Pistulka a Glywice

[szwager_z_laband]

Mocie jakes, choby i nojmynsze, wiadomosci o tym rojbrze i odniego kompanach we Glywicach i nojblizszyj okolicy?

Z tego co jo wia to slady prowadzom do Laband i odniego lasu no i do jednyj z Glywickich Ligot.

[bokertov1947]

Józef Szulc

Oberschlesien hatte seinen Robin Hood

Hat Räuber Pistulka seinen Schatz in Oberwitz versteckt?

Zwischen vielen Legenden und Überlieferungen, verbunden mit interessanten Begebenheiten in Oberwitz, ist die alte mündliche Überlieferung über den Aufenthalt des berühmten oberschlesischen Räuberhauptmanns Karl Pistulka. Wahrscheinlich sollte er sogar in Oberwitz seinen Schatz hinterlassen haben.

So erzählen noch heute manche ältere Bewohner dieses Dorfes. Den jüngeren Lesern bin ich verpflichtet zu erklären, dass fast über 100 Jahre Pistulka im Gedächtnis, Legenden und Liedern der Einwohner Oberschlesiens als hiesiger Robin Hood oder Janosik erscheint. Das Volk rühmte Pistulka und seine Kumpel als seine Helden und schrieb ihnen edle Taten zu. Über Pistulka wurde erzählt, dass er Geld und Vermögen nur den Reichen abgenommen hat und den Armen verteilte. . Oft sollte er Familien geholfen haben, welche sich in einer aussichtslosen Lage befanden, in dem er ihnen nachts Geld unter die Türen schob. Bis heute treffen wir in Oberschlesien, insbesondere in seinem Kattowitzer Teil, Überlieferungen, Lieder und Witze, in welchen eben Pistulka der positive Held ist. Es kommt vor, dass wir in ihnen Bezug zu der Gegend von Gogolin und Krappitz haben. Pistulka erschien auch in der oberschlesischen Literatur, es schrieben über ihn u.a. S. Ligoń, E. Hiltman, E. Imiela, S. Wasylewski, F. Pluta, F. Śpiewak, Sz. Koszyk, R. Kincel i A. Halor.

Karl Pistulka war eine geschichtliche Gestalt. In den 70. Jahren des 19. Jahrhunderts gründete er zusammen mit anderen Personen, darunter auch mit dem aus Stradunia stammenden Vinzent Elias (früher wohnte diese Familie in Malina bei Oppeln) eine Bande, welche zum echten Alpdruck und Schrecken der Polizei des ganzen Oppelner Regierungsbezirks wurde. Diese Gruppe beging eine Reihe außergewöhnlicher dreister und wirksamer Überfälle. Pistulka und Elias sind dadurch Helden der damaligen Presse geworden, über sie schrieben alle wichtigeren Zeitungen aus dem gesamten Gebiet von Deutschland.

Die räuberische Tätigkeit des Pistulka

dauerte etwa drei Jahre (1873 - 1875). Mit seinen Gefährten trieb er sein Wesen auf dem gesamten Gebiet von Oberschlesien, wechselte oft den Aufenthaltsort und seine Verstecke. Dank großer Durchtriebenheit entkam er Verfolgungen, wobei er die üppig belohnte, welche im geholfen haben. Über ihn wurden die sonderbarsten Sachen erzählt, u.a. dass er sich verkleidete, weshalb er schwerlich zu erkennen war. Die Legende erzählt, dass er während der Einbrüche Farnkrautblüten benutzte, welche ihm angeblich alle Schlösser öffneten und als er mal diese Blume verlor, hatte er große Schwierigkeiten um eine andere aus dem Wald zu bekommen.

Das Hauptgebiet der Tätigkeit

der Gruppe von Pistulka und Elias waren die Gegend um Beuthen, Nikolaj und Kattowitz, von da aber unternahmen sie Ausfälle sogar in die Gebiete von Kreuzburg, Oppeln und Oberglogau. 1874 wurde Pistulka gefasst. Die Verhandlung fand statt vor dem Gericht in Beuthen im Juni 1875. Pistulka, welcher sich gegen die schweren Vorwürfe verteidigte und zur Schuld sich nicht bekannte, wurde zum Tode durch das Beil verurteilt. Bevor diese Strafe ausgeführt wurde starb Pistulka infolge Vergiftung bewirkt durch Verschlucken von Rohtabak.

