pacjent pobił lekarke!

[Gość: hymenez]

miasta.gazeta.pl/lodz/1,35136,3039835.html

[domi7]

Okropność... Współczuje.
Mój znajomy uważa, że wkrótce lekarze przestaną jeździć w karetkach pogotowia,
tylko zastąpią ich ratownicy medyczni, tak jak jest w Skandynawii.

[Gość: agi]

Znam osobę, która będąc najzupełniej trzeźwą, pobiła lekarkę na ostrym dyżurze,
przy czym nie chodziło o tę osobę, tylko o jej dziecko /wówczas 2,5 letnie/.
Kiedy pytałam dlaczego tak się stało, bardzo niechątnie i z ociąganiem - mimo
upływu kilku lat od tamtego zdarzenia - stwierdził, iż takie maleństwo w
późnych godzinach wieczornych jest śpiące, zmęczone całym dniem i marudne, a
jeszcze jak mu coś dolega, to jest marudne do kwadratu; poza tym dwuletnie
dziecko nie zawsze jest w stanie zrozumieć, że to co mu robią pani doktor i
pani pięlegniarka różnymi narzędziami w gabinecie lekarskim, to jest akurat dla
jego dobra. Z tego co zdołałam zrozumieć służba zdrowia oberwała za brak
umięjętności postępowania z dzieckiem, a także z jego rodzicami, traktując całą
trójkę w sposób wyjątkowo grubiański. Znajoma osoba odpłaciła się pieknym za
nadobne. Nikt nikogo nie wzywał, nie było żadnego radiowozu ani żadnej skargi.

Opisywane przez Was powyższe zdarzenie /pijany pacjent itd./ jest oczywiście
jednoznaczne od strony oceny moralnej. Na potępienie zasługuje zarówno pijany
pacjent, jak i policja wykazująca się indolencją.
Czasami jednak tego typu sytuacje nie są aż tak czarno-białe. Spróbujcie
uważniej się przyjrzeć swoim kolegom i koleżankom; założę się, że w każdym
miejscu pracy znajdzie się ktoś komu należałby się solidny kopniak od czasu do
czasu...

[aerztin]

czy ty nie przesadzasz zusprawiedliwianiem pacjentow? Relacje znasz tylko ze
strony twojej znajomej. Jestes pewna, ze byla taka swieta?

[Gość: agi]

Nie odważę się wyrażać opinii co do świętości moich znajomych /skąd wiesz, ze
to była ona, a nie on - pisałam: "osoba"/, ale jestem przekonana co do
następujących rzeczy:
1) Ta osoba kocha swoje dziecko ponad wszystko- miałam okazje zaobserwować to
na co dzień;
2) Ja sama bywam od czasu do czasu pacjentką i jak sięgnę pamięcią, to miałam
okazję poznać co najmniej kilku lekarzy, których do dziś - pomimo upływu lat
mam miałabym ochote bądź też porządnie pobić bądź też zrobić porządną krzywdę.
Nie chodzi tutaj o jakąś chorą nienawiść, raczej ból - fizyczny i psychiczny -
spowodowany tym, iż do dnia dzisiejszego odczuwam i leczę konsekwencje tego, co
mi kiedyś zrobili. Niestety miało miejsce przedawnienie roszczeń i nawet
pieniędzy na ciągłe polepszanie jakości życia nie mogłabym uzyskać.
3) W każdym zakładzie pracy, a więc zakładam, iż również w przychodniach i
szpitalach może znaleźć się ktoś, kto urąga waszej godności zawodowej; kogo
najchętniej każdy z pozostałych pracowników ma ochotę spuścić po schodach.

[slav_]

Co za kretyńska argumentacja.
Nie oberwała żadna "służba zdrowia" tylko konkretna osoba , mająca imię,
nazwisko i mająca prawo do nietykalności osobistej.
A jeśli twojej niezrównoważonej psychicznie znajomej nie podobało się to co
robiono z jej dzieckiem to mogła po prostu zabrać dziecko z gabinetu i wyjść.
Ciekawe czy równie wyrozumiała byłabyś gdyby lekarka zdzieliła twoją znajoma w
gębę odpłacając jej za "pięknym za nadobne" za pacjentów którzy ja źle traktują ?

[swan_ganz]

ale przyznasz Slav, że w tym szaleństwie jest jakaś metoda? :-)
fryzjerka zrobiła mi nie taką grzywkę jak chciałem? - lu ją w pysk (zamiast
tipa).
mechanik zbyt długo grzebie się z moim autem? - z buta mu. Na przyszłość będzie
wiedział jak szanować czas klientów.
Może takie sposoby dbania o jakość wykonywanych usług wymusiły by podniesienie
ich standardów.

