Warszawa nocą II

[kasia-s]

white falcon napisała:
white.falcon 27.09.2003 00:50 odpowiedz na list odpowiedz cytując


Pół godziny temu wróciłam z pracy po przepracowaniu ciurkiem 16 godzin.
Wyszłam z domu w magiczny wczesnojesienny poranek, gdy miasto jeszcze dopiero
przecierało po nocy zaspane oczy, dziwiąc się, że powietrze już nie ukradkiem
sugeruje nadejście jesieni, ale pełnym głosem mówi: "Jesień już jest prawie
tu, a jej forpoczta ze spadajacych kasztanów i żółknących liści już dotarła."

Wracałam nocą, obserwując przez szybę samochodu prawie puste miasto. Prawie
puste, jeżeli nie liczyć budowlańca na pl. Zbawiciela, który robił sobie
zdjęcie, przeglądając się w sporym kawałku zbitego lustra i Wietnamczyka,
pracowicie taszczącego chodnikiem dwukołowy wózek, załadowany niesamowitą
ilością kraciastych toreb, wypchanych zapewne jakimiś tekstylnymi towarami.

Patrzyłam na uśpione miasto przez szybkę auta i ze smutkiem stwierdziłam, że
właśnie zbliża się najgorsza pora roku w tym gorzkim, smętnym mieście,
mieście pogoni za pieniędzmi przez jednych, za karierą - innych, za blichtrem
tego świata - jeszcze innych. Dostrzegłam iluzoryczność świetności i
życzliwości wobec mieszkańców tego miasta, wabiącego kolorowym opakowaniem, w
którym kryje się samotność, anonimowość, pustka. Ono wcale nie jest życzliwe
dla ludzi. Karmi się ich zawiedzionymi nadziejami, "połyka" ich życie,
czerpiąc siły z kuszenia tanimi świecidełkami i fałszywymi Mikołajami w
grudniu, fajerwerkami dla wszystkich, czyli dla nikogo - w Sylwestra,
pozwalając zachować anonimowość praktycznie bezgraniczną i zapewniając smutek
rozczarowań wszystkim - i tym, którym się "udało osiągnąć sukces" i tym,
którzy ponieśli w tej niekończącej się pogoni porażkę. W "nagrodę" zapewnia
anonimowość, aż do bólu zębów, zabieganie, aż do kresu sił i wytrzymałości,
brak jakichkolwiek uczuć, bo na nie nie ma czasu i ciągłe wymagania - "dąż do
jeszcze lepszych wyników, goń za szczęściem."

Nie rozumiem, dlaczego jednak kocham to miasto, odwdzięczające się pustką,
goryczą i smutkiem. Nie rozumiem w tym momencie siebie. :(

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Też lubię moje miasto, zwłaszcza nocą, kiedy nie ma samochodów, korków, kiedy
na ulicach jest mało ludzi, budynki są oświetlone, a drzewa ocieniają chodniki.
Wsiadam wtedy często do samochodu i jeżdżę bez celu po Warszawie, zawsze tą
samą trasą, do miasta Traktem Królewskim, a do domu wracam Marszałkowską i
nigdy mi się nie nudzą oglądane te same domy i ulice
Nie miałam w tym mieście nigdy poczucia anonimowości, i nigdy nie uważałam że
jest nieżyczliwe mieszkańcom. Wprost przeciwnie, jak mi było bardzo źle w
życiu, to brałam psa i włóczyłam się uliczkami Starego i Nowego Miasta, po
Ogrodzie Saskim, po Mariensztacie i Krakowskim i najgłębsza chandra mijała.
I zawsze natrafiam w mieście na jakąś znajomą twarz, czasem uciekam i nigdzie
skryć się nie mogę.
Zupełnie inaczej niż Ty odbieram nasze miasto, ale też zawsze do niego wracam z
najdalszych podróży.
Nie potrafię dłużej żyć w innym miejscu.

[white.falcon]

Na tym właśnie polega indywidualizm odbioru jakiegoś miejsca, uznanie go
za "swoje", związane z naszymi przeżyciami, z naszym losem. Można kochać miasto
i wracać do niego, dostrzegając dodatnie i ujemne cechy, ale je kochając,
przechowując w sercu i tęskniąc, gdy jesteśmy gdzieś indziej.

Kasiu-s - a więc wiesz, o czym mówię.:)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Wiem o czym mówisz i dlatego Ci odpowiedziałam :)))

[white.falcon]

Dziekuję.:)

Zauważ, niezbyt duzo ludzi stara sie postrzegać miasto przez inny pryzmat, niż
chodzenie chodnikiem, czekanie na autobus lub informacja, gdzie cos potrzebnego
można kupić.

