Poezja romantyczna

[aroska]

Autor: Z. M.

Zniewolona

Już Ci - natura, w uczucia jasyr wzięta;
Już się nie wymknie, już będzie zniewolona;
Już się rozpierzchły - nadzieje, jak pisklęta,
Że samą chęcią zostanie uwolniona.
Schwytana słowem, oddaje się z lubością,
Temu drapieżcy, co porwał ją i spętał.
Oddając siebie z pokorną uległością,
Uczyni wszystko, by o niej wciąż pamiętał.

Trwa usidlona i nie chce być już wolna,
Bo w tej niewoli, nie czuje się samotna.
Do wielkich przeżyć, najbardziej teraz zdolna,
Chce chwilą powstać, choć chwila ta ulotna.

Szukając szczęścia - znajduje upojenie.
I urzeczona - piękniejszą wciąż się staje.
Rozochocona - miłosnych snów spełnieniem,
Nieprzymuszona w niewoli pozostaje.

[Gość: gb]

Z pamięci, więc za zgodność nie ręczę i niestety nazwisko autora zostało
zapomniane:
Czekaj mnie a wrócę zdrów
Tylko czekaj mnie
Nim zakwitną kiście bzów,
Gdy naprószy śnieg
Czekaj, gdy kominek zgasł
Żar w popiele znikł.
Czekaj, gdy nikogo z nas już nie czeka nikt.

Czekaj mnie, a wrócę zdrów
I nie pytaj gwiazd
I nie słuchaj trzeżwych słów
Że zapomnieć czas.
Niech opłacze matka, syn,
Gdy zaginie słuch,
Gorzkie wino w domu mym
Niech rozleje druch.
Za mój cichy, wieczny sen
Kielich pójdzie w krąg
Czekaj, i po kielich ten nie wyciągaj rąk.

Czekaj mnie a wrócę zdrów
Śmierci mej na złość
Ten zaklaszcze, tamten znów krzyknie -
Co za gość!
Jak doprawdy pojąć im,
Że w tej szarej mgle
Ty czekaniem cichym swym ocaliłaś mnie.
Ot i sekret, ot i znak
Co w sekrecie tkwi,
Że umiałaś czekać tak, jak nie umiał nikt.

[aroska]

Julian Tuwim

Erotyk

Już się o grzechy noce proszą,
Już z wiosny znów jak z bólu krzyczę,
Nieubłaganą mnie rozkoszą
Zakuj w ramiona ratownicze!

A jeśli zacznę się na nowo
Wyrywać zbuntowanym ciałem,
Powiedz mi wreszcie pierwsze słowo,
Którego nigdy nie słyszałem.

Bo znów pogański samum wieje
W pędach, zawrotach, burzach, blaskach!
Pamiętaj: kiedy znów zdziczeję,
Odrzyj mnie z wichrów i ugłaskaj!

[Gość: gb]

Niezawodny Kofta;

Kiedy się szumem, tłumem, gwarem
Ludzkie skupiska ustokrotnią
Najdroższym na świecie towarem
Będzie samotność.

Tęsknotą ciszy uciekamy
W bezludność wyspy, słońce południa
Lecz kiedy na niej zamieszkamy,
Wyspa przestanie być bezludna
Przybędzie z nami trud i strach
Niewola dnia, historii schemat.

Jak pięknie wiatr układa piach
Tam gdzie nas nie ma.

[aroska]

Bohdan Urbankowski

Erotyk dla następcy

I
Przeprowadź ja przez pokój
niby ścieżką wśród lasu
na stole
zapal różę
dobrą jak nocna lampka

Potem
rozbieraj ja delikatnie
z obronnych gorsetów
z zaciśnięcia rąk
drżenia ramion ...
Otul szeptem.