Der Gefährte von Pistulka, Vinzent Elias wurde auch in kurzer Zeit gefasst und eingesperrt. Verhängt wurde die Todesstrafe, ist aber im Begnadigungsverfahren in lebenslängliches Gefängnis umgewandelt worden. Die Strafe büßte er von Oktober 1876 bis April 1918 im Gefängnis in Ratibor ab. Als man ihn für gute Führung rauslassen wollte, verzichtete er auf die Freiheit und wohnte mit Genehmigung der Gefängnisverwaltung im Gefängnis; er tätigte in der Stadt Einkäufe und ist dadurch eine äußerst populäre Person geworden.

Die Gerichtsprozesse von Pistulka und Elias

waren durch die Presse breit umschrieben. Der Beweis der überregionalen Berühmtheit dieser zwei Personen ist die Tatsache, dass man sie am Anfang des 20. Jahrhunderts „wie lebendig” in der Hauptstadt des Kaiserreiches Berlin besichtigen konnte. Ihre Modelle aus Wachs, versehen mit origineller Bekleidung, waren ausgestellt Unter den Linden im Berliner "Castans Panopticum", entsprechend dem berühmten Londoner Wachsfigurenkabinett. Vorstehende Tatsache ist ein unzweifelhafter Beweis der Mythologisierung zweier oberschlesischer Räuber, welchen auch Legenden und Lieder bestärkten.

Der Aufenthalt von Pistulka in Oberwitz ist verbunden mit der Bauangelegenheit der örtlichen Kirche. An dieser Stelle sollte man erwähnen, dass der Bau des Gotteshauses 1869 begonnen wurde. Nach einigen Jahren wurde wegen Mangel an Geldmitteln der Bau eingestellt. Dieses Bauvorhaben befand sich über 10 Jahre in Händen von Personen außer Oberwitz, welche darin ein Lager für Schilf einrichteten. Eben zu dieser Zeit sollte hier Pistulka seinen Aufenthalt und Versteck haben. An Stelle der gebauten Kirche sollte er hier seinen Schatz verstecken - einen Topf mit Goldmoneten. Diese Information konnte wahrscheinlich vom im Ratiborer Gefängnis verbleibenden Vinzent Elias stammen und übermittelt sollte sie ein Wanderer, welcher aus Ratibor zurück kam. Er beschrieb sogar die genaue Stelle, wo der Schatz versteckt sein sollte.

Die Überlieferung über den Aufenthalt von Pistulka

ist schon sehr alt. Der mit der Geschichte von Oberwitz sich befassende und in Deutschland wohnende Hubert Ralla, wies hin auf das Bestehen einer Handschrift von Priester Stanislaw Schulz aus dem Jahre 1931, in welcher er die Chronologie der Ereignisse, verbunden mit dem Kirchenbau darstellte. Priester S. Schulz, sich berufend auf seinen 65-jährigen Onkel Johann, stellte in dieser Handschrift u.a. die Information dar, dass als in dem im Rohbau befindlichem Gebäude Schilf gelagert wurde, damals dort Räuberhauptmann Pistulka sich aufgehalten hat und das Geld vergrub. An dieser Stelle ist es erforderlich die Tatsache zu unterstreichen, dass die Erzählungen über die versteckten Schätze von Pistulka und Elias verbunden sind in Schlesien mit verschiedenen Ortschaften und Oberwitz ist keine Ausnahme. Als Orte, in welchen sich die Schätze befinden sollten wurden angegeben z.B. Beuthen, Chorzow, Siemianowitz, Nikolaj, Oppeln und Pleß. Manchmal wurden diese Schätze in diesen Ortschaften tatsächlich gefunden (z.B. in Beuthen) Mit Sosnitza (gegenwärtig ein Stadtteil von Gleiwitz) verbunden ist die Überlieferung über einen durch Pistulka vergrabenen und dank seiner Hinweise gefundenen Schatz. Ob die Information - ähnlich wie zu Sosnitza - zugewiesen zu Oberwitz - der Wahrheit entsprach? Ich weiß es, dass man in Oberwitz den durch Pistulka vergrabenen Topf mit Goldmoneten zu finden versucht hat, aber dies zeigte sich erfolglos. Der Schatz wurde nicht gefunden.

