Pytanko

[connie1]

Powiedzcie mi kochani czemu tak duza częśc pacjentow przychodząca np. na
badanie kontrolne(porownujące) nie bierze ze soba poprzedniego wyniku?
Czemu 'zapomina" gubi karte wypisowa po zabiegu?
Czemu nie przynosi do hospitalizacji poprzednich badań?
Czemu nie zapisuje karteczki z lekami , tylko sakramentalnie-duze , czerowne
tabletki, albo zona mi podaje?
Czemu woli wydac pieniądze na piwko niż na lek ?
Czemu utrudniamy sobie wzajemnie dojście do tego samego celu?
Ostatnio pytam takich leczących się "po swojemu" -czyje to serce , watroba ,
nerki-pana (pani) czy lekarza?
Dzis pacjent powiedział ,ze robi łaskę ,ze przychodzi do nas .... na badanie(
pacjentow nam nie brakuje)
Czemu jestesmy takimi sfrustrowanymi wrogami.
Marze o partnerstwie,ale obustronnym...
Czemu musimy stać po dwóch stronach barykady ,chociaz wroga mamy jednego-
chorobę?
Czy w tej walce doczekam się swoistej wspólpracy?
Apropos poprzedniego watku-nic nie usprawiediwia chamstwa(obu stron)!

[Gość: Vlad]

Dlatego Connie bo to lekarze są odpowiedzialni za zdrowie pacjentów a nie sami
pacjenci. Pacjent może wszystko: wyjść z oddziału nie informując personelu ,
wyjść na papieroska, skonsumować przyniesiony przez rodzinke tłusty
obiadek/kolacje , mimo ,że ma zaleconą dietę . Lekarze maja obowiązek wiedzieć
jakie tabletki łyka pacjent.
Pacjent ma tylko prawa a nie obowiązki. Wqrfiłem sie wczoraj niemożebnie jak na
salę pooperacyjną wparowały 3 osoby odwiedzić mamusię 8 godzin po zabiegu.
Nieważne , że jest jeszcze jedna pacjentka , nieważne ,że wisi wyraźna
informacja o zakazie odwiedzin na sali pooperacyjnej. Prawo pacjenta do
odwiedzin jest ważniejsze. A że potem po tych odwiedzinach babka gorączkuje? To
wina lekarzy/pielęgniarek, bo na tych oddziałach są zakażenia!
Polski pacjent nie czuje sie odpowiedzialny za swoje zdrowie. O jego zdrowie ma
zadbać "służba zdrowia"

[Gość: andzia]

Odwiedzających z sali pooperacyjnej, zwłaszcza jak jest zakaz odwiedzin,
pogoniłabym w buraki, ale.. Ale są oddziały w naszych szpitalach gdzie nie ma
sal pooperacyjnych. Ja po laparoskopii pęcherzyka zostałam od razu przewieziona
na salę. No dobra, może to niezbyt wielki zabieg, ale tuż obok położono kobietę
po operacji usunięcia macicy i czegoś tam jeszcze. A równoczesnie do
pozostałych dwóch pań (jeszcze przed zabiegiem) przychodziły tłumy cały boży
dzień.

Ale to jeszcze nic w porównaniu z oddziałem laryngologicznym na którym miałam
przyjemnośc leżeć. Oczywiście po zabiegu wróciłam od razu na swoją salę. A do
towarzystwa miałam osoby przed zabiegiem np. dziewczynę z ciągiem anginowym z
chorymi migdałami. To jest bezpieczne dla pacjenta?

I w ogóle nie podoba mi się, ze w wielu szpitalach można cały dzień łazić po
salach bez żadnych fartuchów, ochraniaczy.

Zgadzam się Connie, ze jest grupa pacjentów, którzy nie bardzo wiedzą co im
jest, czym się leczą. Ale mi się wydawało, ze lekarze wolą właśnie takich
niezorientowanych pacjentów.
Ja osobiście chcę zawsze wiedzieć co mi jest i taka zdiagnozowana czuję się
bezpieczniejsza. Ale mam wrażenie, że lekarze, przynajmniej niektórzy, nie
lubia pacjentów, którzy zadaja pytania i sami coś tam wiedzą.