A jeśli kiedyś
wybiegnie nagle z pokoju
biegnij za nią
nie pozwól
ukryj jej twarz
w swych wielkich rękach
mów słowa
dużo słów
te wszystkie
których ja zapomniałem
których się wstydziłem

Proszę cię
ty
którego nienawidzę
który przyjdziesz po mnie
by z jej drobnych piersi
zdrapać ślady mych rąk
rozchylić jej kolana
proszę cię
bądź dla niej dobry


II
Nie wiesz
że będziesz kochał mnie
że powie ci słowa
wypróbowane ze mną
że w jej włosach
poczujesz mój oddech
na jej brzuchu
napotkasz nocą
moje ręce

I jeśli czasem
wciągając cię w siebie
aż do zachłyśnięcia
pomyli nasz imiona -
nie myśl o mnie z nienawiścią

to ja
uczyłem ją jak dziecko
nie wstydzić się krzyku imion nagich ciał
to ja
czasem jeszcze mówię do ciebie
wtedy
myślałem
że mówię tylko do niej


III
Twój cień w jej oczach
to mój cień

jej głos pełen niepokoju
to mój głos

gdy ona cofa się z lękiem
ja powracam
pamiętaj

na każde twoje słowo
zbyt ostre
na każdy gest
nie dość szczery
ja powracam
pamiętaj

I jeśli kiedyś sama
zapłacze nocą
nie wchodź do jej pokoju
już ja
będę przy niej

[Gość: gb]

Bardzo podoba mi się ten erotyk, myślę o nim i zadziwia mnie pomysł. Takie to
oczywiste a ciekawe czy ktos, kto nie przeczytał tego wiersza zdał sobie
sprawę z tego, że tak w rzeczywistości jest.

[astir]

coż ta jesień z nami wyczynia?
Ale jestem jak najbardziej "za"
Wino w kielichu i zmysły sie budzą.
Piszcie dalej.

[j#m]

Masz takie oczy zielone
zielone jak letni wiatr
zaczarowanych lasów i zaczarowanych malw.

Dla ciebie mały ogrodnik
zasadził groszków tysiąc.
W kapocie stracha na wróble
pragnął ci miłość przysiąc.
Więc z koszem groszków mały strach
pierwszy raz spojrzał ci w oczy,
o tysiąc więcej znalazł barw
niż wyśnił sobie w nocy.

I odtąd pod oknem twoim
zaczarowany, kamienny
z bukietem groszków stoi
strach romantyczny, wierny...


Masz takie usta czerwone
czerwone jak pożar zórz
zaczarowanych ranków i zaczarowanych róż.

Dla ciebie mały ogrodnik
posadził pnące róże,
że tobą był urzeczony
pragnął cię nimi urzec.
I z róż naręczem przyszedł raz
prosić o jedno twe słowo
oślepił go twych oczu blask
milczałaś kolorowo.

I odtąd pod oknem twoim
i groszki kwitną i róże.
Na modłę wiotkich powoi
pną się i pną po murze...


Julian Kacper i Henryk Rostworowski

[Gość: Graża]

A to jak Ci się podoba?
To A.Asnyk

Miłość jak słońce: ogrzewa świat cały
I swoim blaskiem ożywia różanym,
W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały
Dozwala kwiatom rozkwitnąć wionianym
I wyprowadza z martwych głazów łona
Coraz to nowe na przyszłość nasiona.

Miłość jak słońce: barwy uroczemi
Wszystko dokoła cudownie powleka;
Żywe piękności wydobywa z ziemi,
Z serca natury i z serca człowieka
I szary, mglisty widnokrąg istnienia
W przędzę z purpury i złota zamienia.

Miłość jak słońce: wywołuje burze,
Które grom niosą w ciemnościach spowity,
I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,
Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity,
I znów z obłoków wyziera pogodnie,
Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie,

Miłość jak słońce: choć zajdzie w pomroce,
Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca
Powraca smutne rozpromieniać noce
I przez ciemność przedziera się drżąca,
Pełna tęsknoty cichej i żałoby,
By wieńczyć śpiące ruiny i groby.

[j#m]

Podoba :-)))). Znam ten wiersz, taki optymistyczny...

A mnie ostatnio co innego w sercu gra...


"Jeśli szukasz niebiańskiego światła
Ja, samotność, jestem twą mistrzynią!
Wznoszę dziwne słońca twoim nowym porankom,
Otwierając okna
Twego najgłębszego mieszkania".