Vergangen sind schon über 120 Jahre seit der Zeit, als Pistulka seine Tätigkeit ausübte. Weiterhin, aber immer seltener, kann man in Oberwitz noch über diese berühmte Gestalt hören. Dann kommt wieder zurück die Frage über den hier durch den „oberschlesischen Robin Hood“ versteckten Schatz.

PS. Nachstehend stelle ich den aus Groß Stein stammenden Text über Elias und Pistulka dar, auf welchen ich im Büchlein von D. Simonides und J. Ligęza „Erzählungen, 300 Überlieferungen, Märchen und Anekdoten von Oberschlesien“ (Kattowitz 1973) gestoßen bin. Elias und Pistulka konnten die Gendarmen sehr zum Narren halten. Mal verkleideten sie sich als Herren, mal als Bettler, mal auch als Schornsteinfeger so, dass sie niemals erkannt und festnehmen werden konnten. Einmal kamen sie zu uns ins Dorf Groß Stein als zwei Herren und baten um ein Nachtlager. Die Leute nahmen sie auf. Sie gaben ihnen zu essen und ein Nachtlager am Dachboden. Morgens standen sie auf, bezahlten hundert Mark und gingen weg. Nach einigen Tagen kamen sie wieder, wieder haben sie übernachtet. Als sie herausgehen sollten, sagten sie dem Mann, er solle unter die Brücke, we

[szwager_z_laband]

Wincenty Eliasz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Wincenty Eliasz lub Elias (ur. 1845 w Malinie, zm. 2 kwietnia 1918 w Raciborzu) – postać historyczna, zbójnik działający w latach siedemdziesiątych XIX wieku na terenie Górnego Śląska i Opolszczyzny, wspólnik Karola Pistulki.

Wincenty Eliasz zaczynał od drobnych kradzież w sklepach w Bytomiu i Gliwicach. W latach 1870-1875 dowodził wraz z Karolem Pistulką banda zbójecką, grasującą na terenach Górnego Śląska i Opolszczyzny. Kilkukrotnie uciekał z aresztów i konwojów policyjnych (m.in. z więzienia w Łabędach). Ostatecznie został ujęty wkrótce po zatrzymaniu Karola Pistulki. w dniu 5 maja 1876 roku skazano go na karę śmierci, którą zamieniono na dożywotnie więzienie. Karę tę odbywał od października 1876 do chwili śmierci 2 kwietnia 1918 roku w więzieniu w Raciborzu. Kiedy po 35 latach chciano go wypuścić za dobre sprawowanie, zrezygnował z wolności, pozostając w więzieniu, gdzie uzyskał wysoką pozycję wśród współwięźniów.

zastanawiom sie eli som jakes dane kere godajom o odnich napadach we Glywicach i okolicy(?)

[ballest]

Co jou wiym to som tysz ze Ligotom Zobrskom zwiazani (Ellguth, Steigern) chyba jakos kapliczka we polu miala cos z niymi wspolnego.

[szwager_z_laband]

kuknij sam blank na dole:

www.gliwiczanie.pl/Reportaz/dzielnice_Ligota_Zabrska/Ligota.htm

[bratjakuba]

bokertov1947 napisał:

> Józef Szulc
>
> Oberschlesien hatte seinen Robin Hood
>
> Hat Räuber Pistulka seinen Schatz in Oberwitz versteckt?
-----------------------------------------------------------------------------------
Sam tyn tekst po polsku. Możno komuś sie przido.

