Płeć

[krociech]

Z moich obserwacji wynika, że przynajmniej od poziomu liceum/technikum (gimnazjum) nie najgorszym pomysłem jest uczenie chłopców przez mężczyzn i dziewczyn przez kobiety. Kiedyś, zdaje się, tak było, i o problemach z dyscpliną jakoś nie słyszano. Płcie się różnią i nauczycielka-kobieta nigdy, powtwarzam, NIGDY nie będzie "role model" dla szesnastoletniego chłopaka (bo na czym miałby się wzorować - na łączeniu roli matki z rolami zawodowymi - absurd, prawda?), a nauczyciel-mężczyzna+szesnastolatka wywołuje raczej jednoznaczne skojarzenia (skojarzenia podkreślam), prawda? Mylę się, a może macie inne zdanie? Czy mamy szansę na powrót do NORMALNOŚCI w tej kwestii (i nie chodzi mi bynajmniej o "powrót do średniowiecza", a co najwyżej XIX wieku), czy sprawa jest przegrana?

[kasiak37]

ale po co taki podzial?Jak dla mnie jezeli nauczyciel-kobieta nie radzi sobie z
chlopcami to nie jest dobrym nauczycielem-wychowawca.I nie jest prawda ze
nauczyciel-kobieta nie bedzie wzorem dla chlopcow,kims kogo darzy sie
szacunkiem,zaufaniem,z kim mozna porozmawiac jak z przyjacielem.To kwestia
charakteru , wypracowania sobie stopy porozumienia i zdobycia szacunku a nie
PLCI.A to co piszesz to dyskryminacja,cytuje "(bo na czym miałby się wzoro
> wać - na łączeniu roli matki z rolami zawodowymi - absurd, prawda?)"

"A to co piszesz to dyskryminacja"

[krociech]

Oczywiście, że mówię o dyskryminacji, w łacińskim znaczeniu "oddzielenie, rozróżnienie". Powiedz mi, jak kobieta może wzorem dla młodego mężczyzny? Jak Ty sobie to wyobrażasz? Mam nadzieję, że nie zrozumiałaś słowa "absurd" jako odnoszącego się do łączenia roli matki z rolami zawodowymi - absurdem jest według mnie tworzenie sztucznego, pozbawionego mężczyzn środowiska, w którym umieszcza się na przykład młodych chłopaków. Nauczyciel ma być wzorem do naśladowania - pytam: czy kobieta może być wzorem do naśladowania dla mężczyzny - moim zdaniem nie, sto lat postępu nie zmieni ludzkiej natury, choćbyśmy nie wiem jak się starali. Podobnie, za niezdrową uważam sytuację, w której mężczyzna uczy kilkunastolenie dziewczyny - bynajmniej nie jest to kontekst sprzyjający na przykład wzajemnemu zrozumieniu.

Niepoprawny anarcho-feministo;)

[kociamama]

Jak rozumiem, wraz z anarchofeministkami odrzucasz mozliwosc, ze mezczyzna moze
stanowic jakikowiek wzor badz autorytet dla kobiet;)
Mysle, rowniez, ze byc moze popierasz utopie gejowsko-lesbijske, w ktorych
idealny swiat jest mozliwy bez tej drugiej plci, ale to tez chyba rzadki trend,
bo nawet bardzo radykalni dzialacze ruchow homoseksualnych widza role tej
drugiej plci.

chyba ze Ty jestes tym najbardziej prawdziwym ideologiem ruchu gejowskiego:)

Pzdr,
Kociamama.

[kasiak37]

oczywiscie ze kobieta moze byc wzorem dla chlopca bo mowimy o nauczaniu w
szkolach.Ale zeby sie o tym przekonac musialbys porozmawiac z chlopamaki w
szkolach.Chodzi mi szczegolnie o lekcje w-f i zajecia pozalekcyjne prowadzone na
profesjolalnym poziomie i pozwalajace zajmowac znaczace miejsca w rozgrywkach
miejskich.Wtedy bys zobaczyl jak mimo -20 stponiowych mrozow,o godzinie 7 rano
po ciemku jeszcze na dodatek w sobote stoi tlum uczestnikow zajec
pozalekcyjnych.Wiec nie mow mi ze ta kobieta nie jest wzorem dla chlopakow.

