Środki z programu SAPARD bardziej dostępne

[Gość: baba]

dlaczego na budowę nowych obiektów tylko? a co z tymi, które
istnieja, ale nie mają za co się zmodernizować? To trzeba te 10 -
12 letnie "wyciąć", a nowe stawiać? Znów kretyński pomysł. 12
lat temu namawiano do budowy małych przetwórni, które teraz nie
spałniają wymogów unijnych i maja pójść do likwidacji. Może
jednak ktoś by się zastanowił i im udzielił kredytów na
przebudowę i modernizację a nie znów "nabijał w butelkę" ?

[Gość: kleks]

Zamiast kometarzta: wystąpienie Carla Beddermanna, byłego
unijnego urzędnika w Polsce.

Polska ma być zmuszona do przystąpienia do Unii jako płatnik
netto (to znaczy musi więcej wyłożyć na stół brukselski, niż
stamtąd dostanie). Po końcowej propozycji Piętnastki z 25
października w Brukseli nie ma już żadnej wątpliwości, że tak
będzie.
Choćby postkomuniści, ich sojusznicy w mediach i Komisja
Europejska próbowali to sto razy zatuszować, rachunek i tak
wygląda następująco:
składka członkowska Polski - 2,5 mld euro
straty celne (ostrożnie szacowane) - 1 mld euro
nakłady na budowę nowych inwestycji służących realizacji wymogów
Unii (np. kolczyki i paszporty dla krów) oraz personel
(ostrożnie szacowane) - 1,5 mld euro
razem - 5 mld euro
Tyle rocznie musi Polska płacić Brukseli albo inwestować we
własnym kraju.

Obiecanki cacanki
A teraz suma, którą Polsce obiecuje Piętnastka, albo lepiej
suma, na którą Polska może mieć nadzieję.
W tej dziedzinie istnieją największe niewiadome. Dlatego
euroentuzjaści, włącznie z rządem i polskimi negocjatorami w
Brukseli, oraz prounijne media próbują sypać szczególnie Polakom
piaskiem w oczy. Dlaczego?
Tylko mała część tego, co obiecuje Bruksela, jest sztywną sumą.
Większa część, około 70 procent, to pieniądze, które tylko wtedy
wpływają, kiedy są dofinansowane ze strony polskiej. Wysokość
tego dofinansowania waha się. Może wynosić tylko 20 proc., ale
może też wynieść nawet 70 proc. Zależy to od tego, jakie są
fundusze, jakie są projekty albo w jakim regionie Polski te
pieniądze mają być wyłożone. Regułą empiryczną jest, że do
każdego euro państwo członkowskie musi dopłacić jedno euro z
własnej kieszeni. Skutkiem tej zasady dofinansowywania przy
pomocy rozbudowanej biurokracji jest to, że u nas, na bogatym
Zachodzie fundusze te są wykorzystywane przeciętnie w 70 proc.
Reszta pieniędzy zostaje w Brukseli, istnieje tylko na papierze
i działa na rzecz propagandy unijnej. Dzieje się tak, mimo że u
nas potencjalni użytkownicy funduszy z reguły mają własny
kapitał dla dofinansowania, mają dostęp do systemu kredytowego,
w którym np. rolnicy mogą zaciągać pożyczki na preferencyjnych
warunkach na 2 lub 3 proc.

Samoobsługa UE
Jakie więc będzie wykorzystanie unijnych funduszy w Polsce? Na
to mamy świetny przykład: unijny przedakcesyjny fundusz SAPARD.
Kopiuje on dokładnie postakcesyjne fundusze i według Unii ma na
celu wypróbowanie tego, jak w przyszłości, po przystąpieniu
Polski do Unii, będą one tu działać.
Fundusz SAPARD jest właściwie funduszem strukturalnym dotyczącym
rozwoju obszarów wiejskich. Użytkownikami mają być rolnicy
indywidualni, niektóre firmy przemysłu spożywczego i gminy.
Doświadczenia z tym funduszem nie pozostawiają wątpliwości. Już
teraz jest jasne, że zakończą się porażką. Liczbę użytkowników
SAPARD-u wśród rolników indywidualnych w każdym województwie
można policzyć na palcach jednej ręki. Powodem jest brak
kapitału dla dofinansowania i brak nadziei na zwrot inwestycji.
W przypadku gmin sytuacja wygląda niewiele lepiej. Tam, gdzie
budżet pozwoli na dofinansowanie - a takich przypadków jest
niewiele - istnieją skromne inwestycje. Tam, gdzie gminy żyją z
dnia na dzień - takie przypadki to większość - fundusz SAPARD
nie funkcjonuje, bo nie może funkcjonować.
A teraz - co jest najbardziej skandaliczne - w przemyśle
przetwórczym z udziałem kapitału zagranicznego, którym można
współfinansować środki z funduszu, tam program SAPARD
funkcjonuje.
Innymi słowy, unijnym programem pomocy SAPARD Zachód finansuje w
pierwszym rzędzie swoje własne inwestycje w Polsce.
Tak wygląda ta altruistyczna pomoc Unii dla Polski. Zachód
dokonuje po prostu samoobsługi. Wykorzystuje on unijne fundusze
w Polsce, dbając o własne interesy, a polscy euroentuzjaści z
wdzięcznością podają mu rękę.