Józef Szulc
GÓRNY ŚLĄSK MIAŁ SWOJEGO ROBIN HOODA
CZY ROZBÓJNIK PISTULKA UKRYŁ W OBROWCU SWÓJ SKARB?
Wśród wielu legend i podań związanych z ciekawymi dziejami
Obrowca jest stary ustny przekaz o pobycie tutaj sławnego gór-
nośląskiego rozbójnika (Räuberhauptmanna) Karola Pistulki.
Miał on podobno nawet w Obrowcu pozostawić swój skarb.
Tak jeszcze dzisiaj opowiadają niektórzy starsi mieszkańcy tej wios-
ki. Młodszym czytelnikom jestem zobowiązany wyjaśnić, że przez
blisko 100 lat Pistulka funkcjonował w pamięci, legendach i
pieśniach mieszkańców Górnego Śląska jako tutejszy Robin Hood
czy Janosik. Lud sławił Pistulkę i jego kompanów jako swoich boha-
erów i przypisywał im szlachetne czyny. Opowiadano o Pistulce, że
zabierał pieniądze i majątek tylko bogatym, a rozdawał biednym.
Często miał pomagać rodzinom, które znalazły się w beznadziejnej
sytuacji, podkładając im w nocy pod drzwi pieniądze. Do dzisiaj spo-
ykamy na Górnym Śląsku, szczególnie w jego katowickiej części,
podania, pieśni i "wice" (kawały), w których pozytywnym bohaterem
est właśnie Pistulka. Zdarza się, że mamy w nich odniesienie do
okolic Gogolina i Krapkowic. Pistulka pojawił się też w literaturze
górnośląskiej, pisali o nim m.in. S. Ligoń, E. Hiltman, E. Imiela, S.
Wasylewski, F. Pluta, F. Śpiewak, Sz. Koszyk, R. Kincel i A. Halor.
Karol Pistulka był postacią historyczną. W latach 70-tych XIX wieku

