mięści mi się w głowie, że to wszystko czym żyję,
> wszystkie uczucia, marzenia, pamięć, wyobraźnia, to
> jedynie wynik jakiegoś szczególnego zbiegu okoliczności
> w naturze.
> Nie mieści mi się w głowie że świat ogranicza się
> jedynie do materii lub jej braku (próżnia) i nie może
> (dlaczego ?) istnieć coś ponadto.
>
> Może to braki w wyobraźni, których nie mają osoby nie
> wierzące w Boga.
>
>
> Daje mi do myślenia, że człowiek jest jedyną istotą,
> która w sposób świadomy wyznacza sobie lub przyjmuje
> (Dekalog) kodeks postępowania, a następnie świadomie
> ten kodeks łamie.
> Grzeszy dla samej przyjemności grzeszenia.
> Powiem przewrotnie, że gdyby człowiek
> był po prostu zwierzęciem to chyba, najgorszym ze
> wszystkich, bo zdolnym do najgorszych okrucieństw
> i łajdactw bez sensu, a to byłoby dziwne, bo przyroda
> jest bardzo 'sensowna'.
>
> Myślę, że istnienie w człowieku i wokół niego, tego
> wyjątkowego w przyrodzie zła, jest dowodem na istnienie
> szatana (księcia ciemności), jako przeciwieństwa Boga,
> a skoro istnieje szatan to tym bardziej musi istnieć
> Bóg, bo "przyroda nie lubi próżni".
>
> Paradoksalnie nie tylko wyjątkowe dobro ale
> i zło w świecie też jest dowodem na istnienie
> Boga.
>
> Można w to wierzyć lub nie.
> Ale dlaczego nie ???
>
>
> >
> > Andrzej
>

Też się zastanawiałem , ale dlaczego uwierzyć.
To jest taka sfera człowieka ,że nic na przymus, nie da się.
Nieraz zastanawiam sie nad sensem tego wszystkiego i czy
rzeczywiście jestesmy kupą materii i czym poza rozbudowanym
mysleniem abstrakcyjnym różnimy się od zwierząt.
Róznimy się umiejętnościa pisania , bo swoistą mowę
posiadają i zwierzęta.Posiadają one również zależności
i uwarukowania zachowań pomagające życ w grupie.
Róznimy się od nich tym ,że potrafiliśmy to zapisać i przekazywać
idee bez konieczności naszej obecności.
Dodatkową różnicą jest świadomość mijania,
a w związku z tym zadawanie sobie pytania 'po co to wszystko'
'Czyż jest jakiś sens w moim zyciu , gdyby ograniczało się tylko do materii?'

Najprościej uwierzyć w siłę sprawczą tego wszystkiego.Całe życie
napiera jasności , wszystko jest poukładane , mamy Dekalog i problemem
moralności jest w zasadzie jego przestrzeganie.
Tylko w tej wierze za dużo jest działań człowieka ,a za mało samego Boga.
Dlaczego mam uwierzyć nie widząc?

Jakiś sens tego wszechświata powinien być ,ale to nie znaczy że musi.
Siłę sprawczą możemy nazwać Bogiem , ale nie jest on tym opisywanym
przez ludzi.Ten nasz ziemski Bóg służy do uregulowania życia społecznego,
tu na ziemi i był i jest wykorzystywany do celów czysto przyziemnych.
To tym bardziej nie uwierzę w takiego Boga.

A zło i dobro.To jest też wymysł rozumu ludzkiego , jego mozliwości
oceny zdarzeń czyli nie może być dowodem na istnienie drugiego
wymysłu abstrakcyjnej częsci naszego umysłu.

Dziku , pewnie Ci jest łatwiej z ta wiarą.

Andrzej

[Gość: Dzik]

AG:
Też się zastanawiałem, ale dlaczego uwierzyć.
To jest taka sfera człowieka, że nic na przymus,
nie da się.

Dz:
Każdy wierzyć może, trochę lepiej lub trochę gorzej.
"Szukajcie a znajdziecie".