Pozdrv.:)

Przemijanie w Warszawie

[white.falcon]

Codziennie mijam kasztanowce na mojej uliczce, obserwując wielką-małą
niedostrzegalną przemianę, skradającą się tajemniczo od zalążków liści,
pieczołowicie ukrytych w gałęziach poprzez dumne świeczniki bladych kwiatów. aż
po spadające z suchym trzaskiem kasztany, przez jakiś czas zadziwiające
rysunkiem na mokrej skórce. Później już tylko nagie gałęzie unoszą się ku
rzadkiemu zimowemu słońcu z niemą, ale słyszalną dla wrażliwego wewnętrznego
ucha, prośbą o nastanie wiosny.

Był wśród tych kasztanowców niepozorny domek. Nic szczególnego - domek jak
domek - z lokatorami, którzy żyli swoimi troskami i radościami. Domek został
zbudowany w 1946 roku, wielokrotnie był przebudowywany, malutki ogródek cieszył
kolorowymi rabatkami i różami przy żywopłocie. Domek jak domek, ale coś się
stało i w ciągu kilku miesięcy znikli lokatorzy, rabatki popadły w zaniedbanie,
porastając wdzierającą się zewsząd intruzem-trawą. Straszył w zimie oczami
okien, w których nie było życia. Na wiosnę nadjechały skomplikowane maszyny,
które nie znając litości, zrównały z ziemią nieszczęśliwego mieszkańca m. st.
Wraszawy. Robota nie poszła gładko, jak się spodziewali napastnicy. Ściany nie
chciały sie zawalić - domek się bronił - ale i tak na nic zdał się jego opór...

Zasadzono trawę, a teraz, przechodząc, widzę, jak na miejscu domka pnie się w
górę nowoczesny apartamentowiec, nie pasujący do otaczających go kasztanowców i
wierzb.

Kiedyś przeczytałam następującą sentencję: "Za pamięci jednego człowieka trawa
wyrosła i została skoszona na łące, na której zbudowano dom, i znowu wyrosła i
została skoszona tam, gdzie przedtem był dom".

Mimo wszystko, żal mi domka. Lubiłam go, tak, jak kocham miasto. Ale wszystko
przemija i domek też przeminął, choć w pamięci mieszkańców nadal jest. Gdy oni
przeminą, już nikt nie będzie wiedział, że był jakis domek. Apartamentowiec tez
przeminie i ktos inny może w ten sam sposób spojrzy na jego ruinę,
zastanawiając się nad przemijaniem rzeczy, ludzi, uczuć i myśli.

Pozdrv.:)

[ja_nek]

Kocham to moje miasto, kwitnące kasztanowce wiosną, które przypominają mi
maturę i złocące się jesienią.
Ale ja widzę w Warszawie bardziej to, czego w nim już braknie, a co pochłonęła
ostatnia wojna. A pochłonęła ta wojna znaczną część jego starej zabudowy
świadczącej o jej świetności.

Pozdrawiam
janek

[kasia-s]

Też to widzę, wszystkie spacery mojego dzieciństwa odbywały się po cieniach
zburzonej Warszawy. Dziadkowie i rodzice opowiadali o takiej Warszawie, jaka
była przed sierpniem 1944 roku, albo nawet wrześniem 39. Plac Bankowy był
zawsze Bankowy, a Leszno Lesznem :)))

[white.falcon]

Moi Dziadkowie mieszkali na ul. Krakowskie Przedmieście 16. Byłam w ich byłym
mieszkaniu. Zaskoczyły mnie niesamowicie wysokie sufity, a obecni lokatorzy
pozwolili mi pochodzić po mieszkaniu. Parkiety "przetrzymały" wojnę.
Niesamowite - chodzić po mieszkaniu, w którym mieszkali Twoi Bliscy. Fascynuje
mnie historia Warszawy.

Kocham historie Warszawy i sama, choć mieszkam za tzw. rogatkami Warszawy,
czyli, jak śmieję się - "na wsi", to mogę powiedzieć, że mieszkam na gruzach
Starówki. Właśnie na tym, co wywieziono jako gruzy z pogorzeliska, stoi mój
dom. Przed wojna była tu kotlinka, która później zasypano gruzem, wyrównano
ziemia i postawiono domy. Skąd wiem o tym? Z wykopu, który prowadziła brygada
remontowa obok domu. Biedni robotnicy - musieli przedzierać się przez nadpalone
kruszywo cegieł, jakieś pręty. Znalazłam tam przedwojenna złotówkę.:)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Moi mieszkali w Alei Przyjaciół, tam nigdy nie mogłam wejść niestety, choć
podejrzewam, że nawet meble dziadkowe mogą tam jeszcze stać, dom nie był wcale
zniszczony.
Od 1942 roku na Żórawiej, gdzie później mieli całe stado nieznośnych
kwaterunkowych lokatorów, w każdym pokoju inna rodzina wielodzietna, niestety
nie doczekali, ani powrotu do swojego mieszkania, ani nawet pozbycia się tych
intruzów.
Też mieszkam za rogatkami, w jednej z nowych dzielnic i znajomych, tutejszych
mieszkanców, strasznie denerwuje jak mówię, że jadę do Warszawy, podważając tym
samym ich warszawskość ;))

