Cel życia...

[von-koza]

Po pierwsze, witam wszystkich po małej przerwie :)))

Po drugie, mam takie pytanie:

Kiedy byłem mały, znaczy bardzo mały, tak miałem chyba z 5 lat, byłem z
rodzicami u jakiejś ciotki na imieninach. W sumie to bez znaczenia, ale piszę
żeby Wam pokazać jak bardzo pewne zdarzenie zapadło mi w pamięć.
Ale do rzeczy - Leciał jakiś film. Fabuła osadzona jakoś tak w XIX wieku i na
końcu główny bohater skacze z żaglowca do morza, nurkuje coraz głębiej i
głębiej,.... aż traci przytomność i tonie.
Więc ja się pytam ojca - Jak to tak? Co on zrobił? Przecież on się zabił. Tak
specjalnie? Po co?
Wiadomo, pojęcie samobójstwa dla 5-cio latka (z normalnej, szczęśliwej
rodziny) jest tak samo abstrakcyjne, jak potrzeba seksu, czy picia alkoholu.
A ojciec mi na to: "Bo widzisz synku, człowiek ten nie umiał znaleźć celu w
swoim życiu". Cel życia - Możecie mi wierzyć lub nie od tamtej chwili z
mniejszymi lub większymi przerwami przesladowała mnie obsesja. Umieć znaleźć
ten cel, nadać sens, by nie skończyć jak tamten facet... Zawsze stawiałem
sobie cele, najpierw małe, prozaiczne, potem te większe, bardziej złożone.
Czasami robiłem to wbrew sobie, w imię tego by zawsze mieć coś, o co trzeba
(uwaga - trzeba, a nie warto) walczyć.
I tu moje pytanie -
Jak to jest u Was?
Sądzicie, że to takie ważne?
Czy też tak robicie, czy wyznaczacie sobie konkretne cele?
A może lepiej żyć z dnia na dzień, nic nie planując, czekając co los
przyniesie? Cieszyć się wolnością, zmiennością, spontanicznością?
A jeśli wyznaczacie - to jakie one są?

Bo mój to, hmm... rodzina, może drugie dziecko, i chciałbym, gdy już będe
stary, móc siedzieć sobie na ławeczce pod lipą, na działce (co to jej jeszcze
nie mam)z żoną, i mieć świadomość, że wszystko poszło tak jak to sobie dziś
zaplanowałem.

Pozdrawiam
von Koza

[Gość: Gerda]

To był pewno "Martin Eden" Londona i nie chodzi o to, że on nie umiał sensu
życia odnaleźć, tylko o to, że jego cel życia okazał się bardzo ulotny i
nieprawdziwy. Jeśli celem twojego życia są rzeczy doraźne i ulokowane na
zewnątrz, zawsze może wszystko runąć i zostaniesz z pustymi rękami.
Przynajmniej ja tak myślę, tylko czym to zastąpić? MOżna szukac w sobie, ale
czego? Tez nie znam odpowiedzi na to pytanie :-((

[jedwabna]

umiec znalezc poczucie wlasnej wartosci nie oparte na standartach spoleczenstwa.
Ot takie poczucie wlasnej wartosci bezwarunkowe.

[debi_bebi]

Myślę podobnie jak Ty. Cel życia ukrywa się w nas samych, nie ma co go szukać
na zewnątrz.

----
jedwabna napisała:

> umiec znalezc poczucie wlasnej wartosci nie oparte na standartach
spoleczenstwa.
> Ot takie poczucie wlasnej wartosci bezwarunkowe.

[von-koza]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

> To był pewno "Martin Eden" Londona

Dzięki, spróbuję na to teraz spojrzeć "dorosłym okiem".

Pozdrawiam

[Gość: Gerda]

Polecam, na mnie zrobiła kiedyś niesamowite wrażenie, które też do tej pory
pamiętam.

[jedwabna]

ja kiedys czytalam to ale zupelnie zapomnialam o czym to jest?

[Gość: Gerda]

O miłości, rozczarowaniu, dojrzewaniu, duchowym rozwoju, samotności, poczuciu
bezsensu, śmierci. Sorry, nie umiem streszczać. :-))

[messja]

von-koza napisał:

> A jeśli wyznaczacie - to jakie one są?
>

dla mnie tez rodzina: zyc i mieszkac z ludzmi, ktorych kocham i przez ktorych
jestem kochana.
a poza tym poczucie samorealizacji: czyli robic w zyciu to, co nie tylko
przynosi pieniadze, ale i daje poczucie spelnienia.

