cmentarz...

[zagubiona1988]

Od jakiś dwóch, trzech miesięcy mam problem z tym, żeby pójść na
cmentarz... I mam z tego powodu CHOLERNE wyrzuty sumienia...
Wcześniej chodziłam tam dosłownie codziennie, później co dwa dni...
A teraz już tylko raz w tygodniu...
Nie potrafię chodzić tam częściej. I tak przychodze dosłownie na
chwilkę, zapale znicz i uciekam.. Bo będąc tam znowu wszystko do
mnie wraca i nadal to tak strasznie BOLI.. Ale mam wyrzuty
sumienia.. To nie znaczy, że chcę ZAPOMNIEĆ, ale po prostu zbyt
mocno boli.. I jest mi z tym cholernie źle bo sama przed sobą nie
potrafię sie jakoś usprawieldiwić... I tak naprawde ciąglę żyję tym
co było.. Tak mi ciężko ZACZĄĆ ŻYĆ... ;(

[gosiula74]

Ja akurat mam odwrotnie. Najchętniej sierdziłabym na cmentarzu non
stop.Powstrzymuję sie ,żeby nie jeździć codziennie.ale w zasadzie jestem i tak
kilka razy w tygodniu .
Tez ciągle żyję przeszłością ,rozpamiętuję wszystko .
Przetrwałam cały okres pogrzebu bez żadnych leków ,ale i tak niewiele z tego
pamiętam ,a jeszcze mniej z tego co było później.
I mimo ,ze minął juz rok i miesiac nie jest wcale lepiej. A jest coraz gorzej
kiedy patrze na dzieci i uświadamiam sobie,ze ich tata nigdy nie położy córki
spać ,nie pójdzie na zakończenie roku do syna.

Mieliśmy w dzierżawie pole namiotowe ,wiecie ,ze nie byłam tam od chwili śmierci
Adama i nie potrafię tam pójść ,chociaż prawie codziennie przejeżdżam.
To było miejsce ,z którym wiązaliśmy plany ,z którego tak się cieszył.

[kam-ta]

U mnie jest tak samo jak u Ciebie, może jestem częściej na cmentarzu
jak Ty, ale tak samo jestem tylko tyle ile potrzeba by coś zrobić i
uciekam. Stojąc przy grobie nie mogę się skupić by się pomodlić,
zaczynam i myśli mi się rozbiegają.
Ja jednak nie mam z tego powodu wyrzutów.
Tak to musi być i nic inaczej, jak wiele innych rzeczy teraz w moim
życiu.

[martuskad]

Ja przez pierwsze 4miesiące przesiadywałam na cmentarzu non
stop,czułam tam taki spokuj,ładowałam tam swoje "akumulatory".Teraz
juz niestety nie potrafie,nie moge tam przebywac,jestem tam tylko po
to aby coś zrobic i na tym sie kończy,nawet nie moge sie
modlic.Rownież mam z tego powodu wyrzuty sumienia,bo dopiero minęło
7 miesięcy.Ale mam nadzieje,że nadejdzie czas kiedy znowu będe czuła
spokuj przy grobie mojego męża.

[tilia7]

Ja dojeżdżam na cmentarz do innego miasta, przez pierwszy miesiąc tylko z
eskortą rodziców bo bali się, że się zabiję.Teraz jeżdżę co tydzień i ta podróż
na cmentarz jest chyba jedynym momentem w tygodniu, kiedy czuję się w miarę
spokojna i bezpieczna.Na cmentarzu jest mi ciężko, zwłaszcza, jak nie daj boże
trafię na inny pogrzeb i słyszę tą muzykę:(A przede wszystkim nie dociera do
mnie, co oznacza ten napis na grobie, jest to dla mnie wciąż szok.Długo było
tak, że miałam ochotę zacząć kopać, żeby sprawdzić, żeby uwierzyć, że On
naprawdę tam jest.Teraz to powoli się uspokaja.Na tyle na ile można w ogóle w
tej sytuacji mówić o jakiejś radości to cieszę się, jak mogę Mu dać ładne
kwiaty, zapalić lampkę.Nie modlę się, ale ja się w ogóle nie modlę.Za to zawsze
siadam na grobie, z boku i próbuję z Nim rozmawiać, choć mam problemy, żeby się
tam skupić.Najtrudniej jest, kiedy wreszcie trzeba już wracać, ten moment
odchodzenia stamtąd jest zawsze straszny, muszę walczyć ze sobą, żeby nie
zawrócić w pół drogi:(

