do semi31

[Gość: quin26]

zaintrygowałaś mnie tym, że napisałaś w poscie o kobietach z charakterem o
tym , że pękłaś........ ja też byłam (kiedyś)grzeczną matką,żona i kochanką w
jednym i też pękłam........ dziwnie się złożyło że zrozumiałam to po 30 -
tce...... jak było u ciebie, czy coś się
wydażyło że zrozumiałaś że dalej tak nie można??? mi dał do myślenia fakt, ze
zainteresował się mną wspaniały facet (przystojny z pozycją - wydawałoby się
że nieosiągalny dla mnie) i to on mi dał wykład żebym zaczęła myśleć o
sobie !!!

[Gość: samowolny]

sory ze sie wtrące..ale czy tylko facet "przystojny z pozycją" do ciebie
przemawia i słuchasz go ? Rozumiem że słowa faceta bez kasy i przeciętnego
fizycznie nie zrobiłby na tobie nijakiego wrazenia.....

do semi31

[ka_27]

To jest właśnie wersja z opakowaniem,
bez środka ...

Ważne, zeby pudełko było kolorowe??

[Gość: quin26]

chyba trochę źle to opisałam, facet jest naprawde wspaniały wewnetrznie czego
do tej pory nie wiedziałam mimo, ze znamy się ponad 6 lat, a to że napisałam o
tym że jest przystojny i z pozycją to tylko dlatego, że ja jestem bardzo
przeciętną osobą (z urody) i dla mnie było zaskoczeniem że taki "narcyz" coś we
mnie zobaczył. W celu wyjaśnienie - nie interesują mnie tzw.ładne puste
pudełka,

w całym poscie chciałam dowiedzieć się od innych kobiet (nie tylko od semi)
kiedy i dlaczego następuje taki przełom w życiu spokojnej , grzecznej żonki w
szaloną, stanowczą kobietę

[von-koza]

Quin26 - piszesz -"...ja też byłam (kiedyś)grzeczną matką,żona i kochanką w
jednym i też pękłam........ dziwnie się złożyło że zrozumiałam to po 30 -
tce...... jak było u ciebie, czy coś się
wydażyło że zrozumiałaś że dalej tak nie można??? mi dał do myślenia fakt, ze
zainteresował się mną wspaniały facet (przystojny z pozycją..."

Czy to znaczy, że zapomniałaś o swojej rodzinie na rzecz jakiegoś wspaniałego,
przystojnego faceta z pozycją - Taa... Godne to najwyższej pochwały. A może
jeszcze żonatego? Tak trzymaj... A co na to mąż? Też taki szczęśliwy?

do semi31

[ka_27]

Dojrzałość ...

Tylko dojrzałość ...

[Gość: quin26]

nie ...... nie zapomniałam o mężu i rodzinie, jedynie zrozumiałam , że mi też
się od życia należy...... zaczęłam o siebie bardziej dbać, zaczęłam walczyć w
domu o pieniądze na swoje wydatki (do tej pory mimo, iż więcej zarabiałam
miałam wydzielaną kasę przez męża, )nie tłumacze się jak wrócę 15 minut później
z pracy........ zaczęłam studiować (nie zrobiłam magisterki-bo uważałam że nie
mamy na to pieniędzy-zawsze były inne wydatki)walcze o wpływy np. w sprawie o
kolor farby do sypialni (do tej pory - żeby nie było kłótni - robiliśmy w domu
tak jak ON chciał) to są może szczegóły ale w całości chyba byłam w pewnym
sensie stłamszona przez męża.A ten facet tylko "otworzył mi oczy"........ i
teraz walcze o to żeby mieć więcej do powiedzenia

[von-koza]

To zmienia postać rzeczy, przepraszam myślałem, że chodziło o coś innego, a tak
to rzeczywiście pozytywne doświadczenie.
Tak na marginesie, czy po tym Twój mąż zmienił nastawienie?
Pozdrawiam.