Thomas Merton
...

[Gość: Graża]

Gdzieś, kiedyś przeczytałam i zapisałam ten wiersz. Niestety nie znam autora:(

Me oczy zgasły dla ciebie
nie próbuj uwierzyć
w me dalsze zapewnienia
o miłości.

Nie pamiętam już
bym kiedykolwiek kochał
choć przypominam sobie
brak ciebie
za każdym razem
gdy pragnę smutku.

Me oczy zgasły dla ciebie
uśmiech nie rozświetla jużmroków samotności
którą tworzę wokół

Wciąż chciałbym
byśmy byli razem
lecz twe oczy zgasły dla mnie
a może nigdy nie zabłysły...

[aroska]

Zbigniew Matyjaszczyk

W płomieniach

Kamień o kamień, słowo o słowo.
Można w ten sposób - iskrę wykrzesać.
Można w ten sposób pobudzić nową
Myśl, która może ogień rozniecać.

Płomień ochoczo wszystko pochłonie.
Zatańczy żywo, dymem się wzniesie.
I nie ugaszą go mokre dłonie,
Gdy rozpanoszy się w suchym lesie.

Miłość o miłość, ciało o ciało.
Można w ten sposób rozpalić żądze.
Można rozbudzić rozkosz wspaniałą,
Jakiej nie znały myśli gorące.

Tysiąc płomieni, ogni szalonych -
Wiruje co dzień, nad światem ludzi.
Tysiąc nadziei, marzeń spalonych -
Łuną na niebie - dzień - nocą - budzi.

[niteczka_?]

.......usypiam tygrysa
który okazał sie nagle
stałym mieszkańcem mego ciała
z temperamentem całkiem wschodnim
a tego się nie spodziewałam...........

[Gość: gb]

Czesław Miłosz

MIŁOŚĆ

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy, choc sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.

Wtedy i siebie i rzeczy chce użyć,
Żeby stanęły w wypełnienia łunie,
To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.

[Gość: arhat]

Silva Kaputikian


Ty, serce moje, ty, tchnienie moje,
Ty, rozpacz moja, wytchnienie moje,
Ty, pieśni moja, ty, rany moje,
Tyś mój kochany, gdziekolwiek stoję,
Gdziekolwiek idę, tyś zawsze blisko,
Ty jesteś słońce, powietrze, wszystko -
Ach, dokąd, dokąd uciec przed tobą -


***


Ach, uczyń mnie najpiękniejszą,
Najpiękniejszą pośród żywych,
Pośród wdzięcznych najwdzięczniejszą,
Najszczęśliwszą wśród szczęśliwych.

Jednym, miły mój, skinieniem
Otwórz mi ten świat szeroki,
Zaprowadzisz mnie spojrzeniem
Pod obłoki, pod obłoki.

Znowu młoda, znowu płocha -
Pozwól to raz jeszcze przeżyć.
Pozwól wierzyć, że mnie kochasz,
Pozwól wierzyć, pozwól wierzyć.

[astir]

Dante - Boska Komedia - cyt. z "piekła":

Raz dla zabawy czytaliśmy boje,
Gdzie wpadł Lancelot w miłosne więzienie;
Byliśmy sami, bezpieczni oboje.
Czasem nad księgą zbiegło się spojrzenie
I zdejmowało z lic barwy rumiane -
Ale nas zmogło jedno okamgnienie.
Kiedyśmy doszli, gdzie usta kochane
Rycerz całował w nieowładnej chęci,
On, z którym nigdy już się nie rozstanę,
Drżący do ust mych przywarł bez pamięci.

[ponurak]

Mały szary człowiek
taki szary jak poniedziałek po niedzieli
szary jak szara mysz na szarym polu
dowolnie sortowany
magazynowany i sprzedawany
hurtownie
oraz krążący w obiegu detalicznie
jako jeden z detali
ogromnej sumy
identycznych detali
detal właściwie zbędny
o wiele bardziej zbędny
od cyfry pod którą jest zapisany
z a p ł o n ą ł w i e l k ą
m i ł o ś c i ą

Andrzej Bursa, 1957

Fiołkami ci drogę uścielę...

