zrozumieć

[obs2]

Ferment humanistycznie modyfikowanego przekazu marketingowego, jaki ostatnio
szczęśliwie pojawił się na tym forum, dał mi motywację do przemyśleń.
Było ciężko z tym myśleniem - organ nieużywany zanika - ale spróbowałem.
Przeczytałem mianowicie kolejny raz wnikliwie tekst przyrzeczenia lekarskiego:
on bowiem wydaje mi się tu kluczowy, jest co prawda lakoniczny, ale wyjątkowo
treściwy, a ponadto - jest przyrzeczeniem i jako taki wiąże nas i zobowiązuje.
I niewątpliwie pewne sprawy do myślenia dają.

"Służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu".
w powiązaniu np. z "według najlepszej mej wiedzy przeciwdziałać cierpieniu i
zapobiegać chorobom" oraz "obowiązki te sumiennie spełniać".

Czy nie jest przypadkiem tak - pozwolicie, że odniosę się do powyższych
strzelistych deklaracji na konkretnym, znanym tu dobrze przykładzie - że
chirurga mającego do czynienia z opuchniętą ręką, przy podejrzeniu urazu
tejże, odsyłającego pacjentkę do innego lekarza, można i osądzić jako
łamiącego przyrzeczenie, jak i jako wypełniającego je bez zarzutu?
Nie chodzi mi przy tym o prosty, odwieczny i nierozwiązywalny problem
stwierdzeń ogólnych i uniwersalnych (a z takich stwierdzeń wyłącznie składa
się przyrzeczenie)- zawartych w danym akcie, a nie uszczegółowionych w innych,
albo uszczegółowionych tak, że w zasadzie (albo lepiej- biorąc literalnie)-
podważają akt wyższy, bowiem sprowadzają do poziomu życia, do poziomu
realności, nierealne a łatwe do napisania i ładnie brzmiące założenia aktu
ogólnego.
To też.
Niemniej jednak- na ile (wiem że są tu tacy, co powiedzą, że "na wiele") - na
ile zatem tzw. ludzka przyzwoitość może być tu wyznacznikiem? Oczywiście -
musi być, ale mi chodzi bardziej o wyznacznik oceny już zaistniałego
postępowania, niż o ogólnie wyznacznik jakim kierować się musi każdy lekarz w
spełnianiu niemożliwego (bo literalne spełnianie przyrzeczenia lekarskiego
jest niemożliwe, podobnie jak dla chrześcijanina niemożliwe jest literalne
wypełnianie przykazań boskich itp).

Mamy przyrzeczenie. Mamy tzw. przyzwoitość, zasady postępowania "godne
człowieka", wpojone nam tak czy inaczej. Każdy swoje, każdy inne. I tu nie ma
problemu. Bo każdy wg SWOICH, wpojonych zasad, wybiera drogę. Będzie rozliczony.
I tu problem. Moment rozliczenia.
Czy nie ma czegoś przerażającego w fakcie, że każdy będzie rozliczony przez
innych - tych którzy swoją interpretację tego samego ogólnego aktu - np.
przyrzeczenia lekarskiego - opierać będą na SWOICH systemach wartości, na
swoim widzimisię czym jest "godna postawa".

[slav_]

Przykro mi obs, ale po przeczytaniu powyższego tekstu jedyne co przychodzi mi do
głowy to rosyjskie powiedzenie (przepraszam za brak czcionek):

"Biez wodki nie razbieriosz".