[Gość: samowolny]

Gość portalu: quin26 napisał(a):


> teraz walcze o to żeby mieć więcej do powiedzenia

rety co za chore związki ludzie mają w których o wszystko trzeba walczyć...
człek uczy sie całe życie...

do semi31

[ka_27]

A może nie należy walczyć,
a raczej współpracować? :-)

[Gość: quin26]

żeby współpracować trzeba zgody obu stron - a to nie takie proste.........

do semi31

[ka_27]

Sztuka kompromisu ...

[Gość: quin26]

owszem, ale mój małżonek chyba nie chce się jej nauczyć

[Gość: samowolny]

Gość portalu: quin26 napisał(a):

> owszem, ale mój małżonek chyba nie chce się jej nauczyć

tak to jest jak mija zauroczenie a pozostaje szara rzeczywistość i człek sie
budzi z ręką w nocniku.....

[Gość: quin26]

von-koza zapytała czy mój mąż zmienił się po tym......... ciężka sprawa, jest w
szoku po mojej zmianie , były podejżenia że mam kogoś, że go już nie kocham ...
itp..... ale porozmawiałam z nim , że to nie o to chodzi... ze dłużej tak nie
mogę.... no i coś mu chyba do tej głowy dotarło.... ale nie jest to to czego
bym chciała..... wiem jedno - nie zmienie się........... i jeżeli będzie trzeba
będę walczyć do upadłego... aż ON się zmieni i zrozumie.... mam nadzieję że to
niedługo nastąpi.

PS. np. nie mogłam wyjechać na delegacje służbową - miałam wybór (od męża) albo
rodzina albo praca........ i ściemniłam w pracy , że nie mam opieki nad
dzieckiem i nie mogę pojechać...... a była to dosyć ważna konferencja na której
mogłam "wypłynąć" w firmie...... i od tej pory walczę... bardzo wiele straciłam
w firmie przez ten wyjazd (w walce o stanowisko - przegrałam - i wiem , ze ten
wyjazd miał to bardzo duży wpływ na tą decyzję)

[Gość: samowolny]

Gość portalu: quin26 napisał(a):

>
> będę walczyć do upadłego...
uważaj abys sie nie stała "upadłą kobietą'..:)))

Do Quin26

[von-koza]

Wiesz co? Jest taka całkiem niezła rada znana mi z autopsji na uzdrowienie
takiej sytuacji. Przede wszystkim Twój mąż pewnie też nie jest szczęśliwy z
powodu takich wzajemnych przepychanek. Jeśli tak, to ustalcie wzajemne
pretensje i oczekiwania na spokojnie, a następnie wyznaczcie sobie jakiś
termin na ich realizację. Jeśli w czasie tego okresu ktoś zaczyna nawalać to
przypominajcie ustaleniach, powołując się na wcześniejsza rozmowę. Nawet
wbrew sobie, gdy wiedzieliśmy, że to WŁAŚNIE JA mam rację ustępowaliśmy. W
moim przypadku bardzo to pomogło. Już po kilku dniach takich wzajemnych starań
było dużo lepiej, a potem to już reakcja łańcuchowa, bo baliśmy się stracić,
to co uzyskaliśmy dzięki tym zabiegom. Każde małżeństwo przechodzi mniejsze
czy większe kryzysy jednak przy obopólnej dobrej woli to nie problem.
Pozdrawiam.

P.S. von Koza nie NAPISAŁA, tylko napisał, ale nie przejmuj się ciągle to
muszę prostować. Pozdrawiam.

[Gość: quin26]

dzięki za radę , ale wielokrotnie już prubowałam rozmawiać...... zawsze jest
jedna odpowiedź..... "to ty się zmieniłaś a było tak dobrze", chyba nie umiem
dotrzeć do jego umysłu , ze ja się wtedy męczyłam !!!! kiedy jemu było
dobrze..... bo był panem i wladcą

[von-koza]

To rzeczywiście kiepsko, bo rada ta działa tylko za dobra wolą obu stron,
nazwijmy to kompromisem. Niestety zostaje Ci jeszcze (osobiście nie radzę, ale
jesteśmy w innej sytuacji, więc może to jedyne wyjście) wyczerpująca walka, by
dać mu do zrozumienia, że może Cię stracić, albo (to według mnie lepsze
wyjście) pokaż mężowi jak bardzo jesteś nieszczęśliwa z powodu braku
zrozumienia, zamknij się w sobie, tzw. cichy bunt - może wtedy zauważy i
zrozumie, że musi się dostosować do Twoich potrzeb, żebyście tworzyli
szczęśliwą parę.
Pozdrawiam.