[white.falcon]

Dlaczego nie spróbujesz teraz? Można przecież poprosić, by Ciebie wpuszczono na
chwilkę, by tylko zerknąć jednym oczkiem.:)

Ja mieszkam na pograniczu Śródmieścia i Mokotowa (komórki mi wyświetlają
Centrum), a granica przechodzi 500 m dalej. Chyba najurokliwsze miejsce w
Warszawie, sporo parków, drzew - historia, której gołym okiem nie widać.:)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Nie wpuszczą, bo już próbowałam ...
ja mieszkam całkiem na wsi, czyli na Ursynowie :)), z tzw. wielkiej historii,
to tylko mogiły powstańców, którzy z Czerniakowa się przedzierali do Lasu
Kabackiego odbierać angielskie zrzuty. Choc nie mieszkam w Warszawie, to
polubiłam już tą dzielnice, tu też są kasztany i drobne resztki dawnych wsi,
ktore tu były jeszcze 30 lat temu. Wczesnym rankiem słychać śpiewające ptaki, a
wieczorem można spotkać zabłakanego bażanta. Kiedyś biegały zające, ale ich już
dawno nie widziałam :))

[white.falcon]

A wiesz o tym, że w sezonie 1938 roku i 1939 roku zaczęła się zarysowywać
tendencja wyjazdów letniskowych w kierunku Kabat? Czytałam stare roczniki
przedwojennych czasopism i zwróciłam uwagę na rubryki ogłoszeń. Zawsze mnie
interesowało to, jak wyglądał świat zwyczajnych ludzi przed wojną, a nic lepiej
nie oddaje tego, niż ogłoszenia.

Zresztą dalsza zabudowa willowa Mokotowa - za rogatkami praktycznie nie tknięta
przez wojnę (to są moje akurat okolice) - była planowana właśnie w kierunku
Ursynowa i Kabat. Mozna więc uznać, że mieszkasz w Warszawie, która może
istnieje w równoległym czasie, w którym nie było II wojny światowej z całym jej
bezsensownym okrucieństwem i okaleczeniem różnych narodów na tyle, że dotąd nie
mogą rozliczyć się wzajemnie, ani sobie zapomnieć, ani wybaczyć.

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Tylko ta Warszawa południowa miała być dzielnicą willową, a domy wielorodzinne
budowano w kierunku północnym, a dziś Ursynów jest wielkim blokowiskiem. Choć
trzeba przyznać, że w odróżnieniu od innych blokowisk nie jest anonimowy i
bezduszny, tylko ma swój charakter.

[ja_nek]

kasia-s napisała:

> Też to widzę, wszystkie spacery mojego dzieciństwa odbywały się po cieniach
> zburzonej Warszawy. Dziadkowie i rodzice opowiadali o takiej Warszawie, jaka
> była przed sierpniem 1944 roku, albo nawet wrześniem 39. Plac Bankowy był
> zawsze Bankowy, a Leszno Lesznem :)))

Zawsze z zachwytem oglądałem kroniki o przedwojennej Warszawie. Oczywiście w
tym mieście nie brakowało nędzy, ale to miasto miało swój klimat, atmosferę.
Pałac Saski, Bruhla, Kronenberga, z piętrową kolumnadą i pomnikiem księcia,
marszałka Poniatowskiego. Zamek nie był w takim zagłębieniu jak dziś, ale
wyżej i otoczony drzewami. Nawet Starówka nie ma NIC wspólnego z dawną
Starówką. Dobrze, że jest i taka, ale to tylko swobodna twórczość
odbudowujących.
Tamto miasto tętniło życiem, dziś to zlepek. Nawet na Krakowskim Przedmieściu
jak jedziesz to z asfaltu przebijają tory tramwajowe sprzed kilkudziesięciu
lat. A chcemy turystów zapraszać....

Pozdrawiam
janek

[kasia-s]

i dobrze Janku, że przebijają, przynajmniej widać choć ślad tego co było, to
historia, którą warto przechować.
Strasznie mnie drażni, jak przy okazji "remontu" niszczy się wszystko to, co
było wczesniej, często znacznie ładniejsze i lepszej jakości niż to co nowe.
Jak ci, co remontują, czy nadają nazwy, czy planują nowe rozwiązania, nie
szanują tradycji tego miasta, jego nielicznych autentycznych resztek.