[Gość: Marco]

Zdzisław Dębicki - Fiołkami ci drogę uścielę...


Fiołkami ci drogę uścielę,
Kwiaty rzucę pod stopy pachnące,
Wonne lasów i pól naszych ziele
I storczyki, co rosną na łące...

Fiołkami ci drogę uścielę,
Że nie dotknie się stopa twa ziemi,
I powiodę cię, biały aniele,
I powiodę szlakami jasnemi...

W marzeń cichym klękniemy kościele,
Gdzie od ludzi daleko i świata,
Mój ty biały, serdeczny aniele,
Moja duszo ty jasna, skrzydlata...

[Gość: agnes38]

Przeczytałam tylko pierwszy i ostatni
bo spieszyłam się bardzo dzisiaj
ale gardło mi wzruszenie sciska

myslę sobie gdyby tak
gdyby tak
ktoś tak do mnie
to byłoby tak
jak łza
z liścia
na policzek

[Gość: arhat]

Awetikh Isahakian

Twojej - niech moja dusza,
Mojej - niech twoja zazna,
O pięknooka:
Serce me - ziemia,
Niech kwitnie na niej jasna
Miłość twa - róża.
Serce me - ciemność.
Zaświeć w jego mrokach...

piekne. n/t

[messja]

Gość portalu: arhat napisał(a):

>
> Awetikh Isahakian
>
> Twojej - niech moja dusza,
> Mojej - niech twoja zazna,
> O pięknooka:
> Serce me - ziemia,
> Niech kwitnie na niej jasna
> Miłość twa - róża.
> Serce me - ciemność.
> Zaświeć w jego mrokach...

[astir]

Aleksander Błok:

Poszła. Hiacynty toną w żalu,
Okna nie zbudził dzień, gdy świtał,
I nocna cisza w lekkim szalu
Pośród powiewnych fałd zakwitła.

W wieczornym promienistym pyle,
Wiem, przyjdziesz znowu, próg przekroczysz,
Zapachem tchnąc nilowych lilij
Zamroczysz mnie i zauroczysz.

Ja znam twych wątłych dłoni białość
I brzmienie twej szepczącej mowy,
Smukłej kibici twej omdlałość,
Spadzistych ramion blask matowy.

Lecz w twym imieniu jest bezdenność,
A wiarołomstwo żmiii skrywa
Twych lśniących źrenic rdzawa ciemność,
Noc klechd w nich czai się burzliwa.

(...)

Przyjdź, dobra, wejdź bezwolnym krokiem
I zajrzyj w oczy moje smutne,
A potem pociemniałym wzrokiem
Ból ostry w serce wbij okrutnie.

Jak żmija w noc przypełznij ku mnie
I ogłusz, niechaj się zamroczę;
Wargami zbolałymi umęcz,
Zaduś mnie czarnym swym warkoczem.

[Gość: gb]

Mój ulubiony Byron;
"Serc, które mogą pęknąć. O, szczęśliwi,
Trzykroć szczęśliwi z kruchej porcelany
Ciało mający, słabi, na ból tkliwi,
Pod pierwszym ciosem padną. Im nieznany
Los, co to szydząc, ciągle się przeciwi,
Żal, co to boli, dumnie nie wydany....
Czemuż pierwiastek życia nicią silną
Z tymi sie wiąże, którym umrzeć pilno?....

[astir]

w/g mnie - bardzo smutny ten ostatni wiersz - dlaczego tak?
to może, dla zmiany nastroju sobotnionocnego:

no chodź
obejmę cię lekko
jak ugłaskana woda ziemię

no chodź
dotknę twoich brwi
jak obudzona woda

no chodź
spadne na twoje usta
jak woda podniesiona z dna

ciepłym deszczem
przywarta
do szyby twojego uśmiechu
zostanę aby wysychać
przez resztę słonecznych dni

H. Poświatowska

[Gość: gb]

Czasem nie mamy wpływu na swój nastrój, współgramy z istniejącą
rzeczywistością.