[Gość: quin26]

von-koza napisał:

> To rzeczywiście kiepsko, bo rada ta działa tylko za dobra wolą obu stron,
> nazwijmy to kompromisem. Niestety zostaje Ci jeszcze (osobiście nie radzę,
ale
> jesteśmy w innej sytuacji, więc może to jedyne wyjście) wyczerpująca walka,
by
> dać mu do zrozumienia, że może Cię stracić, albo (to według mnie lepsze
> wyjście) pokaż mężowi jak bardzo jesteś nieszczęśliwa z powodu braku
> zrozumienia, zamknij się w sobie, tzw. cichy bunt - może wtedy zauważy i
> zrozumie, że musi się dostosować do Twoich potrzeb, żebyście tworzyli
> szczęśliwą parę.
> Pozdrawiam.


Nieszczęśliwą biedulkę też już przerabiałam...... wcześniej niż "teraźniejszy
bunt" jak to można tak nazwać ......... nic z tego... wyglądało to tak , że
przytulał swoją żonkę i mówił jak wiele razem zdobyliśmy (wybudowaliśmy dom i
zamieszkaliśmy w nim w 5-tą rocznicę ślubu), jakiego mamy wspaniałego syna,i że
on tak naprawde to jego zazdrość i zaborczośc wynika tylko z tego że bardzo
mnie kocha............ i temat poprostu się kończył. Jak mu tłumaczyłam , ze
jego zazdrość zabije naszą miłość to on że nie ma zazdrości bez
miłości......... i jeszcze można przytaczać tysiące takich przykładów.....
zawsze jego było na wierzchu...

[von-koza]

Wiesz, z tego co piszesz Twój mąż się stara, tyle że nie rozumie tak jak Ty
pojęcia partnerstwa. Pewnie według niego świetnie spełnia swoją rolę i
częściowo na pewno tak jest. Prawie nigdy wina nie leży po jednej stronie.
Chcę tylko powiedzieć żebys się nie poddawała, bo przecież sporo razem
zbudowaliście i szkoda by było... Poza tym macie dziecko, a to naprawdę
zobowiązuje. Trzynaj się twardo i powodzenia.
Pozdrawiam.

[Gość: quin26]

masz rację że on się stara , ale zaślepia go jego egoizm i zazdrość....... nie
umiem przekonać go do zaufania i partnerstwa..... ale może po tych wszystkich
waszych radach coś się zmieni...........może... mam taką nadzieję

[von-koza]

Gość portalu: quin26 napisał(a):

> masz rację że on się stara , ale zaślepia go jego egoizm i zazdrość.......
nie
> umiem przekonać go do zaufania i partnerstwa..... ale może po tych
wszystkich
> waszych radach coś się zmieni...........może... mam taką nadzieję

Czego Ci naprawdę życzę.
Pozdrawiam.

[Gość: quin26]

z całego serca dziękuję

[oleksin]

do autorki watku: naucz sie ortografii najpierw i to juz Tobie da poczucie
pewnosci siebie.

Do Quin26

[ka_27]

Nie wolno ustępować, nie mając żadnych żądań wobec drugiej strony ...

Coś za coś ... Wspólny kompromis ...

[Gość: quin26]

oleksin napisał:

> do autorki watku: naucz sie ortografii najpierw i to juz Tobie da poczucie
> pewnosci siebie.

nie czepiaj się , nie jestem na egzaminie w szkole ,znam swój problem z
ortografią ale nie zamierzam okazywać ci zaświadczenia o dyslekcji i
dysgrafii. A jeśli chodzi o poczucie pewności siebie - to ją mam - zapewniam
cię.........

