Warszawa to mó dom od 2 lat

[dimanche]

czuję się tu doskonale, chociaż mieszkam dopiero od 2 lat. Są tu fajne
klimaty, których niektórzy nie widzą lub widzieć nie chcą. Uwielbiam
szcególnie Pragę. I - co ważniejsze - wcale nie czuj esię tu obco, wręcz
przeciwnie. To jest mój dom.

[skiela1]

Mile co napisalas.

[drzazga1]

To pierwsze miejsce, w ktorym poczulam, ze jestem u siebie. Urodzilam sie co
prawda w Otwocku, ale nigdy tam nie zapuscilam korzeni. Warszawe pokochalam od
pierwszego wejrzenia i wybralam na swoja "ojczyzne", tu jest moj dom od 8 lat.
Niestety, od osmiu miesiecy jestem emigrantka. Ale wroce. Nie chce, nie moge
inaczej.

[adep1]

Jak bym kto miód na serce lał...
Po tych wszystkich głupich postach o "warszawce", stwierdzeniach typu "moje
miejsce na Ziemi nadal jest w Nnnnn, nawet po wielu latach w Warszawce nie będę
tu u siebie", itp. - ten post to jak powiew wiosennego powietrza;

Jestem rdzenną warszawianką, córką żołnierza AK - warszawskiego powstańca, każdy
atak na Warszawę to atak na mnie osobiście.
Wcale mi się nie podoba to, co teraz dzieje się w Warszawie, ale i tak to jest
zawsze MOJE miasto, kocham Ją taką, jaka jest, bo zawsze pamiętam i będę
pamiętać jaka była:
- pełna wdzięku, humoru, piękna, kiedy Ją zwano Paryżem Północy, kiedy w
dziesiątkach kawiarni przesiadywali czołowi artyści polscy - literaci, poeci,
malarze, itd., po społu z dziennikarzami, oficerami WP i snobami z kasą ;-) a po
Nowym Świecie co dzień o stałej porze "Dziadek" Piłsudski pieszo zmierzał do
biura....
- honorna, zadziorna, cwaniacka - na Powiślu, Czerniakowie, tańcząca na
"dechach", rozśpiewana i wesoła choć czasem z "majchrem" w garści...
- groźna, odważna, wierna - pod bombami wciąż walcząca z przeważającymi siłami
wroga...
- pokonana ale nieugięta, walcząca z wrogiem na każdy możliwy sposób, w
strasznych czasach zachowująca uśmiech, choć przez łzy...
- znowu w ostatnim zrywie bohaterska, oddająca najlepsze swoje dzieci na
barykady, dumna i mściwa, do ostatnich godzin tych dni, które wstrząsnęły światem...
- pracowita, wesoła, rozśpiewana, podnosząca się z ruin jak cudem, jakby pracę
ludzkich rąk wspierały anioły ;-)

Jest warta tego, żeby Ją szanować, kochać i podziwiać, żeby Ją uważać za swoją i
starać się aby była coraz piękniejsza, ale też naprawdę nasza - nie polityków,
którzy ją traktują instrumentalnie i wykorzystują.

Dziękuję za miłe słowa o moim kochanym mieście - Ona zawsze była gościnna i
otwarta, każdy, kto chciał Ją pokochać i być wiernym stawał się Jej dzieckiem;
jest przecież stolicą kraju i to naturalne, że z całego kraju przyjeżdżają do
Niej ludzie, którzy chcą z Nią związać swój los - Ona nie jest tylko nas,
rdzennych warszawiaków - należy do wszystkich, jeśli tylko ci "wszyscy" zechcą
traktować ją jak należy.

Sorry, że tak się rozpisałam i to tak "z góry" - dosłownie wczoraj spotkałam tu
na Forum post, który mnie bardzo obraził i wyprowadził z równowagi:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=35876

No, nieźle pojechał

[dimanche]

Jak mozna w ogóle stwierdzic, że Warszawiak nie brzmi dumnie. Najbardziej boli
mnie, że ten osobnik jest ze świętokrzyskiego - to teraz mam się wstydzić? Ja
też jestem ze świętokrzyskiego!!!!

[adep1]

Witam,
miło mi, że moja "tyrada" spotkała się z sympatycznym odzewem - po jej
napisaniu, kiedy ochłonęłam, zrobiło mi się trochę głupio...

Świętokrzyskie to piękny region, bardzo lubię tam jeździć, ludzie są tam w
większości mili i gościnni jak wszędzie w Polsce ;-)
a że się jakiś "wyrzutek" czasem trafi? wszędzie się trafiają...

W odniesieniu do krajów, istnieje coś takiego, jak "podwójne obywatelstwo" -
może wprowadzimy takie coś wewnątrz Polski? ;-)
Czyli będzie się jednocześnie warszawiakiem i np. kielczaninem; nie należy
przecież oczekiwać, że ktoś, kto zmienił miejsce zamieszkania, nawet na stałe,
jednocześnie zapomni swoich "korzeni" ;-)
Moim zdaniem można kochać dwa miejsca na świecie, tak jak podobno można
jednocześnie kochać dwie kobiety / mężczyzn ;-)

[d.z]

Ja rdzennym Warszawiakiem równiez nie jestem.
Pochodzę z Gdyni.
W Warszawie jednak mieszkam od 1977 roku czyli 29 lat -> oj ten czas leci.
Miasto moje lubię, kocham i szanuję (choć gdzieś głęboko w sercu jest jednak
Gdynia bo to "bezgrzeszne" dzieciństwo tam zostało).
Choć mógłbym zamieszkac gdzie indziej (jakby była taka konieczność) to jednak
tęskniłbym bardzo.

[fedorczyk4]

D.z, swietnie Cię rozumiem. Uwielbiam Gdynię, nie spędziłam tam dzieciństwa,
ale miałam dużo rodziny i wakacje spędzałam regularnie. W dodatku ta rodzna
była owiana cudownym mitem przygody. Wuj - kapitan Żeglugi Wielkiej. Cioteczka
pielęgniarka min. z Batorego i ponoć jedna z najpiękniejszych gdynianek 20lecia
międzywojennego. Ech... Ja sama mieszkałam przez 18 lat w Paryżu i z kwikem
radości wrócilam do Warszawy i jeśli Bóg da, to już się z tego, całkiem mojego
miasta nie ruszę. Jak nie da to sobie pomieszkam gdzie indziej, ale wrócę tu.
Bo to jest moje miejsce. Nawet mój mąż, francuski paryżanin od pokoleń, nie
chce z Warzszawy wyjeżdżać

[towita]

Tutaj, w Warszawie spotkałam swoją Drugą Połowę. Kocham więc i to miasto.

[adep1]

Co do męża paryżanina, to nic dziwnego!!
przecież Warszawa nazywana była "Małym Paryżem" ;-))