[connie1]

Może trudno w to uwierzy c ,ale marzeniem lekarza jest pacjent , ktory wie z
jakiego powodu się znalazł w placowce, jesli przychodzi na kolejne badanie ,
przynosi wynik poprzedniego(jesli mam w pewnym stopniu zdecydowac o skierowaniu
na powazny zabieg , potrzebuje oceny jak zmienily się parametry ), ktory
potrafi ( nie musi uczyc się na pamięć!) podac zazywane leki(wystarczy spis lub
pudelka) i ktory jest swiadomy ,ze jego zdrowie to w dużej mierze jego
problem !
Powierdzcie mi kochani ,czy jesli bliska osoba mialaby powazna operacje
planowa , nie probowalibyscie maksymalnie duzo się wypytac , dowiedzieć ?
A ciągle spotykam sie z tekstami_jako to zastawka , tatuś chyba mial mieć ...
no chyba by-passy9chory skierowany z tetniakiem aorty) i czemu nie moge
porozmawiac z mężem , to co ,ze jest operowany(przysiegam ,ze odebrałam
osobiście taki tel).
Wiem ,ze duzo , bardzo duzo winy jest w nas lekarzach , byc moze poprzez
pośpiech i rutynę stwarzamy taki dystans ,ze rodzina , chory boi sie zapytac,a
prawo do informacji jest bardzo waznym czynnikiem w procesie leczenia, ale
czesto checi tej informacji nie daje sie wyczuc ,ani uslyszec pytania...
A jesli ktoś przychodzi na kolejna wizyte jako czysta karta ( bo dokumentacja
byla cięzka i nie chcialo mi się jej nieść ) to czasem czuje jakbym odbywała
syzyfowa pracę...niestety...
I jak pacjent odstawia bez konsultacji sterydy i wraca z nasilonym rzs,albo
leki przecizakrzepowe przy sztucznej zastawce , bo wydaja mu sie niepotrzebne ,
albo pali jak smok po operacji naczyniowej i po 3 miesiacach zamknięcie
pomostu , albo z hepatomegalia idzie na jedna wizyte do poradni hepatologicznej
i tyle , bo watroba nie boli i piwko lepsze od lekow nadciśnieiowych(to
przyklady w ostanich tygodni) to nie wiem czyj jest ten organizm chorego czy
lekarza...
I potem jest tylko jedno wymagania-naprawiaj !!!!! bylebym nic nie musial
zmieniac w swoim zyciu!

[Gość: młody lekarz]

Cenna uwaga.

Cieszę się, że ktoś z pacjentów to zauważa. Ja ze swojego pobytu w szpitalu jako
pacjent pamiętam to upokorzenie, jak trzeba załatwiać potrzeby fizjologiczne
podczas gdy przy sąsiednim łóżku rodzina odwiedzająca pacjenta. I jaka awantura
jak pprosisz o wyjście. Nie widzę potrzeby, żeby im tłumaczyć, dlaczego mają
wyjść (bo mi się akurat zachciało za przeproszeniem zrobić kupę). Już o taki
potrzebach jak sen nie wspomnę. Nie wiem, czy to ja jestem jakiś dzwiny, ale
mnie krępuje obecność kilku obcych osób na sali, czuję się nieświeży. W domu też
sypialnia jest miejscem zarezerwowanym dla mnie i mojej partnerki.

I to święte oburzenie, jak trzeba wyjść, bo lekarz przyszedł kogoś zbadać.

Polskie szpitale przypominają hinduskie (widziałem na własne oczy). Jak nie
wypędzisz gapiów, to ci 50 par oczu będzie się gapiło jak badasz. Tylko, że tam
mieści się to w granicach normy kulturowej. W Polsce zaś załatwianie potrzeb
fizjologicznych lub rozbieranie się w obecności obcych osób w granicach normy
kulturowej się nie mieści.

[Gość: młody lekarz]

A skoro już o rodzinach mowa, to przypomniała się scenka z praktyki na
studiach, na położnictwie. Obchód, m. in. ocenia się krocze. Jedna z kobiet
leżała na korytarzu. Jakieś 20 m. dalej stał facet - przyszedł w odwiedziny.
Przylazł te 20 metrów, żeby jej zajrzeć w to krocze.

Awantura była niezła, bo ordynatorka mało go po mordzie nie wystrzelała. A on -
zero żenady. Napisał skargę, chryja na cały szpital wynikła.

Na psychiatrii ten problem jest szczególnie wyraźny. Wielu pacjentów się skarzy,
bo nie życzą sobie odwiedzin na oddziale. Zdaża się, że wśród odwiedzających
jest ktoś z sąsiadów, albo z pracy. Przy obecnej stygmatyzacji i dyskryminacji
chorych psychicznie ma to często negatywne konsekwencje, również finansowe
(utrata pracy). Pacjenci często się skarżą, że nie chcą odwiedzających na
oddziale. Wielu czuje się upokorzonych sytuacją, kiedy ktoś obcy dowiaduje się,
że się leczą. Wielu odczuwa wstyd z powodu choroby psychicznej, nieuzasadniony
ale przecież realny.