[ja_nek]

Twój facet to egoista, chciał Cię mieć dla siebie, ale przyzwyczaiłaś go do
ustępstw. Dlatego teraz musisz się dopominać o swoje. W imię miłości
zrezygnowałaś z części swoich oczekiwań i planów.
Tłumacz mu dlaczego tak postępujesz, a nie inaczej i nie daj się zapędzić w
kozi róg wspomnień i tego "dobrobytu".

Pozdrawiam
janek

[Gość: quin26]

wiem janku, że to ja popełniłam ten błąd przyzwyczajenia go do dobrobytu, i
faktycznie jest egoistą - bardzo dobrze mnie zrozumiałeś - i teraz za te błędy
płacę dosyć wysoką cenę ... dziękuję za te wszystkie odpowiedzi w każdej z nich
jest coś wartościowego , z czego mogę wyciagnąć wnioski - i tak też
zrobię...... może wszystko będzie dobrze.

[elzbieta28]

W moim zyciu również nastąpił taki przełom, z przyczyn naprawdę
obiektywnych ,trochę później. Splot tragicznych życiowych doświadczeń, śmierć
dziecka , ciężka choroba syna,walka o uśmiechnięte dzieciństwo najstarszej
córki , konieczność rezygnacji z pracy (teraz widzę, że nie musiałam)to
wszystko spowodowało, że nie dostrzegałam swojego uzależnienia od męża.Ja po
prostu parłam do przodu nic nie widząc i nic nie wiedząc. Mój mąż nie wytrzymał
psychicznie, zaczął pić, nie odszedł od nas, on był nieobecny duchem. W
kulminacyjnych momentach byłam sama. Nie miałam sił, by walczyc o jego
wsparcie, starałam się Go rozumieć...Przetrwałam..., mój świat ograniczył się
do dzieci i domu. Byłam (jestem) szczęśliwa, że syn jest zdrowy, boję się coraz
mniej, wiem czym jest zachowane życie. Jednak nie potrafiłam wtedy pomóc
mężowi, teraz jest późno, teraz jest układ i chociaż mam świadomość, że wtedy
mogłam zdobyć się na jeszcze jeden wysiłek...ale ja naprawdę nie miałam sił.
Powoli zaczęłam rozumieć, że aby moje dzieci miały dom to muszą mieć
matkę.Przypomniałam sobie kim byłam wcześniej przed życiowym tornado. Powolutku
wprowadzam siebie w to "stare", odległe miejsce. Finansowo jestem zależna od
męża, ale na tyle ile mogę radzę sobie. Korepetycje, pisanie , dorywcze
prace,które mogę wykonywać w domu. Naprawdę w pewnych związkach, sytuacjach
życiowych trudno jest mówić o sztuce kompromisu, o rozmowach, tego po prostu
nie można osiągnąć.Cżęsto słyszę w takich sytuacjach rady typu - zostaw ,
odejdź.Tak, jeżeli jet totalne piekło, ale gdy przeszło się razem przez inne
piekło, to takie zwykłe mniej boli, wywalczyłam pełną rodzinę, wywalczyłam
trochę spokoju(może innego niż w Waszych domach), ale jetsteśmy razem. Ja mogę
pisać swoje wierszyki,pomagam innym dzieciom, mam swój świat taki tylko dla
mnie. Nie czuję się gorsza od innych, żyję na takim poziomie na jaki mnie stać,
lepszym, gorszym, ale moim.Nadrabiam to swoje życie, uczę się, nie boję się
niczego (tu może przesadziłam, prawie niczego). Dlatego Ouin26, jeżeli nie
możesz w normalny sposób "wywalczyć siebie" w związku to po prostu rób to swoim
trybem, powoli, pocichutku...Może Twój mąż zrozumie, a jak nie to Ty będziesz
jeszcze większa niż jesteś teraz...Przepraszam, że tak dużo, ale bardzo
emocjonalnie podeszłam do tego. Pozdrawiam

[Gość: quin26]

dziękuję elżbieto , chyba mi trochę pomogłaś , i masz rację, że muszę walczyć
mniej agresywnie.. może zrozumie... nie chcę go stracić jest dobrym
człowiekiem , ale baaaaardzo zaborczym i zazdrosnym, do tego stopnia, ze
przychodzący sms-es i jestem już podejżana o romans.......