[meduza4]

Niedawno mojemu koledze się sens życia gdzieś zapodział i to tak dalece,
że mu aż głupie myśli chodziły po głowie. Powiedział, że obudził się rano
z pustką w duszy i że wszystko na czym opierał do tej pory swoje życie straciło
znaczenie. Znam go na tyle długo, że wiedziałam w czym konkretnie tkwi jego
problem i jak z nim rozmawiać. Zwierzamy się sobie nawzajem jeśli jest okazja.
Zapytał się mnie o mój sens życia. Dla mnie to nic konkretnego, ot po prostu
chciałabym aby moje wiersze poruszyły czyjeś serce, dały komuś odrobinę
radości, aby moja osoba wniosła trochę dobra i ciepła w ten świat w którym
go brakuje, aby nawet coś maleńkiego drgnęło i zmieniło się na lepsze.
I trzeba bardzo pilnować, aby być porządnym człowiekiem jeśli dąży się do
czegoś tak nieuchwytnego, bo tylko z poczucia czystego serca płynie jakaś
siła i magia, jakieś kwiaty rozkwitają w wierszach a stada skowronków śpiewają
pod niebem. I jeszcze jednej rzeczy pragnę -umrzeć z poczuciem, że dobrze
wykorzystałam własne życie, że pokierowałam nim zgodnie z wolą Boga.
A wolą Boga, czy też powołaniem albo przeznaczeniem jest dla mnie służyć
ludziom odrobiną ciepła i zrozumienia. Nie zawsze stać mnie na nie.

[Gość: Gerda]

"Kochać i byc kochanym bez żadnych warunków, to dla mnie najwyższy cel w życiu,
niezdolnosc od takiej miłości to dla mnie grzech pierworodny, z którego rodzą
się wszystkie inne grzechy."
Miłosć: do siebie, rodziny, mężczyzny, świata, życia itd. itp.

[debi_bebi]

Powiedziała absolutnie niewrażliwa na nic, wyrachowana i zła Meduza. (to w
nawiązaniu do wątku " Nie kocham nikogo")
:)))))))))

[meduza4]

debi_bebi napisała:

> Powiedziała absolutnie niewrażliwa na nic, wyrachowana i zła Meduza. (to w
> nawiązaniu do wątku " Nie kocham nikogo")
> :)))))))))

Każdemu się zdarza zapomnieć, kogo miał grać na użytek publiczny ;-)
Wygrałaś -wywieszam białą flagę :-)

[von-koza]

Czyli, jeśli dobrze Was rozumiem, prawdziwy sens życia nadaje ludziom miłość,
czy to do konkretnej osoby, czy ogółu. To chyba najwłaściwsza odpowiedź i
oczywiście zgadzam się z tym w pełni.

Spytam jednak nieco inaczej -
Czy warto szukać celu, nawet wtedy, gdy go nie potrzebujemy, (bo np. dobrze nam
jest jak jest), sensu - bo uważamy, że samo nasze życie już nim jest i skoro
jest znaczy ma sens, więc cieszmy się z niego ile wlezie?
Od razu powiem, że mam tak, że w takich chwilach czuję, że wszystko ucieka mi
się przez palce i że muszę coś zmienić, o coś walczyć choćby na siłę i dla
zasady. Traktuję to jak trening - "trzeba ostrzyć piłę" - jak powiedział mi
przyjaciel - choć wtedy akurat chodziło mu o formę fizyczną.

Powiedzcie, czy takie poszukiwania mają, he, he "sens"?

Pozdrawiam
von Koza

[Gość: Gerda]

Szczerze mówiąć, nie bardzo sobie wyobrażam, że można na siłę szukac celu
życia, to tak jak na siłę kogoś kochać albo nie przymierzając na siłe jeść. Tak
się chyba nie da, jałowosc jakaś wyjdzie straszna. Jak ktoś nie czuje potrzeby
posiadania celu w zyciu i dobrze mu z tym, to dopóki nie poczuje tej potrzeby
nie będzie naprawdę szukał.

[twardziellka]

mowicie o milosci - do meza, dzieci itd

ja mam ciocie samotna, bez dzieci,to gdzie ta milosci ma byc?

[von-koza]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

> Szczerze mówiąć, nie bardzo sobie wyobrażam, że można na siłę szukac celu
> życia, to tak jak na siłę kogoś kochać albo nie przymierzając na siłe jeść.
>Tak się chyba nie da,...

Da się, zaręczam. Kochać oczywiście - nie, ale można tej miłosci szukać.
Według mnie nic nie przychodzi samo, uczucie wbrew pozorom też. Jeśli ktoś nie
szuka, marne ma szanse by znaleźć - ale to oczywiście mój punkt widzenia.

>...jałowosc jakaś wyjdzie straszna. Jak ktoś nie czuje potrzeby
> posiadania celu w zyciu i dobrze mu z tym, to dopóki nie poczuje tej potrzeby
> nie będzie naprawdę szukał.

A jeśli nie poczuje tej potrzeby. Właśnie tego się zawsze bałem. Może warto
czasami, choćby i wbrew sobie...?

Pozdrawiam
von Koza

[Gość: Gerda]

To ma cel - poczucie potrzeby poszukiwania celu. Pzdr

[debi_bebi]

Jakoś mi trudno uwierzyć, że można żyć bez celu i bez sensu. Jeśli nawet nie
ma się jakiegoś jednego, nadrzędnego celu, to mogą być mniejsze cele, i
zupełnie malutkie, ale tak samo ważne. Takie cele cząstkowe, które w
rezultacie składaja sie na coś większego. Często realizujemy takie cele wcale
sobie tego nie uświadamiając, co nie znaczy, że ich nie ma. To może być
wychowanie dzieci, samorealizacja w jakiejś dziedzinie, cokolwiek.
Dla mnie osobiście najważniejsze jest to, żeby starać się robić to, co się
robi jak najlepiej.


