Deszczowe uczucie

[x_adam]

Patrzę przez okno jak idziesz z parasolem marzeń
Jak stąpasz cichutko pośród dziennych wrażeń
Świat lekko deszczykiem przytulił cie dziś do siebie
Jakby deszczem marzeń płynął tylko dla ciebie

Uśmiech pośród deszczu rozświetlił twarz całą
Idziesz pośrod deszczu otulona w kurtkę małą
Wybiegł mężczyzna otulił cię płaszczem
Caluje cie mocno, włosy twe głaszcze

Idziecie razem słodziutko objęci
Tak pośrod tęczy razem miłością nieugięci
Znikacie za rogiem pośród świata co pogodnieje
Do domu gdzie zakwitną miłości nadzieje

[monnia3]

Brak słów...czytając takie słowa zapomina się o deszczu...

[yuka4]

patrze przez okno - leje, zimno, ludzie skuleni przebiegają po
ulicach,przeczytałam twój wiersz i jakos ciepło mi się zrobiło , baaa nawet
słonecznie ..... :)

Piękne zaskoczenie :-)

[white.falcon]

Adam, skąd wiedziałeś, że dziś będzie niebo płakać? Trafiłeś bardzo celnie tym
wierszem. Jesteś jasnowidzem? ;-)

[Gość: tygryska_28]

Sprowadzę Cię Sokółko na ziemię ;)) Pada od wczoraj ;))
Ale rzeczywiście - piękny ten Adasiowy deszcz... Taki ciepły...

[white.falcon]

Wczoraj to był mały pokropek - takie deszczykowe zabawy w chowanego, czy w kto
jest szybszy: człowiek, czy deszczyk. A dziś pada na całego i jest
nieprzytulnie. Na akacji za oknem dwa wróble siedzą naburmuszone, napęczniałe
wodą. Nie rozumiem ich, bo mogłyby schować się pod jakiś okap, ale siedzą -
takie dwie szare mokre kuleczki i kręcą dziobkami.

A Adamowy deszcz to deszcz poprzetykany złotymi nitkami, doprawiony nutką
romantyzmu, szczyptą nostalgii i odrobinką sentymentu. :-)

[monnia3]

Adasia wiersz jak zwykle ...bardzo sugestywny;)
ale Tobie white nie moge nic ująć z pieknych opisów...masz dar tak
przedstawiania szarej rzeczywistości że człowiek chcąc nie chcąc sie usmiecha
czytając twoje posty:)jeszcze będzie przepięknie....
pozdrawiam:)

[white.falcon]

Moniu, rzeczywistość jest szara na tyle, na ile jej pozwalamy być szarą. Tak
naprawdę to ona ma kolory, tylko my ich nie dostrzegamy. Szczegóły, z których
składa się rzeczywistość, potrafią ująć za serce i ją rozświetlić, choćby
wydawała się nam szara i ponura. Wystarczy zmienić perspektywę postrzegania. :-)

[monnia3]

Hhhmmm ale jak to zrobić? Jestem chyba od zawsze pesymistką chociaż...czy
pesymizm może iść w parze z marzycielstwem i romantyzmem?
Sama nie wiem...czasem mam taki mętlik w główce:)
Ja jestem chyba jednak skazana na niepowodzenia:( albo przyciągam problemy..albo
sama je stwarzam.
Kurcze za dużo tych niewiadomych jak na kobietę w poważnym wieku;)
Pozdrawiam:):)

[white.falcon]

Zmień perspektywę patrzenia na siebie i otoczenie, a zobaczysz, że problemów
będzie mniej i świat wewnętrzny sam ułoży się tak, jak powinien. Nie myśl o
niewiadomych - popatrz na wiadome, bo jest na wyciągnięcie ręki. Świat nie
chodzi samopas - on czuje ludzi i układa się jak duże (owszem, niebezpieczne
czasem) zwierzę pod rękę. Od Ciebie zależy, jak zobaczysz tego zwierza, czy
będziesz widzieć tylko grymas złych kłów i zimę w spojrzeniu jego zielonych
oczu, czy dostrzeżesz w tym senne ziewanie śpiącego zwierzęcia i piękno zieleni
oczu zwierza. :-)

[monnia3]

Dlaczego ja nie mam takiej przyjaciólki jak Ty:( albo siostry...
Nie mam w swoim otoczeniu osoby której mogę wszystko powiedziec i sie
wyżalić...jeszcze do niedawna miałam :( ale przyjaciółka jest chyba nie tylko od
smiania sie ze mną ale tez od płakania?
Samotność to chyba zbyt patetyczne słowo ale czasem tak się czuję...jak zbity
psiak:( niezrozumiana i nidoceniana troszke może...
ale dośc tego użalania...
Wyjechałabym sobie teraz gdzieś na Majorke albo na Kretę:)

[white.falcon]

Można tak się czuć, każdy ma chwile, gdy owija się w kokon pajęczy, w którym
zbiera siły, ulegając smuteczkom. Każdy z nas nosi samotność w sobie, ale nie
warto jej ulegać i dawać karmić się nami. Nie każdy musi każdego rozumieć i
doceniać, ale zawsze na tym świecie znajdą się tacy, którzy i docenią i
polubią. Nie ma czegoś takiego, jak pustka - to nam się tak wydaje. Nawet w
kosmosie nie ma pustki, więc skąd by ona wzięła się w nas? Życie nie jest tak
rozrzutne, by zostawiać pusty margines gdziekolwiek. poprostu trzeba
odpowiednio przyjrzeć się temu, co nazywamy pustką w nas i wtedy okazuje się,
że tam coś jest, coś, czego nie znamy, coś zaskakującego.

Dobrze mieć kogos do śmiania się i płakania, do rzeczy wesołych i poważnych, do
widzenia podobnie świata. Ktoś kiedyś mądrze powiedział, że im więcej dajemy
innym z siebie, tym więcej otrzymujemy pocztą zwrotną. Nieważne, że czasem
otrzymamy kuksańca w nos, ale w większości przypadków otrzymamy taką samą
monetkę, którą bezinteresownie komuś daliśmy. Potem taka wymiana staje się
drugą naturą i życie zaczyna smakować jak dobra herbata wieczorem przy świecach.

Usmiechnij się, Moniu. Niech Ci w duszy zaświeci słoneczko, choć za oknem siąpi
deszcz. :-)

Mmm sokółko

[x_adam]

jak zwykle to pięknie wszystko ujęłaś...pozdrawiam was wszystkich, musze pędzić
znów bo na króciutko wpadłem ze szkolenia.Moniu głowa do góry:))), bedzie
dobrze:))
Uśmiech dla wszystkich:)))

Adam :-)

[white.falcon]

Udanego szkolenia i także wiele uśmiechów. :-) Z czego Ciebie tak szkolą -
przeciez i yak wszystko umiesz. ;-)

[khinga]

white, nie zaszkodzi wiedzieć jeszcze więcej;-)

[white.falcon]

Jak zbytnio naumie się, to potem z nami rozmawiać już nie zechce. Wolę dmuchać
na zimne. ;-D

[khinga]

Zechce,zechce:)
Przecież to szkolenie służbowe;))

[white.falcon]

A kto to wie? :-) Khingo, u Ciebie tez pada? :-)

[khinga]

Pada z przerwami od wczoraj:-(
Jest szaro, zimno, ponuro,grrrr!