Swój wśród obcych, obcy wśród swoich

[white.falcon]

Ciekawie oglądać plany zabudowy Warszawy na lata 40-te. Wytyczono parki, ulice,
aleje, domy - które nigdy nie powstały. Żółte kartki papieru - kruche i
łamliwe, wyblakły atrament, kaligraficzne, niespotykane teraz pismo. Potem
idzie się ulicami i nagle dostrzega się to, co miało powstać, a czego nie ma,
co tylko zagościło w umysłach architektów w 1937, 1938, 1939 roku, ale nigdy
nie zeszło z kartki papieru.

W mojej okolicy - wierzb i kasztanowców - praktycznie po drugiej stronie ulicy,
schowane w zieleni, ukrywają się przedwojenne wille (na planach te miejsca
miały być dzielnicą willową), a po drugiej stronie - tam, gdzie na planach
wytyczono aleję Promienistych (której nie ma), po wojnie powstała praktyczna
zabudowa z innego już świata. Dwa swiaty naprzeciwko siebie. W jednym, wśród
cichych budyneczków, panuje spokój, spacerują w nocy jeże, wychodzące z
zarośniętych ogrodów, otaczających domki. W drugim - gwarno i ruchliwie:
samochody skracają sobie trasy, jeżdżą autobusy, biegają ludzie. Jeden świat z
niepokojem patrzy na drugi. Jeden - obawia się ingerencji, drugi - wydawać się
może - gardzi "starociami".

Jeden jedyny intruz jest poza granicą spokojnego świata, jednak do niego
należąc. Tak, jak i jego pobratymcy, chowa się w zarośniętym ogródku, jest
malutką oazą spokoju. Do tego, ma adres nieistniejącej alei Promienistych.
Jedyny taki w całym mieście. Dziwnie wygląda we współczesnym świecie, ale
intruza nikt nie rusza, choć zupełnie nie wpisuje się w otoczenie. Może tęskni
za nieistniejącymi pobratymcami, a może chciałby być w swoim świecie, wśród
swoich? Ale czy przyjąłby się tam? Czy przyjęliby go ci wymarzeni swoi?
Przecież przebywając we współczesnym towarzystwie zapewne nabył trochę cech z
otoczenia. Taki "swój wśród obcych, cudzy wśród swoich".

Tak czasem bywa też z ludźmi...

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Na granicy dwóch światów życie może być ciekawe, choć można również być
samotnym choć się nie jest samym...

Planów z lat przedwojennych niezrealizowano, choć główne ich założenia jeszcze
dziś realizuje się miejscami w mieście, pewnych rozsądnie założonych tendencji
w rozwoju miasta na szczęście nie da się ominąć.
Czy widziałaś kiedyś plany odbudowy Warszawy z przełomu lat 40 i 50? Jest taka
książka 6-letni plan odbudowy Warszawy - zrealizowano z niego MDM i niewiele
wiecej na szczęście, choć część niezburzonych przez Niemców domów rozebrano pod
kątem tych planów. Miał powstać koszmarek będący skrzyżowaniem miasta
radzieckiego ze starożytnym Rzymem ...

[white.falcon]

Widziałam, a jak.:) Pierwotnie myślałam, że w tamtych czasach pozwolono
opracowywać plany ludziom, cierpiącym z racji podeszłego wieku, na jakieś
ciężkie choroby wieku starczego. Jak wiadomo, komunizm szanował obwieszonych
medalami zmurszałych starców, realizujących jedyną słuszną linię partyjną i
pozwalał im "tworzyć" do woli. Ale nie - potem spojrzałam na datę wydania i już
nie popadałam w popłoch, tylko w coraz większe zdziwienie i przerażenie.
Dobrze, że nie doszło do całkowitej realizacji tej makabreski.:)

A historia osiedla "Za Żelazna Bramą"? Znasz ją? To też architektoniczny
dziwoląg. Wiesz, dlaczego tamte domy maja ogromne halle na parterze i szerokie
korytarze, a mieszkania są ociupinkowate, jak domki dla lalek?

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Szczegółów już nie pamiętam, ale wiem, że sam Gomułka się wmieszał w
projektowanie tego osiedla i takie rozwiązania podyktowane były pokrętną
komunistyczną ideologią

Osiedle "Za żelazną bramą" - trochę historii :)

[white.falcon]

Spełniam wczorajszą obietnicę, Kasiu. :)

Masz rację, Gomułka "przyłożył" rękę do budowy takich, a nie innych domów na
tym osiedlu. "Winna" temu jego delegacja zagraniczna do... Włoch. Tam miał
okazję zwiedzenia domów, powstałych na podstawie planów pewnego włoskiego
architekta (wybacz, nazwiska nie mogę nijak sobie przypomnieć), który założył,
że ludzie dla dobrego samopoczucia i wygody koniecznie potrzebują innych ludzi.
Stworzył więc architektoniczne plany domów, w których mieszkania właściwie
miały służyć do nocnego odpoczynku, szybkiego posiłku i wykapania się. Uszło
jego uwadze, że człowiek, choć jest istota społeczną (jak mawia nieśmiertelny
Aronson), to jednak ceni sobie prywatność, lubi życie rodzinne i niekoniecznie
zawsze ma chęć do ciągłego przebywania w tłumie ludzi.