Może wpadnij czasem do kościoła dominikanów to ten przy
Freta po schodkach w dół, niedziela 12:00, a jeśli
chcesz wysłuchać modlitw dzieci 'za mamę i za misia'
(autentyczne) o 10:30.

AG:
Róznimy się umiejętnościa pisania, bo swoistą mowę
posiadają i zwierzęta. Posiadają one również zależności
i uwarukowania zachowań pomagające życ w grupie.

Dz:
słyszałeś pewnie w jak skomplikowany ale precyzyjny
sposób, pszczoły przekazują sobie informacje gdzie
szukać nektaru. To piękne.

AG:
Różnimy się od nich tym, że potrafiliśmy to zapisać
i przekazywać idee bez konieczności naszej obecności.
Dodatkową różnicą jest świadomość mijania,
a w związku z tym zadawanie sobie pytania 'po co to
wszystko'.
'Czyż jest jakiś sens w moim zyciu , gdyby ograniczało
się tylko do materii?'

Dz:
Ba, a czy ja wiem o czym 'myśli' pies?.
Może też o przemijaniu i po co to wszystko.
Albo co myślą słonie gdy przystają przy szkielecie
innego słonia. Stoją jakby odprawiałay nabożeństwo
żałobne.

AG:
Najprościej uwierzyć w siłę sprawczą tego wszystkiego.
Całe życie nabiera jasności, wszystko jest poukładane,
mamy Dekalog i problemem moralności jest w zasadzie
jego przestrzeganie.
Tylko w tej wierze za dużo jest działań człowieka,
a za mało samego Boga.
Dlaczego mam uwierzyć nie widząc?

Dz: Bo gdybyś widział, wiara nie była (smutną)
koniecznością.

AG:
Jakiś sens tego wszechświata powinien być, ale to nie
znaczy że musi.
Siłę sprawczą możemy nazwać Bogiem, ale nie jest on tym
opisywanym przez ludzi. Ten nasz ziemski Bóg służy do
uregulowania życia społecznego, tu na ziemi i był i
jest
wykorzystywany do celów czysto przyziemnych.
To tym bardziej nie uwierzę w takiego Boga.

Dz:
jeśli ktoś wykorzystuje swojego boga do przyziemnych
celów
to nie chodzi mu o boga tylko o te cele.
Nie jest człowiekiem prawdziwie wierzącym.
Ale czy to wina Boga ?

AG:
A zło i dobro. To jest też wymysł rozumu ludzkiego,
jego mozliwości oceny zdarzeń czyli nie może być
dowodem
na istnienie drugiego wymysłu abstrakcyjnej częsci
naszego
umysłu.
Dziku , pewnie Ci jest łatwiej z ta wiarą.
Andrzej

Dz:
czasem trudniej, gdy mam nastawiać drugi policzek lub
wybaczać a ręce świerzbią.

No i ten dekalog .... ech czasem chciałoby się
zgrzeszyć a oko opatrzności patrzy.
Gorzej niż w 'Big Brother'.

[Gość: waw]

Ukłony
ostatnio rzadko zagladam na forum, bo jakby skórczyła mi się czasoprzestrzeń
zawodowa, ale kiedy tacy klasycy, jak Dzik i Andrzej dyskutują, to korci do
włączemia sie.
Przerabiałem dwukrotnie punkt 1, raz kiedy powiedziano mi, że mam
prawdopodobnie czerniaka i drugi raz kiedy zbierali mnie na stole operacyjnym
po reakcji na jakieś farmaceutyczne świństwo. Zastanawiam się, która śmierć był
gorsza, ta która zabiła chęć życia, czy ta, ktróa zabrała mi 4 minuty? To było
kiedy miałem 19 lat, ale do dziś czasami słyszę ten smutny głos, mój własny
głos ... to koniec chłopie, paczkuj się. Zmartwychwstawałem też dwa razy,
pierwszy kiedy z poparzeniami na klacie i rurą w gardle obudziłem się pośród
kabli tego cholernego pikania, a drugi raz kiedy nadeszły wyniki badań
histopatologicznych. Miałęm szczęście, rozpoznanie było błędne.
Nie doznałem środkowej części dramatu, cały czas byłem sam, bez tuneli,
światełek i spływającej na mnie dobroci, nic, kompletnie nic. I tak się
zacząłem zastanawiać, czy On jest, czy nie, a może nie zasłużyłem sobie na
słynne obrazy z życia pożyciu?
Może trochę smucę, ale nie mogłem się powstrzymać.
Serdeczne pozdrowienia.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: waw napisał(a):

