czy tylko ja?

[kasja311]

tak sie zastanawiam, czy Wy tez macie nadzieje na to ze dziecko
wyjdzie bez szwanku, ze nie bedzie blizn? czy to kwestia czasu kiedy
dotrze do mnie ta smutna oczywistosc? czy jest w ogole na forum ktos
komu sie udalo? ciagle jeszcze sie ludze...

[mamablizniakow]

Na pewno są takie dzieci. Tym się pocieszaj. I pamiętaj, że musisz
zrobić wszystko aby tak było.
Ale pamiętaj też, że wielu się to nie udaje - żebyś w razie czego
była na to przygotowana.
Myślę, że musisz walczyć o to by było najlepiej jak tylko może być!
Powodzenia!

[kasinekk]

Przy całej świadomosci, ze będzie to jakas pamiątka na całe życie,
gdzies tam głęboko licze, ze moze zdarzy się cud. Przeciez w
medycynie cuda sie zdarzają. Póki co robimy wszystko zeby nasza
blizna "ewoluowała" w dobrą stronę. Chociaz po prawie 3 miesiącach
po przeszczepie nie moge mówic o jakichs zapierających dech
rewelacjach. Po prostu trzeba przejsc od słów do czynów i tego się
trzymac.
Póki co powodzenia, cierpliwości i pozdrawiam.

[dwyrzyk]

Miła Pani; Niestety po głębokich oparzeniach u dzieci; leczonych
zachowawczo lub operacyjnie, pozostają blizny... Trzeba się z tym
faktem pogodzić dla dobra dziecka i całej Rodziny (w tym własnego),
aby móc w sposób realistyczny spojrzeć na proces leczenia i zrobić
maksymalnie dużo dla uzyskania jak najlepszej efektu ostatecznego...
Zaakceptowanie pewnej nieodwracalności tego co się stało pozwala
patrzeć w przyszłość, zamiast chwytania się każdej "nowej, cudownej"
metody, która rzekomo ma zlikwidować blizny... Dalsze życie Państwa
i dziecka będzie życiem z blizną, ale w żadnym wypadku życiem wokół
blizny... Pozdrawiam Dariusz Wyrzykowski

[agnes_julia]

Witaj
niestety cudów nie ma;możemy tylko mieć nadzieje że jak nasze dzieci będą duże
to medycyna będzie miała szerszą wiedzę i można będzie zlikwidować blizny...
U nas minął już rok i przyzwyczailiśmy się do rączki, Julia lat 5 już nie pyta
dlaczego ta rączka jest inna...;chyba już zrozumiała i zaakceptowała samą siebie.
Boje sie tylko dzieci w szkole;ale mam nadzieje że ona będzie silna i nie będzie
się czuła gorsza od innych.

Pozdrawiam Gosia

[mzuzi]

Zdarza sie podobno, że blizny nie zostają nawet tam, gdzie
teoretycznie nie miały prawa nie powstać (któraś mama na forum
opisywała swój przypadek). Można mieć nadzieję. Ale lepiej chyba
niestety patrzeć realistycznie i leczyć najlepszymi dostępnymi
metodami (moja uwaga: wybrać jedną i tego sie trzymać konsekwentnie,
ewentualnie dodatkowe zabiegi, ale bez zmieniania co dwa tygodnie,
bo się znalazło informacje o "cudownym" specyfiku...). Niestety
trzeba się pogodzić z bliznami, na szczęście to bardziej praca dla
rodziców niż dzieci. Na szczęście dzieci szybko się przyzwyczajają,
traktują blizny jako normalną część siebie. O ile nie zrobimy z nich
centralnego punktu w naszym życiu, to będą dla dzieci czymś
naturalnym i nie będą na nie zwracać uwagi.
Ja obawiałam się kilku momentów - pójścia córki do
przedszkola/szkoły i potem okresu dojrzewania. Pierwszy z nich mam
za sobą, obyło się bez żadnych przykrych komentarzy. Wręcz
wypytywałam córkę, co dzieci mówiły o bliznach, ale żadne z nich nie
zwróciło w ogóle uwagi. Trzy-czterolatki nie oceniaja jeszcze innych
pod tym kątem. Gdy córcia będzie szła do szkoły będzie juz miała
grono znajomych i przyjaciół, nie będzie musiała zdobywać pozycji w
grupie od podstaw - już mnie to nie napawa lękiem. A gdy będzie
nastolatką mam nadzieję, że będzie już miała na tyle silne poczucie
własnej wartości (to nasza rola), że nie będą dla niej dramatem
blizny. Musimy zadbać o to, by czuła się piękną dziewczyną pomimo
blizn. Ja nie pozwalam nikomu w towarzystwie córki biadolić "taka
sliczna dziewczynka i taką ma paskudną bliznę, oj nieszczęście...",
co niestety niektórzy robią (z troską w głosie). Ona jest śliczna po
prostu i już!
U nas po trzech latach od wypadku jest łatwiej. To nie znaczy, że
nie ma juz we mnie smutku i żalu jak widzę blizny. Ale nasz świat
juz nie kręci sie wokół nich. Córcia za to w zasadzie ich nie
zauważa. Może wychowam ją przez to na przesadną egocentryczkę, ale
póki co każe sie sobą zachwycać I to robimy, z nią razem