Prawdziwa sprawa prałata - komentarz Jana Turnaua

panie Turnau; Ku pamięci krótka wypowiedź A.M.

[Gość: licho_nie_Śpi]

Tak na marginesie to od gorszenia to chyba wy jesteście w ramach judaizmu
humanistycznego, nieprawdaż?
ADAŚ MICHNIK w 1988 r. w 6 nr "Powściągliwość i Praca" napisal tak:
"Jak na pewno wiecie, środowiskiem z którego pochodzę, jest liberalna
żydokomuna. To jest żydokomuna w sensie ścisłym, bo moi rodzice wywodzili się
ze środowisk żydowskich i byli przed wojną komunistami. Być komunistą znaczyło
wtedy coś więcej niż przynależność do partii - to oznaczało przynależność do
pewnego języka, do pewnej kultury, fobii, namiętności. Niejednokrotnie
spierając się z moimi kolegami, którzy wywodzili się z podobnego środowiska -
właśnie w kontekście dyskusji o mojej książce - mówiłem im: Zastanówcie się,
jak trudno jest wam wziąć się za łeb z syndromem żydokomuny! Dlaczego? Dlatego,
że widzicie nie tylko paskudztwo jego skutków, ale też wszelkie - żeby tak
rzec - realne wartości motywowane, które niesie: nadzieję na sprawiedliwość
społeczną, przekonanie dłużników, że trzeba się angażować po to, aby zmienić
świat i czynić go lepszym. Do tego wszystkiego jesteście przywiązani i nie
godzicie się na niszczenie całej tej tradycji en bloc(...)"

[Gość: paweł]

W sumie tania prowokacja, ale mająca na celu wywołanie zamętu wśród wiernych
Kościoła Katolickim\ego. Mistrz Goebels może być dumny!

Licho czuwajace a mógłym dotrzeć do całości?

[homosovieticus]

Jak dotrzeć do całego artykułu?
Proszę!

To w takim razie p. Turanu, tacy Michnik i Rapaczy

[Gość: broniSław]

ńska też demoralizują nas od kilku lat kupcząc po cichu i za kulisami, a jak
się grunt pod nogami palił, zwalili wszystko na Rywina. Społeczeństwo nie jest
głupie, jak wam się wydaje!

[Gość: rozsadny]

Wydaje mi sie,ze Ks.Jankowski powinien byc pochowany
na Skalce.

PRO MEMORIA: Adam Michnik

[Gość: licho_nie_Śpi]

W maju 1995 roku doszło do otwartego, bezpośredniego starcia Ada­ma Michnika z
przedstawicielami śląskich górników. Michnik przybył wów­czas, by zeznawać w
obronie byłego szefa MSW - gen. Czesława Kiszcza-ka, oskarżonego o
przyczynienie się do śmierci 9 górników z kopalni "Wu­jek" i zranienie 25
górników z kopalni "Manifest Lipcowy". Widząc Mich­nika przyjacielsko witającego
się z Kiszczakiem, związkowcy śląskiej "So­lidarności" zapytali go jak może
podawać rękę mordercy górników z " Wuj­ka"? Górników, którzy strajkowali po to,
by wypuszczono internowanych w stanie wojennym, takich jak Michnik. I dodali:
Mamy prawo sądzić, że jest pan kupiony. Półtora roku później w Gazecie
Wyborczej z 17 XII 1996 r. Michnik gwałtownie zaatakował oświadczenie Komisji
Krajowej "Solidar­ności", domagającej się, by wreszcie stało się zadość tak
długo oczekiwanej sprawiedliwości w sprawie zamordowania górników z
kopalni "Wujek". Dla Michnika żądanie Nadzwyczajnego Trybunału rozliczenia
stanu wo­jennego jest czymś wyjątkowo niegodziwym, jest drwieniem z cierpień
tych, którzy zginęli. Za to nie jest dla niego drwieniem dotychczasowa parodia
wymiaru sprawiedliwości i bezkarność zbrodniarzy, odpowiedzialnych za śmierć
górników z "Wujka" i jakże wiele innych PRL-owskich zbrodni. Jak zrozumieć ten
tak nikczemny komentarz człowieka, który kiedyś był jed­nym z idoli dla wielu
osób ze środowisk "Solidarności"? Prezentowany ni­żej tekst jest próbą pokazania
uwarunkowań, które wpłynęły na taką posta­wę Michnika, prawdziwego homo
sovieticus, który nigdy faktycznie nie wyzwolił się spod ducha skrajnej
komunistycznej nietolerancji wobec wszyst­kich inaczej myślących.

Niewiele osób w Polsce może się "poszczycić" takim, jak Michnik zafałszowaniem
swego życiorysu, równie starannym przemilczaniem rze­czy wstydliwych i
eksponowaniem "blasków". Czyż można się jednak temu dziwić w przypadku osoby
przez ponad osiem i pół roku kierującej najpotężniejszą trybuną prasową, jaką
jest GW i korzystającej z ciągłej reklamy, robionej mu przez wdzięcznych
podwładnych? Dziennikarka Irena Lasota, niegdyś bardzo bojowa towarzyszka
Michnika w ruchu mar­cowym 1968 roku, w listopadzie 1991 r. w obszernym,
udokumentowa­nym artykule wyraziła całe swe obrzydzenie nieustającym reklamowa­
niem Michnika na łamach jego własnej gazety (I. Lasota: Niewidzialny redaktor,
Tygodnik Solidarność l XI 1991 r.). Niewiele się odtąd zmie­niło. Uznany w swoim
czasie przez Żydów amerykańskich za "Żyda roku" i super-Europejczyka przez
polskie lobby filosemickie, Michnik wciąż cieszy się wyjątkową klaką w
najbardziej wpływowych mediach. By przypomnieć choćby serię ośmiu czy
dziewięciu audycji telewizyj­nych Jerzego Markuszewskiego, puszczanych
wieczorami ku skrajne­mu zanudzeniu telewidzów. Sam Michnik doszedł wręcz do
krańców próżności i samouwielbienia, i potrafi już tylko zapewniać, iż nie ma
cienia wątpliwości, że Jezus go umiłował (GW24-26 XII 1994 r.).

Pochodzę z żydokomuny

Środowisko G W od lat z niezwykłą zaciętością zwalcza wszelkie prze-jawy
stosowania pojęcia "żydokomuna", piętnując je jako przejaw anty­semityzmu. Cóż,
komunizm stał się rzeczą bardzo wstydliwą i teraz już nikt nie chce się do
niego przyznać ani Jaruzelski, ani Kwaśniewski czy Rakowski. Bardzo wstydliwe
stało się też pojęcie żydokomuny. Tym cie­kawsze na tym tle może być więc
przypomnienie wypowiedzi Michnika z 1988 roku, a więc jeszcze przed światowym
załamaniem się komuni­zmu. W nowej sytuacji Michnik potrafił jeszcze szczerze
wyznawać w ka­tolickim piśmie Powściągliwość i Praca (nr 6, 1988 r.): (...) Jak
na pewno wiecie, środowiskiem, z którego pochodzę, jest liberalna żydokomuna.
To jest żydokomuna w sensie ścisłym, bo moi rodzice wywodzili się ze środo­wisk
żydowskich i byli przed wojną komunistami. Być komunistą znaczyło wtedy coś
więcej niż przynależność do partii - to oznaczało przynależność do pewnego
języka, do pewnej kultury, fobii, namiętności. Niejednokrotnie spierając się z
moimi kolegami, którzy wywodzili się z podobnego śro­dowiska - właśnie w
kontekście dyskusji o mojej książce - mówiłem im: zastanówcie się, jak trudno
jest wam wziąć się za łeb z syndromem żydo­komuny l Dlaczego? Dlatego, że
widzicie nie tylko paskudztwo jego skut­ków, ale też wszystkie - żeby tak rzec -
realne wartości motywacyjne, które niesie: nadzieję na sprawiedliwość
społeczną, przekonanie dłużników, że trzeba się angażować po to, aby zmieniać
świat i czynić go lepszym... Do tego wszystkiego jesteście przywiązani i nie
godzicie się na zniszczenie całej tej tradycji en bloc(...).