> Ukłony
> ostatnio rzadko zagladam na forum, bo jakby skórczyła mi się czasoprzestrzeń
> zawodowa, ale kiedy tacy klasycy, jak Dzik i Andrzej dyskutują, to korci do
> włączemia sie.
> Przerabiałem dwukrotnie punkt 1, raz kiedy powiedziano mi, że mam
> prawdopodobnie czerniaka i drugi raz kiedy zbierali mnie na stole operacyjnym
> po reakcji na jakieś farmaceutyczne świństwo. Zastanawiam się, która śmierć był
>
> gorsza, ta która zabiła chęć życia, czy ta, ktróa zabrała mi 4 minuty? To było
> kiedy miałem 19 lat, ale do dziś czasami słyszę ten smutny głos, mój własny
> głos ... to koniec chłopie, paczkuj się. Zmartwychwstawałem też dwa razy,
> pierwszy kiedy z poparzeniami na klacie i rurą w gardle obudziłem się pośród
> kabli tego cholernego pikania, a drugi raz kiedy nadeszły wyniki badań
> histopatologicznych. Miałęm szczęście, rozpoznanie było błędne.
> Nie doznałem środkowej części dramatu, cały czas byłem sam, bez tuneli,
> światełek i spływającej na mnie dobroci, nic, kompletnie nic. I tak się
> zacząłem zastanawiać, czy On jest, czy nie, a może nie zasłużyłem sobie na
> słynne obrazy z życia pożyciu?
> Może trochę smucę, ale nie mogłem się powstrzymać.
> Serdeczne pozdrowienia.

Czekaj, czekaj. Powiedz cos wiecej o tej "srodkowej czesci dramatu". Skad wiesz
ze to byl srodek ? Jak czules to NIC ?
Pozdr, Imagine.

[Gość: waw]

Poprostu po podaniu leku dostałem zapaści, ustała, akcja serca i oddech,
rozpoczęła się kalsyczna śmierć kliniczna, po 4 minutowej reanimacji i
nafaszerowniu mnie różnymi świństwami wróciłem do życia. Nie było żadnego
unoszenia się nad stłem, oglądania akcji reanimacyjnej, tunelu i jasnego
światła. Była tylko boląca od defibrylatora klata i ta cholerna rura w gardle.
Niniejszym nadmieniam, że czytałem Życie po życiu przed operacją i mogłem się
sugerować, a tu nic.
pzdr

[Gość: Imagine]

Gość portalu: waw napisał(a):

> Poprostu po podaniu leku dostałem zapaści, ustała, akcja serca i oddech,
> rozpoczęła się kalsyczna śmierć kliniczna, po 4 minutowej reanimacji i
> nafaszerowniu mnie różnymi świństwami wróciłem do życia. Nie było żadnego
> unoszenia się nad stłem, oglądania akcji reanimacyjnej, tunelu i jasnego
> światła. Była tylko boląca od defibrylatora klata i ta cholerna rura w gardle.
> Niniejszym nadmieniam, że czytałem Życie po życiu przed operacją i mogłem się
> sugerować, a tu nic.
> pzdr

Co wiec myslisz o tych relacjach, tunelach, swiatlach itp. Znam osobiscie
klienta, ktory szedl przez ten tunel.
Pozdr, Imagine.