[Gość: elzbieta28]

Gość portalu: quin26 napisał(a):

> dziękuję elżbieto , chyba mi trochę pomogłaś , i masz rację, że muszę walczyć
> mniej agresywnie.. może zrozumie... nie chcę go stracić jest dobrym
> człowiekiem , ale baaaaardzo zaborczym i zazdrosnym, do tego stopnia, ze
> przychodzący sms-es i jestem już podejżana o romans.......

Tak naprawdę to nikt Tobie pomóc nie może, tylko sama Ty.Wiedz tylko jedno z
zazdrością i zaborczością swojego męża będziesz miała do czynienia już zawsze.
Mój przykład nie jest najlepszy, ja wytworzyłam sobie swój świat, owinęłam się
w kokon.To wiąże się z samotnościa, ja na to przystałam, czy dobrze zrobiłam?
Nie wiem, ale wiem,że jak boli to tylko mnie. Tego bólu nie przenoszę na dzieci
ani na męża. Moja dwójka to dzieciaki pełne optymizmu, a mąż wie, że może na
mnie liczć. To na pewno jest pyrrusowe zwycięstwo.Ty musisz sama znaleść swoją
drogę do szczęścia Twojej rodziny. Nawet nie Wiesz jak bardzo życzę Tobie
szczęścia i powodzenia. Pozdrawiam

[Gość: quin26]

dziekuję za dobroś, która płynie z twoich wypowiedzi..... ale wydaje mi się (z
tego co piszesz) że ty jednak w pewnym sensie się poddałaś i nie do końca
wygrałaś swoją niezależność...... wybrałaś dobro twojej rodziny nie swoje...

[elzbieta28]

Tak, ale ja kiedyś zdecydowałam się na założenie tej rodziny,to była moja
decyzja,a życie jest nie tylko moje. Prawda jest taka, że mogłam jednym cięciem
przed odejściem z pracy przerwać wspólne życie,zabrakło mi odwagi, oprócz tego
w tamtym momencie nie ja i mój mąż byliśmy najważniejsi. Liczyły się tylko
dzieci i tylko one. Ja jestem szczęśliwa,cieszy mnie życie, bo teraz mogę
myśleć bez wyrzutów sumienia o sobie. Ja potrafię dopiero teraz powiedzieć -
nie!-, czytać książki tonami a porządek w mieszkaniu zrobić kiedyś tam, wyjść
na spacer sama i nie tłumaczyć się z tego ! Udzielać korepetycji bo tego chcę!,
siedzieć przy komputerze i pisać!. Kiedyś tego nie mogłam lub bałam się(nawet
gdy pracowałam). Tak życie mnie cieszy, a przecież nie można mieć wszystkiego.
Ja mam dzieci, dom i swój świat. Osiągam sukcesy drobne, ale zarazem ogromne.
Pozdrawiam

[von-koza]

Masz rację Elżbieto. Poza tym uważam, że (może ktoś tam się z tego podśmiewać w
dzisiejszych czasach, ale tak właśnie uważam) jeśli się daje słowo, to trzeba
je dotrzymać i tyle, albo go nie dawać. I nie ma to nic wspólnego z Bogiem, czy
Kościołem, ale ze zwykłą cywilną, ludzką odpowiedzialnoscią. Mi ta myśl bardzo
pomogła w trudnych chwilach.
Pozdrawiam.

[ja_nek]

Dlaczego nie zauważyłyście tej zaborczości wcześniej lub czemu ją
zaakceptowałyście zanim powiedziałyście sakramentalne "tak"?

Pozdrawiam
janek

[von-koza]

Rozumiem Janku, że pytasz się Quin, a nie mnie, bo u mnie w związku żadnej
zaborczości chyba nie ma (przynajmniej mam taką nadzieję ...che, che)?
Pozdrawiam.

