Poród we dwoje. TAK, czy NIE ?

[Gość: iza]

jestem matka dwojki dzieci,przy pierwszym porodzie byl maz przy drugim oboje
stwierdzilismy,ze urodze sama i bylo mi latwiej!Mysle:nic na sile!

[pajesia]

ja chciałabym zabrać męża na czas oczekiwania przed "godziną W" - by był ze mną,
odwracał uwagę od bólu, a gdy będzie "coś nie tak" - sprowadzi pomoc.
To z jednej strony.
Z drugiej - mąż bardzo przeżywa bardzo wszelkie moje dolegliwości : mówi, ze gdy
mnie coś boli, to boli też i jego.
z trzeciej natomiast strony - decyzja co do formy rozwiązania mojej ciąży będzie
podjęta tuż przed porodem. Wiele będzie zależało od ułożenia dzieci (ciąża
bliźniacza) oraz ich formy fizycznej.
Więc mam dylemat - zmuszać (czytaj: przekonywać na tak), czy ustąpić, by nie
brał udziału.
Zobaczymy jak wyjdzie.

Będę szczęśliwa, jeśli będzie mógł czekać ze mną. Nie musi być przy mnie w
czasie II fazy porodu - przypuszczam, ze wówczas będzie wokół mnie duży tłum
lekarzy i pielęgniarek, a salki porodowe są malutkie, więc nie ma potrzeby, by
mąż przeszkadzał. No i nie ma potrzeby by równie mocno jak ja przeżywał
ostatnie, najmocniejsze bóle parte.

Chyba, że będę mieć CC, więc tu już sprawa przesądzona, że będzie czekał na
korytarzu.

Poród we dwoje. TAK, czy NIE ?

[Gość: Janosik]

Hej, Moja Jagna kazala mi byc na porodowce i bylem. Nic w tym zdroznego, ani
ona ani ja nie widziol.
A Juniorek Janosik urodzil sie ku chwale tatusia i mamusi.
To czego Jagna czy Jo miali bysmy sie wstydzic?
Cos wy tu dziewki nie wiecie co gadacie.
Jak nasze mlodziaki rodzily sie na Hali to mezowie tez je odbierali i dalej
kochali swoje baby.
Hej Kobity westa sie za ugotowanie waszemu staremu dobrego jadla a sam on
bedzie was jesce bardziej milowal bo zawse to przez zoladek do serca.
I kobitki przestancie pisac te farmazony o tym czy bedzieta piszczec przy
rodzeniu bo to wsystko malo wazne. A zreszta to przeciez i tak pisczycie 9
miesiecy wczesniej.
Zostancie z Bogiem
Janosik

[Gość: maj]

ja uczestniczyłem i wydaje mi się, że dobrze się stało. Zresztą, jakoś nie
mielismy specjalnych wątpliwości, że rodzimy razem, nie dyskutowaliśmy tak czy
nie, chyba wydało się nam to oczywiste. Jakoś nigdy nie rozważałem "czy", no bo
niby gdzie miałbym w tym czasie być i co robić?
Co do twoich wątpliwości, "że straci ochotę" to nie sądzę, ja nie miałem takich
problemów. Może dlatego, że w naszym wypadku wszystko poszło sprawnie i szybko,
ale chyba generalnie nie jest tak, że wokół morze krwi (przy wydalaniu łozyska,
ewentualnym zszywaniu, faceta nie ma, w tym czasie pilnuje oglądzin dziecka,
żeby donieść, że ma 10 pkt.)
Za to, to chyba ważne, żeby ktoś bliski był przy tobie. Żeby na początku jakoś
zabawić rozmową, a potem rzeczywiście się chyba na coś przydać. Chodzi zwykłą
praktyczną pomoc (wejśc do wanny, nalej wody, za ciepła za zimna, pomasuj, czy
wreszcie leć po położną) i bycie razem, kiedy tak wszystko boli. Nie wiem czy
żonie jakoś to pomogło, że byłem, przytrzymywałem, zagadywalem, pomagałem, ale
jakoś czułem się tam potrzebny i przy nastepnym porodzie (choć pewno go nie
będzie) też byłbym. U nas to stosunkwo krótko trwało, ale jak dziewczyny męczą
się po kilkanascie godzin, to jest to chyba tym bardziej ważne. Chociaż może
kobieta jest wtedy w takim stanie, że jest jej wszystko jedno? Nie wiem, może,
bo żona nie twierdziła, ze jakoś jej pomogło, że byłem.
A i jeszcze uwaga dla twojego faceta: ja się przestraszyłem, jak Hela wreszcie
wyszła: cała sino czerwona, naprawde myslałem, ze coś nie w porządku (tym
bardziej, że narodziny miesiąc wcześniej), ale spojrzałem, że położna i lekarka
nie mają jakiś powaznych min i trochę się uspokoiłem, ale do tej pory to
pamiętam.
reasumując, wspólne rodzenie, ani nas od siebie nie oddaliło, ani specjalnie
nie zbliżyło, ale z mojego punktu widzenia obecnośc była ważna i konieczna, tym
bardziej, że teraz są po temu możliwości. Nie wyobrażam sboie, że miałbym
siedzieć pod salą i czekać, jak to było kiedyś. Ciesze się, że byłem przy
porodzie i szkoda, że pewno więcej nie będę.