Na detoksie problem jest jeszcze większy. Zdarzają się przerzuty. Niestety
rodziny nie rozumieją, dlaczego nie mogą wejść. Takie argumenty jak
bezpieczeństwo pacjentów do nich nie trafiają.

Najwięcdej czasu pracy zajmują mi papierki. Potem sa rodziny - upierdliwe na
maksa. A dopiero na szarym końcu moi pacjenci. Nie tak powinno być.

Dlatego, że...

[Gość: Tricolour]

... można na Was stosunkowo łatwo wyładować agresję, która jest powszechna.
W mordę nie dacie (nawet profilaktycznie lub zasłużenie), ze szpitala na zbity
pyszczek nie wywalicie, bo nieborak poda Was do sądu i wygra sprawę...
W sumie - piszę to z żenadą - można Wami bezkarnie poniewierać...

[Gość: Swan Ganz]

nie żartuj sobie Tricolour. Kto Ci powiedział, że lekarz nie może ryja obić?

Może i może...

[Gość: Tricolour]

... z niecierpliwością czekam na opisy wydarzeń, w ktorych lekarz (w pracy!) dał
w pysk pacjentowi...

:))))

[Gość: Swan Ganz]

Nie mogę bo to nie ja lałem.No i nie mam dyspensy od zainteresowanych.
Pamiętam natomiast z różnych spotkań ( takich zarówno przed jak i po alkoholu)
opowieści "zamaskowanych facetów z nożami". Kiedyś sam byłem świadkiem
takiego "oklepu". Mocno sobie zasłużonego przez oklepanego.

[Gość: Swan Ganz]

poza ty co wyżej to ta materia jest taką, że każdy może sam sobie zebrać
stosowne doświadczenia. Proponuję trochę "pofikać" sobie ( najlepiej na nocnym
dyżurze )i przekonać się namacalnie :DD.
Jak byś miał ochotę sprawdzić to daj wcześniej znać. Chętnie popatrzę....

Kurcze...

[Gość: Tricolour]

... kusisz mnie trochę tym fikaniem.
Jakby to była sobota, to zdecydowałbym się eksperyment, mając całą niedzielę na
lizanie ran.
A tak... odłóżmy to do któregoś-tam weekendu...

Ale jakby co, to dam znać... może TVN przyjedzie...

[denissa9]

Zgadzam sie z lekarzami, ze lekarz jest od postawienia diagnozy i dania
narzedzia do leczenia, a pacjent sam musi tego narzedzia uzywac, zeby sie
wyleczyc. moje dziecko jest przewlekle chore i po postawieniu diagnozy przez
lekarzy sama doczytalam w medycznych ksiazkach na temat choroby. Zajelo mi to
troche czasu, to fakt, ale kazda wizyta lekarska to nie wyklad lekarza, ale
pozyteczny dialog na temat choroby.On sluzy mi doswiadczeniem, ale ja dziele
sie watpliwosciami i znajdujemy wspolny jezyk, jak najlepiej ma byc leczone
moje dziecko. mysle, ze teraz jest jeszcze lepiej, bo dzieki internetowi kazdy
dociekliwy czlowiek znajdzie choc podstawowe wiadomosci na temat choroby, jaka
posiada-reszta zalezy od jego dociekliwosci.I co najwazniejsze najwiekszy
szacunek mam dla lekarzy,gdy temat wykracza poza ich specjalizacje,powiedza nie
wiem, a nie sila sie na znastwo tematu.Zdaje sobie tez sprawe,ze nie jestem
jedyna pacjentka danego lekarza i na wizyte przychodze z teczka badan oraz
lista pytan, ktore chce zadac lekarzowi,ze nie marnowac czasu na przypominanie.
jesli czegos moge zyczy, to tylko w imieniu pacjentow rozptrzepanych, zeby im
sto razy powtarzac, ze sami sobie szkodza, nie przygotowujac sie do wizyty, a
potem takie maja leczenie z ich winy.

[Gość: młody lekarz]

No to muszę powiedzieć, że Twoje dziecko to szczęściarz/szczęściara, że ma
odpowiedzialną matkę. Jestem pod wrażeniem (pozytywnym oczywiście)!!!

Myślę, że dla dziecka to ważne, bo ma szansę czuć się przy Tobie bezpieczne.
Przy spanikowanej, przerażonej i zagubionej matce by tej szansy nie miało.