górnośląskiej, pisali o nim m.in. S. Ligoń, E. Hiltman, E. Imiela, S.
Wasylewski, F. Pluta, F. Śpiewak, Sz. Koszyk, R. Kincel i A. Halor.
Karol Pistulka był postacią historyczną. W latach 70-tych XIX wieku
wraz z innymi osobami, w tym z pochodzącym ze Straduni Wincen-
tym Eliaszem (wcześniej ta rodzina mieszkała w podopolskiej Mali-
nie), założyli bandę, która stała się prawdziwą zmorą i postrachem
policji całej rejencji opolskiej. Grupa ta dopuściła się szeregu nie-
zwykle zuchwałych i skutecznych napadów. Pistulka i Eliasz stali się
przez to bohaterami ówczesnej prasy, pisały o nich wszystkie
ważniejsze gazety na terenie całych Niemiec.
Działalność zbójecka Pistulki
trwała około trzech lat (1873 - 1875). Grasował on ze swoimi wspól-
nikami na terenie całego Górnego Śląska, zmieniając często miejsce
pobytu i swoje kryjówki. Dzięki wielkiej przebiegłości umykał pogoni,
przy czym wynagradzał obficie tych, którzy mu pomagali. Opowiada-
no o nim najdziwniejsze rzeczy, m.in. to, że chodził w przebraniu, w
związku z czym był trudny do rozpoznania. Legenda mówiła, że pod-
czas włamań posługiwał się kwiatem paproci, który rzekomo otwierał
mu wszystkie zamki, a gdy pewnego razu kwiat ten zgubił, miał wie-
le trudności, by zdobyć z lasu inny.
Głównym terenem działalności
grupy Pistulki i Eliasza były okolice Bytomia, Mikołowa i Katowic, ale
stamtąd czynili wypady nawet w rejon Kluczborka, Opola i
Głogówka. Pistulka został ujęty w 1874 roku. Rozprawa jego odbyła
się przed sądem w Bytomiu w czerwcu 1875 roku. Pistulka, który
bronił się przed ciężkimi zarzutami i do winy się nie przyznał, został
skazany na karę śmierci przez ścięcie. Zanim kara ta została wy-
konana, Pistulka jednak zmarł w następstwie zatrucia spowodowa-
Głównym terenem działalności
grupy Pistulki i Eliasza były okolice Bytomia, Mikołowa i Katowic, ale
stamtąd czynili wypady nawet w rejon Kluczborka, Opola i
Głogówka. Pistulka został ujęty w 1874 roku. Rozprawa jego odbyła
się przed sądem w Bytomiu w czerwcu 1875 roku. Pistulka, który
bronił się przed ciężkimi zarzutami i do winy się nie przyznał, został
skazany na karę śmierci przez ścięcie. Zanim kara ta została wy-
konana, Pistulka jednak zmarł w następstwie zatrucia spowodowa-
nego połykaniem surowego tytoniu.
Wspólnik Pistulki, Wincenty Eliasz, w niedługim czasie też został
zatrzymany i osądzony. Wymierzono mu karę śmierci, ale w drodze
ułaskawienia zamieniono mu tę karę na dożywotnie więzienie. Karę
odbywał od października 1876 roku do kwietnia 1918 roku w więzie-
niu w Raciborzu. Kiedy chciano go wypuścić za dobre sprawowanie,
to wtedy zrezygnował z wolności i za zgodą władz zamieszkał w
więzieniu, czyniąc na mieście zakupy i stając się tam osobą niez-
miernie popularną.
Procesy sądowe Pistulki i Eliasza
były szeroko opisywane przez prasę. Dowodem ponadregionalnego
ozgłosu tych dwóch osób jest fakt, że na początku XX wieku można
było ich oglądać "jak żywych" w stolicy cesarstwa, Berlinie. Ich mo-
dele z wosku, ubrane w oryginalne ubrania, wystawione były na Un-
er den Linden w berlińskim "Castans Panopticum", odpowiedniku
sławnego londyńskiego Gabinetu Figur Woskowych. Powyższy fakt
niewątpliwie jest dowodem mitologizacji dwóch górnośląskich roz-
bójników, którą umacniały też legendy i pieśni.
Pobyt Pistulki w Obrowcu jest wiązany ze sprawą budowy miejsco-
wego kościoła. Trzeba w tym miejscu nadmienić, że świątynię tę roz-
poczęto budować w 1869 roku. Po kilku latach, z braku funduszy,
budowa została jednak wstrzymana. Budowla ta na ponad 10 lat
znalazła się w rękach osób spoza Obrowca, które urządziły w niej
magazyn trzciny. To właśnie w tym okresie miał przebywać i ukrywać
się tutaj Pistulka. W miejscu budowanego kościoła miał pozostawić
swój skarb - garnek ze złotymi monetami. Informacja ta mogła
prawdopodobnie pochodzić od przebywającego w więzieniu w Raci-
borzu Wincentego Eliasza, a przekazać ją miał wędrowiec, który,
wracając z Raciborza, przechodził przez Obrowiec. Opisał on nawet
dość dokładnie miejsce, gdzie skarb w Obrowcu miał być ukryty.
Podanie o pobycie Pistulki
w Obrowcu jest już bardzo stare. Badający dzieje Obrowca, a miesz-
kający w Niemczech, Hubert Ralla wskazał na istnienie rękopisu ks.
Stanisława Schulza z 1931 roku, w którym przedstawił on chronolo-
gię wydarzeń związanych z budową kościoła. Ks. S. Schulz, po-
wołując się na swego 65-letniego wujka Johanna Michalika, w tym
rękopisie zawarł m.in. informację, iż gdy w będącym w stanie su-
rowym budynku składano trzciny, to wówczas przebywał tam Räu-
berhauptmann Pistulka, który zakopał tutaj pieniądze. W tym mie-
jscu podkreślenia wymaga fakt, że opowiadania o ukrytych skarbach
Pistulki i Eliasza są wiązane na Śląsku z różnymi miejscowościami i
Obrowiec nie jest wyjątkiem. Miejsca, w których miały znajdować się
te skarby wskazywano np. w Bytomiu, Chorzowie, Siemianowicach,
Mikołowie, Opolu i Pszczynie. Czasem skarby te w tych miejscach
faktycznie znaleziono (np. w Bytomiu). Z Sośnicą (obecnie dzielnica
Gliwic) związane jest podanie o skarbie zakopanym przez Pistulkę i
wydobytym dzięki jego wskazówkom. Czy - podobnie jak do Sośnicy
- informacja przekazana do Obrowca była prawdziwa? Wiem, że
próbowano w Obrowcu odnaleźć pozostawiony przez Pistulkę gar-
nek ze złotymi monetami, ale okazało się to bezskuteczne. Skarb
nie został odnaleziony.

