Zachowanie nauczycieli

[Gość: EFka]

Od kilku lat obserwuję zachowanie nauczycieli w stosunku do rodziców - na
zebraniach, wywiadówkach, spotkaniach informacyjnych itp. Rodzice - ludzie
dorosli, nierzadko starsi od nauczycieli, lepiej wykształceni, zajmujący
odpowiedzialne stanowiska traktowani są w niegrzeczny sposób. Pedagodzy
podnoszą głos, siedzą, gdy rodzic stoi, do grupy dorosłych ludzi zwracają się
nie "proszę państwa" lecz "wy", pouczają, ustawiają w szeregu, wskazują
palcem, przerywają, kwestionują wyjaśnienia itd. Przykładów można podać wiele.
Fatalnie świadczy to o ludziach, z którymi nasze dzieci spędzają spora część
dnia i od których przejmuja część zachowań.
Czy nauczyciel musi upokarzać?
Czy zawsze musi mieć rację?
Czy dorośli ludzie muszą być w szkołach traktowani jak osoby wysoce
niepożądane?
Dlaczego na terenie szkoły nauczyciel-mężczyzna nie ukłoni się matce-kobiecie?
Niedawno miałam przyjemność obserwować 2 tak zachowujących się nauczycieli w
innej , trudnej dla nich życiowej sytuacji- w szpitalu. I zdarzyła się dziwna
metamorfoza. Z butnych, pewnych siebie, krzyczących ludzi zamienili sie w
istoty grzeczne i potulne jak baranki.
Co o tym myśleć?

[madziara_pl]

a mnie wkurz... rodzice nie majacy szacunku do nauczycieli, zwlaszcza tych
mlodszych, zaczynajacych prace w szkolach
punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia!

[myslak]

(...) I zdarzyła się dziwna
metamorfoza. Z butnych, pewnych siebie, krzyczących ludzi nauczyciele zamienili
sie w istoty grzeczne i potulne jak baranki(...)

Wszystko dlatego, że lekarz siedział, a pacjent stał, lekarz - mężczyzna nie
ukłonił się pacjentce kobiecie, przerywał każdą wypowiedź, nie dał sobie nic
wytłumaczyć i mówił do pacjentów "wy".

[Gość: Kazek]

Proszę pani, w każdej grupie zawodowej są ludzie i ludziska, książkę mógłbym
napisać o zachowaniach niektórych rodziców, tylko po co?

[Gość: M]

Ależ uogólnienie!!! Jestem nauczycielką od 13 lat i NIGDY nie przyszłoby mi do
głowy zachowywać się w ten sposób i to nie tylko w stosunku do rodziców! Takie
zachowanie świadczy o elementarnym braku kultury i nie ma nic wspólnego z
wykonywanym zawodem.Widywałam chamskich nauczycieli, księży,
sprzedawczynie,urzędników....

[Gość: loki]

CHAM BĘDZIE CHAMEM NIEZALEŻNIE OD WYKSZTAŁCENIA, POZYCJI SPOŁECZNEJ,POCHODZENIA
CZY WYKONYWANEGO ZAWODU.

[Gość: magda]

no cóż zapewne Pani przyzwyczajona jest traktować w ten sposób swoich
pacjentów i nie mieści się Pani w głowie że i Pani może znaleźć się w
pozycji "zależnej" i że Pani możne być również w ten sposób potraktowana, ot
historia

[Gość: EFka]

Myli się Pani, ZAWSZE staram się być grzeczna wobec ludzi, NIGDY nie zdarzyło
mi się wrzasnąć na pacjenta, że nie mam czasu, jestem zmęczona, tłumaczyłam mu
już to sto razy a on nie rozumie. Staram się w chorych i ich rodzinach widzieć
cierpiących ludzi, którym ja mam pomóc.
Niestety, znakomita większość nauczycieli traktuje rodziców w sposób chamski,
niegrzeczny ( vide mój opis).

[Gość: Iwona]

Grunt to dobre mniemanie o sobie: pani ZAWSZE, pani NIGDY, a "większość
nauczycieli"...
Ja to odwrócę:
ja, jako nauczycielka, ZAWSZE staram się być grzeczna wobec uczniów i rodziców,
NIGDY nie zdarzyło mi sie ("wrzasnąć??????") powiedzieć uczniowi, czy rodzicom,
że nie mam czasu...
Niestety, znakomita większość lekarzy traktuje pacjentów w sposób chamski,
niegrzeczny...