I jeszcze ważną rzecz poruszyłaś: na dokształcanie się poświęciłaś trochę czasu.
Domyślam się, że raczej dni a nie godzin. Bo tak jest, poza nielicznymi
wyjątkami jakichś "super-geniuszy", że trzeba czasu, żeby opanować i zrozumieć
materiał na temat jakiejś choroby. Na opanowanie wiedzy o chorobie potrzeba
czasu. I nie da się zrobić tego w kilka-kiilkanaście ani nawet kilkadziesiąt
minut w gabinecie. W kilkanaście minut w gabinecie to można wiedzę uzupełnić,
uściślić pewne rzezcy, wyjaśnić wątpliwości.

[draconessa]

Brawo, denissa!!! O taka wlasnie wspolprace z pacjentem nam chodzi!!!!
Naprawde, klaniam sie nisko. Az przyjemnie wspolpracowac. Szkoda, ze jestes
wyjatkiem:((((

[aelithe]

Connie jakby nie dostrzegasz faktu, że jedynym właścicielem informacji w polsce
jest chory. Ty masz tyko dostęp do informacji, którą on ci zechce przedstawić.
W wielu krajach europejskich odstęp do informacji medycznych jest jawny.
Oczywiscie nie dla każdego. Ale nieograniczony dostęp do dokumentacji ma
lekarz, który prowadzi leczenie. Szczególnie jest to rozpozwszechnione w małych
krajach. Chory przychodzi ze swoją kartą ubezpieczenia społecznego i lekarz
może uzyskac wszystkie informacje o wykonanych badaniach, hospitalizacjach i
szczegółach terapii. Pozwala to uniknąć polskiej bolączki. Wielokrotnej
dianostyki tych samych chorób w różnych oddziałach. Chorzy mając rozpoznznie i
leczenie weryfikuja wyniki w kilku szpitalach. W skutek tego drastycznie rosną
koszty medyczne. Gdzie indziej byłoby to niemożliwe.
Wielokrotnie odpisywałem chorych z Izb przyjęć ( ze skierowaniem lub bez) chory
nie ywmaga pilnej hospitalizacji jednak wymaga korekty leczenia. Wobec braku
dotychczasowego leczenia kierują ponownie do lekarza POZ. Nie uważacie,że taka
konsultacja to strata czasu i mojego i chorego i GP.

[draconessa]

Ja spotkalam sie z przypadkiem, kiedy w pewnej przychodni, prowadzacej akurat
zbiorowa praktyke lekarska pacjent przyszedl do przychodni trzy razy w ciagu
jednego dnia, do trzech roznych lekarzy POZ bo...chcial sobie potwierdzic
diagnoze. Sadze, ze nie byl wyjatkiem...

[marzenia11]

Ludzie sa różni. Różnią się zarówno poziomem inteligencji, świadomości,
poczucia kontroli i wieloma innymi cechami. Ze zgroza czytam Wasze opowieści o
pacjentach nie zainteresowanych tym co sie dzieje z ich zdrowiem, ciałem itp.
oraz opowiesci z leczenia w szpitalach.
Mam tez doświadczenia osobiste z pobytu w lutym tego roku w szpitalu.
1.Byłam niezmiernie zdumiona tym, jak inne kobiety z sali absolutnie nie pytały
o nic co jest z nimi robione im podawane co sie dzieje.Ja pytałam dokładnie o
wszystko i uzyskiwałam informacje i było to dla mnie oczywiste.
2.Byłam niezmiernie zdziwiona jak mozna bac się?krepować?nie chciec
przeszkadzać zajętym pielegniarkom i wołać ich do skończonej a wciąz otwartej
kroplówki.Słyszałam jak kobieta powiedziała "to nic waznego,a one sa takie
zajęte" a z tego co wiem (kiedys byłam na chirurgii) to kroplówkę skończoną
nalezy zamknąć (jakos strasznie niefachowo to opisuję,ale nie jestem lekarzem)
bo inaczej powietrze itp (wtedy poniewaz byłam na obserwacji i byłma jedyną
pacjentką chodzacą w oddziale po prostu pomagałam zabieganym pielegniarkom to
robić-może teraz sie coś zmieniło?). I zastanawiałam się kto jest
odpowiedzialny za swoje zdrowie? Dlaczego tak sie dzieje? To tylko jeden z
wielu przykładów, które widziałam.Ja dzwoniłam i prosiłamn pielęgniarkę. Bo to
moje zdrowie i bezpieczeństwo.
Myślę, że ciągle jest tak, że lekarza się nie pyta-taki stereotyp, ze trzeba
siedzieć cicho i nie można z nim dyskutować, bo on tego nie lubi. sama niedawno
usłyszałam od lekarza "nie bądź mądrzejsza od lekarza, bo żaden lekarz tego nie
lubi"-i nauczyłam sie rozmawiac w sposób łechcący jego ego.
3.Byla tez kwestia odwiedzin.To strasznie delikatna sprawa, konflikt interesów
i praw pacjentów leżących w jednej sali. Tez pewne rzeczy i odwiedziny mi
przeszkadzały, ale cóż. takie mamy realia. natomiast jedna rzecz oburzała mnie
okrutnie-nie zakładanie ochraniaczy przez odwiedzających-a był to luty, mróz,
snieg i grypy itp. Wiecie kto w ogóle nie zakładał żadnego ochronnego ubrania i
ochraniaczy na obuwie? Rodzina pani doktor, z tego samego szpitala, leżąca ze
mną na jednej sali. I tego już absolutnie nie mogłam zrozumieć. Bo
innym "zwykłym" odwiedzającycm zwracałam uwage wyjasniając im dlaczego to
trzeba robić. Tu trudno mi było uwierzyć, żeby rodzinka nie wiedziała po co
nalezy zakladac ochraniacze na buty.
4.Bardzo oburzała mnie: zachrypnieta pani doktor przychodząca na obchód do
pacjentek po operacji, pielegniarka, która dokładnie na mnie kichnęła gdy
wchodziłam do zabiegowego na wyjecie drena w 3 dobie po operacji.
I to nie jest tak, że sie czepiam pracowmników słuzby zdrowia. Chodzi mi tylko
o to, że zwykły człowiek może nie wiedzieć, albo miec obrzydliwy psychopatyczny
charakter i niestety trudno coś z tym zrobić. A jak to wytłumaczyć jesli chodzi
o pracowników służby zdrowia?