[Gość: waw]

Przyznam szczerze, że nie bardzo wiem, jak zinterpretować tą sytuację. Zdarzało
mi się o tym dyskutować z różnymi ludźmi, o różnych światopoglądach i nic z
tych rozmów nie wyniknęło poza frazesami.
Tak mi się jednak zdaje, że jest to problem wiary, problem czego oczekujemy w
takich chwilach i co mamy zakodowane w mózgach. Wierzący widzą znaki boże, inni
nie widzą nic, bo ich umierająca świadomość nie tworzy obrazów, do których
przyzwyczajali się całe życie.
pzdr.

[Gość: Milek]

Gość portalu: waw napisał(a):

> Przyznam szczerze, że nie bardzo wiem, jak zinterpretować tą sytuację. Zdarzało
>
> mi się o tym dyskutować z różnymi ludźmi, o różnych światopoglądach i nic z
> tych rozmów nie wyniknęło poza frazesami.
> Tak mi się jednak zdaje, że jest to problem wiary, problem czego oczekujemy w
> takich chwilach i co mamy zakodowane w mózgach. Wierzący widzą znaki boże, inni
>
> nie widzą nic, bo ich umierająca świadomość nie tworzy obrazów, do których
> przyzwyczajali się całe życie.
> pzdr.

Moze to bedzie kolejny frazes, ale mysle, ze ani tunel w doswiadczeniach smierci klinicznej,
ani brak takiego tunelu, nie dowodzi niczego zgola. Swiadomosc jest generalnie bardzo
trudnym terenem badan, o czym wiedza zarowno psychologowie, jak i rejestruje psychiatria kliniczna.
Ot, po prostu. Mnie bardziej przekonuje fakt, ze przezyles sytuacje, ktorych po ludzku, z racjonalnego
tudziez naukowego punktu widzenia - nie powinienes byl przezyc...
Po prostu.
Moze to zbyt duzo racjonalizmu, jak na katoliczke?
Pozdrawiam
Milek

[Gość: waw]

Moje wewnętrzne odczucia są podobne, ważny jest finał sprawy, być może to nie
był mój czas i może mam jeszcze coś do załatwienia w życiu.
Pozdrawiam

Brakujacy element zagadki - znaleziony

[Gość: Imagine]

Gość portalu: waw napisał(a):

> Przyznam szczerze, że nie bardzo wiem, jak zinterpretować tą sytuację. Zdarzało
>
> mi się o tym dyskutować z różnymi ludźmi, o różnych światopoglądach i nic z
> tych rozmów nie wyniknęło poza frazesami.
> Tak mi się jednak zdaje, że jest to problem wiary, problem czego oczekujemy w
> takich chwilach i co mamy zakodowane w mózgach. Wierzący widzą znaki boże, inni
>
> nie widzą nic, bo ich umierająca świadomość nie tworzy obrazów, do których
> przyzwyczajali się całe życie.
> pzdr.

hej, moze tu jest odpowiedz na odwieczny dylemat, a mianowicie, ze jak wierzysz,
to bedziesz zbawiony. Przypomina mi to pewne taoistyczne domysly, ze zbawionym
moze byc tylko ten, kto umie skrystalizowac swa dusze w spirytualne cialo, ktore
moze przetrwac poza fizycznym cialem. Innymi slowy, w naszych rekach lezy nasze
zbawienie, czy zycie po zyciu. Czyli ci, co nie wierza beda potepieni na wieki.
To zaczyna mi coraz bardziej pasowac. Co myslisz o tym ?
Pozdr, Imagine.

[Gość: AndrzejG]

Cześć

Zastanawiałem się nieraz nad wpływam tragicznych zdarzeń
na naszą życiową postawę ,na nasze poglądy.
Na ile wynikają one z przewatościowania naszych poglądów
w obliczu tragedii , a na ile z wpływu i oczekiwań naszego
środowiska społecznego.W obliczu tragedii stajemy się słabsi
psychicznie i podatniejsi na wszelkiego rodzaju sugestie.