Gość portalu: Gerda napisał(a):

> Szczerze mówiąć, nie bardzo sobie wyobrażam, że można na siłę szukac celu
> życia, to tak jak na siłę kogoś kochać albo nie przymierzając na siłe jeść.
Tak się chyba nie da, jałowosc jakaś wyjdzie straszna. Jak ktoś nie czuje
potrzeby posiadania celu w zyciu i dobrze mu z tym, to dopóki nie poczuje tej
potrzeby nie będzie naprawdę szukał.

[meduza4]

Jak nie potrzebujemy celu to znaczy, że widocznie go mamy, tylko go sobie
w danej chwili nie możemy uświadomić.
A poczucie, że coś komuś ucieka przez palce... To chyba nie ma nic wspólnego
z sensem życia -człowiek chciałby mieć dla siebie coś co jest w danej chwili
nieosiągalne i tyle. Jednych motywuje to do walki, inni się z tym godzą.
Walka wcale nie oznacza braku celu.

[taka_tam]

celem jest droga...

[twardziellka]

no a co do mojej cioci...?

[von-koza]

Za mało wiem o Twojej cioci, by się wymądrzać, ale bywa tak czasami gdy ludzie
zdają się na prąd co niesie, sami nie płynąc. Sam znam kilka takich osób. Potem
prąd słabnie...
Dlatego właśnie uważam, ze trzeba szukać i wspierać ten "prąd" póki mamy
jeszcze siłę to robić.

Oczywiście nie mówię tu o tych co próbowali i się nie udawało, odnosiłem się
tylko do omawianego tematu.

Pozdrawiam

[von-koza]

taka_tam napisała:

> celem jest droga...

Drogę też trzeba wyznaczać, czyli... (bo zakładam, że nie masz na mysli drogi
przed siebie, byle gdzie nogi poniosą)

Pozdrawiam

[taka_tam]

ale ty koncentrujesz się na dojściu do celu, a ja na drodze, która może, ale
nie musi do niego doprowadzić...

von-koza napisał:

> Drogę też trzeba wyznaczać, czyli... (bo zakładam, że nie masz na mysli drogi
> przed siebie, byle gdzie nogi poniosą)
>
> Pozdrawiam

[von-koza]

taka_tam napisała:

> ale ty koncentrujesz się na dojściu do celu, a ja na drodze, która może, ale
> nie musi do niego doprowadzić...

Ach ten kobiecy punkt widzenia - Co za sens iść drogą, która założenia może do
celu nie prowadzić :)))

Pozdrawiam

[twardziellka]

no dobra dobra, ale co do mojej cioci nie odpowiedzieliscie.
Kogo ona ma kochac jak nie ma meza ani dzieci?

[Gość: Gerda]

Może kochać siebie i ciebiena pewno

[von-koza]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

> Może kochać siebie i ciebiena pewno

albo, Twój wpis poniżej też pasuje.

[Gość: Gerda]

Zawsze można znaleźć jakiś inny, nadrzędny cel. Taki ma sens

[taka_tam]

ach, mężczyźni... lubię tą waszą analityczność i celowość... :-))) pozostaję
jednak przy filozofii drogi, która dopuszcza porażki. ty najwyraźniej ze
wszystkich sił chciałbys ich unikać, ja natomiast widzę w nich rozwój i siłę...

von-koza napisał:

> Ach ten kobiecy punkt widzenia - Co za sens iść drogą, która założenia może
do
> celu nie prowadzić :)))
>
> Pozdrawiam

[von-koza]

taka_tam napisała:

> ach, mężczyźni... lubię tą waszą analityczność i celowość... :-)))

- która to właśnie prowadzi prosto do celu (przynajmniej zwiększa szansę):)))

> ty najwyraźniej ze
> wszystkich sił chciałbys ich unikać, ja natomiast widzę w nich rozwój i
siłę...

Rozwój i siłę drogi na manowce :)))

Poważnie - to masz trochę racji, zycie nie składa się z samych sukcesów i
dobrze o tym wiem, ale tak z góry zakładać porażkę. Tak takich dróg, co tak
rokują unikam rzeczywiście, choć może czasami coś przez to tracę.

Pozdrawiam

[Gość: Gerda]

"Nie chodzi o to by cierpieć, ale by w cierpieniu znajdować sens
Nie chodzi o to, aby byc kochanym, lecz o to, by kochać
Nie chodzi o to, by znaleźć cel, ale o to, by go szukać"

Ktos mi coś takiego kiedyś zacytował, jakoś tak to było

[taka_tam]

von-koza napisał:

> - która to właśnie prowadzi prosto do celu (przynajmniej zwiększa szansę):)))
a jak mimo tego nie doprowadzi do tego celu, to co? :-)

> Rozwój i siłę drogi na manowce :)))
dlaczego? czasem tam, gdzie by się chciało... ale nikt nigdy nie da ci
gwarancji, że dojdziesz/zdobedziesz to, co planowałeś...

ja nie wchodzę świadomie na drogę, która wiedzie do porażki, tylko umiem
dostrzegać w porażce jakąś wartość... to daje siłę, a nie osłabia.

też cię pozdrawiam

[von-koza]

Tak się tylko przekomarzam :)))
Pewnie, że masz rację. Każda droga jest warta, jeśli nam cos daje wzamian.
Nawet, jeśli to jest bagaż gorzkiego doświadczenia.
Przyznam się jednak, ze wole osiągać niż dążyć i dlatego tak na to patrzę.

