Kontrowersyjnie

[aniek133]

Do powstania tego postu przyczynil sie watek Formy, ale poniewaz ja chce
napisac troche o czyms innym, nie zasmiecam jej watku sprawa „nie na temat”
tylko zakladam wlasny. Kontrowersyjny – a jakze!

Nie jest moim zamiarem obrazic kogos, ale ... jestem zszokowana w/w postem i
wiekszoscia wypowiedzi. Kazdy ma prawo do wlasnych odczuc, do posiadania
wlasnego miejsca w swiecie i tak dalej, ale.... Moze ktos powienien zalozyc
forum "Zangielszczone Polki na Wyspach", bo coraz mniej tej polskosci da sie
na tym forum zauwazyc - ze to nie jest forum patriotyczne, to fakt :) Ale
jednak mi smutno.... Dominuje krytyka Polski, niechec, pesymizm. Krytykuje
sie polska mentalnosc, polskie jedzenie, ludzi. Wszystko...
Ludzie po kilku miesiacach staja sie Anglikami, ktorzy z checia wymieniliby
polski paszport na zachodni, nie zalezy im, by dzieci znaly jezyk ojczysty
matki (no, to akutat dotyczy mniejszosci) itd.

Moze macie racje. Moze wasz punkt widzenia jest bardziej obiektywny niz moj.
Moze tutaj jest naprawde tak cudownie, ze warto zostawic swoj kraj dla zycia
tutaj. Moze, moze, moze...

[formaprzetrwalnikowa]

moze po prostu piszą tak osoby, które wybrały wyjazd z polski, w której juz nie
mogły normalnie zyc i przyjechały do kraju, w którym czuły,z e sie odnajdą?
to jest np mój przypadek. wcale nie czuje sie zangielszczona, ale czuje sie tu
dobrze. nigdy nie byłam patriotką i czuje sie bardziej 'obywatelką europy' niz
polką.
a co cie zszokowało w moim poscie? ze nie cieszę sie na wyjazd do polski?

[aniek133]

> a co cie zszokowało w moim poscie? ze nie cieszę sie na wyjazd do polski?

To, ze po kilku miesiacach od wyjazdu ktos nie potrafi sie juz odnalezc w
Polsce, traci przyjaznie i czuje, ze to juz nie jego kraj. Staram sie to
zaakceptowac, nie krytykowac, ale naprawde trudno mi zrozumiec :)
Moja wypowiedz nie dotyczy wylacznie Twojego postu, ale wielu wypowiedzi - i to
nie tylko w tym jednym watku, ale ogolnie - na naszym forum.

[chihiro2]

Aniu,
ja sie nigdy przez cale moje 22 lata nie czulam w Polsce dobrze. Wciaz bylam
dyskryminowana - przez wegetarianizm, niechec do alkoholu, brak zainteresowania
osiagnieciami polskich sportowcow i brak dumy z papieza, itd. Studiowalam trzy
lata na UW, gdzie bardzo mi sie nie podobalo, ale gdy zglaszalam jakies
propozycje poprawy sytuacji, prowadzenia zajec np., slyszalam, ze tu nie
Ameryka, tu sa polskie warunki i mozliwosci.
Dlatego zdecydowalam sie wyjechac na studia najpierw na rok do Australii (gdzie
czulam sie dobrze, ale na zawsze zostac bym tam jednak nie mogla), potem
rowniez na rok do Niemiec (gdzie czulam sie swietnie), a teraz do Anglii, gdzie
studiuje i bedzie pracowal moj ukochany.
Poczucie, ze Polska nie jest moim krajem, mialam zawsze. I nie czuje sie
zanglicyzowana, tylko po prostu nareszcie czuje sie Europejka w kraju, ktory
pozwala mi tak sie czuc. Tu nikt sie nie dziwi mojemu trybowi zycia (no, poza
paroma wyjatkami, bo "kultura" picia tu takze wystepuje, a ja w niej nie biore
udzialu wcale), moim zainteresowaniom, mojej wierze, mojej diecie i wielu innym
sprawom. Moj patriotyzm jest pokroju tego, ktory wyznawal (tez za kims) Henry
Miller: jest wiekszy niz granice panstwa, sztucznie ustanowione i dotyczy
calego swiata (tu mala modyfikacja - dla mnie dotyczy Europy).
I nie uwazam, zeby moja postawa byla smutna ani szokujaca. Jest prawdziwa, nie
ukrywam jej (bo nie mam po co). I nie chodzi o to, by ja zrozumiec, ale
zaakceptowac bez zadawania zbednych, intymnych pytan. Tak jak ja akceptuje
ogromna milosc do ojczyzny i silne przywiazanie do kraju, z ktorego ktos
pochodzi. Nie zawsze to rozumiem, ale nie musze - bowiem nie o rozumienie tu
chodzi a tolerancje.

[aniek133]

Widzisz... wiele zalezy od otoczenia. Ja nigdy nie spotkalam sie z Polsce z
poczuciem wyobcowania, chociaz tez jestem niepijaca, niepalaca, niereligijna.
Nie mam problemow z otoczeniem, ani tu, ani tam.
Bo tu chodzi o cos wiecej niz otoczenie - o wlasne samopoczucie, wlasny DOM.

Dziekuje Ci za wyjasnienia - bardzo mnie zainteresowal Twoj punkt widzenia, bo
nie spotkalam sie jeszcze z osoba, ktora by sie az tak zle czula we wlasnym
kraju. Widocznie rzeczywiscie nalezysz do typu europejskiego, a ja polskiego ;)

[chihiro2]

No coz, wiele sie zmienilo, odkad przyjezdzam do Polski jedynie z wizytami.
Patrze na ten kraj innymi oczami, czesto znacznie przychylniej niz kiedys. I
wiele rzeczy mnie nie zlosci i nie irytuje, a wiem, ze zloscilyby mnie i
irytowaly, gdybym tam na stale mieszkala.
W pracy czesto dzwonie do Polski (prowadze badania rynku, czesto polskiego) i
za kazdym razem pozytywnie zaskakuje mnie polska uprzejmosc i chec niesienia
pomocy. Moim rozmowcom nic nie daje, a prosze ich o podzielenie sie ze mna
swoim zdaniem na temat najczesciej sprzetu medycznego. Rozmawiam z lekarzami,
aptekarzami, pielegniarkami i mimo, ze sa to przeciez bardzo zajeci ludzie,
zawsze szokuje mnie ich uprzejmosc. Projekty na Polske sa zdecydowanie
najprzyjemniejsze (w odroznieniu od koszmarnych na Niemcy, gdzie ludzie
najczesciej sa strasznie niemili) i moje pozytywne doswiadczenia takze maja
wplyw na to, co teraz sadze o Polsce.

[formaprzetrwalnikowa]

ja czułam się w poslce zle mniej więcej od 12-13 roku zycia. na róznych etapach
mojego zycia pojawiały sie rozne tego powody, jednak pragnienie wyjechania było
dosc trwale. cieszę sie bardzo, że nastały czasy, kiedy nie dosc, ze mogłam
spokojnie wyjechac, to jeszcze mogę pracowac w wymarzonym zawodzie, rozwiaja
sie w wymarzonym kierunku i - last but not least -miec wreszcie Dom wspólny z
moim męzczyzną.