[Gość: nauczycielka]

Na uczeniu i leczeniu wszyscy się znają. Nauczyciele i lekarze to dwie grupy
zawodowe "na świeczniku", o nich mówi się stale. Gdy ktoś spowoduje wypadek, to
się podaje np. w gazetach, że czynu tego dokonał X.Y., ale gdy ten X.Y. jest
nauczycielem, lekarzem, to się informację o zawodzie dodaje. Nie podaje się
zawodu sprzedawcy, kucharza itp. Doczego zmierzam? Nauczyciele, lekarze to
LUDZIE i jak inni zachowują się różnie. Można spotkać wspaniałego człowieka i
można też świnię. To zależy od kultury - ale jest prawidłowość: nauczyciele i
lekarze "w pierwszym pokoleniu" (awans społeczny) mają manię wielkości.
Ja jestem nauczycielem w 4 pokoleniu, staż pracy: 23 lata i nie przypominam
sobie, abym tak się zachowywała, jak zostało opisane. Ala doświadczyłam takiego
zachowania jako rodzic.

[Gość: age]

Ja też doświadczyłam takiego zachowania jako rodzic w podstawówce swojego syna -
najlepszej publicznej szkole w mieście wg rankingów!!! W takich zachowaniach
celują nauczyciele niekompetentni, z poważnymi brakami w wykształceniu, mimo
trzech literek przed nazwiskiem. A może to wtórne skretynienie?...
Z takim zachowaniem nie spotakałam się jednak ani razu przez trzy lata gimnazjum
(bardzo dobra szkoła w mojej ocenie, ale nie najlepsza w mieście).
Nie wiem czego to dowodzi. Może to też w jakimś stopniu zależy od dyrektora?
Jeżeli dyrektor traktuje nauczycieli jak bydło, a uczniów jak mięso do przerobu,
to takim detalem jak rodzic w szkole nikt się nie przejmuje?

[Gość: EFka]

Chyba masz rację,podobnie jak aga, że tak zachowuje się pierwsze pokolenie,
które bardziej lub mniej przpadkowo znalało sie w tym zawodzie.
Nie gloryfikuję" kolegów"- lekarzy zachowujących się niegrzecznie, ale o ile
lekarza można zmienić, można napisać na niego skargę, o tyle w przypadku
nauczyciela ( zwłaszcza nauczyciela-chama) rodzic staje się bezradny.
Co więcej - niechęć do rodzica przekładana jest na dziecko, a kilulatek w
starciu z dorosłym, i to takim od którego jest zależny, nie ma żadnych szans!
Nie spotkałam się, aby jakikolwiek lekarz wymyślał pacjentów od półgłówków czy
debili - a słyszałam to w szkole, nie zetknęłam się z rękoczynami ze strony
lekarzy - a wśród nauczycieli ( rzadko bo rzadko, ale się to zdarza).

[Gość: matka]

Myślę, że czujesz się wyrażnie lepsza od nauczycieli wg. Ciebie to takie byle
co przy tobie. A co do twojego wątku to nauczyciel nie musi znać wszystkich
rodziców zwłaszcza jeśli rzadko pojawiają się w szkole lub ich po prostu nie
kojarzy przy takiej liczbie rodziców, a po drugie dlaczego lekarze mają
krzyczeć na dzieci lub pacjentów/ tam nie ma takich zachowań ze strony uczniów
jak w szkole. Jestem matką dwóch uczniów i nigdy nie odczułam , ze strony
nauczycieli niewłaściwego zachowania

[amused.to.death]

> Chyba masz rację, że tak zachowuje się pierwsze pokolenie,
> które bardziej lub mniej przpadkowo znalało sie w tym zawodzie.

Nie tylko. Tradycje zawodu w rodzinie niestety nie zawsze są gwarancją kultury, a ich brak niekoniecznie oznacza brak kultury.