[Gość: młody lekarz]

> Bo
> innym "zwykłym" odwiedzającycm zwracałam uwage wyjasniając im dlaczego to
> trzeba robić. Tu trudno mi było uwierzyć, żeby rodzinka nie wiedziała po co
> nalezy zakladac ochraniacze na buty.

A po co?
Bo choć jestem lekarzem, to nie rozumiem, po co na zwykłym oddziale te ochraniacze.
Że niby co to jest za bakteria, wirus czy też inne stworzonko na zewnątrz
szpitala, którego by nie było wewnątrz? He?

[marzenia11]

Jakie to są zwykłe a jakie niezwykłe oddziały, bo nie wiem?
Ginekologię i kobiety po operacjach do jakiego zaliczysz?
Skoro obowiazuje bezsensowny nakaz to znieśmy go dla wszystkich a nie tylko dla
rodzin lekarskich. Ja wcale sie nie upieram przy pochraniaczach.Ale kurzu i
błota bylo sporo wokól stolika przy którym siedzieli na korytarzu, a ja po
operacji musiałam dużo chodzić.

[Gość: młody lekarz]

> Jakie to są zwykłe a jakie niezwykłe oddziały, bo nie wiem?

Powiedzmy: wszystkie z wyjątkiem tych, gdzie ludzie z obniżoną odpornością. Albo
jeszcze inaczej: te, na których nie trzeba zakładać fartucha i maski.

Oczywiście, to taka definica robocza :-)

[marzenia11]

Wiesz, ja nie jestem lekarzem a wydawało mi się, że warto dbać o czystość w
miejscu gdzie przebywają chorzy. I że po to też są ochraniacze. NIe tylko żeby
chronić przed wirusem i bakterią (jakoś nie wyobrazam sobie, zeby cos tak
cienkiego założonego na ubranie zainfekowane mogło przed czymś ochronić-ale ja
się nie znam).

[Gość: młody lekarz]

> Wiesz, ja nie jestem lekarzem a wydawało mi się, że warto dbać o czystość w
> miejscu gdzie przebywają chorzy. I że po to też są ochraniacz

Ponoć na ochraniaczach prywatne firmy zarabiają 20 mln rocznie. Myślę, że taniej
byłoby zatrudnić sprzątaczki.

[draconessa]

U mnie w szpitalu nie ma ochanaiczy i nikt ich nei wymaga. Natomiast przy
wejsciach an oddzialy sa pojemniczki z roztworem spiorytusu do umysia rak.
Korzystaja z nich i lekarze i rodziny odwiedzajace pacjentow.