P.S. trzeba będzie ŁabĄdziowi to dopisać do projektu Ustawy :-)

[Gość: agi]

Odnoszę wrażenie, że to własnie twoja argumentacja jest nie na temat.
Przecież właśnie w moim poście /powyżej/ pisałam nie o służbie zdrowia, tylko
o tym, że wszędzie mogą znaleźć się osoby, których nie mamy już więcej ochoty
nigdy spotkać w swoim życiu lub też najchętiej zrobilibyśmy im krzywdę.
Nawiasem mówiąc ta osoba - nie rozumiem dlaczego z uporem maniaka domyslacie
się, ze to ona - jest jak najbardziej zdrowa na ciele i umyśle /wyższe
wykształcenie, odpowiedzialne stanowisko, pewne sukcesy na swoim koncie/, jest
pełnoprawnym członkiem społeczeństwa. Wcale nie chcę jej pochwalać ani nawet
usprawiedliwiać; dobrze wiem, iż to zachowanie należało do kategorii: naganne.
Natomiast świetnie ją rozumiem i świetnie wiem, co wtedy czuła. Piszesz, że
mogli przecież zabrać dziecko z gabinetu. Otóż zwróć uwagę, iż była noc i ostry
dyżur, więc nie mieli wyboru. Musieli walczyć o swoje.
Rodzice mogli zabrać dziecko z gabinetu.
Pracownicy mogli zachowywać się wobec dwuletniej dziweczynki jak ludzie i
odzywać się do niej też jak ludzie a nie jak zwierzęta.

[slav_]

>Z tego co zdołałam zrozumieć służba zdrowia oberwała za brak
>umięjętności postępowania z dzieckiem, a także z jego rodzicami, traktując całą
>trójkę w sposób wyjątkowo grubiański. Znajoma osoba odpłaciła się pieknym za
>nadobne.

Czytaj o czym piszesz.
Poza tym co ma do rzeczy wykształcenie "tej osoby" ? Jak sie ktos rzuca z
pięściami na inna osobę to jej status intelektualny i społeczny określa ten
postępek a nie papiery które ma w szufladzie.
Jej postepek nie był "naganny" tylko byl przestepstwem opisywanym w K.K. za
który grozi odpowiedzialnośc karna (niech dziekuje lekarce że nie skorzystała ze
swoich praw).
Realacja o sytuacji z ust tej osoby jest całkowicie niewiarygodna.
Skądinąd wielokrotnie obserwowałem że rodzice chorych dzieci potrafią reagować
kompletnie nieadekwatnie do faktycznej sytuacji co oczywiście w żaden sposób nie
usprawiedliwia fizycznej agresji wobec personelu.

[Gość: anabel]

Zaraz, kto powinien uspokoic male dziecko? Przypadkiem nie rodzice? Zdaje sie,
ze ma do nich wieksze zaufanie niz do obcych.Jak ktos nie umie postepowac z
wlasnym dzieckiem, niech nie ma pretensji do obcych.

[Gość: agi]

Anabel, wierz mi, że dziecko zostało w końcu uspokojone, oczywiście przez
rodzicow. Natomiast problem nie polega na tym, kto powinien uspokoić dziecko.
Problem polega na tym, iż spokojne dziecko zostało źle potraktowane
przez "służbę zdrowia" i dlatego rodzice musieli je potem uspokajać.
Nie tak dawno była na tym forum dyskusja o znieczulaniu - przede wszystkim
dzieci - więc nie muszę oczywiście dodawać i obszernie wyjaśniać, jak "łatwo"
nakłonić panią doktor i panią pielęgniarkę do znieczulenia dziecka, dzięki
czemu niejednokrotnie wszyscy mogliby uniknąć jakichkolwiek stresów.

[Gość: frania]

znieczulenie czego?

[Gość: agi]

Oczywiście, masz rację Slav, w naszej kochanej, idealnej służbie zdrowia
wszyscy lekarze i pielęgniarki są mili, kompetentni i uczynni, mający podejście
do dzieci i potrafiący rozmawiać z pacjentami /dorosłymi i tymi małymi/. W
Polsce nie ma szpitali ani przychodni z wulgarnymi, niedouczonymi,
niekomunikatywnymi lekarzami. Sa tylko anioły w białych szatach, które od
01/01/2006 roku w myśl Rozporządzenia Ministra Zdrowia /Dz. U. nr 3289241, poz.
235587965, na razie bez zmian/ będą nosić skrzydła i złote aureole oraz wyrosną
im srebrzyste włosy anielskie.
Natomiast wśród rodziców w Polsce nie ma ani jednej poczytalnej pary. Wszyscy
sa neurotykami, histerykami i przekazują te cechy swoim dzieciom.

[Gość: frania]

a Ty agi umiesz rozmawiać z przestraszonym Tobą (jako obcą osobą) 2-3 latkiem

[Gość: agi]

Widzisz, Franiu, umiem rozmawiać z sześciomiesięczną dziewczynką, która
uśmiecha się na mój widok, mimo iż widzi mnie pierwszy raz w życiu.

