Coaching

[kkkkota]

Czy nie uważacie ,ze dla wielu z nas naljepszy był by coach i
psycholog czy tam psychiatra w jednym? Coach pomaga nam okeślić
jasno nasze cele i je krok po kroku realizować. Trochę jak taki
serdeczny rodzic, który powie ci co i jak. Dla mnie terapia to
troche za mało , potrzebuję wsparcia na każdym kroku aby w końcu do
czegoś dobić do końca. Tu podaję przykładowo stronę,to nie reklama
mam nadzieję ,ze nie usuną: www.tvga.pl/site/
Wiem ,ze to trochę kosztuje i ,że nawet nie ma tego w moim mieście
raczej , ale moze kiedyś.Moze ktoś z was juz korzystał i wie jak to
wygląda?

[kkkkota]

Acha! Teraz przeczytałam to z artykułów o bpd i widzę ,ze też
przejawiam taką

chęć i że jednak w moim przydku coaching to nienajlepsze wyjście
chyba.

Ciekawe,nie zdawałam sobie z tego sprawy

"...Powyższe cechy zaburzeń rozwoju osobowości, braku poczucia
własnej odrębności

i
oddzielenie od obiektów (pierwotnie od rodziców, a następnie od
innych ludzi z
otoczenia) powodują, że pacjenci ci w terapii zwykle wyrażają chęć,
żeby
terapeuta kierował nimi. Chcą, aby określał on, co mają robić,
mówić, z kim
wchodzić w związki. W odpowiedzi na prośbę o skojarzania
(wypowiadanie
swobodnych, nieselekcjonowanych myśli) zadają pytanie: „jakie ja mam
mieć
skojarzenia?" Gdy prosi się ich o wypowiadanie przeżyć, pytają: „Co
mam
przeżywać?" Innymi słowy, doświadczając poczucia niedojrzałości i
braków we
własnej osobie, chcą „pożyczać osobowość" od terapeuty. Ale zwykle
jednocześnie sami sobie zdają sprawę, że
jeśli terapeuta ulegnie i naprawdę zacznie nimi kierować, to jedynym
efektem
będzie jeszcze większe pragnienie bycia kierowanym i przez to
narastanie
objawów. Jest to chęć nerwicowa, która narasta i zaburza pacjenta w
miarę jej
zaspokajania. Pragnienie bycia kierowanym przez ludzi (i przez
terapeutę)
łączy się zwykle z chęcią
podporządkowania sobie tych ludzi (i terapeuty)..."

[dolna1]

Ciekawe!

Owszem często zadaje pytanie na terapii: a co powinnam czuć? Co czułby ktoś
normalny w takiej sytuacji?
Ale to dlatego, ze zdaje sobie sprawe, ze moje odczucia są nieadekwatne do
okolicznosci.
Bardzo nieadekwatne.
I na pewno chodzi tu o wskazanie przez terapeutkę "normalnosci"
Przejęcie jej "normalności"
Ale u mnie ma to miejsce tylko w sferze emocji.
To ja próbuje kontrolować wszystko co dzieje sie na terapii.
I nie tylko na niej. Utratę kontroli uważam za porażkę.
Tyle, że moja terapeutka dobrze zdaje sobie z tego sprawę i nie raz słyszałam,
że na terapii ona ma kontrolę i nie pozwoli mi jej przejąć.
I nie wiem na ile jestem bardziej sprytna, a na ile ona świadoma (i nie pokazuje
tego), ale często mam poczucie, że ja jednak mam tą kontrolę. I triumfuje wtedy.
Tylko pytanie.
Czy ona celowo pozwala mi w niektorych sytuacjach ją przejmować czy to tylko mój
błędny osąd.

[kkkkota]

dolna1 napisała:
> Ale to dlatego, ze zdaje sobie sprawe, ze moje odczucia są
nieadekwatne do
> okolicznosci.
> Bardzo nieadekwatne.
Ja też odpowidałam na pytanie -co czuję "nie wiem","nie mam pojęcia"
albo ,ze nic. Ale właśnie nie pamiętam czy większośc na grupowej tak
nie odpowiadała. A z tym opiekowaniem to prawda, mimo,że mam z
rodzicami kiepskie kontakty to zawsze jak gdzieś jestem , na nowej
uczelni albo w nowej pracy to czuję się tak zagubiona ,ze chciałabym
żeby tatuś mnie odprowadził albo mamusia trzymała za rękę i
przytulała, albo żeby ktoś mi mówił jak powinnam się zachowywac a
jak nie powinnam, właśnie to co napisałaś:

> I na pewno chodzi tu o wskazanie przez terapeutkę "normalnosci"
> Przejęcie jej "normalności"
> Ale u mnie ma to miejsce tylko w sferze emocji.

U mnie i w sferze emocji i zachowań różnych, z radzeniem sobie tzw.