[elzbieta28]

ja_nek napisał:

> Dlaczego nie zauważyłyście tej zaborczości wcześniej lub czemu ją
> zaakceptowałyście zanim powiedziałyście sakramentalne "tak"?
>
> Pozdrawiam
> janek
Nie wszystko można tłumaczyć miłością czy zaślepieniem. Widocznie mam zasiane w
swoim charakterze posłuszeństwo:)))) Ja_nku ja wiem,że moje życie jest
konsekwencją moich decyzji, nie skarżę się, ale nikt z nas nie jest nieomylny.
Byłam zakochana, nie widziałam wad partnera, do tego doszła odległość
(studiowalismy w różnych miastach)nie poznałam go wystarczająco dobrze. Inna
sprawa to trudnoścci, które musieliśmy pokonać.Wierz mi na takie sytuacje po
prostu nie ma mocnych,jeden się poddaje i ucieka, drugi też nie wychodzi z tego
cało.jednak zawsze trzeba ratować to co zostalo.Pozdrawiam

[ja_nek]

Von Kozo: przecież użyłem rodzaju żeńskiego:)

Elu: czy dziś nie patrzysz na związki na odległość bardziej pesymistycznie?
Co uznajesz za główny powód takiego stanu swej relacji?
Przepraszam, ze wnikam, nie odpowiadaj jeśli o zbyt dużo zapytałem.
Wiem, że się nie skarżysz, czytam Cię i mam do Ciebie wiele szacunku, jako do
osoby, która sporo przeszła...

Pozdrawiam
janek

[von-koza]

ja_nek napisał:

> Von Kozo: przecież użyłem rodzaju żeńskiego:)
>
> >

Ano rzeczywiście - sorki.
Pozdrawiam.

[elzbieta28]

ja_nek napisał:

> Von Kozo: przecież użyłem rodzaju żeńskiego:)
>
> Elu: czy dziś nie patrzysz na związki na odległość bardziej pesymistycznie?
> Co uznajesz za główny powód takiego stanu swej relacji?
> Przepraszam, ze wnikam, nie odpowiadaj jeśli o zbyt dużo zapytałem.
> Wiem, że się nie skarżysz, czytam Cię i mam do Ciebie wiele szacunku, jako do
> osoby, która sporo przeszła...
>
> Pozdrawiam
> janek
Głównym powodem takich relacji jestem ja sama. Na poczatku wspólnego życia
bałam się walczyć,chyba liczyłam,że spokojem i pokorą uda mi się coś zmienić.
Jednak tak się nie stało,moja naiwność się kłania:))))Mój związek świadczy, że
miłość na odległość niesie ryzyko.Jednak na pewno są ludzie, którzy są
szczęśliwi, ale są też ludzie, którzy będa ryzykować.:))))Takie jest
życie.Pozdrawiam

[Gość: semi31]

Cześć,odpowiem na pytanie jednym słowem.Byłam zawsze tak jak pisałam,bardzo
spokojną kochającą żonką,może czasami miewałam humorki(ale kto ich dziś nie ma?)
Pragnęłam tylko większego zainteresowania ze strony męża(czułości,dobrego słowa
nie tylko w łóżku),ale kiedy oczekiwania się niespełniły i nadal mogę sobie
oczekiwać nie wiem na co-właśnie wtedy stwierdziłam że przecież ja nie jestem
ślepa,głucha ,głupia,brzydka i niemogę żyć jak cierpiętnica.Zostawiłam za sobą
nieśmiałość,swoje dotychczasowe zasady typu:wierność (nie myśle tutaj o
zdradzie fizycznej)ale do tej pory kiedy jakiś facet chciał poflirtować to
zwykle myślałam o nim czyli o mężu.A kiedy dotarło do mnie ,że to tylko jedna
strona jest tak naprawde naiwnie wierna wtedy co ś we mnie pękło!

[von-koza]

Gość portalu: semi31 napisał(a):

... wtedy co ś we mnie pękło!