[maga_luisa]

obs2 napisał:

Dziękuję Ci obs za ten post.
Poruszyłeś w nim kwestię zwykłej ludzkiej przyzwoitości, o której czasem wstyd
mówić, ale której niestety często niektórym z nas brakuje. Być może, można by ją
zastąpić do pewnego stopnia szkoleniem w zakresie psychologii i technik
marketingowych, ale niestety jak wiemy, nasze pokolenie tego nie dostąpiło i
jeśli dostąpi, to za własne pieniądz. Raczej byliśmy zawsze obiektem zupełnie
odwrotnego, podprogowego anty-szkolenia - pracuj jak najmniej, bo i tak nikt Cię
za nadludzkie wysiłki w żaden sposób nie wynagrodzi. Trzeba było mieć dużo siły,
żeby temu anty-szkoleniu się przeciwwstawić, jednocześnie pozostając w systemie
(motywacja nieistotna) - i nieskromnie powiem, że udało się to i Tobie, i mnie.
Mam jednak pełną świadomość, że mogłoby być w moim przypadku zupełnie inaczej,
gdyby w swoim czasie mój mąż nie "sprzedał się" firmie farmaceutycznej i jako
przedstawiciel medyczny nie zapewnił nam w miarę dobrych warunków życia.



> I tu problem. Moment rozliczenia.
> Czy nie ma czegoś przerażającego w fakcie, że każdy będzie rozliczony przez
> innych - tych którzy swoją interpretację tego samego ogólnego aktu - np.
> przyrzeczenia lekarskiego - opierać będą na SWOICH systemach wartości, na
> swoim widzimisię czym jest "godna postawa".

Trudno, Obs. Z tym się po prostu trzeba pogodzić, i traktować to z "dzikim tao";-)

"Boże daj mi pokorę, żebym pogodził się z tym czego nie mogę zmienić"\

I róbmy swoje.

[obs2]

> Trudno, Obs. Z tym się po prostu trzeba pogodzić, i traktować to z "dzikim tao"

Zapewne. Pogodzony jestem, ale próbuję rozstrzygnąć czy rozłożenie akcentów jest
prawidłowe. Próbuję odnieść do swojego systemu wartości tą wiedzę o innych
systemach wartości (dotyczących tego samego - etyki lekarskiej), wiedzę którą
powziąłem choćby na tym forum.
Zestawienie takie nie daje optymistycznych wniosków co do możliwości zrozumienia
tego. Sam fakt rozbieżności czy konfliktowości zestawienia nie jest niczym
zaskakującym. Wnioski jednak wynikające z istnienia konfliktu - już tak.

> Raczej byliśmy zawsze obiektem zupełnie odwrotnego, podprogowego
> anty-szkolenia - pracuj jak najmniej, bo i tak nikt Cię
> za nadludzkie wysiłki w żaden sposób nie wynagrodzi.

A ja mam wrażenie że nie było ono podprogowe. Wręcz całkiem jawne.
Pamiętam - i stale daję ten przykład- że na stażach do specjalizacji, im kto
wyżej stał w hierarchii, tym bardziej uprawiał to co zostało nazwane tu
ping-pongiem. Tyle że tam nie chodziło o odsyłanie do kolegów pacjenta pod
jakimkolwiek pretekstem, żeby koledzy nabijali sobie pulę wizyt, tylko o to, by
przedłużyć moment wypisu pacjenta. Nie zapomnę radości pani adiunkt na pewnej
internistycznej klinice, gdy pacjent, hospitalizowany miesiąc, zgłosił ból głowy
- a planowany był do wypisu. Pani adiunkt z rozpromienionym obliczem
zaordynowała "no, doskonale. Proszę bardzo. TK głowy, neurolog". Tak naprawdę
ból głowy był raczej z gatunku "zwykłego" bólu głowy i tabletka apapu pewnie by
pomogła.
Przykład szczególny, ale nie jedyny.
Lekarz który próbuje robić inaczej, dostaje szereg dobrych rad, często dawanych
z autentycznej troski. Rady te idą mniej więcej w tym kierunku: a weź go poślij,
niech go jeszcze zobaczy kardiolog (neurolog, reumatolog, chirurg, dermatolog).
Zobacz, pani adiunkt się nie pierniczy tylko konsultuje. Babka ma 3
specjalizacje i habilitację w toku, uczy od lat, leczy od lat, a popatrz ile ona
konsultuje, ile zleca.
Takie wzorce idą od 3 roku studiów (początek zajęć klinicznych) przez studia,
staż, specjalizację - a potem ? Potem to już się uczy tego innych.