[bratjakuba]

bratjakuba napisał.
>
> Józef Szulc
> GÓRNY ŚLĄSK MIAŁ SWOJEGO ROBIN HOODA
> CZY ROZBÓJNIK PISTULKA UKRYŁ W OBROWCU SWÓJ SKARB?
Cd.
Minęło już ponad 120 lat od czasu, gdy Pistulka prowadził swoją
działalność. Nadal, chociaż coraz rzadziej, można jednak w Obrow-
cu usłyszeć jeszcze o tej sławnej postaci. Powraca wtedy też pyta-
nie o pozostawiony tutaj przez tego "śląskiego Robin Hooda" skarb.

PS. Poniżej przedstawiam pochodzący z Kamienia Śląskiego tekst o
Eliaszu i Pistulce, na który natrafiłem w książce D. Simonides i J.
Ligęzy "Gadka za gadką, 300 podań, bajek i anegdot z Górnego
Śląska" (Katowice 1873)"Eliasz i Pistulka umieli bardzo szandary ro-
bić za błozna. Roz przebrali sie za panów, roz za dziadów, roz zaś
za kominiorzy, tak że ich nigdy nie można było rozeznać i przytrzy-
mać. Roz przyszli do nos do wsi Kamienia, do jednych dwóch pa-
nocków i prosili ich o nocleg. Ludzie ich przyjęli. Dali im pojeść i dali
im nocleg na strychu. Rano wstali, zapłacili sto marek i poszli sobie.
Za pora dni zaś przyszli, zaś sie przespali. A jak mieli wychodzić,
padają chłopu, mo iść pod most, który jest pod Bytomiem, że są tam
dwa zegarki złote, że mo se je wziąść. Ludzie bardzo zrobili zdziwio-
ne miny. Spytali się, co są za jedni, a oni powiedzieli: - Pistulka i Eli-
asz - no i poszli dalej. Ludzie z obawy, by ich nie zamknięto, mimo
że te zegarki tam znaleźli, nie przyznali sie nikomu".
J. Sz.

[bratjakuba]

Ta historia podano przez bokertova jest obszerno i wartościowo historycznie.
Za moich nejmłodszych lot bojało sie dzieciom o Eliaszu i Pistulce ale kożde opa abo
abo oma widzieli tych rabczykow w nejbliższym lesie ale dycki dość daleko od Glywic.

Nejpowszechniejszo była bojka o babie w Rudzkim lesie kiero szła na torg,możno do Glywic
choć to nigdy nie było wyraźnie pedzane.
Prziłonczoł sie ku nij jakiś chłop i tak szli konsek razym.
W tym czasie ta baba okropnie narzykała na tych rabczykow w lesie,kierzi napasztujom
spokojnych ludzi.
Jak doszli do krziżowki,to tyn przigodny znajomy udowoł,że skrynco na lewo a baba szła dali prosto.
Na pożegnanie ale prosioł aby mu na torgu kupiyła "zwei Dutzend"teksow( dwa tuziny gwozdkow szewskich) a on bydzie sam na nia czekoł jak pudzie nazot.

Możno dalszy ciong znocie?

[ballest]

Tu tysz je:
www.gliwiczanie.pl/Reportaz/dzielnice_Sosnica/Sosnica.htm

[szwager_z_laband]

Karol Pistulka (ur. 1848 w Strzelcach Opolskich, zm. 1875 w Bytomiu lub 28 grudnia 1876 w Raciborzu) – postać historyczna, z zawodu czeladnik ślusarski, zbójnik działający w latach siedemdziesiątych XIX wieku na terenie Górnego Śląska i Opolszczyzny.

