liceum -jak rozmawiac z prof.

[maranka]

Poradżcie, jak rozmawiać z nauczycielami a konkretnie z
profesorami / swoją drogą to dlaczego tak się ich tytuuje ?/ w
liceum ogólnokształcącym . Wysokie miejsce w rankingu i bdb. wyniki
matur , prawie 100% na studiach - czyli młodzież mądra, swiadoma
kształcenia i wyselekcjonowana/ punktacja/.O co chodzi zapytacie -no
właśnie ....O załatwianie spraw wrzaskiem - słyszałam , widzałam, o
rozbieżności w tym co prof. mówi uczniowi a tym co potem rodzicowi -
nie chce pisać , że kłamie , ale fakty potwierdzone przez koleżanki
na niekorzyść prof.Dorabianie filozofii i całej ideologii do
jedynki, postawionej za usprawiedliwioną nieobecność. Podważanie
usprawiedliwień rodzica -jako krycie dziecka , czyli podejrzewanie
nas o kłamstwa . Wniosek taki ,że najlepiej chodzić i pisać
sprawdziany nawet w chorobie. Wielkie afery za nieodpowiednie
ubranie / sprawa bardzo problematyczna jak to zdefiniować / a panie
prof. w stringach wystających ze spodni , albo przezroczystej bluzce
bez stanika / widziałam / itd. itp.
Poradżcie jak rozmawiać z prof. kiedy umawia się z uczniem na
jedno , robi drugie a rodzicowi mówi trzecie. Jak udowodnić ,że nie
ma racji ? Pewna pani prof. pomyliła dwie uczennice -kumulowała same
złe rzeczy i stopnie , nigdy się do tego nie przyznała , szła w
zaparte myląc imoina , klasówki i zachowanie .
Jak rozmawiać ,żeby nie urazić , osiągnąć jakiś efekt a nie skazać
dziecka na moobing . Niedługo zebranie - poradżcie !!???

Zbierz dowody(ksero,nagrania)idź do kuratorium!

[danuta49]

Oni tylko takich odważnych i groźnych udają,ale jest niż;-)))
Pytaj dyrekcji o WSO,PSO(przedmiotowy i wewnatrzszkolny system
oceniania)statut, program wychowawczy itp.itd.Oni się takich
rodziców boją bo zawsze w tych papierkach coś jest nie tak albo ich
nie ma;-)A tak naprawdę w tej chwili zostawić ucznia na drugi rok to
się trzeba niesamowicie starać, nawet jak on w tym
pomaga jak może;-)))

[mist3]

Ja też próbowałabym rozmawiać z pedagogiem albo dyrektorem, wychowawcą, a
dopiero na końcu z tym rzeczonym nauczycielem. Z tym że wydaje mi się, że lepiej
byłoby gdyby kilku rodziców poszło w tej sprawie do dyrekcji, bo przy jednej
osobie niestety dyrekcja często stosuje zasadę 'szalona mamuśka przesadza że jej
dzieciątku krzywda się dzieje' (piszę to jako była uczennica i obecny nauczyciel)

grzecznie ale stanowczo

[claratrueba]

W każdej szkole zdarza sie taka nieciekawa osobowość profesorska. Moja rada:
rozmawiać zadając wiele pytań a nie wyrażając pretensje. Kiedy usłyszysz "córka
symuluje żeby nie pisać testu" zapytaj z czego wyciąga taki wniosek skoro jest
zwolnienie. "niestosowny strój"- a co konkretnie i zastanów się czy nie ma
racji, niestosowność stroju nauczyciela nie czyni stroju ucznia stosownym,
świadczy tylko o kulturze profesorki (ucznia, niestety, też). Pytaj za co jest
każda konkretna ocena. Taki "odpytywany" nauczyciel dobrze sie zastanowi zanim
znów zacznie szafować ocenami, wiedząc, że będzie musiał się tłumaczyć. Trzymaj
nerwy na wodzy, nic tak nie działa jak "pokazanie klasy", szczególnie na osobie,
której tej klasy brakuje. Odwiedzaj szkołę poza zebraniami, wypytując konkretną
nauczycielkę. Rób to regularnie, nauczyciel nie lubi jak mu się zabiera długa
przerwę, więc się uspokoi, albo znajdzie innego ucznia do takiego traktowania
(co bardziej prawdopodobne). Jesli masz męża, dobrze jego wysłac od czasu do
czasu, nie wiem jak to działa ale z mężczyznami panie rozmawiaja inaczej.
Zachowuj klasówki, przynoś je i pokazuj, jeśli będą wątpliwości. Takiemu
zachowaniu rodzica nie można nic zarzucić, a jest uciążliwe i nauczyciel z
reguły zmienia zachowanie. Natomiast wojna przy pomocy dyrekcji i pedagoga
szkolnego to ostateczność- solidarność zawodowa działa i łatwiej pozbyc się
ucznia niż nauczyciela, którego chroni Karta Nauczyciela. Wygrana w taki sposób
to wielka rzadkość. I na koniec: czy jesteś absolutnie pewna, że przekazywany Ci
obraz jest prawdziwy? Do końca. Zdarza sie tak często, że rodzice kilku uczniów
"z problemami" mają podobne opinie, a jednak wina leży po stronie uczniów,
nierzadko są to ustalone wersje. Nawet niekoniecznie ze złej woli, ale z
poczucia krzywdy. Młodzi ludzie nie zawsze sa w stanie ocenić czy ich problemy
wynikają ze złej woli nauczyciela, czy ich niedostatecznych postępów albo
zachowania. Warto bronić dziecko, oczywiscie, ale lepiej nie wyjśc na idiotę.