> Mam jednak pełną świadomość, że mogłoby być w moim przypadku
> zupełnie inaczej, gdyby w swoim czasie mój mąż nie "sprzedał się"
> firmie farmaceutycznej i jako przedstawiciel medyczny nie
> zapewnił nam w miarę dobrych warunków życia.

A ja - no cóż- samodzielnie utrzymuję rodzinę, planuję kolejną specjalizację, a
na dodatek muszę jeszcze wysłuchiwać, że chirurg ogólny jest winien braku
terminów u ortopedy ;-).

[iza42]

Obs, dobrze ze podjales ten nielatwy temat. Jak widac wbrew temu co sie pisze tu
i gdzie indziej wsrod lekarzy nie brakuje ludzi z sumieniem. Kwestia samego
problemu odpowiedzialnosci za pacjenta uswiadomila mi, ze w Polsce nie jest to
sprawa prosta. Dlaczego tak jest nie rozumiem, chyba za bardzo odbieglam od
tego co sie w kraju dzieje, nie bardzo wiem dlaczego takim wielkim problemem w
Polsce jest wziecie na siebie odpowiedzialnosci za leczenie, nie wiem rowniez
dlaczego piszesz, ze kazdy lekarz ma kierowac sie w decyzjach swoja wlasna
etyka, zamiast na przyklad stosowac sie do standardow leczenia. Nie rozumiem
tego wszystkiego. Mysle, ze takie problemy po prostu musza byc zglaszane przez
lekarzy i musza byc przedmiotem odpowiedniego szkolenia po to aby system mogl
funkcjonowac bardziej efektywnie i bezpiecznie dla pacjentow.

[obs2]

> nie wiem rowniez dlaczego piszesz, ze kazdy lekarz ma kierowac sie w
> decyzjach swoja wlasna etyka, zamiast na przyklad stosowac sie do
> standardow leczenia.

Ja też nie wiem dlaczego tak piszę.
Piszę tak, bo siedzę w kraju w którym nie ma standardów leczenia.
Ale DLACZEGO muszę tak pisać - nie wiem więc Ci nie odpowiem.
No chyba że lekarze poza tym że są odpowiedzialni za brak terminów u innych
lekarzy, są odpowiedzialni również za brak standardów (mówię o szeregowych
lekarzach).
Wniosek: jedyne co odpowiedzialne, to wyjechać do krajów gdzie są standardy.
Ale jak chcemy wyjechać, to słyszymy że mamy oddać za studia.

Nie rozumiem wobec powyższego również i tego: dlaczego kiedy niewielki śladzik
frustracji ze mnie lub z kogoś innego tu wypłynie, obserwowane jest wielkie
zdziwienie i oburzenie (np. na brak kropkowania pewnych słów).

[loraphenus]

iza42 napisała:


> tego wszystkiego. Mysle, ze takie problemy po prostu musza byc zglaszane przez
> lekarzy i musza byc przedmiotem odpowiedniego szkolenia po to aby system mogl
> funkcjonowac bardziej efektywnie i bezpiecznie dla pacjentow.


Ha ha ha - komu mają być zgłaszane niby?

Izby lekarskie interesuje comiesięczny haracz 40zł od każdego lekarza i udawanie
że cokolwiek się robi...poprzez wydawanie kolorowej gazetki, w której lekarz
może dowiedzieć się, jak to lokalni towarzysze z Okręgowej Izby lekarskiej
(lokalnego KC PZPR) mieli przy okazji zlotu prezydium turniej krykieta, w którym
to podczas uroczystego gremium....

Wydziały Zdrowia Urzędów Marszałkowskich czy NFZ albo Ministwerstwo -a pisz
sobie Pani na Berdyczów.

Żyjesz w odmiennej rzeczywistości, gdzie za brak standardów i anarchię poleciały
by głowy. W Polsce jest wdupiemanizm i totalny tumiwisizm. Lekarze są od
leczenia a nie od zmian urzędniczych i systemowych.