[Gość: kangoor6]

Moda i tyle.teraz w ogole panuje szalony trend na naturalnosc- porody we dwoje,
karmienie do 30 roku zycia ...:-)))a moze damy sobie na luz i zrozumiemy ze ci
mezowie ktorzy nie uczestncza w porodach, czy tez "nie rodza z zonami"(boze jak
ja to lubie rodzilismy bedziemy rodzic..)nie musza byc wcale pozbawionymi uczuc
psychopatami?Ja nie chce meza przy porodzie.Nie chce.Rozumiemy sie,
kochamy ..e ..nie ma co wam tlumaczyc nikomu nie musze sie tlumaczyc ze kocham
i rozumiem meza a tym bardziej ludziom w necie ale uprzedzam komentarze
sugerujace brak uczuc szacunku itd.Poprostu nie chce.Kiedy mnie boli kiedy
musze zrobic cos co wymaga skupienia i kondycji on wie ze ja chce byc
sama.skupic sie na sobie.biegamy razem na dlugie dystanse od lat, uprawiamy
rozne hm..dosc hardcorowe formy wypoczynku aktywnego i on wie ze jak jestem
zmeczona to chce byc sama..sama oswoic leki i sama wsluchac sie w organizm.Sa
lepsze (jak dla mnie) sposoby na okazanie milosci i na milosc do dziecka niz
wspolne porody i karmienie piersia do poznego wieku przedszkolnego.Zycie nie
jest tak proste.A argument o ewentualnym kupsku na porodowce jest moim zdaniem
wazny-nie robie kup przy mezu ;-)) i nie mam zamiaru tego zmieniac.I mowcie co
chcecie(tylko nie wysuwajmy argumentu o raku bo to dwie rooozne sprawy)
P.S. swoja droga jakos szkoly rodzenia z malowaniem buziek na brzuchu i
gadaniem przez trabe do dziecka tez mi jakos hamerykanskim serialem
zalatuja ,dlatego-dziekuje bardzo.co nie znaczy ze jak ktos chce to nie moze.

[Gość: xxx]

Chociaż zasadniczo mam podobne poglądy i nawet rozumiem mocno emocjonalny
wydźwięk Twojego postu, to i tak najbardziej mi się podoba, że po prostu
jesteście w tym zgodni i ta decyzja jest kolejnym wydarzeniem cementującym Wasz
związek. Zastanawiam się tylko, jak by się czuł i co by o tym myślał mężczyzna,
który widziałby to inaczej, a trafił na kogoś o tak sprecyzowanych poglądach,
jak Ty. Co oczywiście nie jest i nie powinno być Twoim problemem. Takie sobie
teoretyczne dywagacje...