> Nie gloryfikuję" kolegów"- lekarzy zachowujących się niegrzecznie, ale o ile
> lekarza można zmienić, można napisać na niego skargę, o tyle w przypadku
> nauczyciela ( zwłaszcza nauczyciela-chama) rodzic staje się bezradny

Pacjent wobec lekarza-chama jest tak samo bez szans jak rodzic wobec nauczyciela chama.

> Nie spotkałam się, aby jakikolwiek lekarz wymyślał pacjentów od półgłówków
> czy debili - a słyszałam to w szkole,

A ja się spotkałam.
I dodam jeszcze, że wolę takie upokorzenie niż wymuszanie pieniędzy. Upokorzenie przeboleję, a brak pieniędzy.... nie bardzo.

[Gość: magda]

nasuwają mi największe inektywy na to co tu wypisujesz, beznadzieja.

[Gość: magdaa]

nasuwają mi największe inwektywy na to co tu wypisujesz, beznadzieja.

[Gość: EFka]

To sobie ulżyj. Mam, niestey, bardzo przykre osobiste doświadczenia z chamskim
zachowaniem kilku nauczycieli. Gdybym ja ośmieliła się w podobny sposób
potraktować chorego lub jego rdzinę ZOSTAŁABYM W TRYBIE DYSCYPLINARNYM
WYRZUCONA Z PRACY. Nauczycielce włos z głowy nie spadł.
Inna nauczycielka opowiadała nieprawdziwe historie o mojej sytuacji rodzinnej
narażając tym samym moje, wówczas 8 letnie dziecko na bardzo nieprzyjemne
uwagi. Poproszona o wyjaśnienie wyparła się, mimo, że miałam świadków.
Jeszcze inny nauczyciel zachował się w sposób chuligański wobec mojego kolegi -
wyrzucił go z gabinetu i przyciął drzwiami rękę.

[amused.to.death]

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Zdarzyło mi się być chamsko potraktowaną i przez nauczyciela i przez lekarza (a także przez taksówkarza, urzędnika, etc..).Skargi też nie zawsze przynoszą rezultat - też zawód nie ma znaczenia.
Cham pozostanie chamem bez względu na zawód.

[Gość: nauczycielka]

Ja jestem i nauczycielką i matką. Wielokrotnie zdarzało mi sie zetknąć z
chamskim zachowaniem nauczycieli wobec rodziców, ocenianie rodziców wg.
zachowania dziecka (np. oskarżenie mnie o zaniedbanie, bo syn źle trzyma
długopis - mimo że kilkanaście lat był reedukowany i miał zaswiadczenia).
Zdanie typ[u "Jak pani się synem nie zajmuje, to pewnie, ze z niego debil
wyrósł" itd. Sotkałam się też z dwoma nauczycielkami żądającymi łapówki - tzn
tylko prywatne lekcje za nie postawienie oceny niedostatecznej. W pokoju
nauczycielskim w małej szkole także oceniało się rodziców "Matka taka
wypindrzone camka, trudno, zeby córeczka była lepsza".
Oczywiscie większość nauczycieli była miła i zyczliwa, ale zapamiętuje się
przede wszystkim złych.
Dla mnie najgorsza jest bezsilność. Ja sama dobrze wiem, ze każdego ucznia
mogę "przerobić na szaro", bo mniej-więcej wiem, w czym jest słaby. A od mojego
wyroku praktycznie odwołania nie ma. Rodzice boją się narazić nauczycielom -
skarga złożona na nauczyciela raczej nic nie da (bo broni nas karta), a na
dziecku może się odbić. Moje protesty przeciwko fatalnym metodom wychowawczym
zaowocował parokrotnym wzywaniem mnie do szkoły - córka nagle okazywała się
winna różnym dziwnym rzeczom. Usłyszała tez od "Pani", ze bezczelnością
zarażiła ją matka.
Nauczyciele demoralizują się (ci, ze słabszym charakterem), bo mają
niekontrolowaną władzę. W Polsce każda władza - prócz nauczycielskiej - podlega
kontroli. Każdy wyrok - oprócz stopnia - podlega rewizji.