[obs2]

> Lekarze są od leczenia a nie od zmian urzędniczych i systemowych.

A jednak, jeżeli chirurg odsyła do ortopedy pacjentkę z podejrzeniem urazu
narządu ruchu, to zbiera cięgi za brak terminów u ortopedy.

[slav_]

> tego co sie w kraju dzieje, nie bardzo wiem dlaczego takim wielkim problemem w
> Polsce jest wziecie na siebie odpowiedzialnosci za leczenie

Wzięcie przez lekarza "odpowiedzialności za leczenie" to jednocześnie wzięcie (osobiście) odpowiedzialności za problemy wynikające ze złego funkcjonowania systemu. Poza tym polskie prawo jest tak skonstruowane że lekarz musi być NIEOMYLNY. Pomyłka diagnostyczna (nie wynikająca z zaniedbania) lub nawet jej podejrzenie może być ścigana przez prokuraturę jak przestępstwo przeciw zdrowiu i życiu. Tę drogę najczęściej wybierają pacjenci i ich rodziny. To nie jest postępowanie zawodowe czy odszkodowawcze tylko karne (kryminalne) prowadzone z urzędu przez prokuraturę.

> dlaczego piszesz, ze kazdy lekarz ma kierowac sie w decyzjach swoja wlasna
> etyka, zamiast na przyklad stosowac sie do standardow leczenia.

To proste.
Standardów nie ma a te wprowadzane pseudostandardy nie mają pokrycia finansowego i organizacyjnego.
Na przykład piszemy że przy spełnionych kryteriach a, b i c należy wykonać MRI. Ale dajemy na to (przy szacowanych potrzebach) 25% potrzebnych pieniędzy. Decyzję o tym którym pacjentom wykonać badanie pozostawiamy "etyce lekarza". Zdecydowanie taniej wychodzi, gadanie o etyce nie kosztuje nic.

[aristokratos]

no wlasnie... odpowiedzialnosc karna lekarzy za czyny nieumyslne
jest skandaliczna: do paki razem z prawdziwymi kryminalistami,
natychmiast!
zreszta nawet i tak zwane sciganie korupcji nie powinno polegac na
przesladowaniu lekarzy
pewnego mojego kolege kosztowalo to zalamanie nerwowe: za niewinnosc
(ostateczny zarzut opiewal na 40 zl) siedzial 2 tygodnie w areszcie
towarzystwo kryminalistow - tych prawdziwych - tak na niego
wplynelo, ze po tej przygodzie powiedzial i ja mu wierze, iz w razie
nastepnego zatrzymania popelnilby samobojstwo
dodam, ze w trakcie tych 2 tygodni nie byl ani razu przesluchiwany

[slav_]

> Czy nie ma czegoś przerażającego w fakcie, że każdy będzie rozliczony przez
> innych - tych którzy swoją interpretację tego samego ogólnego aktu - np.
> przyrzeczenia lekarskiego - opierać będą na SWOICH systemach wartości, na
> swoim widzimisię czym jest "godna postawa".

Nie sądzę by było to "przerażające".
A może raczej - jeśli to jest "przerażające" to w zasadzie przerażające jest całe życie :-)

Bo przecież takim - ułomnym (nie w sensie pejoratywnym) - ocenom podlegamy przez całe życie i to w każdym aspekcie.

Być może ocena lekarzy jest specyficzna bo przykładana do jakiegoś niedoścignionego wzorca (a raczej wzorców) kreowanych dawniej przez tradycję i "tajemnicę" związaną z wykonywaniem tego zawodu a obecnie (bez likwidacji tych tych starych wzorców!) nakłada się na to ta cała papka generowana głównie przez media i specjalistów od reklamy sprzedających nieśmiertelność. Daje to niezłą mieszankę piorunującą - oczyścicie próba spełnienia opartych na tym oczekiwań jest całkowicie skazana na niepowodzenia. A oczekiwania te są z abstrakcyjnych wyobrażań przenoszone (czasem automatycznie wraz z oczekiwaniami) na jednostkową relacje lekarz - pacjent.