[po_godzinach]

Bardzo dziękuję za ten list, może jednak nie jestem jakims dziwolągiem .... i
niekoniecznie trzeba mi współczuc za to, że podobnie myslę i czuję.

errata

[po_godzinach]

oczywiście - współczuc tego ))

[Gość: agrest]

Droga po godzinach, nie jesteś żadnym dziwolągiem, mnóstwo ludzi myśli
podobnie, sama znam doskonałe małżeństwo, mąż ze wzruszeniem opowiada o
niezwykłości chwili, gdy przyniósł do domu dziecko ze szpitala, ale oboje byli
zgodni, ze ona rodzi sama.
Jedyne co mnie dziwi w Twojej postawie, to że nie możesz uwierzyć, ze inni mają
inaczej, nie czują tak jak Ty. Przecież wolność wyboru w tak intymnych sprawach
jest bardzo istotna. Pozdrawiam.

[po_godzinach]

Gość portalu: agrest napisał(a):

> Droga po godzinach, nie jesteś żadnym dziwolągiem, mnóstwo ludzi myśli
> podobnie, sama znam doskonałe małżeństwo, mąż ze wzruszeniem opowiada o
> niezwykłości chwili, gdy przyniósł do domu dziecko ze szpitala, ale oboje
byli
> zgodni, ze ona rodzi sama.

Ja tez znam mnóstwo takich ludzi.

> Jedyne co mnie dziwi w Twojej postawie, to że nie możesz uwierzyć, ze inni
mają
>
> inaczej, nie czują tak jak Ty. Przecież wolność wyboru w tak intymnych
sprawach
>
> jest bardzo istotna. Pozdrawiam.


Juz tłumaczę. Może sie źle wyrażałam.
Nie dziwi mnie, że inni czują inaczej, absolutnie. To oni jakby dziwią sie nam,
którzy mamy inne zdanie.
chodzi mi o cos innego.
Sa tu dwie sprawy:
1 - niepokoi mnie postawa niektórych, którzy sugerują jakoby ojcowie
nieuczestniczący w porodzie mieli byc gorszymi ojcami i męzami - to jest duże
nadużycie i co - czy ojcowie, których dzieci rodziły sie przed 20 laty (nie
było wtedy porodów rodzinnych) byli nastepnie gorszymi ojcami?
2 - przyznam, że irytuje mnie postawa niektórych kobiet, które piszą, że NIE
WYOBRAŻAJĄ SOBIE, jakby miały rodzic same. A co, jakby musiały - nie
urodziłyby? No i do tego powaznie wczuwam sie w sytuacje samotnych matek, które
MUSZĄ rodzic same - a czytając takie wypowiedzi na pewno czują sie podle.

Nie dajmy sie więc zwariować - nie mówmy, że porody rodzinne są lepsze, a te
solo gorsze. Nie oceniajmy ludzi po tym. Dajmy rzeczywiście ludziom wybór i nie
wywierajmy presji, jakoby ci, którzy odmawiają rodzenia rodzinnego byli w
jakimkolwiek sensie ubozsi.

PS. jakby co, mam całkiem dużego syna, rodziłam go sama i - każdemu dziecku
życzę takiego ojca.

[Gość: agrest]

Samotne matki po prostu mają trudniej (Chyba że są samotne z własnego wyboru).
Trudno coś na to poradzić, że wiele razy będą to dostrzegały.
Ale wspólny poród nie musi być z mężem, można poprosić mamę, siostrę czy
przyjaciółkę. No tu już w każdym razie odpada argument o kulturowych
zwyczajach.

niepokoi mnie postawa niektórych, którzy sugerują jakoby ojcowie
> nieuczestniczący w porodzie mieli byc gorszymi ojcami i męzami - to jest duże
> nadużycie i co - czy ojcowie, których dzieci rodziły sie przed 20 laty (nie
> było wtedy porodów rodzinnych) byli nastepnie gorszymi ojcami?

Święta prawda. A i teraz jeśli tata dostanie kataru to ze wspólnego rodzenia
nici.