[marzenia11]

Zapewniam Cię, że w oddziale na ktorym lezalam była kobtka która sprzatała
korytarz dwa razy dziennie, a i tak bbyło brudno po wizycie kilku osób bez
ochraniaczy. Ja się nie upieram-po prostu lubie przebywać w czystych
pomieszczeniach. Ale ludzie są różni.
na zniczach tez ludzie zarabiają miliony. I na zapałkach, bułkach i wielu
innych rzeczach. Ja mogę powiedzieć po co uzywacie zapałek skoro sa
zapalniczki. Wiesz, jakiś totalny chaos może sie wkraść z takiego
argumentowania. Chce żeby bylo w szpitalu czysto-bo tak mi się szpital kojarzy,
a nie wiem jak często musiałaby sprzatczka sprzątać, zeby tak było.

[Gość: Bruford]

Czemu musimy stać po dwóch stronach barykady ,chociaz wroga mamy jednego-
> chorobę?
> Czy w tej walce doczekam się swoistej wspólpracy?

Myślę,że to kluczowe pytanie.Niestety nie zanosi się na poprawę.Istniejący w
Polsce zbiurokratyzowany monopolistyczny system ubezpieczeń musi uciekać się do
rozmaitych wybiegów by zabezpieczyć swoją egzystencję i swój monopol.Z drugiej
strony politycy nigdy nie wprowadzą rzetelnych zmian w systemie finansowania
ochrony zdrowia ponieważ w ten czy w inny sposób musiałyby one godzić
w "konstytucyjne prawa" ludu i co za tym idzie byłyby wyborczym i politycznym
samobójstwem.Z tych pobudek wytworzono ciekawy paradoks--w odczuciu społecznym
najbliższym sojusznikiem pacjenta nie jest lekarz tylko urzędnik.W walce z
chorobą to urzędnik i może jeszcze dziennikarz wspomagają pacjenta w zmaganiach
z łapówkarsko-niefachowo-nieetycznym środowiskiem medyków.Wizerunek taki
gwarantuje alibi potrzebującym a dziennikarzom stałą dostawę "gorącego tematu"

[bozia2]

Myślę,że urzędnicy są jednak gorzej postrzegani niż medycy.Relacje między białym
personelem,a pacjentem są rzeczywiście dziwne.Mamy jeden cel,ale okazuje się nie
raz,że nie idziemy wspólną drogą.Może spowodowane jest to tym,że w naszym kraju
wszyscy "znają się"na polityce i medycynie.Wystarczy dać medykowi leczyć,a
pacjentowi choć odrobinę zainteresowania-sama nie wiem.W szpitalu najbardziej
brakowało mi partnerstwa.Mam sporo złych doświadczeń,ale i tyle samo dobrych
więc nie traktuję kontaktów ze służbą zdrowia jak kary i myślę,że lekarze z
którymi się czasem kontaktuję odbierają mnie w podobny sposób.

[marzenia11]

Gdyby ludzie wypowiadali się tylko i wyłącznie na tematy, w których sie
kształcili, zdobywali wiedzę, są specjalistami - to świat by milczał.

[marzenia11]

Gość portalu: Bruford napisał(a):

> Czemu musimy stać po dwóch stronach barykady ,chociaz wroga mamy jednego-
> > chorobę?
> > Czy w tej walce doczekam się swoistej wspólpracy?
> Jako pacjentka zadaję Wam lekarzom dokladnie to samo pytanie i proszę abyscie
poszukali odpowiedzi po swojej stronie. A ja szukam po swojej.