Tylko czy rzeczywiście należy próbować je spełniać albo nadmiernie przejmować opinia o "niespełnianiu" ? Według mnie to droga donikąd, najwyżej do załamania psychicznego.

Nie ma recepty, przynajmniej ja jej nie znam.
Na swój własny użytek - uważam że trzeba się starać być DOSTATECZNIE DOBRYM lekarzem (zawodowo) i zachowywać się przyzwoicie względem innych według własnego sumienia.
A ocena wystawiana przez innych ?
Nigdy nie będzie taka dobra jak byśmy chcieli :-)

[obs2]

> A może raczej - jeśli to jest "przerażające" to w zasadzie
> przerażające jest całe życie :-)

niewątpliwie jest. Nikt się tu nie prosił, z zetknięcia dwóch - niby nie
przypadkowych, ale różnie bywa- materiałów genetycznych powstaje istota, od
której się od pierwszych lat czegoś wymaga, która doświadcza bólu i cierpienia,
a w końcu umiera.
I nie to jest najgorsze. Najgorsze, że nie wiadomo po co to wszystko?
Mnie to przeraża gdzieś od 7, 8 roku życia.

Mówiąc o przerażeniu, miałem na myśli także i to że wykonywanie zawodu lekarza
to kłopoty kompletnie inne od tych jakich się spodziewa przeciętny adept zawodu.
Otóż, większość ludzi idących na medycynę to albo dzieci lekarzy, albo ludzie
dorastający w otoczeniu gdzie jest wielu lekarzy. U mnie było to drugie. Więc
niby "dobrze wiedziałem". Lekarze przekazują swym młodszym kolegom, nawet na
etapie dopiero co po egzaminie wstępnym na medycynę, wiele rad i ostrzeżeń. Ale
te ostrzeżenia oscylują wokół trudnych pamięciowych studiów, niskich zarobków,
niskiego prestiżu zawodu. Potem okazuje się, że problem leży gdzie indziej. I
nie jest tak, że leży on gdzie indziej dla jednostek - nie, on jest wspólny dla
środowiska. I środowisko o tym wie, a jednak straszy raczej podręcznikiem anatomii.
Czemu?
Czy dlatego, że 18 latek nie zrozumie?
Czy dlatego, że lekarze sami choć czują że coś jest nie tak - nie potrafią tego
nazwać, zwerbalizować?

Nie nauka jest problemem. Nie noce i święta w pracy są problemem. Nie zmęczenie
jest problemem. Nie małe zarobki są problemem.
Problemem jest wszechogarniający burdel, sprzeczne przepisy bądź ich brak,
sprzeczne wymogi bądź ich brak, brak systemowego umocowania podmiotowości
pacjenta, i konieczność funkcjonowania w tym z dnia na dzień. O tym się nie mówi
ani na studiach, ani po nich - tego się człowiek uczy dopiero w toku pracy.
I tu przychodzi moment na wspomniane przerażenie.
Bowiem, gdyby było to tak proste, że grupa ludzi ocenia lekarza, który - dajmy
na to - zabił, to OK. Otóż jest bardzo silna i zakorzeniona norma moralna by nie
zabijać. Jest niewiele wokół tego kontrowersji. System moralny większości się tu
zdecydowanie pokrywa.
Jest w ogóle jakakolwiek logiczna przesłanka do wyrokowania. Jest wspólna
płaszczyzna. Łatwo o wspólne oceny.