Pozdrawiam
von Koza

[taka_tam]

wiem, że się przekomarzasz i nie mam nic przeciwko temu :-) dodam tylko, że -
jak każdy, zdrowy człowiek - lubię osiągać cel, ale świadomość istnienia
porażek w drodze do niego pomaga stawiać im czoła i nie dołuje, gdy tenże
upragniony cel okazuje się nieosiągalny/złudny/przeterminowuje się...

miłego weekendu :-)

von-koza napisał:

> Tak się tylko przekomarzam :)))
> Pewnie, że masz rację. Każda droga jest warta, jeśli nam cos daje wzamian.
> Nawet, jeśli to jest bagaż gorzkiego doświadczenia.
> Przyznam się jednak, ze wole osiągać niż dążyć i dlatego tak na to patrzę.
>
> Pozdrawiam
> von Koza

[von-koza]

taka_tam napisała:

> wiem, że się przekomarzasz i nie mam nic przeciwko temu :-) dodam tylko, że -
> jak każdy, zdrowy człowiek - lubię osiągać cel, ale świadomość istnienia
> porażek w drodze do niego pomaga stawiać im czoła i nie dołuje, gdy tenże
> upragniony cel okazuje się nieosiągalny/złudny/przeterminowuje się...
>
> miłego weekendu :-)
>

Wzajemne :), niestety swój zamiast spędzić z rodzinką (realizując te większe
cele :))) ) przepracuję owocnie w Poznaniu na Polagrze :(

Pozdrawiam

[Gość: Gerda]

Ale tak naprawdę to najfajniej mieć takie małe, konkretne, codzienne cele,
dzięki którym do czegoś się dochodzi. Jak spełniasz się w codziennym życiu, to
i znajdziesz swoją dobrą drogę, prawda? Tak mi się wydaje, to jest jednak
bardzo trudne: znaleźć szczęście i zadowolenie w małych rzeczach. Przynajmniej
dla mnie.

[von-koza]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

> Ale tak naprawdę to najfajniej mieć takie małe, konkretne, codzienne cele,
> dzięki którym do czegoś się dochodzi. Jak spełniasz się w codziennym życiu,
to
> i znajdziesz swoją dobrą drogę, prawda? Tak mi się wydaje, to jest jednak
> bardzo trudne: znaleźć szczęście i zadowolenie w małych rzeczach.
Przynajmniej
> dla mnie.

Właśnie, właśnie
Teraz się cieszę z nowego samochodu :)))
i mam też cel od razu - spłata rat :(((

[minka]

hej wszystkim!
jesli chodzi o pojecie celu w zyciu, to rozumiem go dwojako:
-cel metafizyczny, filozoficzny. zdarzaja mi sie takie chwile w zyciu, gdy
dopada mnie przerazliwa pustka, nie jestem w stanie odpowiedziec sobie na to,
po co, dlaczego tu jestem, jestesmy..i mam do was pytanie - czy uwazacie, ze
osobom wierzacym te pustke wypelnia Bog ?
-cele dorazne. celiki. cos, co naszemu codziennemu zyciu nadaje sens. i pdobnie
jak von-koza potrzebuje miec w danym momencie zycia jakis cel, ktory wyznacza
mi kierunek.
i..tez zgadzam sie z tym, ze milosc jest najpiekniejszym celem-sensem zycia.
milosc szeroko rozumiana.
pozdrawiam

[von-koza]

minka napisała:

...i mam do was pytanie - czy uwazacie, ze
> osobom wierzacym te pustke wypelnia Bog ?

Jestem ateistą, więc to nie dla mnie. Myślę jednak, że dla wielu to dobre,
dające siłę wyjście. Byle żeby nie sprowadzało się to do bierności, bo tak też
bywa.

Pozdrawiam

[Gość: Gerda]

:-))))) ale jak je spłacisz jaki będziesz szczęśliwy, pomyśl tylko! Ja już
spłaciłam to wiem. Pozdrawiam

[von-koza]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

> :-))))) ale jak je spłacisz jaki będziesz szczęśliwy, pomyśl tylko! Ja już
> spłaciłam to wiem. Pozdrawiam

Już jestem szczęśliwy, jak pomyślę, jaki będę :)))
Dzięki :)))

[minka]

a ja na razie zbieram na nowy rower ;))
pozdrawiam, minka

[Gość: Gerda]

A ja na nowy płaszcz. Też pozdrawiam :-))

[von-koza]

minka napisała:

> a ja na razie zbieram na nowy rower ;))
> pozdrawiam, minka

Najważniejsze jest nie co, a umiejętność cieszenia się tym co zdobywamy.
Szybkiego zbierania i udanych wypraw.