[patch_of_heaven]

Poczulam sie nieco dotknieta tym postem - wcale nie uwazam, ze to forum jest
antypolskie, nigdy nie bede Brytyjka, zawsze bede Polka, bo w Polsce sie
urodzilam, moje dziecko bedzie nie tylko mowic, ale i pisac (a to juz
trudniejsze) po polsku. Proponuje przeczytac jednak wieksza ilosc postow
dotyczacych naszych swiatopogladow i nie wysuwac tak daleko idacych wnioskow na
podstawie jednej dyskusji dotyczacej przynaleznosci narodowej, bo to nas obraza.

[aniek133]

Tak sie sklada, ze czytam to forum na biezaco, wiec nie uwazam za koniecznie
ponowne wczytywanie sie. Wlasnie na podstawie dlugotrwalego uczestnictwa w tym
forum, niemal od samego poczatku, wysuwam takie wnioski, a nie na podstawie
jednego watku.

Przepraszam, jesli moj post kogos obrazil, nie bylo to moim zamiarem. Moim
zamiarem byla dyskusja. A ze kontrowersyjna - to fakt, ktory zaakcentowalam.

[aniaheasley]

A ja czytajac to forum czesto odnosze zupelnie przeciwne wrazenie, a
mianowicie, ze w Polsce wszystko jest lepsze, jedzenie, sluzba zdrowia, uslugi
(??), miasta piekniejsze, wszystko urokliwe i jedyne. Czytajac posty tutaj mam
wrazenie, ze wiele z Was czuje sie w Anglii zle, teskni za wszystkim co
polskie, ze probujecie jak najwiecej tej Polski zapakowac do walizki przy
kazdym powrocie tutaj (byl taki watek nawet), ze spedzacie w Polsce prawie
kazdy urlop, ze najchetniej jezdzilybyscie do Polski na co drugi weekend, itp,
itd.

[tuti]

ja tez poczulabym sie nieco dotknieta tym postem,
po pierwsze nikt tu nikogo na sile nie zangielszcza
po drugie czesto krytkowane sa angielskie..wszystko, od jedzenia po ludzi.
po trzecie - dokladnie, tutejsze polski w anglii sa tu raczej dobrowolnie, i
maja jakies powody ze chcialy opuscic polske
po czwarte forum jest po polsku, co chyba najbardziej swiadczy o polskosci
tutejszych polek w anglii..
po piate....

[chihiro2]

Kobietki, nie czujcie sie dotkniete, bo Ani nie chodzilo o to, by nas obrazac.
Nie rozumie pewnych zjawisk, bo jeszcze sie z nimi nie zetknela, badz wydawaly
jej sie rzadsze niz faktycznie sa. A tu niespodzianka. I tyle, nie ma co
dopisywac jakiejs filozofii. Jest takie przyslowie: "Madry niczym sie nie
przejmuje, zas glupiec w byle czym powod urazy upatruje".

A na marginesie - ja tez naucze dziecko mowic po polsku, czytac i pisac, bo co
jak co, ale uwazam, ze jezyk polski jest najwspanialszym i najpiekniejszym na
swiecie (choc moj profesor z lingwistyki by sie oburzyl, bo: "Jezyk to zbior
regul, jezyk nie moze byc ladny czy brzydki"). I znajomosc tak trudnego badz co
badz jezyka niesamowicie wzbogaca.

Pozdrawiam wszystkie forumki :)

[hanula]

No cóż. Ja też źle się czuję w Polsce. Nawet napisałam w wątku Formy długą
wypowiedź, ale ją w końcu wykasowałam, bo miałam poczucie, że jest zbyt
osobista, że gdyby kiedyś trafił na nią ktoś z mojej rodziny i zorientował się,
że to ja, to byłoby mu przykro. Ale to fakt: do Polski jeżdżę z poczucia
obowiązku, do Anglii wracam do domu.

[karolinazuk]

Ja pomimo ze w Anglii mieszkam nie od paru miesiecy, tylko od 5 lat i mam od
niedawna obywatelstwo brytyjskie nadal bardzo tesknie za Polska i zawsze czuje
ze tam jest moj dom. Moze to wynika z tego ze przyjechalam tu tylko ze wzgledu
na studia i meza (a te studia w Anglii to tez jego sprawka gdyz moi rodzice
chcieli abym studiowala we Francji). Zawsze mnie zastanawialo dlaczego tak
latwo nawiazuje tu przyjaznie z Brytyjczykami, mimo ze na Uniwersytecie bylo
tez duzo obcokrajowcow. Kiedys zapytalam sie o to mojego znajomego Brytyjczyka
a on mi powiedzial, ze chyba wynika to z mojej postawy, z tego jak z duma
opowiadam o Polsce, ze nie mam kompleksow. Brytyjczycy sa dumni ze swojego
panstwa i chyba lubia jak inni sa dumni ze swoich. Teraz z mezem Brytyjczykiem
juz myslimy a wlasciwie on jak tu madrze inwestowac w rynek nieruchomosci w
Polsce (nawet w Place under the sun Polska byla na drugim miejscu na liscie
krajow w ktorych jest najwyzsza stopa zwrotu inwestycji). Dzisiaj moj zaradny
maz nawet zwerbowal swojego kolege z pracy do tej spolki. Maja juz plan
inwestycyjny opracowany do ostatniego szczegolu (nie ma sie czemu dziwic ze NHS
pada). On zawsze powtarza ze jak bedziemy na emeryturze to bardzo duza czesc
czasu bedziemy spedzac w Polsce, a mi sie robi cieplo na te mysl.

do karolinyzuk

[ania.eastwood]

bardzo sie ucieszylam z planu twojego meza! moj maz planuje dokladnie to samo -
nieruchomosci w polsce. a nawet mieszkanie tam i to wcale nie na emeryturze
tylko moze za jakies 5 lat. plan mnie poczatkowo przerazal, jeszcze sie
zachlystywalam anglia (zaledwie kilka tygodni temu), ale teraz zaczynam sie
zachwycac.... brak mi krakowa strasznie....

[karolinazuk]

My tez planujemy kupic mieszkanie w Warszawie teraz, a mam nadzieje ze w wieku
emerytalnym (na razie mam 25 lat!) to stac nas bedzie na posiadlosc w Polsce. A
wiesz ze w tym programie polecali wlasnie mieszkania w Krakowie, tylko my
niestety nie mamy tam zadnej rodziny:( Pokazywali nawet jedno na rynku w
Krakowie jednopojowe mieszkanie za bagatela £150000 W Warszawie tez takie ceny
sie spotyka, albo i wyzsze!).