--w odczuciu społecznym
> najbliższym sojusznikiem pacjenta nie jest lekarz tylko urzędnik.W walce z
> chorobą to urzędnik i może jeszcze dziennikarz wspomagają pacjenta w
zmaganiach
Skąd wiesz??! Przepraszam bardzo, ale kompletnie tego nie rozumiem. Po raz
kolejny czytam w różnych watkach opinie lekarzy o pacjentach, jakoby to
pacjenci byli wrogami lekarzy i oczekiwali od lekarzy 32 godzin pracy non stop,
a teraz że blizszy choremu człowiekowi urzednik niz lekarz. Jakis absurd! Bo
ja - mając bardzo duzo doswiadczeń ze służbą zdrowia w roli i pacjenta i
rodziny pacjenta i przez to tez rozmawiając z innymi pacjentami i ich
rodszinami ani razu nie spotkałam się z takimi opiniami o lekarzach! Owszem,
spotkalam się z krytyką leczenia lekarskiego , ale jestem przekonana, że to
wynika z braku wiedzy i informacji ze strony lekarza dla pacjenta.A ponieważ
kazdy człowiek potrzebuje informacji i zrozumienia tego co się z nim dzieje,
więc jak nie wie to wymysli, dopowie (to jeden z podstawowych mechanizmów
poznawczych). I jest tak, że pacjent nie wie, bo: lekarz nie powie, a on nie
wie o co ma pytac i czy może pytać, lekarz powie ale niezrozumiałym językiem,
uzywając medycznych pojęć nawet najprostszych, ale już nie jasnych,czy mówi
szybko bo ma kolejnego pacjenta, a pacjent nie zapyta, bo głupio mu sie
przyznac ze nie zrozumiał, nie chce zabierac więcej czasu bo jest kolejka itp.
Widziałam to na własne oczy. To sa nieporozumienia wynikające z dezinformacji i
braku informacji. Przynajmniej w 75%.
A tak z drugiej strony: czy lekarze tez nie ulegają jakiejś paranoi bycia
krzywdzonym i niezrozumianym przez pacjentów?
Jeżeli my wszyscy, pacjenci i lekarze, nie odejdziemy od swoich punktów
widzenia i zajmowanych pozycji to szanse na porozumienie i współpracę sa
nikłe.Będziemy trwać po dwóch stronach barykady.
Trochę mnie poniosło, przyznaję, ale z takimi opiniami lekarzy naprawde po raz
pierwsdzy się spotykaam tu na forum.
Oczywiście leczycie wszystkich ludzi, o róznym poziomie wyksztalcenia,
poglądach itp więc tez róznie możecie być traktowani. Ale to normalne, a
czytając wasze wypowiedzi mam wrażenie że opinie dotyczą zdecydowanej
wiekszości pacjentów, że macie taki obraz "pacjenta w Polsce".
>
faktycznie, bardzo mnie to poruszyło. Za bardzo jak na tę porę nocy.

[Gość: Patryk]

Odniosę sie tylko dojednej części twojego postu.

>Oczywiście leczycie wszystkich ludzi, o róznym poziomie wyksztalcenia,
> poglądach itp więc tez róznie możecie być traktowani. Ale to normalne, a
> czytając wasze wypowiedzi mam wrażenie że opinie dotyczą zdecydowanej
> wiekszości pacjentów, że macie taki obraz "pacjenta w Polsce".

1.Każdy z lekarzy,który stawia taka tezę widuje (widywał) przeciętnie 20-40
pacjentów dziennie.Daje to stosunkowo dużą próbę w skali roku,dwóch czy
pięciu.Próbę na pewno większą niż ta,na której opierasz własne obserwacje.

2.Nie sądzę,że obraz "pacjenta w Polsce" wynika z uprzedzeń,frustracji czy
stresu.Zauważ,że na forum sa opinie lekarzy,którzy wyjechali i pracując za
granicą maja okazje do porównań pacjentów polskich i pacjentów z innych
krajów.Porównań ,niestety bardzo niekorzystnych w wielu aspektach dla pacjentów
polskich.I porównań tych nie dokonują po jednorazowym,incydentalnym kontakcie
ale i też na "dużej próbie".

3.Zauważ,że np.oceny izy42 (ostatni kontakt z polskim pacjentem w 1991 r)
różnia się mocno od ocen docuka (ostatni kontakt 2004) czy draconessy
(2005).Gdzieś pośrodku plasuje się GTelega,dradam i Doki.Zakładając,że są one w
miarę mozliwości obiektywne każdy z nich pamięta "pacjenta w Polsce"
takim,jakim był w chwili ich emigracji.O czym to może swiadczyć? O ewolucji
pewnych postaw pacjentów w ciągu ostatnich piętnastu lat.W określonym kierunku.

4.Świadomie nie powołuję się na opinie kolegów z Polski (łatwo im zarzucić brak
dystansu czy brak obiektywizmu).Ani na własną .

[marzenia11]

Ok. Nie będę się z Tobą spierać o procenty, bo to nie o to chodzi. Może jest
tak, że faktycznie ja trafiam na ludzi z tej mniejszosci, ale nie znaczy, ze
jej nie ma. Pracuję w oddziale dziennym, mam kontakt z 40 róznymi osobami
dziennie, wiec moje obserwacje nie opieraja się tylko na kontaktach
towarzyskich. Nie rzecz jednak w procentach. Tylko w uswiadomieniu sobie, czy i
jesli tak-to jakiej generalizacji dokonuję i że choc generalizacja bardzo
ulatwia zycie to jednak może skrzywiać i wypaczac widzenie zjawiska oraz
zamykac na inne mozliwosci i osoby. Pewnie dobrze wiesz, ze czlowiek postrzega
rzeczywistość selektywnie i dokonuje interpretacji zdarzeń, zjawisk i zachowań
w oparciu o własne doswiadczenia i posiadane przekonania. Nie chodzi mi o to,
aby Ciebie przekonać, ani też nie podchodze do Waszych wypowiedzi jako do próby
przekonania mnie. Traktuję je jako poszerzenie mojej perspektywy o nowe
informacje, inny punkt widzenia innej grupy zawodowej i jesli Ty moje
wypowiedzi potraktujesz tak samo, to osiagnę swój cel.