Andrzej

[Gość: waw]

Jest sporo prawdy w tym co piszesz, jednak nie generalizowałbym, ponieważ tyle
postaw ilu ludzi. Silniejsi psychicznie wychodzą często wzmocnieni i pewniejsi,
że ich życie ma jakąś wartość, kiedy widzą reakcje najbliższych w momentach
przełomowych. Słabsi uciekają w kierunku sił nadprzyrodzonych, które dają im
komfort braku konieczności pojmowania przyczyn i skutków zaistniałej sytuacji.
Obie te postawy mieszczą się jednak w ramach zwykłych reakcji ludzkiej
świadomości.
Ja podobno zmieniłem się w sposób trudny do pojęcia przez moje najbliższe
otoczenie, stałęm się bardziej dojrzały i bardziej dociekliwy prawd tego świata.
Pozdrawiam

Dzięki waw, i obyśmy tylko zdrowi byli

[Gość: Dzik]

[Gość: waw]

Śmierć *** (wersja przeformatowana)

[Gość: Dzik]

Śmierć *** ???

[Gość: Dzik]

Akt pierwszy
ŚMIERĆ

"To nie jst tak, że boje się umrzeć.
Ja tylko nie chcę być przy tym
obecny".

Woody Allen.

==============================================

Drzwi zadrżały - kto to?
- śmierć
weszła drobna malutka z kosą jak zapałka
Zdziwienie. Oczy w słup
A ona
- przyszłam po
kanarka.

Ks. Jan Twardowski - Usłyszane zapisane

---------------------------------------------

"Śmierć, jak wiemy, jest wydarzeniem nie tylko
naturalnym, ale także społecznym, religijnym
kosmicznym. Mówimy oczywiście o śmierci
przychodzącej w zwykłym, względnie stabilnym
porządku życia; w czasach wielkich klęsk żywiołowych,
wielkiej zarazy, wojny, ludobójstwa, zwykłe pogrzeby
są często niewykonalne, zwłoki masowo się usuwa do
zbiorowych dołów albo spopiela, kości są anonimowe, nie
ma czasu na rytuały.
W normalnych - w przybliżeniu - czasach rytuały są
konieczne. Śmierć, chociaż nie jest wydarzeniem rzadkim
albo niezwykłym, zawsze narusza spójność zbiorowości,
rodzi niepokój i zatrwożenie, wytrąca z rutyny. Rytuał
ma przywracać normalność, utwierdzić od nowa skaleczoną
wspólnotę. W naszej obyczajowości również stypa
jest częścią tego procesu: wracamy do domu,
wszystko działa, jemy wieczerzę, jesteśmy tą samą
zbiorowością[...]. Śmierć rodzi zarówno fasynację,
obecną zwłaszcza w niektórych cywilizacjach (przykładem
Meksyk), jak też chęć usunięcia sprawy z pamięci".

Leszek Kołakowski - O pogrzebach

----------------------------------------------------

"Nie mogąc znależć lekarstwa na śmierć, nędzę,
niewiedzę, postanowili - aby osiągnąć szczęście
- nie myśleć o tym.

Blaise Pascal - Myśli II, 1660

----------------------------------------------------

"Pogrzeb w pełni katolicki jest, oczywiśćie, zasnuty
smutkiem, ale też wypełniony nadzieją, skoro zmarły
powierzony jest boskiemu miłosierdziu, kapłan wzywa,
by obecni modlili się za duszę świętej pamięci brata
naszego, zapowiada zmartwychwstanie; my żegnamy go
po prostu przed wielką podróżą do Jeruzalem
niebiańskiej. Rytuał jest osadzony w wierze, w której
śmierć została pokonana. Możemy więc mówić jak w
hymnie Prudentiusa: Iam maesta quiesce querela,
Lacrimas suspendite, matres, Nullus sua pignora
plangat, Mors haec reparatio vitae est
(Ucisz żale bolesne, Niech łzy wam nie płyną, matki,
Nikt niech lamentów nie wznosi, Śmierć to odnowa
życia)".

Leszek Kołakowski - O pogrzebach.