[jagienkaa]

mój mąż bardzo kocha Małopolskę i zawsze twierdzi, że na starość (haha u niego
to szybciej nastąpi bo jest 8 lat starszy) kupimy dom gdzieś niedaleko Krakowa,
będziemy mieć krowę (jedną!) jak inni rolnicy i będzie fajnie;)
Gdybyśmy mieli pieniądze, na pewno kupilibyśmy jakąś działkę czy mieszkanie w
Polsce.

do jagienkii

[ania.eastwood]

jagienkaa napisała:

> mój mąż bardzo kocha Małopolskę i zawsze twierdzi, że na starość (haha u
niego to szybciej nastąpi bo jest 8 lat starszy)

moj o 9 lat starszy :))) i wcale mu sie nie chce na starosc czekac z ta
Malopolska :)))

[karolinazuk]

Jagienka jak sama wiesz my i nasi mezowie sa dokladnie w tym samym wieku, wiec
w przypadku mojego meza starosc tez juz kryje sie za rogiem. Jagienka kupcie
jakas posiadlosc to bedziemy mogli sie odwiedzac. Napisze do Ciebie w wolnej
chwili.

Powroty do Polski na emeryturze ...ok 40-stki:)

[liley11]

Widze, ze nie tylko my mamy podobne plany:) Bede szczerze sie hihrac, jak za 10
lat w Polsce na Onecie bedzie istnialo forum: Polki z Anglii na wczesniejszej
emeryturze w Polsce:) My juz zaczelismy realizowac (inwestowac) nasze
marzenia...poki jeszcze ceny sa niskie. A rosna bardzo szybko. W Warszawie
mieszkanie w ciagu zaledwie 2 lat podwoilo swoja wartosc! Pozostalo jeszcze
tylko trzymac kciuki za czlowieko- i bizneso-przyjazne zmiany w gospodarce,
prawie,....
Pozdrawiam

[alex_koz]

liley11 napisała:

Bede szczerze sie hihrac, jak za 10
>
> lat w Polsce na Onecie bedzie istnialo forum: Polki z Anglii na wczesniejszej
> emeryturze w Polsce:)

a czemu od razu na onecie?? na gazeta.pl miejsca wystarczy;))))

[jagienkaa]

ha! no właśnie: myślę że te osoby, które nie tęsknią za Polską i wolą Anglię od
Pl będą mówić że więcej jest osób które krytykują Anglię i odwrotnie - te osoby
które się nie umieją znaleźć w UK będą uważać że są w mniejszości. Takie mam
wrażenie.
A prawda jest pewnie gdzieś po środku:)
ja widzę zalety i wady obu krajów, jednak to co dla mnie najważniejsze: rodzina
jest w Polsce (chociaż ktoś mógłby się pokłócić że moją rodziną jest teraz mąż
i synek, a oni są tutaj...) poza tym wolę polskie jedzenie....
tak jak kiedyś pisałam o świętach - myślę że jeśli ktoś tutaj ma to, czego nie
miał w Polsce (np praca, brak dyskryminacji, może rozwijać swoje
zainteresowania, jakąś przyszłość) to będzie wolał ten kraj gdyż ma złe
doświadczenia. Ja mam dobre doświadczenia z Polski i moja rodzina/przyjaciele
sobie dobrze radzą (jak na warunki panujące oczywiście w Pl) więc też mam inny
obraz ojczyzny. I widzę wszystko bardziej na 'różowo'.
Ale to jest bardzo subiektywna sprawa, jak widzimy nasze życie.

[karolinazuk]

Hej Jagienka cos w tym musi byc bo w mojej rodzinie i najblizszym mi otoczeniu
duzo osob sobie swietnie radzi i wszyscy mi powtarzaja ze gdybym wrocila do
Polski to moglabym z takim wyksztalceniem zrobic naprawde duza kariere, a w
Anglii tez mam przyszlosc, ale nie na taka skale. Zreszta to nie tylko rodzina
z Polski tak mysli. Moja przyjaciolka Wegierka, ktora ze mna studiowala w UK
tez jak dzwoni za kazdym razem to pyta sie w zartach co ja jeszcze w tej Anglii
robie! A jak czytam niektore wypowiedzi na forum to czasem mysle ze my
rozmawiamy o dwoch roznych krajach. P.S. Jagienka wyslalam Ci email.

[edgar2005]

To świetnie że masz takie możliwości. Podejrzewam jednak, że taka kariera np. w
zawodzie prawnika jest możliwa właściwie tylko w globalnych korporacjach.
Wielka czwórka, Cameron McKenna firmy farmaceutyczne, itp. No i super. Mam
trochę znajomych którzy nie mieli znajomości a taką pracę w Polsce mają, i
właściwie mają ją tylko dzięki tym firmom, bo bez nich już dawno by wyjechali.
Ale ktoś tam wcześniej wspominał o partiotyzmie, ojczyznie itp. Otóż, ja nie
mam złudzeń. Praca w Warszawie dla tego typu firm, czy choćby i dla Banku
Swiatowego, jakkolwiek dawałaby możliwości rozwoju osobistego, kontakty itp.
nie byłaby pracą na rzecz sfrustrowanych mas, tylko na rzecz właśnie
społeczeństw państw zachodnich. To praca dla Imperatorów i firm z nimi
związanych. Więc dlaczego od razu nie opuścić Peryferii Imperium i zamieszkać w
jego Centrum, gdzie pewność jutra jest większa? Dlaczego od razu nie powiększać
GDP w UK, zamiast doradzać brytyjskim firmom jak nie płacić podatku w Polsce i
jak zwalniać pracowników żeby w sądzie sprawy nie wygrali. Jeśli dla kogoś
emigracja jest problemem moralnym, a nie tylko kwestią "ethnic food", to
powinien rozważyć i tę kwestię.

[karolinazuk]

Ja akurat mam kilku adwokatow w rodzinie, ktorzy realizuja swoje ambicje nie
pracujac dla zachodnich firm. Powodzi im sie bardzo dobrze i doszli do tego
dzieki ciezkiej pracy a nie znajomosciom. Mysle ze w Polsce wiele mozna
osiagnac przy odpowiednich nakladach pracy.

[edgar2005]

Wszyscy moi znajomi którzy mają adwokatów i notariuszy w rodzinie mają sie w
Polsce nieźle i ani im w głowie emigracja. Mam tez koleżankę, śmiało mogę
powiedzieć że jest nie tylko wybitnie zdolna ale także pracowita a jej wiedza o
świecie poraża. Na adwokaturę nie miała najmniejszych szans. DOdam że nie ma w
rodzinie prawników ani lekarzy, a na dodatek pochodzi z innego miasta. Najpierw
dzięki ponadludzkiemu uporowi została sędzią, teraz jednak po ułatwieniach
jakie wprowadziły Kaczory, myśli o upragninej adwoakturze. Ale też coś
wspominała o emigracji do UK. Byłem w szoku.