[Gość: zielony]

To może w Pani szkole, Szanowna Pani, bo z tego co się orientuję, to każdy
stopień podlega rewizji, każdy można podważyć, na każdego nauczyciela złożyć
skargę. Istnieją odpowiednie procedury - ucznia broni wychowawca, Rzecznik Praw
Ucznia, pedagog szkolny... Ostateczni można interweniować pisemnie u Dyrektora
lub przez Radę Rodziców. Sam jestem nauczycielem, ale osobiście nie chciałbym
mieć poczucia, że mogę oceny wystawiać "z czapki". Pozdrawiam.

[Gość: n.s]

Jestem nauczycielem i wychowawcą klasy.

Jestem młodszy od każdego z rodziców moich podopiecznych.

Jestem zapewne gorzej wykształcony od niektórych, a może nawet większości z
nich (znam ich zawody wykonywane, ale biorę pod uwagę możliwość, że niejeden z
nich wykonuje w tych trudnych czasach pracę poniżej swoich kwalifikacji).

Nie piastuję odpowiedzialnego stanowiska - ja mam po prostu odpowiedzialną
pracę.

Czasami używam formy "Wy", kiedy rozmawiam z ojcem i/lub matką oraz z
dzieckiem - w sześcioro/ośmioro oczu. Lepiej byłoby, gdybym mówił "Pani i
Ty"/"Pan i Ty"/"Państwo i Ty"?

Bywa, że pouczam, chociaż wolę słowo "nauczam" - także rodziców moich
podopiecznych. Mam obowiązek informować rodziców np. o zagrożeniach płynących z
kontaktów młodzieży z narkotykami, sposobach ich wykrywania itp. O procedurach
egzaminacyjnych, przebiegu kolejnych etapów naboru do szkół wyższego szczebla.
O zasadach oceniania.

Ale więcej jeszcze uczę się od rodziców moich podopiecznych i od nich samych.

Bywa, że kwestionuję wyjaśnienia. Rodzice nierzadko świadczą wbrew prawdzie dla
źle pojmowanego dobra swoich dzieci. Przykładów można podać wiele. Fatalnie
świadczy to o ludziach, z którymi moi podopieczni spędzają sporą część życia i
od których przejmują bardzo wiele zachowań.

Rodzice próbowali mnie korumpować. Grozili złożeniem skargi w przypadku
wystawienia przeze mnie ich dziecku niesatysfakcjonującej ich oceny. Składali
bezzasadne skargi.

W rozmowach niektórych rodziców moich podopiecznych z dziećmi byłem zaimkiem
osobowym "on".

Co o tym myśleć?

PS Autorka wątku jest, jak zrozumiałem, lekarzem. Mam do niej kilka pytań i
jedną uwagę (przepraszam, jeśli powtarzam takie, które już padły).
Czy na terenie szpitala lekarze mężczyźni kłaniają się pacjentkom?
Czy pacjenci w szpitalach i przychodniach nie bywają traktowani jak osoby
wysoce niepożądane?
Czy potulność pacjentów i rodzin pacjentów nie wynika z tego, że lekarze
narzucają niezdrowe relacje, oparte na jednostronnej zależności, na fakcie, że
są nierzadko panami życia i śmierci?
Czy (odpukać w niemalowane) zaistniał w oświacie skandal na miarę sprawy
łódzkiego pogotowia?
Oraz uwaga:
Odniosłem wrażenie, że ucieszyła Panią wizyta nauczycieli w szpitalu. Osobliwa
to sytuacja: lekarz, który cieszy się, że człowiek jest chory. To tak, jakby
nauczyciel cieszył się, że dziecko jest głupie.
Co o tym myśleć?

Kontraktowy

[Gość: EFka]

Nigdy, ale to nigdy nie cieszę się, gdy ktokolwiek trafia do szpitala. U nas w
Klinice nie tylko mężczyźni ale i kobiety mówią "dzień dobry"-wchodząc na salę
( i męską i kobiecą). Obecnie jestem oddelegowana do przychodni i przychodząc
do pracy również witam czekających pod gabinetem pacjentów.
Podobnie jak niektórzy rodzice, niektórzy pacjenci mówia nieprawdę (
najczęściej twierdzą, że nie palą, w sytuacji gdy gołym okien/i nosem
widać/czuć, że robili to przed godziną) i czy mam im wymyślać od idiotów- Nie.
Mówię co sądzę o paleniu papierosów, a zwłaszcza w ICH przypadku, sugeruję
takie a nie inne postępowanie i ........koniec.
Wchodząc na salę, na której leży kilka osób ( zdarza się, że i 8 - takie
warunki) NIGDY nie zwracam się do pacjentów per "wy", "babciu"- zawsze(!)
per "pan", "pani" a często gdy znam tytuł "panie inżynierze" czy "pani
profesor" ( także do nauczyciela liceum - to wiem z historii choroby).
Nigdy nie obdzierałam ludzi z godności, nie wykrzykiwałam głosno ich nazwisk.

Tak jak wspomniała osoba o nicku "nauczycielka" zdarzają się bardzo różni
ludzie, nie pamięta się tych normalnych i zachowujących życzliwie ( choć bardzo
starałabym się ich również zachować w pamięci) pamięta zachowania chamskie i
upokarzającę ( i dzieci i rodziców).
Rolą nauczyciela jest UCZYĆ i sygnalizować o nieprawidłowościach zachowania,
braku postępów w nauce itp. Podobnie jak lekarza leczyć.
Nie wolno natomiast: komentować stanu rodzinnego ( wychowawczyni wyraziła
przypuszczenie głośno i w obecności dzieci, że pewnie zostawił mnie mąż i mój
syn został sierotką, w sytuacji gdy wyjechał on na półroczne zagraniczne
stypendium), sposobu ubierania się, sytuacji finansowej, wykształcenia, miejsca
zamieszkania itp.
Miałam pacjenta-więźnia. Był pilnowany przez strażników. Nigdy nie odważyłabym
się zwrócić do niego inaczej niż "pan". Nie wypytywałam go co zrobił i dlaczego
został aresztowany ( choć prywatnie jak chyba każdego człowieka zżerała mnie
ciekawość).
W klasie mojego syna była dziewczynka, której ojciec został aresztowany za
przekręty finasowe. Cała szkoła huczała od plotek. Wychowawczyni "łapala"
rodziców i podpytywała o postęp dochodzenia ( niby skąd mieliśmy to wiedzieć) i
robiła wokół dziecka otoczkę sensacji. Niby przypadkowo jednak wyraźnie
ZNACZNIE CZĘŚCIEJ niż zwykle poruszała temat więzienia, przestępców,
aresztowania itp. Oczywiście w obecności tej dziewczynki.
Mała i tak wiele przeszła- czy pedagogiczne, uzasadnione i po prostu ludzkie
jest roztrząsanie takich rzeczy?
Czy nie lepiej wykazać jej wyrozumiałość i pomoc niż węszyć sensacji?
W końcu co zawiniło dziecko?
Przykładów jest bardzo dużo, ie chcę zanudzać i muszę biec do pracy.
Pozdrawiam życzliwych nauczycieli, życząc im ( a także innym) spokojnych
wakacji i przemyśleń.

[Gość: Yetka]

EFka , masz problem .Jeżeli jesteś lekarzem, powinnaś wiedzieć jak różne są
osobowości. I nigdy nie mów "nigdy". Własnie tu na forum podważasz autorytet
wielu wspaniałym pedagogom i to wg ciebie jest w porządku, bo anonimowo? Idź do
nauczycielki , powiedz co cię drażni, a nie "wrzucaj' ogółowi.Nauczyciel też
człowiek i może coś powiedzieć, a póżniej żałuje. Czy ofiara błędu
lekarskiego ma napiętnować wszystkich lekarzy? I jeszcze jedno-nikt wspaniały
nie uważa się za wspaniałego. Pomyśl o sobie i o tym jak oceniają cię inni .

[olka_3]

Myślę, że problem jest w nas wszystkich, niezależnie od zawodu i wykształcenia:
bywają osoby z literkami i bez przed nazwiskiem, którzy zawsze są LUDŹMI,
i "wykształceni", zawsze "mający rację" - często "wykształceni" absolwenci
zaocznych, wieczorowych (dawniej też partyjnych), a ostatnio podyplomowych
nowopowstałych szkółek i różnych filii (czyt. opłacone=zaliczone=ukończone). I
to nie tylko nauczyciele, ale masowo urzędnicy, menadżerowie, dyrektorzy,
konsultanci, itp. Cóż, można powiedzieć: samo życie.
Dzisiaj praktycznie jest tak, że to nauczyciela ograniczają przepisy oświatowe,
a rodzicom i dzieciom pozostają prawa. I z tych praw skwapliwie korzystają,
jedni w dobrej wierze i zasadnie, a po t, by ominąć obowiązki.