[protozoa]

Nie ma ludzi idealnych: ani nauczycieli, ani uczniów ani rodziców.
Awanturami nic nie zdziałasz. Jesli nauczyciel będzie chciał uziemić ucznia, a
niewatpliwie tak będzie po awanturze, to to uczyni w swietle prawa i jupiterów.
Co bym zrobiła, ano przyjrzała się sytuacji w miare obiektywnie i poszła do...
nauczyciela z prosbą o pomoc. Tak pomoc!
Powiedz, że niepokoi Cie to i tamto, że jesli ma być dobrze musi sprawnie
działac system złozony z 3 ogniw: rodzice, uczeń, szkoła. Co radzi nauczyciel, w
czym może pomóc. Umów się i popros, żeby informował Cie telefonicznie/pisząc w
zeszycie jesli cos będzie nie tak.
Oczywiście - zdarzają sie wśród nauczycieli jednostki niereformowalne i wtedy
zostaje droga wychowawca, dyrektor, kuratorium. W tej własnie kolejności.
Ubranie. Oj młodziez tez potrafi ubrac sie nieodpowiednio i irytująco. Szczerze
mówiąc nie dziwię sie nauczycielom.
Usprawiedliwienia: cóż, wszystko zalezy od tego ile dziecko opuszcza. Moje
dzieci opuszczały bardzo mało, ale zdarzało się ( może 4-5 razy w ciągu całej
szkolnej edukacji, a dziś są w klasie maturalnej), ze pisałam usprawiedliwienia
na klasówki. I nigdy ( a szkoła renomowana, warszawska, z górnej półki), żeby
ktokolwiek je kwestionował.
P.S Kiedys przyjmowałam z młodym i przystojnym kolegą w przyszpitalnej
przychodni. Raz poprosił mnie o zastępstwo Troche mnie zdziwiło, ze w moje dni
byli rózni pacjenci a w jego przeważały młode dziewczyny i jakimis bzdetami.
Potem przyjrzałam się jak były ubrane: dyskoteka+ plaza.Ewidentnie prowokowały
kolege. A czy z nauczycielami tak nie bywa?

[maranka]

dzięki,trochę mi lepiej jak to przeczytałam , bo przyznam ,że miałam
chwilową załamkę
muszę dopowiedzieć , że moje dziecko nie ma trudności , a opisane
sprawy nie wszystkie dotyczą bezpośrednio nas
nazbierało mi się pod wpływem zebrania i bełkotu wychowawcy o tym
jaka ta młodzież okropna a prof. pełni poświęceń
popieram spokojne załatwianie spraw i rzeczową rozmowę
wszystkim życzę mądrych nauczycieli

[lafiorka-z]

Mam jedno dziecko, które ku mojej wielkiej uciesze zakończyło w tym
roku edukację szkolną i rozpoczęło studia.
Podczas minionych dwunastu lat, tylko dwa razy rozmawiałam
z nauczycielami. Moja postawa była taka, że nic nie obchodzą mnie
opinie nauczycieli o moim dziecku.
Infantylny etap edukacyjny, jakim jest szkoła podstawowa, gimnazjum
i liceum jest nieunikniony i nie ma co go demonizować.
A z nauczycielami najlepiej wcale nie rozmawiać:)

[yoka1]

masz rację - nie rozmawiać, tylko od razu wsadzić im kosz na głowę, bo śmieli skrytykować Twoje dziecko.