-----------------------------------------------------

"Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej
godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o
bólu - z powodu radości, że się człowiek na świat
narodził. Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu
jednak was zobaczę o rozraduje się serce wasze, a
radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać. W owym zaś
dniu o nic nie będziecie Mnie pytać".
"Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się
w radość"

Ewangelia św. Jana 16,16

------------------------------------------------------

"Skoro my istniejemy, śmierć jest nieobecna, a skoro
tylko śmierć się pojawi - nas już nie ma".

Epikur z
Samos.

wszystkiego po trochu

[Gość: anomen]

witam, fajny wątek, miło się czytało.

1. Zastanawiam się jaki jest sens szukać głębiej, poza pojęciami Boga,
zbawienia czegoś, co jakoby jest za tym ukryte.
Był taki człowiek, Bultmann, który chciał odmitologizować Biblię. Innymi słowy:
odrzeć język Pisma z warstwy "zabobonnych" pojęć, takich
jak "zmartwychwstanie" "anioły" "demony" itp. Jeden z jego uczniów doprowadził
jego dzieło do kresu - odmitologizował pojęcie Boga - jako opis dylematu, jaki
jest w każdym człowieku mogę/powinienem.

Cóż więc nam zostaje? Mogę/powinienem? Ufoludki? Czy to rzeczywiście "bardziej
naukowa" albo "bardziej prawdziwa" wersja Boga i zbawienia?

Jestem głeboko przekonany, że wiara jest dziełem Ducha Świętego i jest sprawą
Bożych wybranych, dltego nie mam ochoty jakoś specjalnie apologetyzować za
tradycyjnym traktowaniem owych pojęć (w które święcie wierzę). Chodzi mi po
prostu o prostą obserwację: bez Boga jesteśmy, razem z całym naszym światem,
żałośni.

2. czego się w śmierci boimy? ja boję się niebytu. jest to doświadczenie
zupełnie mi obce. Moja dusza woła: jestem nieśmiertelna! Moje serce woła: Boże,
zachowaj mnie w swojej łasce. A śmierć przychodzi nieubłaganie. Jestem
wdzięczny za nadzieję życia wiecznego. Rzeczywiście to pomaga. Ale i utrudnia -
życie w perspektywie wieczności oznacza życie przemienione.
jest chyba jeszcze aspekt - obawa przed tym, co tam zastaniemy. Na podstawie
doświadczenia żaden z nas wypowiedzieć się nie może. Możemy miec tylko
nadzieję. Że nasza wiara - bo każdy tu musi na niej się oprzeć - poprowadzi nas
poza śmierć - w niebyt, życie wieczne czy cokolwiek innego.

3. Nie szukałbym żadnego "portretu osobowości" wierzącej osoby. Prawda jest
taka: Duch Boży może użyć wszystkiego. Innymi słowy, generalizowanie "tacy to a
tacy wierzą" albo: "wiara pojawia się, gdy" jest spłyceniem. Znam świadectwa
wielu bardzo róznych osób, w których życiu nawrócenie przychodziło w bardzo
różnych, krańcowo odmiennych okolicznościach. Wydaje mi się, że jedynym
wspólnym mianownikiem jest Boża łaska.

pozdrowienia,

a.

[Gość: Dzik]

"Czy często rozmyśla Ksiądz o śmierci ?

Z wiekiem myślę o niej coraz częściej. To jest wpisane
w ludzkie dojrzewanie. Samo życie coraz bardziej
oswaja z perspektywą odejścia.
Czy Ksiądz myśli o śmierci z lękiem ?