[edgar2005]

Żeby Cię "dobić", chociaż bez złych intencji i przy poszanowaniu Twojego
zdania, napiszę, że i owszem ja jestem antypolski, w sensie braku uległości
wobec polskiego aparatu wyzysku i pogardy. Od pracy na zlecenia za półdarmo, po
brak zainteresowania ze strony ważnych osób odpowiedzialnych za "dobro
publiczne" choćby dla mojego doktoratu który napisałem wyłącznie mając owo
dobro publiczne Polaków na względzie. Nawet na wolontariat nie chciali mnie
przyjąc żebym mógł robić badania i jednoczesnie cos dobrego dla obywateli RP
uczynić. Kompletna pogada dla ambicji i ciezkiej pracy, zamiast tego nepotyzm i
parafianizm. Nie byłem nikomu potrzebny, mimo prestiżowych studiów w USA,
znajomości kilku języków, wspomnianego doktoratu itp. ZNIENAWIDZIŁEM TEN KRAJ.
TO jeszcze mało. Wczesniej planowałem emigrację do Kanady, ale gdy UK miała
otworzyć granicę, zapadła decyzja ostateczna. Od tego czasu przestałem śledzic
polskie (czy, jak kto woli, polskojezyczne) media i zacząłem słuchać BBC Radio
4 i czytac Guardiana. Czytałem historie Anglii, przeglądałem lokalne fora
dyskusyjne w UK. Właściwie to już trochę zacząłem żyć życiem brytyjczyka na 2
lata przed wyjazdem z Polski. Do dziecka postanowiłem mówić po angielsku
jeszcze przed jego narodzeniem, wystarczy że żona mówi po polsku. Pracy w mojej
dziecinie jest w UK masa, pozostawała kwestia wyboru ciekawej okolicy i
warunków pozapłacowych. Co ciekawe, w Polsce specjalistów z tej branży jest
tylko kilku, a pracownicy ministerstwa szkolą sie w UK. Oczywiście też mogłem
być w Polsce referentem, za 2 tys brutto. Myślę że z doktoratem to może i bez
znajomości bym sie załapał.

A jak kiedyś będzie mnie stać, to ufunduję stypendium dla takich jak ja,
pogardzanych i niechcianych w PL. Jednym z warunków dostania stypendim będzie
bilet w jedną stronę. Choć oczywiście, raczej się już zbytnio dorobić nie
zdążę, trzeba było wyjechać 5 lat temu...

[formaprzetrwalnikowa]

skąds znam tę historię. z tym, ze nie zyłam tak długo 'po angielsku' przed
wyjazdem. i znam tylko dwa obce języki. w poslce jest aż 50-60 ludzi z
wykształceniem podobnym do mojego. z tym, ze ja bym sie nawet na doktorat nie
dostała- kompletny brak odpowiednich znajomosci.
Ale chyba antypolska nie jestem. ale czułam się okrponie niepotrzebna z całym
moim entuzjazmem do pracy, umiejętnościami, wykształceniem, mozliwosciami.
straszne.
pozdrawiam :)

[edgar2005]

Nie chciałbym być żle zrozumiany. Ja jestem bardzo pro-polski, uwielbiam nawet
tę Polskę przaśną, przenno-buraczaną :) i te podlaskie dierewnie i góralskie
łoscypki (choć podrabiane bo z krowiego mleka). Ale uważam że polskość można
zachować tylko na emigracji, gdzie można godnie żyć. Zreszta polskość to dla
mnie głównie rodzina, nawet gdy mówię do syna po angielsku (zresztą jak pójdzie
do szkoły to już nie będe musiał). W Polsce jesteśmy skazani na emigrację
wewnetrzną, do kraju trzeciego świata, na niepewność, upodlenie i frustrację, i
wreszcie na demokratyczny wybór jakiegoś dyktatora który będzie próbował tę
masową frustrację uśmierzyć. A ten dyktator wcale nie musi być patriotą,
jakkolwiek by to pojęcie rozumieć.

[liley11]

edgar2005 napisał:
Oczywiście też mogłem
> być w Polsce referentem, za 2 tys brutto. Myślę że z doktoratem to może i bez
> znajomości bym sie załapał.


..nie bylabym taka pewna, czy doktorat otworzylby Tobie te oto drzwi ...czy
jakiekolwiek inne. Z rozeznania sytuacji sprzed wyjazdu tutaj (rozwazalam
zrobienie doktoratu w Polsce), to MGR maja najwieszke sznase na prace w naszym
ojczystym kraju... bo jaki to szef chce zatrudnic madrzejszego od siebie
pracownika, albo z wyzszym dyplomem (o glupoto ludzka!), a bron Boze bedziesz
madrzejszy od kierownika dzialu, albo bedziesz zadawal za duzo pytan?... I co
wtedy? Kierownik moze stracic prace, a Ty mozesz zajac jego miejsce!... taka to
polska rzeczywistosc

[hanula]

edgar2005 napisał:
> Do dziecka postanowiłem mówić po angielsku
> jeszcze przed jego narodzeniem, wystarczy że żona mówi po polsku.

Nie przelewaj nienawiści do kraju na język. Zresztą w ogóle nienawiść do kraju
jako całości mija się z celem. W każdym kraju są rzeczy piękne i mądre, i
wspaniali ludzie. Ja doskonale rozumiem, że można nie chcieć mieszkać w Polsce,
ale zrywać wszelkie związki kulturowe? Nie warto, tylko się na tym traci.

[basiak6]

Aniek, ale czasem po prostu pewnych procesow nie da sie zatrzymac.
Mieszkajac iles lat w danym kraju (u mnie ponad 12) mimo woli albo sie
asymilujesz albo tkwisz glownie wsrod rodakow, albo troche posrodku.
Jesli ktos sie asymiluje to po prostu pewne rzeczy sie zmieniaja, poglady tez,
etc. Co ja na to poradze ze w Polsce mam tylko pare kolezanek, a wiekszosc mam
tutaj bo tu skonczylam studia, pracuje, etc?
I to ze akurat tak sie zlozylo ze zawsze wsrod Anglikow a nie Polakow?
Nie musze niczego udawac, mieszkalam w Japonii, Francji, USA, i wszedzie
podswiadomie dazylam do poznania lokalnych ludzi ;)
Bardzo lubie spotkac sie z Polakami (mam w tej chwili 3 kolezanki mieszkajace
troche daleko ale da sie spotkac) ale ogromna wiekszosc moich znajomych i
bliskich przyjaciol to wlasnie Anglicy, rowniez para Niemcow i Francuzow.
Sama mam od dziecka podwojne obywatelstwo, i jakos nie patrze na to w
kategoriach kraj 'lepszy/gorszy'.
Uwazam ze UK to zaden raj, wszedzie jest na dluzsza mete tak samo ;)

Ja sie pare razy spotkalam z przypadkami gdzie Polak po 2 latach pobytu w UK juz
polskiego zapomnial - ale to inna sprawa.

Ale mimo woli Polak ktory mieszka np 20 lat w UK wsrod samych Anglikow bedzie
mial juz troche inne spojrzenie na sprawe Polski i calej reszty... to tez trzeba
wziac pod uwage.

