Dodaj do ulubionych

Rozmyślania o zmierzchu

IP: *.chello.pl 17.06.08, 20:07
W ogrodzie naszym powoli zmierzch
Wygładza ostre kontury drzew
I czas, słoneczny nasz czas
Zamienia w długi cień

W ogrodzie naszym gałęzie drżą
W oczekiwaniu przed porą złą
Gdy chłód obejmie je
I ubierze w biały szron

Nie oczekuję już
Od życia samych róż
Najwyżej cierni, co
I tak od lat
w sercu mym są
i głęboko tkwią

Nie oczekuję już
Serca nagłych burz
Wystarczy jeden twój
Uśmiech, gest
I cały świat
Miłością znów jest


Nieważne ile przed nami zim
I czarno – białych w ogrodzie dni
To co ukryte jest w nas
By przetrwać doda sił

Jesteśmy wiosną to dzięki nam
Zakwitnie znowu nadziei kwiat
I nic nie zrobi mu czas
Bo czas jest nasz,
jest nasz.


Nie oczekuję już
Serca nagłych burz
Wystarczy jeden twój
Uśmiech, gest
I cały świat
Miłością znów jest ...


aparatka4.wrzuta.pl/audio/2g6rY2EsCm/nie_oczekuje_juz-torzewski_marek
Obserwuj wątek
    • Gość: trypanosomoza staraj sie chello staraj hehe IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.06.08, 22:30
      pisz byle bylo widać jak te forum cudnie tetni życiem .
      • Gość: forumowicz Re: staraj sie chello staraj hehe IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.06.08, 23:09
        Dotyku daj sobie na wstrzymanie, odpuść
        • Gość: forumowicz Re: staraj sie chello staraj hehe IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.06.08, 23:14
          Żałosne były twoje posty, a teraz jestes jeszcze bardziej
          zalosna.musisz miec nudne i smutne zycie jak tak bardzo zabolalo
          cie, ze nie jestes gwiazda tego forum.wiem ze sie staralas, ale nie
          wyszlo.musisz pogodzic sie z tym faktem.ostatnia droga, to honor.
          ratuj sie.
          • opcja1-3 Re: staraj sie chello staraj hehe 17.06.08, 23:18
            Pani/Pamie Forumowiczu,
            prosimy o niedokuczanie p. Chello,
            nie pisze najgorzej.
          • Gość: lassa Re: staraj sie chello staraj hehe IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.06.08, 23:28
            dotyk pisuje na innym forum .mam nadzieje ze tu juz nie zaglada .
            zegnam
        • Gość: dur powrotny dotyku ? bez jaj :) IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.06.08, 23:17
          • opcja1-3 Re: dotyku ? bez jaj :) 17.06.08, 23:21
            Dotyk eunuchem?
    • opcja1-3 Re: Rozmyślania o zmierzchu 17.06.08, 23:15
      Dotyk pisze w tym wątku?
      Na moim ekranie nie widać.
    • Gość: Wierszyk Re: Rozmyślania o zmierzchu IP: *.145.36.72.static.reverse.ltdomains.com 24.06.08, 20:38
      W czerwcu najpiękniej ogród zakwita Luizy
      Którego nieistnienie zabija jak topór
      Zawieszony na tęczy pod gwarancją wizji
      Rozżarza się w olśnienie purpurowych kopuł
      W czerwcu najpiękniej ogród zakwita Luizy

      Luiza której lekkość gracja i swoboda
      Metal z rożą a krzemień z obłokiem kojarzy
      Biega bezbronna w ciemnych lewadach ogrodu
      Serca wyryte w korze mając na swej straży
      Luiza której lekkość gracja i swoboda

      Kawalkada dąbrowy czujność sarnich blasków
      Gamę śmiechu Luizy powtarza gdy ona
      Rozrzucająca włosów rozgwiazdę na piasku
      Poddaje nagie gardło śmiechem zwyciężona
      Kawalkada dąbrowy czujność sarnich blasków

      Łaskę Luizy może zdobyć tylko męstwo
      Pewność rzutu i nerwów szaleńcze napięcie
      Zwycięzco umazany gęstą krwią zwierzęcą
      Przynieś jej lwia paszczękę i serce łabędzie
      Łaskę Luizy może zdobyć tylko męstwo

      Prostotę tajemnicy ogrodu Luizy
      Labiryntów i altan puszcz i klombów kwietnych
      Ptaszarni i rykowisk gonów gazel chyżych
      Pojąć potrafi tylko prawy i szlachetny
      Prostotę tajemnicy ogrodu Luizy

      Którego nieistnienie zabija jak topór
      Realnością śmiertelnych poczekalni ziemi
      Przeklęty rojeniami dzieci i idiotów
      Wydrwiony mgieł nonsensem ginie w neurastenii
      Którego nieistnienie zabija jak topór
      • Gość: Vv Re: Rozmyślania o zmierzchu IP: *.chello.pl 24.06.08, 22:55