[randybvain]

Nauczyciel jest od uczenia a nie od bycia wzorem. Wzorem dla dzieci
powinni być ich rodzice, a nie obcy ludzie.
A ponieważ po wyjściu ze szkoły nie napotyka się barier
oddzielających mężczyzn i chłopców od kobiet i dziewczyn, w szkole
takie bariery nie powinny być tworzone.

[gdabski]

> Wzorem dla dzieci
> powinni być ich rodzice

W licznych przypadkach rodzice właśnie NIE powinni być wzorem. Cały szkopuł w
tym, że są nim w sposób naturalny. Odkrycie, że to co robią i kim są rodzice,
niekoniecznie winno być szczytem czyichś aspiracji może być nieraz bardzo
pożądane. I bardzo trudne.

/Gdabski

[gobi05]

krociech napisał:

> nie najgorszym pomysłem jest uczenie chłopców
> przez mężczyzn i dziewczyn przez kobiety.
> Kiedyś, zdaje się, tak było, i o problemach
> z dyscpliną jakoś nie słyszano. Płcie się różnią
> i nauczycielka-kobieta nigdy, powtwarzam, NIGDY nie
> będzie "role model" dla szesnastoletniego chłopaka

Poruszyłeś tu trzy sprawy: uczenie, dyscyplinę
i role-modelling (dlaczego nie dawanie przykładu?).
Są to różne sprawy. Nie widzę powodu, by zajęcia
w chórze miały prowadzić dwie osoby - oddzielnie
mężczyzna do chłopców i kobieta do dziewcząt.
Praktyka pokazuje, że nauczycielki częstokroć
nie mają problemów z dyscypliną - tu naprawdę
płeć nie jest najważniejsza. Odnośnie dawania
osobistego przykładu, to warto zastanowić się,
jakie są cele wychowawcze szkoły.
Jakoś nie przypominam sobie, żeby do celów
wychowawczych któraś szkoła miała wpisane
wychowanie chłopców na mężczyzn, lub dziewcząt
na kobiety. Raczej przeciwnie - programowo
zakłada się równość i równoważność płci.
Politycznie poprawne jest, że mężczyzna może
zmieniać pieluszki (sam tak robiłem i nie widzę
w tym nic złego) a kobieta może być kierowcą.

> (bo na czym miałby się wzorować - na łączeniu roli
> matki z rolami zawodowymi - absurd, prawda?)
Raczej nie zauważyłem, żeby szkoła w ogóle
przygotowywała do roli matki.

> a nauczyciel-mężczyzna+szesnastolatka wywołuje
> raczej jednoznaczne skojarzenia (skojarzenia
> podkreślam), prawda?
Nieprawda. To, co masz na myśli (a ja rozumiem)
nazywa się pedofilią. Kiedy patrzę na uczennice
i studentki, to raczej widzę jak dziecinne są
pod względem psychicznym i życiowym. Jeżeli
dorosły mężczyzna ma romans z małolatą, to coś
z nim jest nie w porządku, i nie jest to norma.
Nauczyciel nie ma stanowić wzoru kobiety dla
uczennicy, natomiast może stanowić dla niej
_wzór_mężczyzny_.
Czytałem kiedyś, że ogólną zasadą jest poszukiwanie
męża na wzór własnego ojca, a więc role-model
to nie tylko wzór do samoidentyfikacji, ale też
wzór do oczekiwań wobec przyszłego partnera.

> Czy mamy szansę na powrót do NORMALNOŚCI
> w tej kwestii (i nie chodzi mi bynajmniej
> o "powrót do średniowiecza", a co najwyżej
> XIX wieku), czy sprawa jest przegrana?

I mały cytacik (Tomasz Rejmanowski):
" ... trzecia koncepcja, najbardziej uzasadniona
i wykorzystywana, upatruje źródeł feminizmu w myśli
oświeceniowej i skutkach Wielkiej Rewolucji Francuskiej
1789 roku, a wcześniejsze idee traktuje jako prehistorię
nurtu. Ten właściwy feminizm dzieli ona na dwa okresy:
pierwszy – od rewolucji we Francji do roku 1920 – oraz
drugi – od roku 1960 trwający aż do dziś, w obrębie
którego wyróżnić można wiele podokresów."