Pozdrawiam
von Koza

[minka]

tak naprawde to nie ten rower, ale udane wyprawy sa celem ;)
jedna z fajniejszych rzeczy w zyciu jest radosc z czekania na cos dla nas
waznego ;)
pozdrawia minka;)

[white.falcon]

Hmm - cel w życiu? Chyba zbyt mądre to pytanie. Jakieś kilka lat temu
przestałam upierać się przy określonym celu - tzw. szczycie do zdobycia. Kiedyś
wymyśliłam sobie cel, do którego konsekwentnie dążyłam i który głupi zbieg
okoliczności obrócił w miazgę. Długo myslałam potem nad sensem ustanawiania dla
siebie kolejnego szczytu i doszłam do wniosku, że lepiej nie ustanawiać sobie
celu w życiu, tylko żyć uczciwie, nie przeszkadzając innym ludziom; realizując
zamiary, potrzebne mi po coś tam; nie liczyć na to, że to, co zamierzasz,
akurat uda się, choć dokładać wszystkich starań, by zamiar się udał; nie liczyć
na łut szczęścia, tylko zapracować sobie na nie. Ktoś może uznać, że życie bez
nadziei na cud, jest niemożliwe. Jest jednak możliwe. Nie wierzę w cuda tak,
jak nie wierzę w to, że poznam sens swojego istnienia, tak, jak nie wierzę w
parę innych rzeczy. Ktoś kiedyś powiedział: "Każde życie ma sens, tylko my nie
koniecznie musimy o nim wiedzieć." Ja - nie wiem.

Pozdrv.:)

[apf]

Odkrywanie sensu i celu życia tak by nie były to
banalne prawdy, religijne urojenia, czy myślenie życzeniowe,
jest sztuką i ... błędem !!!

Wszystko zaczyna się od błędów w myśleniu popełnionych przez
Platona i Arystotelesa, które dalej propagują się przez wieki
i umysły.

Jeśli ludzie tak jak ogry składają się z warstw to w człowieku
różne warstwy mają różne "sensy i cele", np.:

Organizm biologiczny człowieka ma "sens i cel" w jak najliczniejszym
potomstwie i jak najdłużym życiu.

Pozostałe "cele i sensy" są indukowane i wyciskane w człowieku jak
sok z cytryny poprzez kulturę drobnomieszczańską, edukację - za
pomocą dychotomii podstawowych pojęć.

[kwasna_cytryna]

Można sobie wyznaczać cel, czy też cele i uparcie do nich dążyć. Tyle tylko, że
to może spowodować, że zycie będzie toczyło się według określonego planu -
rocznego, pięcioletniego, dziesiecioletniego... Można jeszcze monitorować
realizację takiego planu, potem dokonać ewaluacji... A gdzie tu miejsce na
spontaniczność ??? Bywa, że człowiek nie zauważa, jak wiele rzeczy mu umyka. Bo
nie ma czasu spojrzec w bok, nie ma czasu się zatrzymać, tylko uparcie daży do
swojego celu. Bo on staje się treścią życia......

[minka]

to chyba zalezy od tego, jak do wyznaczonego sobie celu podchodzisz. moze on
byc obsesja, kt. podporzadkowujesz swoje zycie, moze byc rowniez wyznaczaniem
sobie kierunku, w kt. podarzasz.

[kwasna_cytryna]

A wlasnie takie obsesyjne dazenie do celu ostatnio zaczyna dominowac ...

[Gość: Gerda]

Chyba nie jest możliwe życie z jednym, niezmiennym celem, do którego się
uparcie dąży. To obsesja

[kwasna_cytryna]

Ja cały czas mam na myśli dążenie do robienia kariery za wszelką cenę,
osiągnanie najpierw stabilizacji materialnej, rosnącą liczbę singli,
odkładanie na później małżeństwa, rodzenia dzieci, związki typu: on u siebie,
ona u siebie, a spotkania, jak znajdą na to czas...

[minka]

moze jest tak dlatego, ze zyjemy w czasach, w kt. jestes tym, co osiagniesz?
teoretycznie nie ma zadnych granic.

[kwasna_cytryna]

Czyli ustawionym na całe zycie samotnym np. prezesem, ktorego jedyną radością
jest praca. Aż do pierwszego zawału albo załamania nerwowego...

[minka]

wydaje mi sie, ze taki samotny prezes jest produktem planowania nie do konca
zamierzonego.
tak to juz jest, ze takie rzeczy jak kariera jest stosunkowo latwo zaplanowac,
milosci zaplanowac sie nie da..i budzisz sie ktoregos dnia bedac prezesem -
samotnym czlowiekiem.

[von-koza]

minka napisała:

> wydaje mi sie, ze taki samotny prezes jest produktem planowania nie do konca
> zamierzonego.
> tak to juz jest, ze takie rzeczy jak kariera jest stosunkowo latwo
zaplanowac,
> milosci zaplanowac sie nie da..i budzisz sie ktoregos dnia bedac prezesem -
> samotnym czlowiekiem.