Stracone pieniądze
Zakończmy teraz ten bilans. Zobaczmy, jak wyglądają wpływy w
rachunku przystąpienia Polski do Unii, które mają skompensować
wydatki wynoszące 5 miliardów euro rocznie.
Za podstawę tych obliczeń służyć mają roczne liczby przeciętne w
latach 2004-2006. Najpierw tzw. sztywne sumy, które nie
potrzebują lub prawie nie potrzebują dofinansowania ze strony
polskiej, bo nie opierają się na funduszach.
Są to:
dopłaty bezpośrednie dla rolnictwa - 0,60 mld euro
rynkowa polityka rolna - 0,33 mld euro
resorty polityki wewnętrznej - 0,35 mld euro
zarządzanie - 0,28 mld euro
razem - 1,56 mld euro.
Ta suma 1,5 miliarda euro rocznie dla Polski jest mniej więcej
pewna. Reszta, jak mówiłem, stoi pod znakiem zapytania, bo
opiera się na funduszach. Są to:
fundusze na te dwa lub trzy przedsięwzięcia strukturalno-
polityczne - 3,80 mld euro
fundusz rolniczy na rozwój terenów wiejskich - 0,83 mld euro
razem - 4,63 mld euro.
Te 4,5 mld euro ma być wielkim prezentem Zachodu dla Polski,
nowym planem Marshalla. Wszyscy euroentuzjaści wiwatują:
patrzcie, prawie 5 mld euro rocznie dla Polski!
Ale podobnie jak w przedakcesyjnym funduszu SAPARD cyfry te
znajdują się tylko na papierze.
Unia sama uważa, że w pierwszych latach tylko 10 proc., w
najlepszym przypadku 20 proc., z tych 4,6 mld euro dotrze do
Polski. Będzie to skutkiem, zdaniem Unii, braku możliwości
dofinansowywania i braku możliwości wypełnienia skomplikowanych
procedur administracyjnych. To znaczy zamiast 4,6 mld euro
rocznie Polska ma dostać tylko pół miliarda, w najlepszym
przypadku 0,9 mld euro. Przy tym ogromna część tych pieniędzy
popłynie do kieszeni obcego kapitału w Polsce, bo tylko on jest
w stanie dofinansować fundusze.
Ale nawet jeśli nie weźmiemy pod uwagę tego szokującego i
skandalicznego faktu, bilans końcowy po przystąpieniu Polski do
Unii wygląda następująco:
roczne wydatki - 5 mld euro
wpływy - 2-2,5 mld euro.
To oznacza, że do każdego euro, które popłynie z Brukseli do
Polski, Polska musi przedtem wyłożyć prawie 2 euro na stół
brukselski w formie składek członkowskich i odprowadzonych ceł
zewnętrznych oraz dodatkowo jeszcze 75 centów na budowę
instytucji służących realizacji wymogów unijnych.
Te pieniądze są stracone dla Polski.
Polska ma być nie tylko płatnikiem netto, ale superpłatnikiem
netto.
Celem końcowej rundy gorączkowych negocjacji w Brukseli jest
zatem ukrycie i zatuszowanie tego faktu.
Unia dobrze wie, że pozytywny wynik w referendum akcesyjnym
będzie zagrożony, jeśli to wszystko, o czym mówiłem, wyjdzie na
jaw.
Z tego powodu Komisja Europejska oferuje teraz Polsce tzw.
wyrównanie budżetowe.
Ma ono wynieść około 400 milionów euro rocznie i ma jedynie na
celu przejściowo zapchać dziurę w polskim budżecie. To znaczy
ukryć i zatuszować przed referendum rolę Polski jako płatnika
netto.
Sprawa ta jest tak ważna dla polskiego rządu, że minister
finansów profesor Grzegorz Kołodko osobiście krząta się cały
czas w Brukseli, aby razem z Unią przygotować następną rundę
prounijnej propagandy, gdzie rola Polski jako płatnika netto
zostanie starannie zatuszowana.
Znów próbuje się ujarzmić Polskę - jak pod koniec XVIII wieku w
czasie rozbiorów, jak w roku 1920 nad Wisłą, jak w 1939 roku.
Tyle tylko, że teraz wygląda to zupełnie inaczej. Sprytniejszy
jest kamuflaż, szczególnie polskich "sojuszników".
Tym razem nie chodzi o dawnego, znanego wroga z szablą,
armatami. Nowy przeciwnik uśmiecha się przyjacielsko, poklepuje
jowialnie po ramieniu, wymachuje książeczką czekową i wysyła na
pierwszą linię frontu najpierw polskiego sojusznika. Zawsze
według starej zasady, że aby wyzysk odniósł najlepsze skutki,
należy mu nadać pozór dobrowolności i najpierw wyszukać
sojuszników spośród samych wyzyskiwanych.
Koniec