chęć zemsty...

[Gość: ata]

... to akt rozpaczy czy oznaka wściekłości, która pozwala wstać i zacząć
działać, żyć?

[Gość: grogreg]

Gość portalu: ata napisał(a):

> ... to akt rozpaczy czy oznaka wściekłości, która pozwala wstać i zacząć
> działać, żyć?

Przed prz4ecinkiem tak.
Po przecinku, wrecz odwrotnie.

[Gość: maryjo2]

Zemsta jest rozkoszą bogów, jak mówią.
To nie zawsze akt wściekłości i rozpaczy.
Czasami rzeczywiście staje się głównym życiowym zadaniem do wypełnienia i
motorem wszelkiego działania.
Czasami wydaje się być uzasadniona, kiedy indziej wypływa z małostkowości.

[Gość: ata]

Nie chcę się mścić za to, że odchodzi, a za sposób - za zdradę, za to, że mi o
tym sam nie powiedział, za kłamstwa i za to, że gdy naprawdę w pewnym momencie
go potrzebowałam, to wiedząc o tym - świadomie i cynicznie powiedział "nie
pomogę ci". Jestem okrutnie zbita - czy przemawia za mną małostkowość?

[Gość: maryjo2]

Tego nie powiedziałam. Myślałam sobie tak ogólnie o zemście. Zostałaś
skrzywdzona, rozumiem to, bo i ja kiedyś to przeszłam i też chciałam się
zemścić. Mściłam się ze trzy miesiące, ale niespecjalnie mściwa była ta moja
zemsta, raczej takie machanie łapkami na postrach pt. "ja ci jeszcze pokażę".
Potem sobie pomyślałam, że to co on mi zrobił złego- wróci do niego jak
bumerang i jeszcze się będzie przede mną płaszczył. I płaszczy się. Mam
satysfakcję, tym bardziej, że nie przyłożyłam do tego ręki. Tyle, że teraz mi
to zwisa i powiewa.
Powiedz, jak chciałabyś się zemścić?

[Gość: ata]

Wystarczy mi, jeśli będę umiała oddać mu to, co sama od niego dostałam. Tylko
to wymaga: wyłączenia telefonu, wyłączenia komputera, wyłączenia świadomości.
Wiesz, na zasadzie totalnego zlewu. Też mu powiedziałam, że to wszystko do
niego wróci. I chciałabym wtedy popatrzeć na niego. Po tej jego przygodzie z
panną powiedziałam mu, że żałuję, że sama w podobnej sytuacji nie odmówiłam, że
nie spróbowałam, jak to jest być z kimś, a z kimś innym chodzić do łóżka.
Wiesz, co powiedział? Że trzeba było!!! Ha, ha!!! Być może była to wskazówka z
jego strony pt. "nie bądź taka dobra, bo mnie znudzisz, a tak to będę walczył o
ciebie". A najchętniej to wykrzyczałabym mu, jakim jest ostatnim sukinsynem.
Tylko że to nie będzie zemsta, a nazwanie przeze mnie rzeczy po imieniu. Przeze
mnie, bo on sam o tym wie, ostatecznie nie jest debilem.

[Gość: maryjo2]

Wiesz co? Czy Ty w ogóle byłabyś skłonna mu wybaczyć i znów zaufać? Bo ja chyba
nie byłabym do tego zdolna. Sądzisz, że jak mu wykrzyczysz prawdę, to się
zmieni? Powiedz, mogłabyś znieść jego kolejne skoki w bok i upokorzenie, jakie
przy tym odczuwasz? Wiesz, ja myślę, że jeśli same nie będziemy sie szanować,
to nikt nas nie uszanuje. Brutalne to, ale prawdziwe. Dlatego rzuciłabym faceta
w cholerę, choćbym miała z bólu gryźć ściany. Żeby potem spokojnie móc
popatrzyć na siebie w lustrze.

[Gość: ata]

Już wybaczyłam... Ale to zaufanie... I upokorzenia... Bo skoro zrobił to raz,
to wiem, że powtórzy, taka męska natura. Masz rację, szacunek dla samej siebie
to chyba podstawa zdrowego układu.