[Gość: agrest]

Bardzo pięknie. Masz prawo tak chcieć przeżywać swój poród, na szczęscie. Moda?
Można to nazwać "postępem", tak jak moda na higienę i zdrową, nieprzetworzoną
żywność.
Dlaczego jednak chcewsz mi udowodnić, że jestem dziwna/ulegam głupiej modzie/
chcę robić kupę przy mężu itd?
Dlaczego akurat w tej dziedzinie można się czepiać, a na przykład tego, czy
ktoś lubi seks analny już nie, bo to "sprawa intymna"? Tak cie wkurza, ze dużo
ludzi pisze, że fajnie rodzić razem? Pytanie autora wątku było: TAK czy NIE,
więc każdy niech pisze , jak jest u niego.
Karmienie sztuczne jest dość dobre, żeby wychować zdrowe dziecko, ale karmienie
piersią po prostu jest lepsze dla dziecka. Takie teksty jak ten o karmieniu do
30. roku wyglądają na wynik jakichś kompleksów. A z porodami wspólnymi jest
inaczej, bo nie ma żadnych obiektywnych przyczyn, dla których miałyby być
lepsze. Istnieją tylko subiektywne przyczyny: matka i ojciec uważają, ze to dla
nich lepsze. I proszę to uszanować.

[Gość: ludzie.i.koty]

hehehe nie odróżniasz robienia kupy od seksu analnego
ale cie wkurza, że ktos ma inne zdanie, niz ty hehehe

[po_godzinach]

Tak sobie myślę ... co czułabym, czytając tu wyznania tych kobiet piszących, że
nie wyobrażają sobie rodzić bez ojców dzieci - będąc samotną matką ...
Strach sie bać.

[channach]

Gratuluję tym wypowiadającym się na forum mężczyznom , którzy uważają, że ich
obecność przy porodzie to naturalne wsparcie psychiczne i fizyczne dla kobiety.
Bo tak najczęściej jest - jeśli partnerzy są dojrzali, mają do siebie zaufanie,
nie boją się "nieestetycznego" widoku drugiego ciała. Poród to olbrzymi
sprawdzian dla kobiety, dlaczego ma być wówczas pozbawiona wsparcia najbliższej
osoby? Czy to, że krzyczy z bólu, nie ma makijażu, jest czerwona i spocona może
zniechęcić do niej kogoś, kto ją kocha? To już tak bardzo oddaliliśmy się od
natury, zapomnieliśmy o bólu i fizjologii, że możemy żyć tylko w plastikowym,
bezproblemowym świecie? Myślę, że poród to dla obojga rodziców jedno z
najważniejszych i wzbogacających doświadczeń. I drodzy tatusiowie - nie ma co
wtedy kontemplować krocza, filmować itd., tylko po prostu opiekować się żoną.

[Gość: ms]

przeczytałam cały wątek, w czym usilnie usiłowały mi przeszkodzić Heureka i
Po_godzinach ;)

dziewczyny, wyluzujcie. łapanie się za słówka nic nie zmieni, bo prawda leży po
środku: jest to decyzja obojga partnerów, nikt nie będzie wymagał obecności
przy narodzinach dziecka. chociaż to tak ważny moment, nie jest wyznacznikiem
jakości ojca, bo niejedna matka chętnie by nie brała udziału w porodzie ;) W
niektórych kulturach rodząca opiera się o męża siedzącego za nią przez cały
poród. To, że w naszej kulturze wyglądało inaczej o niczym nie świadczy ale
niczemu nie przeczy. To, że ciało kobiety jest przystosowane do wydawania
potomstwa na świat nie zmienia faktu, że psychika mężczyzny nie broni mu
udziału w tym wydarzeniu, ale doskonale rozumiem kobiety, które na coś takiego
nigdy by się nie zdecydowały. są tacy/takie, którym bardzo zależy i tacy/takie,
które nie widzą powodów do ekscytacji czy oglądania.
Są tu głosy zachwyconych tatusiów i mam, które niekoniecznie chciałyby to
powtórzyć.

Tak więc Heureka > mniej bojowej postawy, Po_godzinach > mniej scepytcyzmu :)
Pozdrawiam

Ogladanie porodu a natura mezczyzny

[narysuj.mi.baranka]

Gdybym byla na 100% pewna, ze mnie kocha i chce byc dla mnie wsparciem w kazdej
chwili oraz gdyby on sam wyrazil na to gotowosc to tak. Ale zamierzam rodzic w
wodzie a tam na szczescie nikt sie nie poci i nie ryczy, w ogole jest to bardzo
estetyczny proces (z tego co wiem).
Ale tak szczerze to uwazam, ze ogladanie porodu, asystowanie przy nim nie lezy
w naturze mezczyzny.