Może da się jeszcze posklejać? Mówiłaś o tym mężowi? Często trzeba silnego
impulsu by przywołać kogos do porządku, gdy tymczasem wiele osób (według mnie
częściej kobiet) zaczyna po takim pęknięciu udawać, że wszystko jest dalej
O.K., jednocześnie mysląc o swoim związku jako nieudanym, straconym w
konsekwencji oddalając sie emocjonalnie. Tymczasem partner nie robi dalej nic
uważając, że wszystko gra... Na efekty nie trzeba długo czekać, a potem jest
już za późno, by zrobić cokolwiek.
Pozdrawiam.

[Gość: semi31]

von-koza napisał:

> Gość portalu: semi31 napisał(a):
>
> ... wtedy co ś we mnie pękło!
>
> Może da się jeszcze posklejać? Mówiłaś o tym mężowi? Często trzeba silnego
> impulsu by przywołać kogos do porządku, gdy tymczasem wiele osób (według mnie
> częściej kobiet) zaczyna po takim pęknięciu udawać, że wszystko jest dalej
> O.K., jednocześnie mysląc o swoim związku jako nieudanym, straconym w
> konsekwencji oddalając sie emocjonalnie. Tymczasem partner nie robi dalej nic
> uważając, że wszystko gra... Na efekty nie trzeba długo czekać, a potem jest
> już za późno, by zrobić cokolwiek.
> Wiesz szkoda ,że mój mąż ma klapki na oczach-powiedz ile można mówić,jak
długo można skrywać w sobie to co cię boli,przez te dziesięć lat naszego
małżeństwa tyle się nazbierało różnych spraw,a kiedy próbowałam do niego
dotrzec to wiesz co mówił ,że nie chce słuchać w kółko tego co mówię ,więć jak
z nim rozmawiać?! postanowiłam z nim szczerze porozmawiać n

[von-koza]

Gość portalu: semi31 napisał(a):

...postanowiłam z nim szczerze porozmawiać n

Byle na spokojnie, gniew jest złym doradcą. Wiem coś na ten temat.
Trzymam kciuki i pozdrawiam.

[Gość: semi31]

> Coraz częściej łapię się na tym,że mnie z nim już prócz dzieci tak naprawde
nic nie łączy.Cierpię z tego powodu jestem jak każda kobieta bardzo wrażliwą
osobą,teraz żałujętego ,że pozwoliłam sobie na to aby otworzyć się przed
nim,powiedziec mu o tym co do niego czuję czego oczekuję - a nie oczekuję wiele
jedynie odrobinę ciepła i od czasu do czasu zainteresowania.A tak naprawde to
nadal jestem idiotką bo go wciąż kocham.
Pozdrawiam.

[von-koza]

Gość portalu: semi31 napisał(a):

...bo go wciąż kocham.

I pewnie on Ciebie też. ...ehh, dziwny jest ten świat.
Powodzenia.

[elzbieta28]

Pamiętaj, pewne zasady, sposób postępowania wynosimy z domu, mamy nimi
naszpikowany charakter i tak naprawdę dorosły człowiek nie jest w stanie się
zmienić. Może jednak kontrolować siebie lub iść na drobne ustępstwa, ale tego
trzeba chcieć...Znam takich, którzy tego nie chcą i za żadne skarby świata nie
spróbują nawet. Po prostu wiem co Quin26 przechodzi,i pragnę aby rozmowy lub
wstrząs przyniosły efekt. Pozdrawiam

[Gość: semi31]

Może i quin26 przechodzi coś podobnego,ale ona ma męża zaborczego i zazdrosnego
a u mnie tego brakuje,nie czuję wcale ,że oprócz dzieci komuś jeszcze na mnie
zależY, a życie z bliską ci osobą a jednocześnie bez niej jest nic nie warte.

[ja_nek]

Mam pytanie do osób "zaprawionych" w rozwiązywaniu problemów.
Co zrobić, jeśli rozmowa nie prowadzi do rozwiązania problemów, nie pomaga?
CO jeśli napotykacie na te same argumenty, lub chowanie głowy w piasek?