Nie, nie, nie. Można (do pewnego oczywiście stopnia) o tym decydować. Można
sobie przecież zawczasu trochę odpuścić, więcej czasu spędzać z rodziną, żeby
nie być tym rzeczonym samotnym prezesem. Oczywiście cos za coś, ale to kwestia
priorytetu.

Pozdrawiam
von Koza

[minka]

nie napisalam, ze nie mozna o tym decydowac. sa oczywiscie ludzie, kt. potrafia
sobie zawsze odpowiedziec na pytanie, co jest dla nich najwazniejsze, ale jest
tez wielu, ktorzy sie we wlasnym zyciu gubia. tylko to mialam na mysli.
sa ludzie, ktorzy nigdy z pracy nie zrobia celu nadrzednego, dla kt. praca jest
czyms waznym, miejscem samorealizacji, ale nadal pozostaje dla nich srodkiem
(zarobkiem) do realizacji innych waznych dla nich rzeczy. dla kt. najwazniejsi
w zyciu sa ludzie i relacje z nimi.
pozdr.

[von-koza]

kwasna_cytryna napisała:

> Ja cały czas mam na myśli dążenie do robienia kariery za wszelką cenę,
> osiągnanie najpierw stabilizacji materialnej, rosnącą liczbę singli,

He, he, Cytryna, a mi właśnie nie o takie cele chodziło :)))
, miałem na myśli nieco szersze spektrum , wliczając w to również małżeństwo i
dzieci.

Pozdrawiam
von Koza

[kwasna_cytryna]

Von-kozo ;)),

ale coraz częściej małzenstwo i rodzicielstwo jest odkladane na pozniej, bo są
inne cele do osiagniecia.
Zreszta, czy można zaplanować małżeństwo jako cel ??? Chyba, że to małżeństwo z
rozsądku. Bo miłość podobno nie wybiera, nie znasz dnia ani godziny, kiedy może
Cię dopaść :)) Co innego ślub :))
Natomiast dzieci .... teoretycznie mozna sobie powiedziec, ze dzisiaj zachodze
w ciaze, bo dziecko ma sie urodzic w okreslonym miesiacu. Ale z tym tez roznie
bywa ...

[von-koza]

kwasna_cytryna napisała:


> Zreszta, czy można zaplanować małżeństwo jako cel ??? Chyba, że to małżeństwo
z rozsądku. Bo miłość podobno nie wybiera, nie znasz dnia ani godziny, kiedy
może Cię dopaść :)) Co innego ślub :))

I tu się z Tobą nie zgodzę Cytryno. Małżeństwo można zaplanować jako cel do
dążenia. Któregoś dnia myślisz sobie - dość tych rozrywkowych związków, chcę
zbudować coś trwałego, szukać kogoś, kto myśli podobnie.

> Natomiast dzieci .... teoretycznie mozna sobie powiedziec, ze dzisiaj
zachodze w ciaze, bo dziecko ma sie urodzic w okreslonym miesiacu. Ale z tym
tez roznie bywa ...

Ech... przecież to nie chodzi o określony miesiąc, tylko w ogóle :)))

Pozdrawiam
von Koza

[kwasna_cytryna]

Jako cele same w sobie zgoda- można sobie powedzieć, że nie chcę być dalej
singlem, że nie chcę tymczasowości, że pora mieć rodzinę. Ale realizacja takich
celów wcale nie jest taka prosta...

[von-koza]

kwasna_cytryna napisała:

> Jako cele same w sobie zgoda- można sobie powedzieć, że nie chcę być dalej
> singlem, że nie chcę tymczasowości, że pora mieć rodzinę. Ale realizacja
takichcelów wcale nie jest taka prosta...


Z tym się nie sposób nie zgodzić, ale od czegoś trzeba zacząć. Prawda?

Pozdrawiam

[kwasna_cytryna]

von-koza napisał:

>>
> Z tym się nie sposób nie zgodzić, ale od czegoś trzeba zacząć. Prawda?
>
> Pozdrawiam

Wszystko zależy od tego, czy dalej sobie jakies cele wyznaczać ....

[samowolny]

cel w życiu kazdego jest okreslony indywidualnie jeden chce godnie zyć , drugi
nieśc dobro innym.. ja jestem samolubny i chce aby mi w zyciu było dobrze a
inni niech sami sie sobą zajmą..:)))

[Gość: Gerda]

Martin Eden, od ktłórego von Koza zaczął ten wątek, miał właśnie taki doraźny
cel: zdobycie kobiety, która była poza jego zasięgiem. Kiedy już ją zdobył,
okazało się, że to była tylko ułuda i cel, do którego dązył nie dał mu
szczęścia. Podobnie jest z celami, o których pisze Kwaśna Cytryna. Dorabiasz
się i nie daje ci to szczęścia, zdobywasz kolejne kobiety i nie daje ci to
szczęścia. A właściwie po co wytycza się te cele i je zdobywa? Czy to daje
człowiekowi szczęście, czy po postu organizuje życie? Może odpowiedź na to
pytanie jest tez ważna?