Proponuję tę samą technikę zastosować wobec przyszłych przełożonych w pracy - nie słuchać, nie rozmawiać, tylko robić swoje wg własnego widzimisię - tylko ciekawe, jak długo Córcia lub Synek kochany w tym miejscu popracuje?

Powodzenia!

[lafiorka-z]

Moje dziecko jest raczej dobrze wychowane i dość zdolne, więc nie
było powodu, żeby często odwiedzać szkołę i rozmawiać z
nauczycielami.
Jeśli jakiś rodzic ma problem, jak rozmawiać z nauczycielami, to
odpowiadam: nauczyciele zupełnie bezpodstawnie identyfikują się ze
swoimi najzdolniejszymi uczniami i zupełnie bezpodstawnie odrzucają
dzieci sprawiające im kłopoty wychowawcze.
Rodzice z kolei, oczekują opinii nauczycieli o ich dziecku, jak
jakiejś wyroczni. I nauczyciele dobrze o tym wiedzą.
Ja uczę swoje dziecko tego, że musi ciężko pracować i nie przejmować
się opiniami innych ludzi. Muszę się też gryźć mocno w język, żeby
nie powiedzieć mu, że jest zwykłym, przeciętnie uzdolnionym
człowiekiem, bo ono jeszcze mocno wierzy, że może góry przenosić.
A to, że tak uważa to moja wyłączna zasługa i nauczyciele nie mają w
tym żadnego udziału. Wręcz przeciwnie.

[genny1]

Nie chodziłaś do szkoły, nie rozmawiałaś z nauczycielami, to skąd
wiesz, jacy są i z czym się identyfikują?

[protozoa]

Moje dzieci są o rok młodsze, w tym roku zdaja maturą, ale na temat kontaktów ze
szkoła mam odmienne zdanie. Nie opuściłam ani jednej wywiadówki i dnia
otwartego. Rozmawiałam ze wszystkimi nauczycielami i tymi z nauczania
początkowego i w-f i "poważnych" przedmiotów. I wcale nie po to, zeby słuchac
samych miłych rzeczy ( choc nie przeczę bardzo często słucham), ale także żeby
znać ich punkt widzenia, z którym niekoniecznie muszę się zgadzać.
Niejednokrotnie nauczyciel widzi coś czego nie dostrzega rodzic. Nie twierdzę,
że nauczyciele w 100% są świetni, życzliwi, dobrze poinformowani. Sa także
idioci, odwalający swoja pracę, ale jest ich zdecydowanie mniej.
Bardzo jestem ciekawa, czy Twoje dziecko równiez nie będzie liczyło sie z opinia
asystentów? Jeśli tak to marnie mu wróżę na studiach. Chyba, ze pobiera nauke w
jakiejś Wyższej Szkole Wydawania Dyplomów ( za opłatą).

[lafiorka-z]

Sama byłam uczennicą, sklerozy nie mam, więc pamiętam doskonale, jak to było.
Nauczyciele ani mi specjalnie nie zaszkodzili, ani nie pomogli. Byli tacy
których lubiłam i tacy, których nie lubiłam.
Na pewno żadnego nie wspominam jako Mistrza.

Dziwi mnie, że rodzice tak bardzo rozdmuchują problem szkoły w życiu ich dzieci.
Zamęczają nauczycieli i żebrzą o opinię, że ich progeniturka jest jednak
utalentowana.
Wśród dorosłych niewielu widzę tych genialnych, a w dzieciństwie,
to w każdej klasie po paru się zapowiada:P

Trochę mnie dziwi, że korespondenci wróżą mojemu dziecku wyrzucenie z pracy,
naukę na płatnej uczelni albo sugerują nakładanie nauczycielom jakichś koszy na
głowę. Nic z tego nie rozumiem...

Życzę nauczycielom, żeby nie musieli się borykać
z przewrażliwionymi, histerycznymi rodzicami:)

[protozoa]