[Gość: Bruford]

Obraz pacjenta jak to nazwałaś,nie bierze się z powietrza.Jakie są wymagania
coraz większej liczby pacjentów wie każdy aktywnie uprawiający zawód.I nie
chodzi o to że owe wymagania nie są uzasadnione tylko o to że nikt za ich
spełnienie nie ma zamiaru zapłacić lub,co jeszcze gorsze,wydaje się wierzyć ,że
już za nie zapłacił.Nie to jednak miałem na myśli.
To środowisko jest po prostu rozgoryczone.Od 1991 roku czeka aż coś się
zmieni.Cała armia ludzi pracuje za stawki które w moim mieście wyśmiałaby
ukraińska pomoc domowa.A jak się armia zbuntuje to się jej gębe zatknie
powołaniem,etyką lub walnie w prasie serię artykułów o pijaku na dyżurze albo
jakimś łapówkobiorcy z Pcimia.A potem jakiś nadworny etyk ( żeby było smaczniej
dobrze sytuowany profesor)wygłosi w TV górnolotną przemowę o zaletach
feudalnego systemu w polskiej medycynie a najwyższa emanacja narodu tj sejm
uzna moją robotę na dyżurze za "gotowość do pracy" bo tak taniej.Po 8 godzinach
pracy ,17 "gotowości" i następnych 8 pracy wdzięcznie słucha się np " pan tu
jest od leczenia jak dupa od srania" albo " jak to już się wychodzi z
pracy???"Oczywiście na deser jakiś demaskatorski programik w TVN zakończony
dramatycznym pytaniem "kiedy wreszcie środowisko się oczyści.../wyeliminuje
owce..../zacznie być partnerskie ....itd.Sorry ale można mieć dość zwłaszcza
jak media wespół z urządnikami na wyścigi przekonują ludzi jak to pilnują tego
zepsutego środowiska.
zagadzam się w pełni co do braku należytej informacji.To jeden z częstszych
błędów.Ale dam Ci przykład.Wg ubezpieczyciela wizyta w poradni specjalistycznej
w której raz w tygodniu przyjmuję winna trwać 20 min.Nie rostrzyga się tam
kwestii kataru.pacjenci często bardzo chorzy,mało sprawni.Przejrzenie nieraz
bardzo obfitej dokumentacji,badanie pacjenta,wydanie zaleceń i wytłumaczenie
szczegółów.Mam szansę się wyrobić?żeby nie było złudzeń NFZ wycenia to na
poziomie niezbyt długiego kursu taryfą.Jeszcze nie słyszalem o pacjencie który
zgłosiłby do NFZ pretensję o wykupienie mu zbyt okrojonego świadczenia.

[marzenia11]

Zgadzam się z każdym słowem, przecinkiem i kropką Twojej wypowiedzi.
przeczytalam wszystko bardzo uważnie i głosno mówię: tak, wiem,
straszne,skandal. I pytam Ciebie bardzo powaznie: co ja mogę zrobić dla
Ciebie/Was lekarzy w tej sytuacji? Bo mi przychodzi na razie tylko jeden pomysł
do głowy:nie ulegac własnym emocjom ( w kontaktach z lekarzem) tylko wyważać
emocje i racje poprzez przyjęcie też perspektywy i zrozumienie drugiej strony
(czyli lekarzy). Dlatego czytam,pytam Was, proszę o wyjasnienie itp. po to, aby
wiedzieć, rozumieć i też mieć świadomość istniejących zależności.Ale sukces
bedzie pelny jeżeli Wy lekarze, czyli druga strona, będziecie robili to samo.
To trudne zadanie, ale w tym bagnie i paranoi w jakiej Wam przyszlo pracować, a
nam dbać o własne zdrowie i życie, nie znajduję lepszego rozwiązania.W lutym
przeszlam bardzo powazna operację, a nawet dwie. I byłam prowadzona przez
lekarza, który dokl;adnie przyjął taka perspektywę, o ktorej piszę, a ja
rozumiałam go. I współpraca była naprawde swietna.
Bo jesli chodzi o działania jakies skierowane na NFZ to kompletnie nie mam
żadnego pomysłu. Ale jestem otwarta na propozycje. (to znaczy pomysly miałam,
ale one były radykalne a nie uzdrawiajace system słuzby zdrowia:)).