[von-koza]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

> A właściwie po co wytycza się te cele i je zdobywa? Czy to daje
> człowiekowi szczęście, czy po postu organizuje życie? Może odpowiedź na to
> pytanie jest tez ważna?

Masz rację Gerda. Bardzo właściwie postawione pytanie. Co jednak, gdy taka
właśnie organizacja daje szczęście?
Ostatnio rozmawiałem z przyjacielem na temat dzieci. On uważa, że najlepiej gdy
stanie się to spontanicznie, przypadkowo, jako tzw. "owoc miłości" (zakładamy
oczywiście, że mówimy o dojrzałych emocjonalnie, dorosłych ludziach). Osobiście
nie zgadzam się z taką opinią.
Aha, dodam że obydwaj mamy dzieci, więc nie gadaliśmy o "słoniach na
Antarktydzie"
Między innymi w wyniku tej własnie dyskusji napisałem ten wątek, pytając o sens
wyznaczania celów, organizowania sobie nimi życia, planowania.
Jak Wy to widzicie?

Pozdrawiam
von Koza

sluchajcie filozofowie!

[brytan]

na przyklad uboga wiejska kobieta z 7 dzieci nawet nie ma czasu zastanawiac sie
nad celem zycia. Musi wstac o 5 rano, zakasac rekawy i do roboty. Musi te
dzieci nakarmic, oprac wyedukowac i basta.

[von-koza]

Przepraszam, ale po pierwsze szkoda, ze w ten sposób torpedujesz moje pytanie,
a ciekawi mnie opinia osób, które mają coś ciekawszego do powiedzenia w tej
materi.
Jesli nie chcesz - nie czytaj tego wątku i tyle.
Po drugie - może właśnie dlatego ta kobieta jest taka biedna i ma 7- mioro
dzieci, bo sie nad tym specjalnie nie zastanawiała.

[mandaryn_ka]

"nawet nie ma czasu zastanawiac sie nad celem zycia".

To, że nie zastanawia się nad sensem, celem życia, nie znaczy wcale, że go nie
ma...

Celem tej kobiety jest właśnie to, co wymieniłeś : ugotowanie, upranie,
przypilnowanie w odrabianiu lekcji przez dzieci i wszystko to, co wiąże się z
wychowaniem i wyprowadzeniem tej 7-mki dzieci " na ludzi".

Myślę, że nie należy porównywać celów życia stawianych sobie przez ludzi
ubogich oraz przez ludzi z klasy średniej, bo nigdy nie znajdzie się punktów
stycznych.

[Gość: Gerda]

Wydaje mi się Mandarynko, że tylko pozornie. Dla tej kobiety celem zycia jest
miłość do dzieci, wychowanie ich zgodnie z zasadami, jakie obowiązują w
społeczności w której żyje. Robi wszystko, żeby ten cel osiągnąć: pierze,
gotuje, sprząta. Jeśli dobrze wychowa dzieci, będzie spełniona, będzie mogła
chwalić się ich osiągnięciami, jeśli nie - umrze w poczuciu zmarnowanego życia.
chyba z nami, ludźmi kalsy średniej, jest tak samo. Organizujemy życie,
podporządkowując je jednak jakiemuś celowi. Jeśli dla mnie najważniejsza jest
miłośc od i do mężczyzny, to szukam takiego, który da mi szczęście, w pewien
sposób też podporządkowuję codzienne zycie temu celowi: czyli kupuję piękny
płaszcz, żeby się podobać, zeby kupić płaszcz, musze na niego zarobić itd. ha,
dopiero teraz zrozumiałam, czemu tyle pieniędzy wydaję!

[zucinski]

Gość portalu: Gerda napisał(a):

>
>
> . Jeśli dla mnie najważniejsza jest
> miłośc od i do mężczyzny, to szukam takiego, który da mi szczęście, w pewien
> sposób też podporządkowuję codzienne zycie temu celowi: czyli kupuję piękny
> płaszcz, żeby się podobać, zeby kupić płaszcz, musze na niego zarobić itd.
ha,
> dopiero teraz zrozumiałam, czemu tyle pieniędzy wydaję!

No wlasnie a jak go nie spotkasz to zmarnowalas zycie

obiektywnie

[Gość: Obiekt]

Nad sensem życia człowiek zastanawia się, gdy ma co włożyć do przysłowiowego
gara. W przeciwnym razie nie ma na to czasu. Nie wiadomo co lepsze.

[quickly]

Gdy czlowiek nie ma co wlozyc do gara nie zastanawia sie nad zyciem.
Zastanawia sei jak zabic glod. (Obiekt, Twoje spostrzezenia sa do kitu.
Widocznie nie bylas jeszcze w zyciu glodna).

Dopiero czlowiekowi sytemu zaczyna sie kotlowac pod dekielkiem i zaczyna
kombinowac sobie po co on wlasciwie chodzi po tym padole lez.