Dziwię się tylko EFce - bo myślę, że jeżeli jest przekonana do swoich racji i
zdania, to powinna sprawę załatwiać z konkretnym nauczycielem, np. na
wywiadówce lub w indywidualnej rozmowie, ew. gdy to nie skutkuje, to z dyr.
szkoły lub nawet wyżej. Także w sprawach dziecka, za którym może nie miał się
kto wstawić (dziewczynka, o której ojcu plotkowano). A może wygodniej czekać,
aż inni, odważniejsi, nam to załatwią? - po co się "narażać".
Myślę, że nauczycielka, której raz i kolejny zwrócono by uwagę, że robi coś
źle, poprawiłaby się, choćby dla "świętego spokoju". A może by się czegoś
jeszcze nauczyła?
Nie omieszkam dodać, że wśród lekarzy daleko jest do ideału, dla wielu z nich
pacjent to tylko bezosobowy przypadek (przykre to zwłaszcza dla starszych i
schorowanych - nie stać ich na prywatne wizyty, gdzie KAŻDY lekarz jest miły i
uśmiechnięty) - tak naprawdę tych szanujących zawsze i każdego pacjenta nie
jest zbyt wielu - opinie o nich są na wagę złota i EFka o tym nie powinna
zapominać. Tym bardziej, że szkołę można zmienić, kiedyś się ją skończy.
Natomiast lekarza zmienić łatwo tylko wtedy, gdy jest się zdrowym, poważnie i
przewlekle chorzy, w małych miejscowościach nie mają wyboru.

[Gość: V like victory]

Większo?ć nauczycieli w naszym kraju traktuje uczniów przedmiotowo wyzywajšc ich od debili,półgłówków itp.Nie przekazujš wiedzy , na lekcji siedzš ,pijš kawę a tylko wymagajš.Ale zdarzajš się też nauczyciele,którzy sš prawdziwymi pedagogami ,potrafiš zainteresować ucznia wykładanym przedmiotem,poradzić sobie z najgorszymi rozrabiakami ( bez żadnego bicia i wyzywania) i rozumiejš młodzież.
Lekarze też często nie sš bez winy.Uważajš się za nie wiadomo kogo,często nie potrafiš postawić wła?ciwej diagnozy.Starszych nie chcš leczyć bo i tak kiedy? umrš( pamiętam jak traktowali mojš babcię).Lecz nie wszyscy sš tacy.Gdy ostatnim razem byłam w szpitalu,lekarze byli w porzšdku,obowišzkowi i zależało im na dobrze pacjenta.Sš różni w różnych stanach społeczeństwa.

[Gość: age]

Gość portalu: n.s napisał(a):

> Jestem nauczycielem i wychowawcą klasy.
> Jestem młodszy od każdego z rodziców moich podopiecznych.
> Jestem zapewne gorzej wykształcony od niektórych, a może nawet większości z
> nich
> Nie piastuję odpowiedzialnego stanowiska - ja mam po prostu odpowiedzialną
> pracę.
> Bywa, że pouczam, chociaż wolę słowo "nauczam" - także rodziców moich
> podopiecznych.
> Ale więcej jeszcze uczę się od rodziców moich podopiecznych i od nich samych.

Brawo. Nic dodać, nic ująć. Szczerze i uczciwie. Na tym właśnie polega ten
zawód, a nie na nadymaniu się i udawadnianiu wszystkim i za wszelką cenę, że ja,
nauczyciel mam zawsze rację i za wszelką cenę.
Ja też czasami pouczam, ale staram się przede wszystkim informować - o
postępach, konsekwencjach itp. I też się cały czas uczę.

> Bywa, że kwestionuję wyjaśnienia.
> Rodzice próbowali mnie korumpować. Składali
> bezzasadne skargi.

Niestety, taka jest rzeczywistość - to też znam. Ale to nie powód, żeby
wszystkich wrzucać do jednego wora i iść na świętą wojnę w obronie... właśnie,
właściwie czego? nauczycieli przed rodzicami? a może przed lekarzami?