[Gość: OCEAN]

Jeśli oboje uczestniczyliśmy w tworzeniu tego pieknego zycia to dlaczego by nie
przezywac porodu razem. Niektore kobiety pisza, ze porod to sytuacja intymna,a
uprawianie milosci to nie intymnosc? Przeciez nowe zycie to owoc milosci, czego
tu sie brzydzic? My rodzilismy razem, bylo ciezko, bol mnie rozpieral, a K.
masowal mi plecy, byl przy mnie do konca, potem przecinal pepowine i tulil
nasza corke jako pierwszy, bo mi sil braklo. Samo zycie, teraz szczescie nas
rozpiera, ze mozemy przezywac razem doslownie kazda chwile.

[po_godzinach]

Niektore kobiety pisza, ze porod to sytuacja intymna,a
uprawianie milosci to nie intymnosc?


Jezeli to jest to samo, proponuje więc filmowac i fotografowac (a następnie
udostępniać rodzinie) nie tylko porody, ale i poczęcia.

Poród masowy

[turbogenerator]

Nie z wlasnego doswiadczenia wiem, ze im wiecej tym lepiej. Przy lózku
powinnien byc tata, zeby trzymal mame za reke i dodawal otuczy, babcia
(tesciowa), zeby ocierala mamie pot z czola, dziadek (tesciu), zeby czytal
bajki, tak azeby dziecko rodzilo sie w atmosferze literatury pieknej. Nie moze
oczywiscie zabraknac wujka grajacego na akerdeonie (mama tak pieknie wydziera
sie) i cioci z tortem. Ewentualni braciszkowie oraz siostrzyczki powinny byc i
robic zdjecia oraz filmy. Oczywiscie nie moze zabraknac sasiada z póllitrówka
za pazucha, trzeba uczcic tak dostojne narodziny nalezycie. Wszak narodziny to
pierwse urodziny, wiec nie moze zabraknac tez innych gosci: koledzy taty z
pracy i kolezanki mamy. Cioci tort tortem narodzinowo-urodzinowym takoz, a na
torcie czekolada wypisane: 0 lat. No nie?

no tak

[muszek0]

miało być niby śmiesznie a wyszło jak kabaret Pietrzaka.
ktoś wcześniej porównał pod względem intymności poród do uprawiania seksu. od
biedy można by sie z tym zgodzić. chciałbyś więc uprawiac przyjemne bara bara
ze swoją kobietą w takt skocznej polki wygrywanej przez wujka na akordeonie?
no chyba, że lubisz taki ostry hard core, a to przepraszam.

[turbogenerator]

No i wlasnie mój dorogi ja chcialem przez ta ironie wyrazic moja opinie co do
porodów grupowych. Wiadomo, zalezy od malzenstwa, niektórzy polubia, inni nie,
ja jestem raczej sceptyczny...

" chciałbyś więc uprawiac przyjemne bara bara ze swoją kobietą w takt skocznej
polki wygrywanej przez wujka na akordeonie ?"

Hmm, to nnie jest glupi pomysl ;)

[Gość: heh]

Ja uczestniczyłem w porodzie. Sam nawet pępowine przecinałem :-)

Trzeba przyznać, że samo oczekiwanie i poród jest bardzo męczący i stresujący
(wiadomo - dla żony dużo bardziej), ale czułem, że jej pomagam, latałem po
szpitalu po wodę, pomagałem się przejść po przysznic, przyganiałem lekarzy i
położne etc.

Końcówka porodu była dość szybka, i w momecie jak zobaczyłem naszą córeczkę była
to dla mnie najszczęśliwasza chwila w życiu! Była cudowna, taka malutka. Bałem
się dotknąć, żeby nie zaszkodzić. Żona zresztą też :-)

Czułem wtedy gigantyczną satysfakcję, olbrzymie wzruszenie, wdzięczność dla żony
i szczęście. I gotowość do zrobienia czegokolwiek, żeby dalej żyć w szczęściu...
Po prostu nie da się opisać. :-)))

Nie wyobrażam sobie, jak można zrezygnować z obecności w takim momencie!