Gomułkę idea zachwyciła: wypisz wymaluj społeczeństwo komunistyczne. Postanowił
więc włoski pomysł wspólnoty ludzi w jednym bloku przenieść na grunt rodzimy.
Rozwinął ideę, zakładając, że w przyszłości na parterze będą stały wózki dla
poszczególnych mieszkań, do których mieszkańcy, wychodząc do pracy, będą
wkładać kartki z listą zakupów, a po powrocie z pracy - je zabierać. Miały tym
zajmować się specjalne komórki administracji blokowej. Wyobrażasz, co by było
(oczywiście gdyby kiedyś pomysł zrealizowano), gdyby ktoś n.p. w grudniu 1981
roku poprosił o szynkę? ;) Dla tych wózków była potrzebna przestrzeń -
stąd "kobylasty" hall w każdym domu.

Górne piętra miały być zajęte przez sklepy, kwiaciarnie, punkty usługowe,
kawiarnie, restauracje. Włoski architekt zakładał, że ludzie nie będą chcieli
zawracać sobie głowy bieganiem po mieście, a w kapciach udadzą się parę pięter
wyżej, by zaoszczędzić czas, potrzebny na życie towarzyskie. Mylił się.
Człowiek, jako istota nieposłuszna, wolał chodzić na spacery do parku, a na
zakupy - na miasto, i nie w kapciach i szlafroku, a przyzwoicie ubrany.:)

Architektoniczny pomysł włoskiego architekta nie przyjął się we Włoszech i nikt
nie chce mieszkać w tych domach. Tam - nie chcą i nie mieszkają. A u nas -
mieszkaja, bo muszą. A jakie przepychanki odbywaja sie o przyznanie jako lokum
dodatkowego - pakamerki, która w założeniu miała być schowkiem na stoliki do
kawy! A jakże - są takie na każdym piętrze. Zaś szerokie korytarze były
przewidziane na spotkania towarzyskie sąsiadów i powstały kosztem mieszkań.

Taka jest historia tego osiedla w skrócie. Pasjonujący to temat, bo jeszcze
wiele ciekawostek wiąże się z tym osiedlem...

Nie mniej ciekawe są okolice ul. Grzybowskiej i Ogrodowej. Ale to już historia
przedwojenna. Zachował się spory kawałek przedwojennych czynszówek. A kilka lat
temu na ul. Grzybowskiej, przy okazji remontu, odkryto cos w rodzaju domowej
sali modlitewnej. Niestety, wiem o tym od osób trzecich i zapewne historia
dotarła do mnie w stanie mocno zmienionym i wzbogaconym o nieprawdziwe
szczegóły. Ponadto, dotąd w tym rejonie mieszkają Panie (ciekawe, czy wiesz, o
czym mówię tym razem), nazywane po wojnie "gruzinkami". Nie są skore do
zwierzeń i całkiem przypadkiem "wpadłam" na ten tragicznie-smutny aspekt życia
ludzi na gruzach Warszawy.

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Gruzinki bo w gruzch przyjmowały...
miejscami jeszcze w tej okolicy można trafić na resztki dawnych zburzonych
kamienic, z których pozostały właściwie tylko podwórka brukowane kocimi łbami,
a z dawnych domów tylko resztki parterów zamienione w garaże i komórki i
gdzieniegdzie kawałek piętrowej oficyny. Jest taki ciąg między Grzybowską a
Łucką (nie ma błedu to nie od Łodzi tylko Łucka). Jak się tam chodzi to
przypomina się Zły - Tyrmanda, choć on pisał o okolicach Marszałkowskiej.

[white.falcon]

Po trosze zgadza się, choć mi raczej nasuwały się na myśl opowiadania Wiecha.
Okolica jest doskonała do kręcenia filmu na podstawie jego opowieści o Mańku-
Kitajcu i ferajnie. Widzisz, Kasiu, znów odbieramy po-swojemu, trochę inaczej
te same miejsca.:)

Tak, na marginesie. Niedawno późnym popołudniem odwiedzałam znajomych,
pracujących w drukarni (nie - nie papierów wartościowych, nie w mennicy) i idąc
ul. Grzybowską, poczułam się bardzo dziwnie i z każdym krokiem to uczucie
narastało. Kilka minut mi zajęło stwierdzenie, dlaczego. Na tej ulicy w pewnym
momencie byłam prawie jedyną osobą... rasy białej. Dookoła były osoby o
azjatyckim typie urody. Poczułam się bez mała jak w jakimś Szanghaju.:) Okazuje
się, że tam mieszkania są masowo wynajmowane właśnie Wietnamczykom, Chińczykom
i innym osobom z Dalekiego Wschodu.