Nie, raczej z ufnością i ciekawością. Nie trzeba bać
się Boga. Bardziej ludzi, bo tak łatwo krzywdzą. W
jednym z egzemplarzy Pisma Świętego napisałem sobie ku
pamięci: 'Cieszę się, Bożę, że nie będę sądzony przez
hierarchów, przez teologów, przez instancje ludzkie, że
sądem będzie Światło Twojego świata, które wszystko
przenika. Cieszę się, że ostateczny sąd o losach
człowieka spoczywa w Twoich rękach. Cieszę się, że
Sędzią moim będzie Chrystus'.
Człowiek wtedy zobaczy siebie w prawdzie. Niepotrzebnie
wyobrażamy sobie, że tam będzie wielkie przepytywanie.
Modlę się o pogodne odejście z tego świata w zgodzie z
własnym życiem, z ludźmi, z wdzięcznością za życie.
Trzeba mieć poczucie dobra i szczęścia w życiu. Wtedy
łatwiej wyczuć, że druga strona życia nie jest ku
przestrachowi. Nowy świat jest światem zdumienia, do
którego powoli dojrzewmy i z którym się oswajamy. Jak
nie przywiązać się sercem do słów: 'Nie dał nam Bóg
ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego
myślenia' (2 Tm 1,7)! Można odchodzić w pokoju i z
zaufaniem. Chciałbym tak odejść. A jak będę odchodził,
któż to wie ?


Czy i jak można oswoić się ze śmiercią, przygotować na
śmierć ?

Mówimy o sztuce umierania. Przygotowaniem człowieka
jest jego życie. Najgorzej jest chyba odchodzić z
poczuciem wyrządzonych krzywd; ze świadomością, że
własnym życiem w sposób negatywny zaciążyłem na losach
innych. Trudno odchodzić ze świadomością zmarnowanego
życia, które przyczyniło się do unieszczęśliwiania
innych. Człowiek może wyznać swoje winy, może za nie
żałować, ale pewnych faktów nie cofnie. To chyba
najbardziej boli. Czynić dobro - to najlepsze
przygotowanie do śmierci.


Pani Stanisława Grabska, pierwsza polska teolog z
doktoratem, w jednym z wywiadów powiedziała, że jest
bardzo ciekawa tego, co czeka ją po tamtej stronie.
Czy Księdza też ciągnie ciekawość ?

Pewnie ! Każdy chyba jest ciekaw na swój sposób. Słowa
pani Grabskiej przypominają mi świadectwo znanego
pastoralisty, Ferdynanda Klostermanna, który dwa razy
przeszedł operację nowotworu. Oto jego wyznanie:
'Wiedziałem, że teraz muszę umrzeć. Czułem, że zapadam
się coraz głębiej. Nie myślałem o niczym. Nie przyszło
mi na myśl nic z Ewangelii ani z teologii. Żadna myśl o
Bogu i Chrystusie, modlitwie i sakramencie.
Czułem tylko, że spadam, ale nie w bezdeń. Jednego
byłem pewny: będąc na dole, staję się spokojny, jestem
bezpieczny. Jeśli to jedno było rezultatem całej
teologii, którą podjąłem i sam rozwijałem, wszystkich
sakramentów, które sprawowałem, i całego orędzia
Ewangelii, w którą wierzyłem - warto było'.
W ostatnich miesiącach życia Klostermann mawiał:
'Jestem już tak bardzo ciekaw tego, co potem'. Ten sam
motyw powtarza się w naszych życiorysach.
Jesteśmy ciekawi: jak tam jest ? We śnie czasami
zadajemy pytania tym, którzy odeszli. Pamietam, że raz
przyśnił mi się zmarły przed laty kolega z KUL-u, ks.
Romuald Łukaszyk. Pytam go: 'Romek, jak tam jest,
powiedz mi'. On mi tylko położył palec na usta - we
śnie - i nic !"