Jedyne, co mi się nie podobowało, to fakt, że to wszystko w szpitalu się
działo... Dzieci to jednak powinno się rodzić w jakiś weselszych miejscach. No i
warunki po porodzie (i przed) mogłyby być trochę lepsze. Mimo, że mieliśmy
opłaconą indywidualną salę, nie było to OK. Np. nikt nie pomyślał o miejscu do
spania dla mnie (wogóle nie wolno było), więc na lewo spałem na dmuchanym
materacu koło łóżka... Sam poród był na sali wieloosobowej - trzy miejsca z
takimi ściankami... Do bani coś takiego, od samych odgłosów człowiek się
stresował. W naszym przypadku było dość spokojnie, malutkie dziecko. :-)

[amelia791]

Zdecydowanie TAK. Rodziłam rok temu, był przy mnie mąż. Ogromnie mi pomógł
psychicznie przejść przez trudny 12 godzinny poród. Był przy mnie cały czas,
wspierał mnie, poganiał położne jak widział że czuję się gorzej, wołał lekarzy.
czy było to dobre dla personelu medycznego - nie wiem, ale ja miałam poczucie
bezpieczeństwa, czułam że mąż nie dopuści do tego żeby stało się mi i dziecku
coś złego. To on pierwszy trzymał na rękach naszego syna, był taki dumny.....
Wiele par obawia się że wspólny poród spowoduje że nie będzie tak jak dawniej w
sferze intymnej. U nas poród nic w tej kwestii nie zmienił.
Jest to wybór każdej pary, ale zarówno ja jak i mąż swojej decyzji nie żałujemy.

Absolutnie nie

[kleopatryx]

Kochana, nie rób tego, nie ma związków na dobre i na złe. Facet straci na
ciebie ochotę. Pomyśl, dlaczego we wszystkich kulturach świata kobiety są
izolowane na czas porodu od mężczyzn i pomagają im w tym inne kobiety? To ma
swoje głębokie uzasadnienie. Nie ma miłości bez granic, pożądanie jest bardzo
ważnym aspektem związku. Staraj się dbać o siebie, bądź boginią przez cały czas
i nie wierz nikomu, kto pisze teksty: "mój mąż mnie kocha nawet kiedy wyglądam
jak kocmołuch".
Zastanów się też, czy on ci faktycznie jest potrzebny? Ja poprosiłabym siostrę,
mame , ciocię, kumpelę, jeżeli sama nie dałabym rady. Ale nigdy faceta, z
którym zamierzam uprawiać seks. Poród to obrzydliwe zjazwisko, nie bedziesz
wygladac atrakcyjnie, po co kogoś obrzydzać do siebie samej.

NO TAK,,,

[Gość: K00]

a ja w ogóle nie rozumiem tej dziwnej mody na poród we dwoje,urodziłam
dziecko,jestem bardzo związana emocjonalnie z mężem i wiem że zrobiłby dla mnie
wszystko ale do głowy mi nie przyszło żeby kazać mu patrzeć na poród.Przed
porodem nawet mnie nie interesowało czy on chce to widzieć ,ponieważ ja nie
chciałam i to jest najważniejsze,naprawde nie ma co oglądać!A jeśli chodzi o
szczególną więź ojca z dzieckiem po wspólnym porodzie,to nie wyobrażam sobie
aby ta wieź która jest między moim synkiem i mężem mogłaby być jeszcze
silniejsza niż jest,naprawdę !

[Gość: mama]

Mój mąż był przy porodzie naszego synka – nawet przecinał pępowinę. Uważa to za
niesamowite przeżycie i doświadczenie. Absolutnie nie ucierpiały na tym nasze
łóżkowe sprawy. Nie zemdlał, ale jak wyszedł na korytarz powiadomić naszych
rodziców to wtedy go dopadły emocje i tak mu się ręce trzęsły, że nie mógł
numeru wybrać.
Palujemy drugie dziecko i też stawiamy na poród rodzinny – dla mnie to było
niesamowite wsparcie!

Tak potrzebny jest ktos na chodzie.

[Gość: Aplus]

Jeszcze jedno. Nie zawsze wszystko przebiega tak jakby sie chcialo. Warto aby
byl wowczas ktos na chodzie, kto moglby powalczyc o zone i dziecko.