Co dotyczy "gruzinek". Przypadek sprawił, że poznałam taką Panią - starowinkę,
która chyba nie miała komu się wygadać. Poznałam ją na ulicy - pomogłam zanieść
zakupy do jej mieszkania. Pokazała mi album ze zdjęciami, także przedwojennymi.
Niesamowite. A Pani kiedyś była doprawdy śliczną dziewczyną. Ma też dar
opowiadania, więc nawet bardzo ciekawie było posłuchać jej wspomnień z czasów
przedwojennych, z czasów wojny i tego, co się działo w Warszawie po wojnie.
Żywy świadek, mozna powiedzieć, któremu los złamała wojna. Pani bowiem z biedy
zajęła się tym, czym się zajęła. Materiał na ciekawą powieść obyczajową.

Pozdrv.:)

[kasia-s]

wiesz, wieczorne życie Grzybowskiej jest więc całkiem inne od dziennego.
Pracuję tam niedaleko i nie widuje azjatów wcale.
Nigdy nie lubiłam Wiecha, natomiast Tyrmand był dla mnie zawsze rzeczywisty i
bardzo warszawski w swych powieściach i pamietnikach.

[white.falcon]

Trudno ich tam spotkać w dzień, jak wyjaśnili mi znajomi. Azjaci wtedy siedzą
po swoich budkach z jedzeniem lub przy straganach na Stadionie X-lecia.
Wychodzą bardzo wcześnie rano, praktycznie w nocy, by zdążyć wszędzie, a
wracaja też późno. Podobno są idealnymi lokatorami i nic im nie przeszkadza, że
w sąsiednim pokoju jest n.p. melina. Są grzeczni, płacą na czas, w nic nie
wnikają, a na pytania kogokolwiek odpowiadają: "Nie lozumieć polski", choć n.p.
na bazarze mówią po polsku tak, że miło i rozumieją wszystko.

Tak sądzę, że Tyrmand - to inne widzenie otoczenia, a Wiech - jeszcze inne.
Szkoda, że nie ma książki o Warszawie, w której ktoś opisałby teraźniejszych
mieszkańców stolicy w sposób spójny i ciekawy, zarazem oddając teraźniejszego
ducha Warszawy.

Pozdrv.:)

Do Kasi :)

[white.falcon]

Bardzo mi miło i ciekawie z Tobą się rozmawia o wspólnym zainteresowaniu
historia Warszawy. Pozwolę jutro popołudniu odpowiedzieć na Twoje wpisy, bo
odpowiedzi są obszerniejsze, a nie chcę spóźnić się do pracy. Wybacz, że nie
dziś. Mam nadzieję, że do naszej pogawędki wrócimy jutro.:)

Miłego poniedziałku.:)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Masz rację pora spać, bo praca nie będzie czekać aż się wyśpimy
Dobranoc :))

[ja_nek]

Niedawno na spacerze odkryłem ślad/fragment dawnej Warszawy: Warszawska Opera
kameralna, a obok odnowione piękne gimnazjum męskie (?) - dziś siedziba jakiejś
prywatnej szkoły. Jakbym się cofnął w czasie.
A nieco dalej łuki kamienic Muranowa budowane po wojnie i soceralizm. Już inny
świat....

Pozdrawiam
janek

Muranów.:)

[white.falcon]

A wiecie, na czym zbudowano socrealistyczne budowle Muranowa? Właśnie, NA CZYM.
Czasem ziemia tam odkrywa ciekawe sekrety.:)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Na ruinach Getta, choć zdaje się, że dla wyrównania terenu zwozili tu również
częściowo gruzy ze Starego Miasta.
Jest takie zdjęcie zrobione chyba przez Niemca, góry gruzu, ledwie widać ślady
ulic i między nimi wznosi się jak latarnia morska, jedyna ocalała budowla,
kościół przy Nowolipkach.
A w ogóle obecny Muranów był sercem dzielnicy żydowskiej, rozciągającej się od
Świętokrzyskiej, Granicznej i Nalewek po Okopową.