Ale to się zdarza rzadko.
A teraz: lekarz "odsyła" pacjentkę do innego lekarza - w imię merytorycznej oceny.
Jak sprowadzić ocenę tego na jedną płaszczyznę?
Z punktu widzenia: pacjenta który zna uwarunkowania. Z punktu widzenia pacjenta
który nie zna uwarunkowań bądź ma je gdzieś (i ma prawo). Z punktu widzenia
lekarza - odźwiernego systemu, któremu system przeszkadza. Z punktu widzenia
lekarza- odźwiernika systemu, któremu system przeszkadza częściowo. W
większości. Całkowicie. Który jest wrogiem systemu i właśnie z niego odchodzi.
Który jest wrogiem systemu ale nie odchodzi. Który jest wrogiem systemu ale nie
widzi dla siebie innej szansy. Z punktu widzenia kontrolera NFZ. Z punktu
widzenia recepcjonistki przychodni do której pacjent trafia.
Z punktu widzenia kontrolera organu założycielskiego. Z punktu widzenia doradcy
autorów rozporządzeń. Z punktu widzenia opiekuna klienta w towarzystwie
ubezpieczeniowym. Z punktu widzenia lekarza orzecznika ZUS......

Ej, panowie, ubrani na biało, czemu wkładacie moje ręce w taki dziwny kaftan????????

[slav_]

> Ej, panowie, ubrani na biało, czemu wkładacie moje ręce w taki dziwny kaftan???
> ?????

Spokojnie, po prostu na rollercoasterze trzeba być dobrze przymocowanym by nie
wypaść gdy się wisi głowa w dół... :-)

[iza42]

obs2 napisał:

>.
> Problemem jest wszechogarniający burdel, sprzeczne przepisy bądź ich brak,
> sprzeczne wymogi bądź ich brak, brak systemowego umocowania podmiotowości
> pacjenta, i konieczność funkcjonowania w tym z dnia na dzień. O tym się nie mów
> i
> ani na studiach, ani po nich - tego się człowiek uczy dopiero w toku pracy.
> I tu przychodzi moment na wspomniane przerażenie.

az: lekarz "odsyła" pacjentkę do innego lekarza - w imię merytorycznej oce
> ny.
> Jak sprowadzić ocenę tego na jedną płaszczyznę?
> Z punktu widzenia: pacjenta który zna uwarunkowania. Z punktu widzenia pacjenta
> który nie zna uwarunkowań bądź ma je gdzieś (i ma prawo). Z punktu widzenia
> lekarza - odźwiernego systemu, któremu system przeszkadza. Z punktu widzenia
> lekarza- odźwiernika systemu, któremu system przeszkadza częściowo. W
> większości. Całkowicie. Który jest wrogiem systemu i właśnie z niego odchodzi.
> Który jest wrogiem systemu ale nie odchodzi. Który jest wrogiem systemu ale nie
> widzi dla siebie innej szansy. Z punktu widzenia kontrolera NFZ. Z punktu
> widzenia recepcjonistki przychodni do której pacjent trafia.
> Z punktu widzenia kontrolera organu założycielskiego. Z punktu widzenia doradcy
> autorów rozporządzeń. Z punktu widzenia opiekuna klienta w towarzystwie
> ubezpieczeniowym. Z punktu widzenia lekarza orzecznika ZUS......

Sytuacjia nie musi byc az tak skomplikowana. Nie mamy obowiazku brac na siebie
wszystkich punktow widzenia raczej kierowac sie dobrem pacjenta i starac sie
pracowac najlepiej jak mozna w danej sytuacji. Nikt nie dziala w idealnych
warukach. Wiele decyzji wiec opiera sie na tym co mozna zrobic w tej sytuacji w
jakiej jestesmy. Stad wymog aby dobrze orientowac sie w rzeczywistosci raczej
niz martwic sie, ze ktos inny mysli inaczej.

Mnie natomiast zastanowl ponizszy fragment.
> Raczej byliśmy zawsze obiektem zupełnie odwrotnego, podprogowego
> anty-szkolenia - pracuj jak najmniej, bo i tak nikt Cię
> za nadludzkie wysiłki w żaden sposób nie wynagrodzi.

A ja mam wrażenie że nie było ono podprogowe. Wręcz całkiem jawne.
Pamiętam - i stale daję ten przykład- że na stażach do specjalizacji, im kto
wyżej stał w hierarchii, tym bardziej uprawiał to co zostało nazwane tu
ping-pongiem. Tyle że tam nie chodziło o odsyłanie do kolegów pacjenta pod
jakimkolwiek pretekstem, żeby koledzy nabijali sobie pulę wizyt, tylko o to, by
przedłużyć moment wypisu pacjenta. Nie zapomnę radości pani adiunkt na pewnej
internistycznej klinice, gdy pacjent, hospitalizowany miesiąc, zgłosił ból głowy
- a planowany był do wypisu. Pani adiunkt z rozpromienionym obliczem
zaordynowała "no, doskonale. Proszę bardzo. TK głowy, neurolog". Tak naprawdę
ból głowy był raczej z gatunku "zwykłego" bólu głowy i tabletka apapu pewnie by
pomogła.

Zakladajac, ze to co piszesz jest prawda skad sie bierze taki strach przed
odpowiedzialnoscia i odbijanie pilki? czy jest to wzorzec postawy, ktora lekarz
obowiazany jest wcielac w zycie?
W imie czego? Nie pisze tego aby pietnowac, po prostu nie rozumiem tego.

[aristokratos]

dobre,
ludzie maja w ogole tendencje do sadzenia innych, a juz osadzanie
lekarzy w Polsce jest szczegolnie trendy
nic nie zastapi naszego indywidualnego osadu sumienia

Takie pytanie na marginesie

[andnow2]

obs2 napisał:

> I tu problem. Moment rozliczenia.
> Czy nie ma czegoś przerażającego w fakcie, że każdy będzie
> rozliczony przez innych - tych którzy swoją interpretację tego
> samego ogólnego aktu - np. przyrzeczenia lekarskiego - opierać
> będą na SWOICH systemach wartości, na swoim widzimisię czym
> jest "godna postawa".


Czy tak fundamentalnych kwestii, jak znaczenie przysięgi lekarskiej,
nie należałoby rozstrzygać przed jej złożeniem?

[obs2]

> Czy tak fundamentalnych kwestii, jak znaczenie przysięgi
> lekarskiej, nie należałoby rozstrzygać przed jej złożeniem?

Składa się ją przed rozpoczęciem pracy.
I okazuje się, że fundamentalnie rozstrzygnięte kwestie trzeba
fundamentalnie rozstrzygać na nowo, bo wszystko jest nie tak jak
mówili rodzice lekarze, koledzy lekarze, asystenci lekarze,
profesorowie lekarze....

MożeTrzeba było wcześniej postawić sprawę naForum?

[andnow2]

obs2 napisał:

> I okazuje się, że fundamentalnie rozstrzygnięte kwestie trzeba
> fundamentalnie rozstrzygać na nowo, bo wszystko jest nie tak jak
> mówili rodzice lekarze, koledzy lekarze, asystenci lekarze,
> profesorowie lekarze....


To taka konkluzja na szybko.

Ale ogólnie uważam, że wątek założyłeś ciekawy i chętnie tu wrócę
przy odrobinie większej ilości czasu.

[obs2]

kiedy zaczynałem pracę, kiedy składałem przyrzeczenie, nie istniało forum.
Poza tym - gdyby naprawdę fundamentalnie przemyśleć przyrzeczenie i realia pracy
w Polsce, nie wiem czy znalazłbyś pięciu lekarzy którzy mogą powiedzieć:
1. przestrzegam przyrzeczenia.
2. dalej pracuję w Polsce.

[samanta5]