[Gość: pediatra]

Uśmiecha się, gdy pomachasz jej grzechotką( zabawką), jest zdrowa, nic jej nie
dolega, ale nie w sytuacji, gdy jest chora i przestraszona. A do tego obca
osoba, w białym fartuchu za chwilę coś z nia będzie robiła ( choćby zaglądała
do gardła). Dzieci pamiętają i biały fartuch czy zapach gabinetu kojarzy im się
z szeregiem nieprzyjemnych czynności ( szczepienie, zaglądanie do gardła itp) i
reaguja histerią, płaczem. Zresztą nie tylko dzieci.......

[Gość: frania]

agi, ja pytałam o 2-3 letnie dziecko
widzę, że nie masz żadnego doświadczenia w tej dziedzinie
dlatego tak śmiesznie piszesz

[Gość: agi]

2-3 letnie dzieci również nie sprawiają mi kłopotów
Myślę, obserwując zarówno lekarzy, jak i nauczycieli / przedszkolanki, że w
Polsce mają do czynienia z dziećmi ludzie, którzy nie lubią dzieci.

[Gość: frania]

całe szczęście, że Ty jesteś wyjątkiem

[malkontent_jeden]

Agi nie jest wyjatkiem. Agi tylko trolluje.

[slav_]

Zachowanie tej matki zwalnia mnie z oceny zachowania personelu w tym przypadku.
Fizyczna agresja byłaby usprawiedliwina tylko odpowiedzią na takową ze strony
presonelu czyli matka moglaby odpowierdziec pięścia na próbę bicia przez
personel. W każdym innym przypadku są inne sposoby - skargi pacjentow są
traktowane poważnie. Polska nie jest pustynią z jednym lekarzem i poza sytuacja
ratowania życia w przypadku zastrzeżeń do zwykle mozna znależć innego.
Z praktyki wiem że do kłótni i awantury zawsze potrzebne sa DWIE strony. Jesli
przynajmniej jedna zachowa zimną krew sytuacje daje sie zwykle uratować. Stosuję
tą zasadę z dobrym skutkiem. Tu tak nie było, wina tkwi po OBU stronach więc nie
usprawiedliwiaj swojej znajomej, zwłaszcza że to ona posunęła sie do przemocy
fizycznej.

[Gość: pediatra]

Dawno, dawno temu, kiedy rozpoczynałam pracę w moim gabinecie stawiło się
małżeństwo z 3-4 letnią dziewczynką. Dzecko darło się na sam widok fartucha (
przypuszczam, że było wcześniej straszone lekarzem - nie takie rzadkie jak by
się wydawało). O jakimkolwiek zbadaniu nie było mowy. Nie pomogło zabawianie
dziecka, odwrócenie uwagi. Rodzice nie chcieli współpracować, mieli postawę
zdecydowanie roszczeniową ( no bo służba zdrowia od zawsze była "słuzbą").
W pewnym momencie ( poczekalnia pełna innych TEŻ chorych dzieci), zdecydowałam
się zbadać dziecko na siłę. Mała ugryzła mnie w rekę, krzyknęłam, na to tatuś
uderzył mnie w twarz. Na szczęście w gabinecie pojawiła się pielęgniarka
zwabiona krzykiem w chwili gdy tatuś wymierzał mi policzek.
Zadzwonilismy po milicję ( była kiedyś taka formacja). Tatuś miał sprawę w
Kolegium do spraw Wykroczeń ( też kiedyś było coś takiego). Nigdy więcej nie
miałam tego typu problemów, chociaż pracuję bardzo długo, ale wszystkim kolegom
radzę- wzywać, pomoc, a jak trzeba policję.

najciekawsza jest postawa policji.............

[czarna_rozpacz]

ktora woli,
z woli prezydenta elekta tluc gejow,
niz sie narazac jakiemus pijaczkowi,
byc moze z samobrony,

[Gość: bond]

Postawa Policji była typowa! W Warszawie w ciągu ostatnich kilkunastu dni było
kilka ataków na załogi Pogotowia - Sredni czas interwencji Policji to ok. 30
minut. Potem przyjeżdżają i namawiają do pogodzenia się z łobuzem bo "przecież
nic wielkiego się nie stało"!

[reszka2]

SOR w szpitalu Rydygiera w Krakowie cieszył sie swego czasu złą sławą "SORu
latających siekier", noży zreszta też. Ówczesny dyrektor planował nawet
zorganizowanie posterunku policji na terenie szpitala - nie wyszło (ciekawe czy
by pomogło, jakby wyszło, widząc niemrawe działania ww policjantów),
ostatecznie najął firme ochroniarska która na zasadzie handlu wymiennego -
ochroniarze ochrone, szpital - badania. Troche sie uspokoiło.Sa rejony, do
których - jeżeli jest jakakolwiek możliwość manewru - nie wysyła sie karetki z
obstawą kobiecą (lekarka plus pielęgniarka), bo jest to zbyt niebezpieczne.