*HW*

Zmartwychwstanie *** (wersja przeformatowana)

[Gość: Dzik]

Akt trzeci
ZMARTWYCHWSTANIE

"Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało,
ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie
rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują

1 Kor 2,9; Iz 64,3; Jr 3,16

==================================================

" Owego dnia przyszli do Niego saduceusze, którzy
twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zapytali Go
w ten sposób: "Nauczycielu, Mojżesz powiedział:
'Jeśli ktoś umrze bezdzietnie, niech jego brat
pojmie wdowę po nim i wzbudzi potomstwo swemu bratu'.
Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się
i umarł, a ponieważ nie miał potomstwa, zostawił
swoją żonę bratu. Tak samo drugi i trzeci - aż do
siódmego. W końcu po wszystkim umarła ta kobieta.
Do którego więc z tych siedmiu należeć będzie po
zmartwychwstaniu ? Bo wszyscy ją mieli za żonę".
Jezus im odpowiedział: "Jesteście w błędzie, bo
nie znacie Pisma ani mocy Bożej.
Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić,
ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie Boży
w niebie. A co do zmartwychwstania umarłych, to
nie czytaliście, co wam Bóg powiedział w słowach:
'Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba ?'
Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych".

Ewangelia św. Mateusza 22,23

"Jeżeli zatem głosi się, że Chrystus zmartwychwstał,
to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie
ma zmartwychwstania ?. Jeżeli nie ma zmartwychwstania,
to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeżeli Chrystus
nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie próżna
jest także nasza wiara. Okazuje się bowiem, że byliśmy
fałszywymi świadkami Boga, skoro umarli nie
zmartwychwstaną, przeciwko Bogu świadczyliśmy, że z
martwych wskrzesił Chrystusa. Jeśli umarli nie
zmartwychwstają, to i Chrystus nie zmartwychwstał.
A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest
wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w waszych
grzechach. Tak więc i ci, co pomarli w Chrystusie,
poszli na zatracenie.
Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję
pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi
godni politowania.
Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako
pierwociny spośród tych co pomarli. Ponieważ bowiem
przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też
dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy
umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą
ożywieni".

Św. Paweł - 1 list do Koryntian; 1 Kor 15,12


Epilog

=================================================

"Ona mi pierwsza pokazała księżyc
I pierwszy śnieg na świerkach, i pierwszy deszcz.
Byłem wtedy mały jak muszelka.
a czarna suknia matki szumiała jak Morze Czarne.

Noc.

Dopala się nafta w lampce.
Lamentuje nad uchem komar.
Może to ty, matko, na niebie
jesteś tymi gwiazdami kilkoma ?.

Albo na jeziorze żaglem białym ?.
Albo falą w brzegi pochyłe ?.
Może twoje dłonie posypały
mój manuskrypt gwiaździstym pyłem ?.

A możeś jest południowa godzina,
mazur pszczół w złotych sierpnia pokojach ?.
Wczoraj szpilkę znalazłem w trzcinach -
od włosów. Czy to nie twoja ?

..............................."

K.I.Gałczyński - Spotkanie z
matką.

Czy to śmierć czy zmartwychwstanie.Do Dzika.

[Gość: AndrzejG]

Podpowiedz mi.
Wpadłem na forum informacje i zdawało mi się ,że znajdę tam
dyskutantów na poziomie.Może za mało czasu poświęciłem,lecz nie widzę.
Oni wyznają te same zasday co Ty , to dlaczego z nimi nie da się rozmawiać?
Czym sie róznicie?
Wybrać śmierć tam i zmartwychwstanie tu , czy krążyć?

Andrzej

[Gość: Dzik]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Podpowiedz mi.
> Wpadłem na forum informacje i zdawało mi się, że znajdę
> tam dyskutantów na poziomie.Może za mało czasu
> poświęciłem, lecz nie widzę.
> Oni wyznają te same zasday co Ty , to dlaczego z nimi
> nie da się rozmawiać?
widocznie tylko wyznają te zasady
ale nie stosują w życiu.
czyli są 'jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący'

> Czym sie róznicie?
nie znam ich, nie potrafię ocenić różnic.
na Forum każdy określa się jak chce,
ale jeśli nie da się z nim rozmawiać to źle o nim
źwiadczy.

> Wybrać śmierć tam i zmartwychwstanie tu, czy krążyć?
żeby zmartwychwstać trzeba wcześniej 'zaliczyć' śmierć
- jeśli masz wybór to i tak dobrze.

>
> Andrzej

pozdrawiam A.