Mimo tego wszystkiego zawsze sama siebie miałam za OSOBOWOŚĆ-
zawsze wiedziałam co lubię , wynajdywałam wyrazistą i oryginalną
muzykę i takie ciuchy, nigdy nie prosiłam koleżanek o pomoc w ich
wyborze i dziwiłam się tym , które tak robią, to samo z fryzurą,
urządzeniem domu czy pokoju, czy z malarstwem które mi się podoba
itp. Jakieś to wszystko dziwne już sama nie wiem , jak czytam
niektóre wpisy o wymyślaniu historii itp. to zastanawiam się czy
napewno mam bpd, czy moze to sama fobia społeczna z nerwicą.

A z ta kontrolą i nieadekwatnymi emocjami to mnie zaciekawiłaś.
Jakie uważasz za bardzo nieadekwatne do sytuacji( terapii)?

[annarchia]

kkkkota napisała:

> Czy nie uważacie ,ze dla wielu z nas naljepszy był by coach i
> psycholog czy tam psychiatra w jednym? Coach pomaga nam okeślić
> jasno nasze cele i je krok po kroku realizować. Trochę jak taki
> serdeczny rodzic, który powie ci co i jak.

ZDECYDOWANIE nie!

Terapia ma służyć temu, aby człowiek nauczył się SAMODZIELNOŚCI - w myśleniu, w
przeżywaniu, odczuwaniu, w wartościowaniu. Czyli wszystko to, aby być zdolnym do
życia bez ciągłego uwieszania się na innych osobach, które powiedzą, co i jak,
które pokierują. O to chodzi, aby rozpoznać swoje własne niezależne cele,
wypracować swoje własne strategie - tak, aby do końca życia nie był nam
potrzebny psycholog, rodzic, opiekun, "kierownik" - okropne. Bo co będzie, jak
terapeuta, rodzic, mąż - umrze albo zostawi...?
Ja takiego życia mam już dość. Bardzo odpowiada mi moja terapia, w której nikt
mi nie mówi, co mam robić, nie daje zadań i technik. terapeuta mną nie kieruje,
nie ocenia, nie radzi.

[kkkkota]

No teraz juz wiem ;) ale trudno mi się z tym całkiem pogodzić

[annarchia]

kkkkota napisała:

> ale trudno mi się z tym całkiem pogodzić

Nie dziwię Ci się, mnie to przeraża. Ciągle szukam tego "opiekuna" w ludziach,
jakiś taki odruch chwytny noworodka mam chyba :/ A tu trzeba się nauczyć sobą
opiekować, na razie mnie to męczy.

[kkkkota]

Jak to zatrzymane ja ma dorosnąc skoro się zatrzymało i już z 20 lat
nie dorosło ani trochę?

[kate_mm]

Coaching to proces, w którym człowiek sam dochodzi do osiągnięcia celu. Wiesz, po ludzku mówiąc - to taka trwała zmiana, która pozytywnie wpływa na życie. Polecam zerknąć na ten artykuł www.businessway.pl/businessway/przekonania/ - jest o przekonaniach i o tym, jaki wpływ mają na Ciebie. Daje do myślenia.

[iwonka005]

Coching to świetne rozwiązanie szczególnie dla osób potrzebujących motywacji i wsparcia. Sprawdza się nie tylko w przypadku pojedynczych osób, ale również w formie szkolenia dla pracowników. Właśnie w pracy poznałam panią, do której miałam okazje wybrać się na prywatną sesję. Polecam kuzniakowal.pl/

[9iopack]

Pytanie do wszystkich uczestniczących w tej dyskusji:
- zaskakuje mnie to, że w tych Waszych rozważaniach nie ma spostrzeżenia (nikt na to dotychczas nie wpadł, nikogo to nie zaskoczyło, nikt tego nie zobaczył i nikogo to nie dziwi), że oczekiwania co do coacha, opiekuna, "tatusia", przewodnika w życiu TOTALNIE SIĘ WYKLUCZAJĄ z innym Waszym oczekiwaniem - ŻEBY GO - kimkolwiek ona ma być - (I WSZYSTKO DOOKOŁAW TYM PROCESIE PRZEWODZENIA) KONTROLOWAĆ ?!?!?!?
Serio nie zauważyłyście tego, nie kłóci Wam się to, nie gryzie się wzajemnie?!?!?!?
Bo, przepraszam, ja osobiście wyobrażam sobie taką sytuację tylko i wyłącznie w opcji psa przewodnika dla niewidomego człowieka...
Wy tego nie widzicie, czy też nie chcecie widzieć?

[kalina_light1983]

Coaching to nie jest terapia i ci coache którzy są etyczni o tym wiedzą.
Coaching jest dla ludzi zdrowych.
Nie uważam,zeby mi coaching z moim zaburzeniem pomógł