Pozdrawiam
janek

[kwasna_cytryna]

1. Przerwać rozmowę i ochłonąć, za jakiś czas znowu spróbować
2. Napisać do siebie listy, czasem racje wyłożone na papierze wyglądają
inaczej, bo jest w nich mniej emocji
3. W wyjątkowych przypadkach zdać się na mediację zaufanej osoby trzeciej

[kwasna_cytryna]

Napisałam, że można się zdać na mediację zaufanej osoby trzeciej. Samo
pojęcie "mediacja", jak dla mnie, zakłada, że taka osoba bedzie posiadała
pewne umiejetności negocjacyjne. Dlatego nie sądzę, żeby miała się stać kozłem
ofiarnym. Zresztą taką trzecią osobą może byc równie dobrze np. psychoterapeuta.

_______________

[Gość: cal.....ka]

cisza..................

[Gość: cal.....ka]

ja_nek napisał:

> Mam pytanie do osób "zaprawionych" w rozwiązywaniu problemów.
> Co zrobić, jeśli rozmowa nie prowadzi do rozwiązania problemów, nie pomaga?

Ale czy trzeba rozwiazywac problemy...... moze tak naprawde one nie istnieją?
Takie uzalanie sie nad wlasnym "ja"......
Dbac o swoje minimum to fakt, ale reszta - chcecie zmieniac i ulepszac na sile?
Po co?

do wszystkich

[jmx]

Gość portalu: cal.....ka napisał(a):

> Ale czy trzeba rozwiazywac problemy...... moze tak naprawde one nie istnieją?
> Takie uzalanie sie nad wlasnym "ja"......
> Dbac o swoje minimum to fakt, ale reszta - chcecie zmieniac i ulepszac na
sile?
>
> Po co?


I tu jest właśnie sedno!
Jedna strona ma problem, cierpi, nie wie jak sobie poradzić, a druga w ogóle
tego nie dostrzega i jest święcie przekonana, że wszystko jest OK.
I co zrobić, jak sprawić, żeby "otworzyła oczy"?

[Gość: SEMI31]

oto jest pytanie co wtedy zrobić???

[Gość: elzbieta28]

Gość portalu: SEMI31 napisał(a):

> oto jest pytanie co wtedy zrobić???
Są dwa wyjścia: 1) przerwać istniejący stan, odejść. 2) Ciągle próbować, drążyć
skałę, i przystać na to co jest.

[ja_nek]

Cytryno, ale czy osoba trzecia nie stanie się kozłem ofiarnym? Czy na niej nie
skupią się emocje?

[Gość: cal.....ka]

Gość portalu: elzbieta28 napisał(a):

> Gość portalu: SEMI31 napisał(a):
>
> > oto jest pytanie co wtedy zrobić???
> Są dwa wyjścia: 1) przerwać istniejący stan, odejść.
2) Ciągle próbować, drążyć
> skałę, i przystać na to co jest.

Ani 1 ani 2-gi punkt mi sie nie podoba. Trzeba wiedziec czego sie chce. A może
nic? Może chce sie komuś wmówić że jest dobrze, a nie jest, wiec po co?

Ciagle probowac, drazyc... tak, to jest to. Ale tylko pod jednym warunkiem -
trzeba wiedziec, ze dany pomysl jest droga wyjscia, i ze bedzie super. Np
podkop gleboko od ziemia zeby sie wydostac z wiezienia - mozna opracowac
wszystko, i wtedy sie czlowiek nie zalamie - ale jesli bedzie w dobrym kierunku
i nie skonczy sie przy plocie z lefrektorami.

[Gość: quin26]

witam wszystkich w nowym dniu...... nie sądzilam , że rozpętam taką dyskusję na
ten temat.... powiem szczerze że daliście mi wszyscy wiele rad, otuchy i chyba
lepiej się czuję - dzięki temu jestem jeszcze silniejsza- jesteście kochani,
będę informować was jak sobie radzę...
pozdrawiam wszystkich