Karol Pistulka wraz z Wincentym Eliaszem dowodził bandą zbójecką, działającą przede wszystkim w okolicach Bytomia, Katowic oraz Mikołowa, a także Kluczborka, Opola i Głogówka, często zmieniając kryjówki. Grupa ta dopuściła się szeregu zuchwałych napaści i kradzieży m.in. na hotel w Jastrzębiu czy kasę koncernu Thiele-Winckler w Katowicach. Jej działalność przysporzyła mu popularności, rozpisywała się o nim prasa z terenu całych Niemiec. Wydany przez kochankę, został ujęty przez policję w 1874 roku i postawiony w czerwcu 1875 roku przed sądem w Bytomiu. Przed oskarżeniami bronił się zaciekle, niemniej jednak został skazany na śmierć przez ścięcie; karę te cesarz Wilhelm II zamienił na dożywocie. Umrzeć miał 28 grudnia 1876 w więzieniu w Raciborzu. Według innej wersji kary nie wykonano, gdyż wcześniej zmarł w wyniku zatrucia spowodowanego połykaniem surowego tytoniu. Woskowe figury jego i Eliasza na początku XX wieku były eksponowane w "Castans Panopticum" na Unter den Linden w Berlinie.

tak to czytom i sie zastanawiom eli som jakes odnich fotki(?)

[ballest]

"zbójnik działający w latach siedemdziesiątych XIX wieku na terenie Górnego Śląska i Opolszczyzny. "

co to za gupota, przeca Opolszczyzna to je Oberschlesien?

[szwager_z_laband]

couki czas probojom na kozdo mozliwo melodia rozbic Slonsk jako cauosc


mie sie zdo ze kajs muszom byc odnich podobizny i kajs muszom byc akta kere godajom kaj we Glywicach kradli

abo?

ps

[szwager_z_laband]

w jednych knidze czytouech ze jak Eliasa abo Pisulki(juz dokuadnie niy pamiyntom:) chyciyli i potym pod eskortom wiyzli cugym to na kozdym gornoslonskim banhofie, tak jak tyn cug jechou, bouo pouno ludzi coby go obejzec i pozdrowic.

[ballest]

Napewno we Bibliotece Slonski (Libra) bo sond bou we Bytomiu

[szwager_z_laband]

tera to je we europyjskyj biblotyce:

www.europeana.eu

[bratjakuba]

www.sosnitza.com/sosdg/15dg.htm

[szwager_z_laband]

a znocie o nim abo o odniego bandzie jakes geszichty ze downych czasow?

[bratjakuba]

szwager_z_laband napisał:

> a znocie o nim abo o odniego bandzie jakes geszichty ze downych czasow?
----------------------------------------------------------------------------------------------
Toch tam wyży napisoł poczontek tej geszichty o babie co szła na torg.
Myśloł ech,że jom bydzie ktosik znoł do końca.

A kończy sie tak.
Toż baba jak załatwiyła swoje sprawonki na torgu to tyż kupiyła u gwożdziorza te teksy i szła nazot ku domu.
Na tym skrziżowaniu,kaj sie rozeszła z tym chopym tyn już na nia czekoł.
Dała mu te teksy,pedziała wiela kosztujom a on ji doł piniyndzy piyńcikroć niż sie noleżało.
Baba sie uradowała i sie spytała czamu je taki szczodry.
Wteda ji pedzioł,że on je tyn Räuberhauptmann Pistulka na kierego tak wyszkańtowała.
Po tym jom chycioł,prziwionzoł do stroma i za kara wszystke te gwozdki powbijoł ji do zadka.
Lamyntujoncej babie wraziol jeszcze talara do miechowki,odwionzoł i jom puścioł do chałupy
ale ji przituplikowoł aby już nigdy o nim żle nie godała.