Tajemnice Muranowa.:)

[white.falcon]

Zgadza się. Informacja prawidłowa. Należy jednak dodać pewien szczegół, dość
istotny. Gruzy częściowo wywieziono, prawdopodobnie po części do takich
kotlinek, jak ta, która była na miejscu mojego domu - przeznaczonych pod
zabudowę. Resztę wyrównano. Pozostaje ociupinkowaty szczegół. Wyrównano z góry,
ale nikt nie zadał sobie trudu zasypać gruzem dwu-, a czasem - trzy-
kondygnacyjne piwnice po zrujnowanych domach dzielnicy żydowskiej. Piwnice te
często łączyły sie, tworząc zaiste labirynty, godne Minosa. Fakt, budowano
wtedy solidnie, ale jeżeli uwzględnić fakt natężonego obecnie ruchu
komunikacyjnego na powierzchni, to od ciągłych drgań nawet najlepsze spoiny w
końcu się wykruszą. Nie przepadam jeździć tramwajem po Muranowie. Polecam
wsłuchać się w dźwięki, które się słyszy. Czasem słychać dziwny
charakterystyczny dźwięk, jakby sie przejeźdżało nad czymś, co wewnątrz ma
pustkę. Wcale nie żartuję. Lekko makabryczna wizja tramwaju, wjeźdżającego
nagle w ogromna dziurę i wpadającego do jakiejś trzy-kondygnacyjnej piwnicy mną
lekko "tąpnął".

Ponadto, w czasach studenckich, wcale nie tak odległych, koledzy, którzy
interesowali się tak, jak ja - historią Warszawy postanowili mi -
"niedowiarkowi" - udowodnić istnienie piwnic i wybralismy się na wycieczkę.
Trzeba tylko wiedzieć, co sie szuka i się... znajdzie. Dotarłam z ich pomocą
przez trzy piwnice do czwartej. Z każdej z nich istnieja schody, prowadzące na
nieistniejące partery domów. Z czwartej musieliśmy zawrócić, bo dalej
mury "osiadły" i połowę piwnicy wypełniało zwałowisko pokruszonych i całych
smieci i jakiejś gliny z ziemią. Wiem - niepotrzebne ryzykanctwo, ale teraz
wiem, że piwnice istnieją, bo w nich byłam.

Pozdrv.:)

[ja_nek]

Ponoć do dziś pod placem marszałka jest tunel do dawnej cerkwi zburzonej tu w
latach 20-stych a narzuconej w XIX wieku przez cara.

Pozdrawiam
janek

[white.falcon]

Słyszałam o tej wersji, ale nie wiem, czy to legenda, czy prawda. Piwnice są
bardziej "namacalne", bo do nich wlazłam. Mogłam choć jakąś cegłę stamtąd
przynieść, ale raczej myślałam wtedy o tym, by mi coś na głowę nie spadło, bądź
samej nie wlecieć do jakiejś dziury. Czasem zachowuję bardzo
nieodpowiedzialnie, ale jakoś to póki co "uchodzi mi na sucho". Głupi ma
farta.;)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Gdzieś czytałam, że ostatnio przy budowie któregoś z nowych budynków w tamtej
okolicy był jakiś drobny wypadek, bo właśnie dokopali się do piwnic i coś czy
ktos tam wpadł.
Podobnie jest na Starym Miście, nowe domy stawiano na starych i piwnice maja
niejedno dno ;))

[white.falcon]

I zapewne skrywają niejedną tajemnicę. Przecież ludzie chowali w piwnicach
rodzinne pamiątki, fotografie, dokumenty. Tajemnicze, ale kuszące i ciekawe.

Czasem na bazarze staroci "Koło" nagle pojawiają się stare, nikomu nie znane
przedwojenne zdjęcia Warszawy, jakieś fotografie rodzinne, widziałam paczuszki
przedwojennych listów. Chyba ktoś jednak grzebie po tych piwnicach, bo skądby
pochodziły te znaleziska. Przejrzałam kilka paczuszek z listami i adresaci
mieszkali w Warszawie (Starówka, rejon byłego getta). Nie na moją kieszeń było
kupienie tych listów, choć byłam ciekawa, o czym pisali nieznani i,
prawdopodobnie, już nie żyjący ludzie. Z listów przecież wyłania się zwykłe
ludzkie życie codzienne.

Jak mi wyjaśnili znajomi, jest jakaś różnica składu gruntowego, czy czegoś w
tym rodzaju, pomiędzy Starówką, a Muranowem. Poza tym, na Starówce nie ma tak
dużego ruchu. Ale gdyby był, to kto wie.:)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Kiedys tam był podmokły bagienny grunt, jakieś rzeczki i młyny czy folusze, ale
to jeszcze za królewskich czasów...

[white.falcon]

O coś właśnie tego rodzaju chodziło, ale ekspertem od gruntów nie jestem.

Tak sądzę, że większość ludzi, mało, że nie interesuje się historią kochanego
miasta, ale nawet ze zwykłej ludzkiej ciekawości nie pomyśli, na czym stoi ich
dom. Trochę smutne.