[benala]

aniek133 napisała:

> ale.... Moze ktos powienien zalozyc
> forum "Zangielszczone Polki na Wyspach", bo coraz mniej tej polskosci da sie
> na tym forum zauwazyc - ze to nie jest forum patriotyczne, to fakt :) Ale
> jednak mi smutno.... Dominuje krytyka Polski, niechec, pesymizm. Krytykuje
> sie polska mentalnosc, polskie jedzenie, ludzi. Wszystko...

czy zangielszczone Polki na Wyspach to te, ktore:
- krytykuja angielska sluzbe zdrowia i opieke dentystyczna,
- krytykuja angoli za zmywanie garow w pianie,
- krytykuja Anglikow za ich zachowanie na wakacjach na Wyspach Kanaryjskich,
- nie lubia angielskiego jedzenia i wymieniaja sie adresami sklepow
sprzedajacych polskie produkty, szaleja na widok kiszonej kapusty itd.

albo moze te, ktore:
-kultywuja polskie tradycje w rodzinie (np. Bozo-Narodzeniowe),
- ucza dzieci polskiego,
- ogladaja polska telewizje, czytaja polskie gazety i chociazby udzielaja sie
na tutejszym forum,
- jezdza do Polski do dentysty/ginekologa/fryzjera placac za wizyty prywatne
jednoczesnie w ten sposob przywozac swiezy pieniadz do Polski,
- spedzaja wakacje w Polsce itd...
>
Czy moze jest tak, ze postanowilas wrocic do Polski i te krytki naszego
ojczystego kraju wzbudzaja Twoje watpliwosci?

Ja czasem zaluje, ze zakochalam sie w obcokrajowcu i teraz juz do konca tak
bedzie, ze jesli jestesmy razem to zawsze jedno z nas bedzie na emigracji. Ale
takie jest zycie, milosc nie wybiera i 10 lat temu nie myslalam o tym jak
bardzo bedzie mi brakowalo razowca i Trojmiejskiej plazy.

Ale skoro juz tu jestesmy to przeciez nie bede 'odgryzac karmiacej mnie reki'.
I dlatego staram sie Anglie polubic i zaakceptowac i to, ze w tym procesie tez
sobie tutaj na forum pomagamy to moim zdaniem dobry pomysl.

[kai_30]

Najpierw offtopikowo - Aniek, odbierz maila, pls...

A teraz w temacie. Jestem w Polsce. Jeszcze. Tez naleze do tych, ktorzy zyja
wyjazdem na kilka lat przed. Niestety, o moja skromna osobe nikt w UK zabijal
sie nie bedzie ;), a na wariata i w ciemno nie pojade, bo mam dwoje dzieci. Wiec
pomalutku, krok po kroczku, szykuje grunt - ucze Lubego i dzieci angielskiego
(od jakiegos czasu mowie do nich po angielsku), czytam wszelkie mozliwe fora
dyskusyjne, w tym i to, studiuje mapy, ogloszenia o prace i cenniki wynajmu
mieszkan. I wiem, ze jesli juz wyjade, to niespecjalnie bede miala do czego
wracac. Tylko... Dla mnie to nie ma nic wspolnego z partiotyzmem.

Jestem, i bede Polka. Moje dzieci mowia po polsku, i bede dbala o to, zeby nie
stracili kontaktu z tym jezykiem. Co wiecej, w rozmowach z obcokrajowcami bronie
Polski jak lew (pomijajac kwestie kacze i rydzykowe, bo tu akurat zdobyc sie na
obrone nie umialabym). Ale mimo wszystko - no, po prostu mi tu zle. Szlag mnie
trafia, ze zarabiam bardzo dobrze - ale na zleceniach i umowach o dzielo, a
gdybym chciala zrezygnowac z marniutkiego etatu i zajac sie ta "bardziej
dochodowa" dzialalnoscia, zezarl by mnie ZUS. Szlag mnie trafia, gdy stojac w
kolejce przed Bardzo Wazna Pania Z Okienka czuje sie o, taka malutka, bo *ona ma
wladze*, a ja powinnam byc tylko cichutkim i bezwonnym petentem.

Tak naprawde nie wiem, jak mi sie bedzie mieszkac w UK. Moze gorzej. Moze bede
tesknic, moze dopeiro tam dorwie mnie nostalgia. nie wiem, czy "warto zostawic
swoj kraj". Ale wiem, ze musze sprobiowac, bo jesli tego nie zrobie, nie wybacze
sobie do konca zycia i bede gnusniec w poczuciu beznadziei i straconej szansy.

Mozna byc Polakiem, czuc dlawienie w gardle sluchajac mazurkow szopenowskich i
Inwokacji, a jednoczesnie nie cierpiec tego kraju w takim ksztalcie, jaki
obecnie ma, dzieki ktoremus juz pokoleniu swin przy korycie. Moje uczucia
patrityczne nie ida w parze z pogladami politycznymi. Poza tym mysle, ze
mieszkac mozna byle gdzie i byc naprawde patriota, ba - czesto najwiekszymi
patriotami sa wlasnie ci, ktorzy tu nie mieszkaja na stale.

[effata]

Właśnie się zastanawiałam gdzie by się tu dopisać i jak to ująć, a tu Kai_30
wyjeła mi słowa z ust.
Można mieć gulę w gardle przy mazurkach Fryderyka, a jednocześnie szczerze nie
znosić tego kraju za podcinanie skrzydeł.
Późno już. Trza iść spać.
Jak sobie przemyślę różne kwestie, to może jutro coś dopiszę.
--
Don't guess.

[chihiro2]

Mnie tez sie niezmiernie podoba ta mysl z Szopenem i podcinaniem skrzydel :)

Pozdrawiam serdecznie :)

[edgar2005]

Skojarzenie:
- Zostaniesz w Polsce, będziesz mógł zalać frustrację wódką Chopin,
- Wyjedziesz, stać cię będzie na pianino i lekcje muzyki dla dziecka...

[liley11]

>Skojarzenie:
>- Zostaniesz w Polsce, będziesz mógł zalać frustrację wódką Chopin,
>- Wyjedziesz, stać cię będzie na pianino i lekcje muzyki dla dziecka...

hahaah podoba mi sie to skojarzenie:))) Tylko martwie sie czy na pewno bylby to
Chopin...czy tez tanie wino marki wino...:)))

....to jest smutne....

Ja jestem wolnym czlowiekiem i mieszkam tam, gdzie mi jest najlepiej i gdzie
jestem szczesliwa. Wiele pokolen Polakow juz cierpialo za nasz kraj, za
patriotyzm (mesjanizm polski chociazby - wkladany nam do glow na lekcjach
jezyka polskiego). Mam teraz i tutaj jedno swoje zycie, ktorym ja kieruje i ja
decyduje, jak je przezyc. I przezyje je "wedlug siebie", nie podazajac za
ideologiami, demagogia, haslami i sztandarami, za ktorymi kryja sie lub nie
kryja sie czyjes interesy. Nie trace jednak energii na wypominanie co takiego
zlego Polska zrobila mi, moim wspolrowiesnikom, czy moim rodzicom. To co zle,
moglo mi sie przydazyc rownie dobrze w innym miejscu Swiata, a kto wie czy
przezylabym w innym kraju tyle wspanialych chwil i czy poznalabym tylu
wspanialych ludzi? Caly czas jednak zyje nadzieja, ze i w Polsce wystapia
kiedys przyjazne ludziom warunki gospodarcze.

Pozdrawiam

[basia313]

Tu sie troche nie zgadzam. Polskie szkoly muz sa bardzo dobre i tanie, w Anglii
natomiast takowych nie ma, a lekcje prywatne sa szalenie drogie. :(

[edgar2005]

Hmm, czyżby nieodkryte Eldorado dla głodujących nauczycieli muzyki z Polski?

[hopplik]

ja postrzegam wyjazd z tej samej perspektywy, przyszłego emigranta

pomysł bycia rentierem w Polsce uważam za jedyny rozsądny, jednak ...
zastanówcie się dobrze, ponieważ zanim tu wrócicie nie znajdziecie rozsądnego
lekarza, na emeryturze taka opieka prawdopodobnie będzie niezbędna.

np. doktoryzowany chirurg z wieloletnią praktyką i unikalnym doświadczeniem za
operację dostaje 4 (słownie: cztery złote) premii za wykonaną 6 godz. operację,
ta premia ma mu wyrównać niezmiernie wysoką pensję 1600 pln/msc brutto. w tych
okolicznościach jego etyczną postawę i troskę o pacjentów (nie wymaganie od
nich bezpośrednio gratyfikacji)należy uznać chyba za szaleństwo
w tym samym czasie urzędnicy polskiego odpowiednika NHS dostają niewiarygodne
premie za oszczędności wynikające z nisko opłacanych usług

inny przykład: kariera
spółka notowana na giełdzie,polski kapitał, wzrost zatrudnienia 40% w ciągu 12
msc., większość z 60 osób nowo zatrudnionych to najlepsi studenci lokalnej
politechniki, wynagradzani jako stażyści ok. 600 pln/brutto,
dodam 'kwiatek' na koniec, w tej spółce analiza kosztów wykazuje,że pracująca
tam maszyny - betoniarki, (a jest ich tam ok. 30) zużywają 1000 (tysiąc) litrów
paliwa na godzinę, czyli koszt paliwa ok. 3.500 pln/ godz. jednocześnie zakup
potrzebnego do produkcji betonu to wydatek rzędu 600- 700 zł /dzień. Dodam,że
maszyny pracują 8 godz. dziennie. Reakcja Pani Prezes: co to ma być, niczego
nie rozumiecie. Firma kwitnie :)

Znacie pewnie więcej przykładów.
Naprawdę frustrujące jest to, że stanowią codzienność i dlatego wcale nie będę
mieć wyrzutów sumienia gdy wyjadę z Polski

[edgar2005]

Chirurg to może i z 10 tys PLN/mies wyciągnac, nieopodatkowanego, gorzej z
anestezjologiem którego nikt nie dofinansowuje, a ten przeciez znieczula :).
Prawdziwym problemem jest jednak to że i te 10 tys. to w sumie nie tak wiele,
gdy np. żona jest nauczycielką za 800 zł. A ci najzdolniejsi chirurdzy też
wyjadą, jak nie do UK to do UAE, zostaną tylko synusie tatusiów, nie zawsze
najzdolniejsi. Ale jeśli chodzi o życie rentiera w PL, to na stare lata
problemem będzie nie chirurg, a opieka, w sumie mało kwalifikowana i zawsze
tańsza niż nz Zachodzie. Jest tylko jedno ale z tym planem powrotu na stare
lata: ciekawe jak długo sytuacja polityczna pozostanie w miarę stabilna, bo ja
wróżę za 15 lat albo totalny chaos, albo totalny zamordyzm.

[formaprzetrwalnikowa]

za 15?? ja mysle, ze taki chaos bedzie za 1-2 lata. jesli nie wczesniej.
bylebym tylko zdążyła z mojego przymusowego wyjazdu wrócic
;)

[karolinazuk]

Prawde mowiac to wspolczuje Wam ze musieliscie przejsc przez tak negatywne
doswiadczenia w Polsce. Tylko w ten sposob mozna chyba wytlumaczyc Wasz
obezwladniajacy pesymism i fatalistyczne podejscie do zycia. Ja sie jeszcze z
czyms takim nie spotkalam gdyz wszyscy moi znajomi w podobnym wieku do mnie
czyli 25 lat dobrze sobie radza, tryskaja energia i optymizmem. Niektore osoby,
ktore skonczyly ze mna SGH teraz maja takie prace ze tylko pozazdroscic. Przy
tym duzy procent ludzi tam studiujacych pochodzi z malych miasteczek i naprawde
ubogich rodzin. P.S. Moj brat cioteczny skonczyl medycyne. Robi teraz doktorat,
pracuje, kupil duze mieszkanie i wcale nie planuje wyjazdu na zachod wiec w
najgorszym wypadku bede chodzila do lekarza po znajomosci jak wszyscy inni
wyjada.

[chihiro2]

Karolinko, ja tez moglabym miec prace, ze tylko pozazdroscic. I tutaj mojej
pracy tez mi niektorzy zazdroszcza. Dobrze sobie radzilam i w Polsce i w kazdym
innym kraju, w ktorym mieszkalam. Ale wyjazd z Polski to nie tylko (a w moim
przypadku w ogole nie) kwestia pracy. Nie praca czlowiek zyje. I nie duze
mieszkanie jest najwazniejsze. W Anglii jest mi po prostu duuuuzo lepiej, a w
Polsce nie bylo nawet dobrze. Przekonalam sie juz, ze nie moglabym zyc w
srodowisku tak homogennym i dosc jednolitym kulturowo jak Polska. Dlatego tez
zamierzam tu pozostac.

[karolinazuk]

Moj post nie byl skierowany do Ciebie. Rozumiem Twoje powody wyjazdu, mnie tez
czesto przeszkadza homogenicznosc spoleczenstwa polskiego i brak tolerancji.
Nie rozumiem tylko stwierdzen, ktore padly ze strony innych osob, ze w Polsce
nic nie mozna osiagnac. Jak sama napisalas Ty moglabys duzo osiagnac, podobnie
jak to uczynily znane mi osoby, ktore mieszkaja w Polsce.

[kai_30]

O, to to to. Wlasnie. Nie sama praca czlowiek zyje, i nie wszyscy emigruja
dlatego, ze nie moga sie utrzymac za najnizsza krajowa (czy nawet za srednia).
Finansowo wiedzie nam sie calkiem niezle (jak na polskie warunki oczywiscie),
ale ... finanse to nie wszystko.

Wiecie, co mnie przekonalo do wyjazdu najbardziej? Taki drobny, niby nic nie
znaczacy fakt. W bardzo poczatkowej fazie mysli o emigracji pojawil sie dylemat
- czy bedziemy mogli tam pracowac w zawodzie. Ja to jeszcze, skonczylam
filologie angielska, wiec nawet jesli pracy w zawodzie nie znajde, gdzies tam na
biurowej posadce moze sie zahacze, ale moj facet? Specjalista terapii uzaleznien
z polskimi kwalifikacjami i polska praktyka? Hm. Poguglowalam troche, znalazlam
jedna agencje pracy specjalizujaca sie w social work, znalazlam tez strone GCSS
z informacjami na temat rejestracji pracownikow socjalnych. Pomyslalam sobie, -
a co mi tam, i napisalam dwa maile, niespecjalnie liczac na odzew.