[astir]

w takim razie - dla zmiany nastroju i dla upamiętnienia pełni księżyca za oknem:

Lecących gwiazd
łagodny zjazd
w przestwór głęboki i miękki...

Więdnący kwiat
w ciemności spadł
z mojej mdlejącej ręki.

Porwij mnie wpół
i lećmy w dół
jak dreszcz rozkoszy przez ciało,

jak cichych gwiazd
łagodny zjazd
gasnący smugą białą...

M. Pawlikowska - Jasnorzewska

Gdy w twoich ustach...

[Gość: Marco]

Leopold Staff - Gdy w twoich ustach...

Gdy w twoich ustach z nieukojem
szukam twojego serca woni,
Chciałbym cię zgnieść w objęciu mojem,
Zawrzeć jak ptaka w mojej dłoni.

I ściskam twe najsłodsze ciało
Śniąc, bym pijany szczęścia trunkiem,
Mógł pokryć ciebie całą, całą,
Jednym, jedynym pocałunkiem.

[Gość: gb]

"Jeśli stanę kiedys przed tobą
z nadzieją w torbie,
jak żebrak.
Rzuć za pięćdziesiąt groszy serca,
zamiast jałmużny z miliona,
zamiast biblijnej kromki z pięciu bochenków chleba".

[Gość: Krzysiek]

TADEUSZ BOROWSKI

Myślę o tobie. Twoje oczy,
twój głos, twój uśmiech przypominam,
patrząc na niebo. Zboczem nieba
zsuwa się obłok, jakbyś lekko
profil zwróciła w lewo. Ówdzie
drzewo wplątane w wiatr przechyla
koronę twoim przechyleniem,
a tam w powietrzu ptak się waży -
i wiem, że tak do twarzy wznosisz
dłoń w zamyśleniu. Rozproszona
uroda rzeczy, błysk przelotny
piękna na ziemi wiem, że w tobie
uwiązł i zastygł w kształt...

Mi się kolana uginają jak go czytam...

[Gość: Krzysiek]

I jeszcze trochę Borowskiego:

Wciąż jesteś przy mnie. Wszelki dźwięk
i ruch tak zwykły, jak schylenie
czoła ku rękom, trzepot powiek
i cichy uśmiech zamyślenia -
to jesteś ty. Milczenie ust,
puls serca i pieszczota dłoni
nie chwycą ciebie, ani słowo,
które w przemożny rośnie rytm
i jakby falą i ciemnością
ogarnia mnie... Więc smutek, gorycz,
tęsknota - czyż naprawdę jestem
struną, na której ból mijania
w dźwięk się przewija? Tylko jedna
ty, kiedy schylasz się nade mną
uważnie patrząc w moje oczy,
uciszasz drżenie i mój ból,
i chociaż ciebie nie ogarnę
słowem i gestem, jest mi dobrze
i mówię ci po prostu: jesteś...

Poezja romantyczna: Francesco Petrarca

[Gość: arhat]

Francesco Petrarca
In qual parte del ciel...

Z jakiego nieba, z czyjej wzniosłej myśli
Natura wzieła wzór tak doskonały,
By stworzyć rysy tej kochanej twarzy,
Która nie zawsze każdemy się wyśni?

Wiotka driada, czy boginka leśna?
Wiatrem splot włosów złotych rozczesuje,
Serce cnót pełne i dziewczęco czułe
Wszystkie nadzieje zabrało mi, wcześniej.

Ten, kto nie spojrzał ni razu w jej oczy,
Na próżno będzie szukał piękna wszędzie,
To jej spojrzenie na wskroś duszę przejmie

I ranę zada. MOże też uleczyć.
Gdy się rozśmieje, westchnie, mówić zacznie,
Szczęście jest wtedy blisko, rozpacz gaśnie.

Eros

[Gość: mahatman]

Jerzy Harasymowicz - JESZCZE NIE MÓWIŁA NIC

Jeszcze
nie powiedziała nic
i on nic nie powiedział

Bo i cóż mieli mówić
ich ciała walczyły ze sobą
zaciekle i mężnie

I wszystko
do samego dna
dzbana niebios
powiedział za nich
eros