        "Przypominam - wszystkiego przypomnieć nie zdołam:
        Trawa...Za trawą wszechświat...A ja - kogoś wołam.
        Podoba mi się własne w powietrzu wołanie -
        I pachnie macierzanka - i słońce śpi - w sianie.
        A jeszcze? Co mi jeszcze z lat dawnych się marzy?
        Ogród, gdzie duzo liści znajomych i twarzy -
        Same liście i twarze?... Liściasto i ludno!
        Śmiech mój- w końcu alei. Śmiech stłumić tak trudno!
        Biegnę, głowę gmatwając w szumach, w podobłoczkach!
        Oddech nieba mam - w piersi! - Drzew wierzchołki - w oczach!
        Kroki moje już dudnią po grobli - nad rzeką.
        Słychać je tak daleko! Tak cudnie daleko!
        A teraz - bieg z powrotem do domu - przez trawę -
        I po schodach, co lubią biegnących stóp wrzawę...
        I pokój, przepełniony wiosną i upałem,
        I tym moim po kątach rozwłóczonym ciałem -
        Dotyk szyby - ustami... Podróż - w nic, w oszklenie -
        I to czujne, bezbrzeżne z całych sił - istnienie! "
    • Gość: vv Re: Rozmyślania o zmierzchu IP: *.chello.pl 24.06.08, 23:02
      Leśmian Bolesław

      Ogród zaklęty


      Tak mi mówili aniołowie,
      Co znają prawdę, skryta w słowie,
      Że tam, gdzie wisząc nad przestrzenią,
      Brzegi wieczności się zielenią,
      Przedarłszy czasu mdłe osłony,
      Wzgórzami tęsknot otoczony,
      Zakwita ogród niezbadany,
      Zaczarowany, obłąkany -
      Zaczarowany skonem zorzy
      I obłąkany mgłą bezdroży!

      Więc wizją skrzydeł spromieniony,
      Szedłem w cudowne owe strony
      Poprzez stężałych snów urwiska,
      Przez dawnych bytów uroczyska
      I napotkałem w swej podróży
      Zerwanej niegdyś widmu róży
      I mary lilij, co w przestworze
      Na widziadlanym tkwią jeziorze.
      I spotykałem śród rozdołów
      Omszone zwłoki tych aniołów,
      Których Bóg strącił w te bezdenie
      Za potępieńcze serc płomienie.
      l spotykałem senne kraje,
      udzie wszystko mgłą i mgłą się staje,
      Gdzie się kołysze w mgieł odmęcie
      Dziwaczny okręt przy okręcie,
      A melancholii słodkie fale
      Przez ich pokłady mkną niedbale
      I w bezpowrotne płyną dale!..

      Aż areszcie, depcząc pierś obłoku,
      Jakiegoś Boga mając w oku,
      Z duszą na wschodzie i zachodzie.
      Stanąłem blady w tym ogrodzie!
      Tam każde drzewo jest zaklęte,
      Tam są topole ?wniebowzięte,
      Kaskada drętw e, w snach skąpane,
      Mocą obłędów sfałdowane
      I takich jezior tonie sine,
      Ze straszno spojrzeć w ich głębinę,
      Ze straszno spojrzeć w ich zw lerciadła,
      By twarz ci nagle nie pobladła,
      Gdy ujrzysz skryte w nich widziadła.

      Pod jednym drzewem niezbadanym,
      Zaczarowanym, obłąkanym,
      Gdzie kazdy liść od marzeń kona,
      Na wpół stworzona, wpół waśniona
      Królewna cudna odpoczywa!
      Z skroni jej warkocz wonny spływa,
      Spływa i wpływa w alej głębie,
      Zwisa na każdej skały zrębie,
      Po wszystkich ścieżkach tak się ściele,
      Jak czarodziejskie jakieś ziele,
      y w górze - srebrem pałająca,
      Niewyczerpana głąb miesiąca!

      Mów mi, krolewno moja blada,
      W jaki się mrok twój sen zapada?
      I z jakich stron twych oczu dale!
      I z jakich mórz twych warg korale?
      I z jakich piekieł twe warkocze.
      Po ktorych drżący teraz kroczę!
      I mów mi, w jaką w iodą stronę
      Warkocze tw OJC nieskończone -
      Bo mnie na w iek, na w iek JUŻ cały
      Warkocze twoje opętały!

      Ach! idźcie wszyscy, idźcie ze mną
      Ku niej - w krainę ponadziemną,
      Lecz nie pytajcie mnie (o Boze!
      I któż mnie spytać o to może!),
      Gdzie jest ten ogród, gdzie te swiaty.
      Do których wszystkie tęsknią kwiaty
      I wszystkie dusze snem ozdobne,
      Co są do kwiatów tak podobne!
      I skąd ta powieść moja zwiewna!
      I czym jest cudna ta królewna!
      Bo choć mi serce rozpłomienia -
      Już nie pamiętam jej imienia!
      I choć mi zawsze taka bliska -
      Już nie pamiętam Jej nazwiska!

      Lecz wiem, ze ogród ten istnieje,
      Że tai własne moje dzieje,
      Ach! dzieje straszne, niezbadane,
      Zaczarowane, obłąkane,
      Bo mi mówili aniołowie,
      Co znają prawdę, skrytą w słowie,
      Ze tam, gdzie wisząc nad przestrzenią,
      Brzegi wieczności się zielenią,
      Przedarłszy czasu mdłe osłom.
      Wzgórzami tęsknot otoczony,
      Zakwita ogród niezbadany,
      Zaczaroway, obłąkany!
      Zaczarowany skonem zorzy
      I obłąkany mgłą bezdroży
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka