1odzianka
29.11.12, 17:24
Zdradziłam. Miałam (mam) stałego kochanka. Męża kocham, potrzebowałam odmiany. Nie żadnej czułości, bliskości itd. Chciałam seksu!
Zdradziłam raz, drugi, w końcu zaczęłam mieś stałego kochanka. Mąż się dowiedział. Był załamany. Płakał. Długie rozmowy między nami. Dlaczego, mi to zrobiłaś? Czego Ci brakowało? Było Ci źle ze mną? Nie? To dlaczego to zrobiłaś?
Ja sama czułam się podle. Ale w końcu mu to powiedziałam, nie, nie tylko jemu, sama przed sobą się przyznałam (Ciężko to przed sobą samą przyznać, bo to tak odlegle od stereotypu. Przecież „normalnie” się zdradza, bo mąż/żona zły/zła, bo w związku źle się dzieje i inne bla bla.). Wiec sama przed sobą się przyznałam mówiąc mu to – że ja po prostu potrzebuje seksu! Ze Ci ze mna było (w sensie ze w łózku). Nie, nie było źle. Ja po prostu potrzebuje wiecej. Więcej niż n fizycznie jest w stanie dac (bo żadem mężczyzna nie zaspokoi w pełni kobiety o dużych potrzebach), ale nawet gdyby dał radę – to ja chcę odmiany! Nie chcę odejść, chcę z nim tworzyć rodzinę, chcę się z nim kiedyś zestarzeć.
Wiele razy wracaliśmy do tego typu rozmów. I w końcu on to zaakceptował. Skoro kocham tylko jego – to ok. On jest gotów na to iść. No i tak o trwa parę lat. Jego kocham, z nim spędzam święta, jeżdżę na wakacje, mamy 2 dzieci.
Ale mam też kogoś innego czy też „kogiś innych”.