No i co? No i pan urzednik panstwowy z GCSS odpisal po kilku (!) godzinach,
podajac szczegolowe informacje na temat tego, jak wyglada proces rejestracji dla
pracownikow socjalnych z kwalifikacjami z UE (nie odeslal mnie do strony
internetowej ani do google'a :P), gdzie najlepiej szukac ofert pracy, podajac
swoj numer telefonu w razie dalszych watpliwosci i ogolnie byl bardzo pomocny.
Pani z agencji tez odpisala szybciutko, doradzajac rejestracje w GCSS, przeslala
tez case study i kwestionariusz z prosba o wypelnienie i proszac o numer
telefonu, zeby mogla zorientowac sie w umiejetnosciach jezykowych. Stwierdzila
tez, ze jak najbardziej realne jest znalezienie pracy przy ich pomocy, mimo ze
jeszcze nie jestesmy w UK, poradzila tylko, zeby najpeirw zarejestrowac sie jako
QSW, bo wtedy szanse rosna.

Oniemialam, musze przyznac, i usilowalam to sobie przelozyc na polskie warunki.
Juz widze, jak jakikolwiek urzednik panstwowy odpowiedzialby mi prawie
natychmiastowo, udzielajac nie tylko odpowiedzi na zadane pytania, ale tez
podajac mnostwo informacji dodatkowych. Czesto spotyka mnie taka sytuacja, bo w
tlumaczonych ksiazkach musze czasem polonizowac realia, i maniacko wysylam maile
do roznych firm i instytucji, poszukujac informacji. Odpowiada jedna na
kilkanascie, a pytania sa w miare proste, np o ceny, procedury, zrodlo
informacji itp.

[hopplik]

mnie nie powodzi się źle, mamy w pl dom, 2 samochody, małą inwestycję w
postaci nieruchomości, mam wykształcenie i gdy przyjdzie czas wrócę do pracy
wspomniałaś o SGH, czyli domniemam, że znasz wiele osób pracujących w dużych
firmach w Warszawie, ale to nie jest cała Polska. Nie każdy ma możliwość pracy
w dużym koncernie. W zdecydowanie kunkatatorski sposób załatwiania spraw
biznesowych powoduje, że najmniej istotnym czynnikiem są ludzie. Co daje się
zauważyć np. w opisanej przeze mnie sytuacji. Myślę ,że takie traktowanie jest
upokarzające i nawet jako osba z zewnątrz miałam opory by to zaakceptować.

I nie ma to nic wspólnego z patriotyzmem, szacunkiem do rodziny i własnej
tożsamości.

[karolinazuk]

Ale ja nie twierdze ze to jest cala Polska. Tylko wiem, ze duzo osob, ktore
skonczyly SGH a teraz pracuja w zachodnich firmach pochodzily z biednych
rodzin, malych miasteczek i pracy na pewno nie znalazly dzieki znajomosciom
tylko dzieki zdanym egzaminom na 5, praktykach, ktore podjely w czasie studiow
i wiary w to ze chciec to moc.

[kai_30]

Wiara w to, ze chciec to moc niespecjalnie pomaga w kontaktach z polskimi
urzedami. Nie kazdemu tez usmiecha sie praca w koncernie, zwlaszcza jesli sie ma
dzieci. A tak a propos - ile osob wsrod tych Twoich znajomych, karolina, to
matki z dziecmi? Albo kobiety planujace zalozenie rodziny? Tak sie glupio
sklada, ze pytanie o "rodzinny stan posiadania" wciaz dominuje na rozmowach o
prace i czesto przesadza o zatrudnieniu, mimo, ze to nielegalne. I wtedy trafia
sie na sciane. Bo jesli ma dzieci, to na pewno bedzie brala zwolnienia, a jesli
nie ma, to na pewno zajdzie w ciaze.

[karolinazuk]

Ja nie twierdze ze w Polsce jest wszystko idealne. Na pewno matce z dzieckiem
jest trudno. Ja sama mam 25 lat, mam 4 miesieczna coreczke i jestem na pewno
jedna z pierwszych wsrod moich znajomych. Uwazam tylko ze w Polsce jest duzo
ludzi, ktorzy wiele zdobyli dzieki ciezkiej pracy, a nie znajomosciom i
twierdzenie ze wszystko osiagnely poniewaz w Polsce panuje napotyzm uwlacza im.
P.S. A tak a propos sytuacji matki z dzieckiem, to niestety w Uk w duzych
firmach prawniczych i pewnie nie tylko tez nie jest rozowo pod tym wzgledem.

[kai_30]

Owszem, wszelkie generalizowanie jest szkodliwe. Owszem, zdarzaja sie przypadki,
ze komus udalo sie cos osiagnac dzieki ciezkiej pracy. Ale mimo wszystko
Warszawa i absolwenci SGH to tylko bardzo malutki wycinek polskiej
rzeczywistosci. Pozostaje jeszcze cala reszta, ktora tez moze miala stypendium
na studiach (tyle ze wybrali mniej "popytne" kierunki), ma tego pecha, ze
mieszka poza stolica, i trafia na sciane przy poszukiwaniu pracy, albo haruje
(rownie ciezko) za grosze. A problem, z idealistycznego punktu widzenia, polega
na tym, zeby *kazdy* kto ma porzadne wyksztalcenie, zdolnosci i zapal do pracy
mial jednakowe szanse na dobrze platna prace w swoim zawodzie.

A co do tej matki z dzieckiem, chodzilo mi nie o to, ze jest trudno - bo jak sie
samotnie wychowuje dzieci, to nigdzie latwo nie bedzie, jasna sprawa. Chodzilo
mi raczej o nagminne (i nielegalne) odrzucanie w rozmowach kwalifikacynych
takich osob. Potencjalny pracowadca nie ma prawa pytac o "plany prokreacyjne"
mlodej kobiety, ale czesto to czyni, zadajac nawet czasem podpisania
wypowiedzenia bez daty, w razie zajscia w ciaze. W UK po prostu w razie
problemow zatrudnia sie kogos na "maternity cover" i problemu nie ma. A u nas
jest, glownie z racji bzdurnych przepisow i kolosalnych obciazen, jakie
pracodawca ponosi zatrudniajac pracownika (m in ZUS).

[hanula]

kai_30 napisała:
> Warszawa i absolwenci SGH to tylko bardzo malutki wycinek polskiej
> rzeczywistosci.
Dodaj do tego "i znajomi Karoliny", bo nie wszyscy absolwenci SGH mają taką
tęczową karierę. Sama znam faceta, który na SGH skończył dwa fakultety, świetnie
znał trzy języki obce, a przez pierwsze lata po studiach pracował za naprawdę
marne grosze w instytucji państwowej, której nazwę litościwie przemilczę. Lepszą
pracę (lepszą, czyli w zachodnim koncernie) udało mu się znaleźć po 74
interviews - wiem, bo listę tych firm oprawił sobie w ramki i powiesił na
ścianie. Ku pamięci.