Trzeba przyznać, że w tym cytacie Michnik jawił się już jako ktoś znacząco
wyprzedzający myślowo swoje środowisko, ciągle jeszcze (w 1988 roku!)
przekonane o wartości tradycji żydokomuny i jej bronią­ce. I dopiero Michnik
musiał je przekonywać o tym, że tradycja ta jest bardzo niewygodna i konieczna
do odcięcia. Oczywiście do odcięcia tylko słownego, na pokaz, bo sam komunizm
pozostał dla Michnika czymś, co dalej jakże uparcie lubi idealizować. Z jakimż
rozczuleniem wspominał w początkach 1992 roku w rozmowie z generałem Jaruzel-
skim, fałszywie generalizując: Najświatlejsze umysły na Zachodzie po­pierały
komunizm (G W25-26 IV 1992 r.).

Fałszywie generalizując, bo można wyliczyć cały szereg najświatlej­szych umysłów
na Zachodzie od Camusa po Orwella, Dos Passosa i Stein-becka, które nie tylko,
że nie popierały komunizmu, ale go gorąco zwal­czały. Nie mówiąc o traktujących
komunizm z odrazą najświatlejszych umysłach na Wschodzie od Pasternaka,
Bułhakowa i Sołżenicyna, poprzez Tatarkiewicza i Herberta po Kodalya.

Załgany rodowód

Jarosław Kaczyński, opisując kiedyś zachowanie Michnika, podkre­ślał jego
niebywałą skłonność do kłamstwa, to, że potrafi łżeć w żywe oczy, dosłownie iść
w zaparte. Trzeba przyznać, że szczyt łgarstwa osiąga Mich­nik już przy
najnowszych opisach rodowodu swojej rodziny. Kiedy na przy­kład stara się
maksymalnie wybielić postać swego ojca Ozjasza Szechtera, członka Komitetu
Centralnego Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. I pisze o nim, że czuł
się on jak absolutnie polski Polak (Między Panem a Plebanem, Kraków 1995, s.
50). Nie wyjaśnia tylko nigdzie, co ten abso-

lutnie polski Polak szukał w Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i jak
zawędrował na sam jej wierzchołek z tą swą rzekomą dumą z polskiej tożsa­mości
(tamże, s. 50). Przypomnijmy, że Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy
konsekwentnie dążyła do rozbicia Polski, oderwania wielkiej czę­ści jej ziem i
przyłączenia do już rusyfikowanej skrajnym sowieckim terro­rem wschodniej
Ukrainy. Dodajmy, że według książki H. Piecucha: Akcje specjalne (Warszawa
1996, s. 76), ten absolutnie polski Polak Ozjasz Szechter był starym,
wypróbowanym agentem Moskwy w Polsce. I wchodził wraz z Brystygierową,
Bermanem, Chajnem, Groszem, Kasmanem i innymi w skład wydzielonej komórki,
bezpośrednio podporządkowanej Moskwie.

Komuniści - konfidenci

Według najlepszego jak dotąd opracowania dziejów przedwojennych komunistów
pióra Jana Alfreda Reguły (Mitzenmachera), Szechter, bar­dzo znany działacz
KPZU, został aresztowany wraz z grupą innych działa­czy KPZU jesienią 1930 r.
Jak pisze Reguła: Oskarżeni sypali innych to­warzyszy partyjnych (...)
przodowali w tym komuniści, zajmujący stano­wiska kierownicze (...) okazało się,
że ci bohaterowie byli skończonymi tchórzami (J.A. Reguła: Historia
Komunistycznej Partii Polski, Warsza­wa 1934, s. 243). Michnik w wywiadzie z
Danielem Cohn-Benditem stwier­dził: Mój ojciec byl bardzo znanym działaczem
komunistycznej partii przed wojną, siedział osiem lat w więzieniu. Po wojnie
nie odgrywał żadnej roli. Nie odgrywał, bo nie chciał jej odgrywać (cyt. za: L.
Żebrowski: Paszkwil " Wyborczej", Warszawa 1995, s. 35). Zdaniem Żebrowskiego
(op. cit., s. 35): Bardziej pra

PRO MEMORIA: Adam M. cz.II

[Gość: licho_nie_Śpi]

reszta tutaj bo resztę i tak wytną forum.wprost.pl/ar/?O=304115&NZ=0

Dzieki. :))

[homosovieticus]