[szwager_z_laband]

wyszkańtowała

powiydz mi cos o tym wyrazie prosza:)

[bratjakuba]

szwager_z_laband napisał:

> wyszkańtowała
>
> powiydz mi cos o tym wyrazie prosza:)
--------------------------------------------------------------------------------------
Wyszkańtować,przeciepować.
Dzisiejsze,polske -szkalować,zniesławiać

Ojgyn z Pniokow. O babach.

Te wydane bez połowina swojigo małżyństwa poradzóm bele paś tego swojigo chopecka, kormić a juzaś bez drugo tajla jejich pożyciô ciyngiym przeciepować, wyszkańtować (jakóż by inakszij), iże jes spaśny i ruby nikej kormik.

[szwager_z_laband]

dziynki:)

niznouech tego - pszinajmiyj se to niy pszipominom:(

[bratjakuba]

szwager_z_laband napisał:

> dziynki:)
>
> niznouech tego - pszinajmiyj se to niy pszipominom:(
-----------------------------------------------------------------------------
Przi przeszukiwaniu Schlesische Quelle na temat tego Pistulki,natrefioł ech na prawie nieznany wiersz Eichendorfa.
Musi pochodzić ze młodszych lot tego poety bo je prosty a przi tym przezabawny.
Pomyśloł ech se,że możno Ci sie też spodobo.

Joseph von Eichendorff, der große deutsche Romantiker aus Schle-
sien, stellt in der folgenden Engelinszenierung eine romantische ei-
ner trivial praktischen Welteinstellung gegenüber. Man könnte die
Darstellung auch als Antynonomie zwischen Künstlern und Philistern
interpretieren.

Von Engeln und Bengeln

Im Frühling auf grünen Hügeln
Da saßen viel´Engelein,
Die putzten sich ihre Flügel
Und spielten im Sonnenschein
Da kamen Störche gezogen,
Und jeder sich eines nahm,
Und ist damit fortgeflogen,
Bis das er zu Menschen kam.
Und wo er anklopft bescheiden,
Der kluge Adebar,
Da war das Haus voller Freuden-
So geht es noch alle Jahr.
Die Engel weinten und lachten,
Und wussten nicht, wie ihnen geschehn
Die einen doch bald sich bedachten
Und meinten: das wird ja wohl gehn!
Die machten bald wichtige Mienen
Und wurden erstaunlich klug.
Die Flügel arg unnütz ihn´ n schienen,
Sie schämten sich dessen genug.
Und mit dem Flügelkleide
Sie ließen den Flügelschnack,
Das war keine kleine Freude:
Nun stattlich in Hosen und Frack!
So wurden sie immer gescheuter
Und applizierten sich recht -
Das wurden ansehnliche Leute,
Befanden sich gar nicht schlecht.
Den andern war´s wenn die Aue
Noch dämmert im Frühlingsschein,
Als zöge ein Engel durchs Blaue
Und rief die Gesellen sein.
Die suchten den alten Hügel,
Der lag so hoch und weit -
Und dehnten sehnsüchtig die Flügel
Mit jeder Frühlingszeit.
Die Flügeldecken zersprangen,
Weit, morgenschön strahlt´ die Welt,
Und übers Grün sie sich schwangen
Bis an das Himmelszelt.
Das fanden sie droben verschlossen
Versäumten unten die Zeit -
So irrten die kühnen Genossen,
Verlassen in Lust und Leid.-
Und als es nun kam zum Sterben,
Gott Vater zur Erden trat,
Seine Kinder wieder zu werben,
Die der Storch vertragen hat.
Die einen konnten nicht fliegen,
So wohlleibig, träg und schwer,
Die musst´ er da lassen liegen,
Das tat ihm leid so sehr.
Die andern streckten die Schwingen
In den Morgenglanz hinaus
Und hörten die Engel singen,
Und flogen jauchzend nach Haus!

[szwager_z_laband]

tyn konsek mom w moim zbiorze jako dokuadnie "Von Engeln und von Bengeln" i stoi tam rok 1823

dziynkuja za tyn fajny konsek na dzisiejszy dziyn:)

acha, jeszcze cos - to je w abtajlongu Romanzen