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Żartujesz chyba, kochanego miasta? dla ilu ono jest kochane, ilu mieszkających
w tym mieście ludzi jest tu naprawdę u siebie, domy są ich domami, a różne
czarowne miejsca ich miejscami, dla 5%, 10% dorosłych mieszkańców. Popatrz na
wylotowe ulice w Zaduszki, dzień Wszystkich Świetych, sznury samochodów i pełne
pociągi opuszczają miasto, a tu zostaje garstka, tych dla których te kamienie i
puste piwnice nie są czczym słowem, a historią SWOJEGO miasta

Warszawa wybiera ludzi :)

[white.falcon]

To prawda. Warszawę kochają Ci, dla których jest ich miastem, którzy otworzyli
serca na jej urok. Ona się odwdzięczyła tym samym. Dla innych - to miejsce
życia, nie miejsce, za którym się tęskni.

W moim życiorysie Warszawa istniała od dziecka, bo wojna moich
Dziadków "wywiała" poza Warszawę, ale opowieści pozostały i ja, nie znając
Warszawy, za Nią tęskniłam. Rodzice urodzili się gdzie indziej już, a ja - w
wieku niespełna 18 lat przyjechałam do Warszawy, zdałam na studia i zostałam,
bo taki cel mi w zasadzie przyświecał. Gdy mój Dziadek przyjechał do Warszawy,
to oprowadzał mnie i moich przyjaciół po takich miejscach, o których historii
i - nawet - istnieniu nie mieliśmy pojęcia. Ech, łezka sie kręci w oku na
wspomnienie tamtych wycieczek.

Sądzę, że to nie tylko my wybieramy swoje ukochane miasto. Miasto - jako
swojego rodzaju żywy organizm - też nas wybiera, uznaje za swoich i właśnie
dlatego odkrywa swoje tajemnice, wabi swoja historią i intryguje aż do chwili,
póki jej się nie pokocha takiej, jaka kiedyś była i takiej, jaką jest.

Pozdrv.:)

[kasia-s]

jest u nas kolumna w Warszawie,
na ktorej usiadają podróżne żurawie.... a może sokoły? Witaj w domu :)))


Dobranoc!

[white.falcon]

Dziękuję za powitanie.:) Chociaż jest ono trochę spóźnione o ponad 10 lat, ale
zawsze przyjemnie wrócić do domu, zrealizować marzenie, słysząc o którym
wszyscy wokół pukali się w czoło. Ale udało mi się i mam czym się cieszyć -
byciem w mieście, które kocham.:)

Pozdrv.:)

Fauna Warszawy

[white.falcon]

Aha, mamy przecież w Warszawie sokoły - realne krewniaki netowego sokoła.
Należą do rodzaju falcon rusticonus (brązowe w czarne ciapki) i mają swoje
gniazdo m.in. na PKiN-ie. Sokoły z rodzaju falcon pelegrinus (podróżujący), ku
ich własnemu szczęściu, trzymają się zdala od miejskiego zgiełku (to właśnie
one są białe w czarne ciapki).

Niedaleko mnie - na Fortach Mokotowskich - pomieszkuja jeże. A latem (w pobliżu
nie ma wody) - na trawniku za ogrodzeniem pobliskiego liceum widziałam dzika
kaczkę, która gdzieś prowadziła małe kaczątka. :)

Pozdrv.:)

[kasia-s]

Kaczki to rozchodza się po całym mieście. W Ogrodzie Saskim siedzą cały roku,
nocami spacerując sobie nawet po osiedlu za Żelazną Bramą (a wiesz dlaczego to
osiedle tak się nazywa?) :))

[white.falcon]

O ile dobrze pamiętam i kojarzę z historii, to tych bram gdzieś około 13xx -
któregoś roku zbudowano wiele. Pamiętam, iż były dwa rzędy tzw. murów lub
fortyfikacji obronnych. Czy dobrze przypomniałam sobie, Kasiu, czy pomyliłam
się?

Natomiast to, co dotyczy fauny (nie licząc wiewiórek i karpi z Parku
Łazienkowskiego) - spotyka się sporo żyjątek. Ostatnio fascynują mnie
synogarlice, które są - jeżeli występują w dużej liczebności - zagrożeniem dla
gołębi. Właściwie kilka lat temu ich jeszcze u nas nie było, a teraz jest coraz
więcej. Jest to ptak, który w wielu zachodnich miastach znacznie wyparł
populację tych naszych szaro-niebieskich "grubasków". Synogarlica jest podobna
do gołębia, ale ma zgrabniejszą, wysmukłą sylwetkę. Ma piórka koloru beżowego i
nosi czarną "opaskę" na szyi i... nie grzebie w śmietnikach.:)

Pozdrv.:)