Również chodziłam do szkoły i także nie mam luk w pamięci. Miałam, podobnie jak
moi synowie, róznych nauczycieli: mądrzejszych i głupszych, zaangażowanych i
olewających pracę, życzliwych i nie, takich , których lubiłam i których nie
darzyłam sympatią.
W szkole nie miałam mistrza, na studiach już tak.
Pomiędzy rozdmuchiwaniem problemu szkoły w życiu dzieci, a Twoja postawą jest
kolosalna róznica. Szkoła nie tylko uczy polskiego i matematyki, ale takze
pewnych zachowań społecznych, funkcjonowania w grupie, podporządkowania itd.
Pomiędzy zamęczaniem nauczycieli i żebraniem(???) o opinię (?) a rozsądna
współpraca z nauczycielami jest kolosalna róznica.
Rodzice rozmawiający z nauczycielami chcą wiedzieć co słychac w szkole, jak ich
dziecko radzi sobie, jakie jest na tle klasy.
Dlaczego rózni ludzie tu na forum, wróżą Twojemu dziecku wyrzucenie z pracy? Ano
dlatego, że jest prawdopodobnie nie do końca przystosowane do pracy w grupie i
nie uznaje żadnych autorytetów. A to juz krok od tego, aby dośc szybko pożegnało
sie z etatem. Nikt tego ani nie lubi ani nie akceptuje zwłaszcza w wykonaniu
młodego, ba bardzo młodego człowieka.

[lafiorka-z]

protozoa napisała:

> Rodzice rozmawiający z nauczycielami chcą wiedzieć co słychac w
szkole, jak ich dziecko radzi sobie, jakie jest na tle klasy.

Na jakim znowu tle chcesz oglądać swoje dzieci? Bez tła sobie nie
poradzą?

> Dlaczego rózni ludzie tu na forum, wróżą Twojemu dziecku
wyrzucenie z pracy? Ano dlatego, że

Z usług wróżek i wróżbitów nie korzystam. Wielkie dzięki:))

[protozoa]

Twój cyrk- Twoje małpy. Ja jestem innego zdania i namawiam rodziców do
współpracy z nauczycielami. Dla dobra ich dzieci i to nie tylko tu i teraz.
I pisze to jako matka 2 dzieci w klasie maturalnej i nauczyciel akademicki
prawie z 20 letnim stażem. Przez moje ręce przewinęło sie całkiem sporo
roczników, wśród których były jednostki, którym wpajano to co Ty wpajasz
swojemu dziecku ( vide Twoj post). I bardzo szybko, między innymi ze względu na
specyfike uczelni, byli sprowadzani do parteru i szybciutko wskazywało im się
ich miejsce w szeregu.

[lafiorka-z]

"Sprowadzanie do parteru", "wskazywanie miejsca w szeregu?
Protozoa, zastanów się, jakich Ty słów używasz?
A gdzie szacunek dla poglądów i odmienności innych ludzi?

Mam powiedzieć dziecku, żeby tańczyło, jak mu grają, bo jeśli nie,
to jakaś pani asystentka, której niezależność myli się z chamstwem,
zechce sprowadzić je do parteru?
Na szczęście nigdy nie spotkałam na swojej drodze takiego
nauczyciela.

[genny1]

Na jakim tle, powiadasz? Ano na tle innych uczniów/ludzi. Nie zawsze
jest tak, jak sie rodzicom wydaje, czy jak oceniają własne dziecko.
Nie widzą jego zachowań wobec rówieśników, nie wiedzą, jak ich
dzieci postrzegane są przez kolegów, jak reagują w sytuacjach
trudnych społecznie. I min po to warto rozmawiać z nauczycielami.
A tak, nawiasem mówiąc, nie wiem, jak rozmawiasz z dziećmi o szkole,
ale coś tak się boję, że twoje dziecko może nie być szczególnie
sympatyczne. Ale pewnie się mylę

[lafiorka-z]

Genny, a czy Ty zastanawiasz się, jak wyglądasz na tle innych ludzi?
Czy konsultujesz z kimś to jaka jesteś, jak Cię odbierają?
Przecież każde dziecko, od urodzenia jest indywidualnością.
Dla mnie koleżanki mojej córki, to nie żadne tło, tylko młode osoby, a każda ma
swoją indywidualną osobowość.

[genny1]

lafiorko, nie manipuluj, proszę. Ani ja siebie, ani nikt inny nie
ocenia siebie "na tle", lecz "wśród". I niezależnie od tego, jakie
są koleżanki Twojej córki, to ona jest wśród nich, uczy się,
podejmuje różne działania i jest podmiotem sukcesów i konfliktów. A
Ty nie możesz widzieć, jak ona w tych sytuacjach reaguje. Twoje
wyobrażenia nie muszą przystawać do rzeczywistości.Chyba, że Cię to
w ogóle nie interesuje i zakładasz, że córka będzie zawsze sama. W
sensie społecznym. A czy mnie interesuję ja? Wyobraź sobie, że tak.
To wśród innych widać wyraźnie moje słabości i w relacjach z innymi
poznaję moje mocne strony.