Włos się po prostu jeży na głowie a oczy wychodzą z orbit ze
zdumienia, gdy czyta się takie odkrywcze teksty jak Twój. Bo wynika
z nich, że lekarz nie powinien leczyć tylko odsyłać i deliberować
czy owe odsyłanie ma sens czy też nie.
Rozumowanie jest tu proste i tego chyba należy się trzymać, że
jeżeli wykonujesz zawód lekarza, czyli leczysz, to nabywasz praktyki
i umiejętności oraz dochodzisz także do, wydaje się tutaj
nieosiągalnej, sztuki stawiania diagnozy. Pacjenci walą do Ciebie
drzwiami i oknami a Ty opływasz w dostatki oraz czerpiesz z pracy
satysfakcję. Natomiast jeżeli nie leczysz, nie tylko nie edukujesz
sie w swoim zawodzie ale jeszcze zapominasz to, co włożone Ci do
głowy w czasie dość długiej nauki.
Jeżeli natomist masz aspiracje zostać gwiazdą forum, to wprawiasz
się w stylu górnolotnym, zawierającym max słow a min treści. Może on
być zabawny dla lekarza, który ma aspiracje uchodzić za trefnisia
ale dla nikogo więcej, no....chyba, że dla jemu podobnych.

[maga_luisa]

omojboze
Pozostaje nam trefnisiom podziękować ci za tę zwięzłą definicję właściwego
wykonywania naszego zawodu
Wreszcie ktoś otworzył mi oczy
Teraz już będę uczciwie leczyć pacjentów a nie rozważać jakieś dwuznaczności

A czym Ty się samanto zajmujesz?

[samanta5]

Cieszy mnie Mega_luiso Twoja gotowość do zrozumienia i przede
wszystkim, działania. Z jakiej przyczyny załamujesz tak ręce?

> A czym Ty się samanto zajmujesz?

Nie śmiem wspomnieć o mojej plebejskiej profesji. Gdzież mi do
światłych tego forum.

[cccykoria]

Po krotce opisze.Mama hospitalizowana z powodu anemii(6,4)
Wszystkie badania oki.Pobrano szpik(wczesniej podano
krew) ,czekanie na wynik i wreszcie przyszedl-oki.Co jest
przyczyna ?Gdy poprosilam dr ,aby zrobili rtg barku(jedynej
sprawnej reki) uslyszalam odp ,dlaczego MY pracujemy za
rodzinnych? Nie komentowalam tego ,tylko dalej prosilam

Final taki odnosnie reki patologiczne zlamanie czy
zwyrodnienia? ,a moze zmiany nowotworowe(bylo tez takie
podejrzenia) ,oczywiscie konsultacja ortopedyczna -brak
skirowania .Co bys zrobila? Dzwonila do rzecznik ,czy poszla
prywatnie ,ja wybralam druga opcje i zaplacilam i wiem juz ...

[obs2]

> Włos się po prostu jeży na głowie

odeślij się do:
dermatologa, jeżeli jeżeniu towarzyszą zmiany skórne głowy
neurologa, jeżeli towarzyszy ból głowy
angiologa, jeżeli towarzyszy gra naczyniowa
psychiatry jeżeli to objaw zespołu lęku napadowego

> a oczy wychodzą z orbit

dorzuć endokrynologa. Możesz mieć oftalmopatię tarczycową.

> że jeżeli wykonujesz zawód lekarza, czyli leczysz,

odważna konkluzja. Trudna do udokumentowania.

> Jeżeli natomist masz aspiracje zostać gwiazdą forum, to wprawiasz
> się w stylu górnolotnym, zawierającym max słow a min treści.

Twoje problemy ze zrozumieniem słowa pisanego dają Ci prawo do takich wniosków,
jednak zaręczam Ci że osoby z nieco większą umiejętnością rozumienia, wyciągnęły
wnioski zgoła odmienne.

> Może on
> być zabawny dla lekarza, który ma aspiracje uchodzić za trefnisia

Często jest tak że śmieszy nas to czego nie rozumiemy, ale równocześnie wydaje
nam się, że rozumiemy.

Ogólnie, dziękuję Ci za post.
Dostarczył mi on na cały dzień sporej dawki radości i udowodnił niezbicie
istnienie roszczeniowego pacjenta.
W pośredni sposób, ale udowodnił. Jutro pójdę do pracy z bardziej podniesionym
czołem, z czołem na którym mniej rysują się wątpliwości zasiane przez Casio.

znowu q..a casi o? zobacz wątek "zanim zrozumiesz"

[casio69]

Pozdrawiam.