[hopplik]

ja właśnie jestem najlepszym przykładem, pochodzę z małej wioski na pograniczu
mazowsza :)
nawiasem mówiąc nie ma piękniejszych krajobrazów niż łaki nad bugiem wiosną,
czy dolina biebrzy jesienią (taka kryptoreklama ;))

z moich kolegów ze szkoły podstawowej pewnie niewielu skończyło technikum i w
tym kontekście rozumiem formęprzetrwalnikową. Chociaż w dalszym ciągu bardzo
lubię tych ludzi, z nimi po drzewach się wspinałam ;) nie mamy sobie zbyt wiele
do powiedzenia, ta różnica po prostu jest

u mnie chyba od dziecka element poznawczy dominował, może to tłumaczy w pewnym
stopniu moje wybory

[edgar2005]

Jeśli się nie ma pleców z rodziny lub młodziezówki partyjnej to tez można w W-
wie prace po SGH-u za 4-6 tys. brutto na początek znaleźć, znam takie
przypadki, a koleżanka trafiła do McKinseya nawet za więcej. Ale znam tez
takich którzy po roku takiej pracy wybrali koerpetycje z angielskiego żeby
przeżyć i studia doktoranckie żeby sie rozwijać, bo rzeź i pranie mózgu były
totalne. ALe mam też znajomych w wielkich firmach którzy tylko cięzką praca
doszli do kierowniczych stanowisk w firmach farmaceutycznych, tyle że oni
zaczynali na początku lat 90, a więc wystarczyła inteligencja, posłuszeństwo i
umiejętnosć obsługi komputera. CHodzi o to, że ludziom znikąd też może się w
PL "udać", ale muszą się bardziej starać i bardziej do doopy włazić, a jak
redukcja to oni ida na pierwszy ogień. Jak się ma dwadzieścia parę lat i nie
myśli co potem to może taka "praca w ambitnym zespole" kręci, ale jak sie to na
spokojnie przekalkuluje, a absolwenci SGH to potrafią :) to już może mniej.
Zresztą np. kobieta musi się dużo bardziej starać niż mężczyzna żeby utrzymać
identyczną, choc gorzej opłacaną pracę. Dostać prace nawet i za 10 tys. to za
mało, bo liczy się gwarancja, bezpieczeństwo. W PL kwitnie XIX-wieczny
kapitalizm i czesto można usłyszeć "jak sie nie podoba to won". Ale nawet jak
sie podoba i się starasz to firma moze się przenieść do Rumunii i po ptokach.
Albo odpadna ważne zlecenia bo sie opcja zmieniła.

A co do doktoratu medycznego, owszem, też mam kolegę, wybitnie zdolnego, który
nie miał nic prócz ambicji i zdolności i już się nawet habilitował i ma niezłe
źródło dorobienia. Ale nie wszyscy mają tak miękki kark i są w stanie tyle
przełknąc co on. No chyba, ze on sobie teraz odbije na innych "niewolnikach" :)
Generalnie, na studia doktoranckie z medycyny trzeba mieć mocne plecy albo
pisać za kogoś publikacje naukowe, a to jest już oszustwo.

I jeszcze jedna uwaga. Załóżmy że pracujesz w marketingu w Tesco. Byłem w Tesco
w PL i w UK. W Pl oszustwa cenowe, napastliwe promocje, nadmiernie sugestywna
muzyka, wprowadzanie w bład klienta na każdym kroku. Nie głupi nad tym pracuje
za 10 tys/mies. A w Tesco w UK kultura, ceny odpowiadają produktom, wszystko
wyraźnie oznakowane, nie ma niespodzianek przy kasie itp. Podobne przykłady
mógłbym podać z telefonii cyfrowej i firmy farmaceutycznej. Summa summarum, w
PL mozna osiągnąć jakiś tam sukces finansowy, ale często (choć pewnie nie
zawsze) trzeba być ostatnim sukinsynem, który tylko kombinuje jak tu jeszcze
rodaków oskubać. W UK mozna pracować UCZCIWE, nawet jeśli do końca życia nie
zarobi sięwięcej niż 25K, a to na godne przetrwanie wystarszy. W PL sie nie da.

Karolina pisała o pesymistach. Ja jestem wielkim optymistą i dlatego emigruję i
postaram sie pomóc wyjechać jeszcze innym optymistom z PL :)

[karolinazuk]

Skonczmy ta dyskusje gdyz zaczyna byc obrazliwa a ja takiego tonu na pewno nie
wprowadzilam. Jak juz mowilam rozmawiamy o dwoch roznych swiatach i ani ja
Ciebie nie przekonam, ani tym bardziej Ty mnie. Ale prawde mowiac ogromnie sie
ciesze ze nie mam nic wspolnego z ta Twoja jakze optymistyczna wizja
rzeczywistosci pelna "sukinsynow"! A tak swoja droga co za kulturalny sposob
wyrazania sie o nieznanych Ci ludziach! Troche pokory bo z takim slownictwem i
pogarda dla innych to w Wielkiej Brytanii tez mozesz daleko nie zajechac.

[edgar2005]

Ani cienia pogardy. Mam różnych przyjaciół i to nie ich wina że tatuś czy
mamusia czy młodzieżówka partyjna im pomogła. Ba, ja pwenie będę jako tatuś
swojego synusia promował gdzie się da i przeróżne kontakty do tego wykorzystam.
Mało tego, układy też i mi parę razy sporo pomogły, bo gdybym był zwykłym
szarakiem to byłoby dużo gorzej i wyjechałbym już wiele lat temu:) Tak więc
tymi ludźmi nie gardzę, bo świat jest taki jest. Mogę tylko się pochylić nad
ludzką głupotą (no, chyba że to słowo nie jest PC) i naiwnością tych którzy
zamiast wziąć spawy we własne ręce, nauczyć się języka i "spadówa póki jeszcze
można", to narzekają i narzekają, albo chodzą im po głowie jakieś bunty
chłopskie. A w UK pewnie też nie będą mnie w lektyce nosić, i to wiem
doskonale. Mało tego, nie raz będę musiał zaciskać zęby i wstydzić się za
rodaków i tylko domyślać się jak mnie obgadują, bo tu nikt mi przecież wprost
nic nie powie. TO prawda, emigracja nie będzie łatwa, ale muszę sobie trochę
dobitniej niż inni uświadamiać realia w PL, żeby przetrwać i się przystosować.
W następnym pokoleniu będzie łatwiej, a wnuki już będą pielęgnować polskie
korzenie, z dumą, jak to się dzieje wśród Polonusów w USA, będzie ich na to
stać.

[violus22]

Edgar, ja mam na ten temat BARDZO podobne poglady do Twoich, choc do dziecka
nie mowie po angielsku ;p
czekam az on zacznie do mnie;)