Ale wynik jego/jej rozmyslan jest zawsze jednakowy. Obiekt czy Ty tu, a ja tam,
albo ja tu, a Ty tam, czeka nas to samo.

I to sie nazywa SPRAWIEDLIWOSC DZIEJOWA. Amen.

[Gość: Obiekt]

No i czego sie pienisz? Przecież właśnie tak napisałam. Znowu nie rozumiesz
sensu mojej wypowiedzi.

[quickly]

Dlaczego mam sie pienic?

Dzisiaj wstalem o 04:30 rano. Bylo jeszcze ciemno (ale wcale sie nie balem).
Zrobilem sobie kawe, usiadlem przed domem na tarasie. Zaczelo switac.
Blekitne, jaskrawe niebo.

Pozniej podlewalem ogrod i wyrywalem chwasty. Do okola wiosna. Ptaki, ktore
mnie dobrze znaja (bo codziennie je karmie) chodza kolo mnie, nie opuszczajac
mnie na krok. Istne cyrki. Lubie je… Z wyjatkiem papug, bo dobieraja sie do
niektorych kwiatow (zwlaszcza takie male kolorowe papuzki – spijaja nektar
kwiatowy i czasami mi te kwiaty lamia). A w ogrodzie zaczynaja sie coraz
wieksze cuda. Trawa coraz bardziej zielona, palmy puszczaja nowe liscie…

[bradka]

quickly ale co mają Twoje papugi do tematu wątku. Znowu wszystko ma zbaczać na
tematyka: quickly? trochę pokory człowieku nie zawadzi.

[Gość: Obiekt]

No właśnie, czytasz po łebkach, a potem się pienisz, bo niewłaściwie
interpretujesz tekst, ale za nic się do tego nie przyznasz, tylko zmieniasz
temat. Jakie to typowe...

A ten opis, to co to było, wirtualny folder reklamowy?

[bradka]

Gość portalu: Obiekt napisał(a):

> No właśnie, czytasz po łebkach, a potem się pienisz, bo niewłaściwie
> interpretujesz tekst, ale za nic się do tego nie przyznasz, tylko zmieniasz
> temat. Jakie to typowe...
>
> A ten opis, to co to było, wirtualny folder reklamowy?

:-))))))))))))) Tak, reklama osobnika quickly. .

[quickly]

Gdybyscie papuzki uwazniej czytaly, to jak zaczelem moj wpis o papuzkach, moze
inaczej byscie go sobie zinterpretowaly...

No dobrze zejde o jeden szczebel nizej.
Powinienem zaczac wpis od powiedzmy:
"Dzisiaj nie moge byc pieniaczem (tak jak to zasugerowala Obiekt), bo zaczelem
wspaniale dzien. Jestem w doskonalym nastroju po spedzeniu wczesnego poranka w
ogrodzie..."

[kwasna_cytryna]

tak naprawdę reklamę Quicklemu robicie wy :)))
Ale jego po prostu czyta się przyjemniej :)))

[quickly]

One mi reklame?
A gdzie tam!
One zazarcie mnie zwalczaja. Zwalczaja moj niepochmowany, zaborczy masochizm,
moje wyuzdane bajeranctwo, a zwlaszcza moj meski egoizm... Ale ja sie im nie
dam, zeby tam nie wiem co! Meskiego egoizmu nie oddam za zadne skarby!

A tak poza tym dzien dobry kwasna_cytryno. Milo Cie znow uslyszec… :))))

[kwasna_cytryna]

reklamę, jak wiadomo, można robic na różne sposoby :))) One wybrały własnie
taki:))) A męskiego egoizmu nie oddawaj za nic, w końcu to jedna z zalet płci
przeciwnej :)))) Taki egoizm moze byc całkiem rozkoszny :)))))

[dobroc]

quickly napisał:

> One mi reklame?
> A gdzie tam!
> One zazarcie mnie zwalczaja. Zwalczaja moj niepochmowany, zaborczy
masochizm,
> moje wyuzdane bajeranctwo, a zwlaszcza moj meski egoizm... Ale ja sie im nie
> dam, zeby tam nie wiem co! Meskiego egoizmu nie oddam za zadne skarby!
>
> A tak poza tym dzien dobry kwasna_cytryno. Milo Cie znow uslyszec… :))))

a ja zwróce uwagę na Twoją fatalną ortografię !a Fe
.... zaraz kwaśna padnie do Twoich nóg by Cię bronić

[kwasna_cytryna]

dobroc napisała:

> a ja zwróce uwagę na Twoją fatalną ortografię !a Fe
> .... zaraz kwaśna padnie do Twoich nóg by Cię bronić


Skoro komuś zarzucasz błędy ortograficzne, to może zwróć najpierw uwagę na
swoje błędy:
- nie zaczyna się zdania od małej litery;
- w czasowniku "zwrócę" na końcu powinno być "ę";
- na końcu zdania powinna być kropka;
- po "nóg" powinnien być przecinek.

Do nóg Quicklemu padać, aby go bronić, nie muszę. Mam wrażenie, że świetnie
sobie sam poradzi.
Życzę Ci lepszego nastroju i .... mniej zgryźliwości :)))