[anna9290]

Przez pierwszych 8-10 miesięcy jeździłam stale. Ale nawet dzieciaki powiedziały
"mamo dość" Siadałam na ławce i gadałam do płyty. Dzieci też do TATY mówią ale
tylko to co ważne" zdałam maturę, zdałam na prawo jazdy, kupilem rower o którym
rozmawialiśmy, mam fajnego chłopaka/dziewczynę" i tylko to się liczy. A teraz aż
mi głupio, nie byłam ze dwa miesiące i wcale nie mam ochoty jechać. Wiem, że jak
pojadę to się rozkleję. ON cały czas jest ze mną ale niekoniecznie musimy się
spotykać na cmentarzu. Jeśli mam ochotę to rozmawiam z nim w domu. Ot tak po
prostu. Zrozumiałam, że cmentarz to tylko pewna tradycja... I tak jest/był
miłością mojego życia!!!!!!!!!!!O kurczę, wszystko do dupy, tak się rozkleiłam...

[justynakm1]

Oj dziewczyny, co mam dodac - moge zacytowac kazda z Was..na
cmenarzu jestem srednio co 2 dzien, ale tez- czasem pogadam do
plyty, kwiatki obejrze, podleje, znicze zmienie, paciorek i tyle. Z
1 strony lubie tam byc, bo tam JEST Kuba, jego cialo, a z 2-nie chce
patrzec na pomnik i widziec Jego zdjecie, Jego piekne niebieskie
oczy..

[tilia7]

No właśnie, dlatego jak jadę na cmentarz to jestem spokojna, bo jadę do Niego.A
jak wracam to już jestem smutna, bo znowu tam został, bo już nigdy nie wróci ze
mną do domu:(

[madzik2-4]

Niedługo minie pięć miesięcy..........codziennie jestem na cmentarzu,siadam i
sobie gadam.....czasami dzieciaki za mną wydzwaniają gdzie ja tak długo jestem,a
dla mnie tam nad grobem czas się zatrzymuje.......jesteśmy tylko we dwoje.....

[xxxkarolinkax]

a ja nie potrafię :(

Od Jego śmierci na cmentrzu byłam tylko kilka razy.. wiem, że to okropne :((
nienawidze się za to..za to, że tam mnie z Nim nie ma..
ale za kazdym razem jak tam jestem tak brutalnie i dobitnie sobie uświadamiam,
że Go już nie ma..ze jest tam - pod kupą piachu... upadam na kolana i nie
potrafię sie pozbierać:(

boje się. po prostu się boje tego miejsca.. nie czuje Jego obecności..
tak bym chciała, żeby było inaczej...ale nie moge zadawać sobie takich ciosów bo
wtedy chyba tego nie przeżyje...musze najpierw jakoś stanąć na nogi.

Owszem - czasem, jak mam "lepszy dzień" jade tam...siadam i mówie do
Niego...tylko potem nie mam siły wrócić do domu..i wracają te najstraszniejsze
koszmary:((

[tilia7]

xxxkarolinkax nie miej wyrzutów sumienia, każda z nas inaczej to przeżywa.Żałobę
nosi się w sercu i tak samo jak można ubierać się na czarno albo nie ubierać, to
można jeździć na cmentarz albo nie jeździć.A przecież myślisz o Nim i tak, czy
tam jedziesz czy nie

[wdowa120309]

Ja staram sie na cmentarz jechac trzy , cztery razy w tygodniu tam czuje sie
spokojna bo wiem że tam jest mój mąż. Kiedyś jeździłam wieczorem a teraz boje
się bo ostatnio pobili i okradli tam kobietę w okolicy gdzie leży mój Jarek i aż
się boje tam sama iść nie mówiąc że pójdę tam z Magdusią..((( Jest duży cmentarz
a mój mąż leży prawie na samym końcu..((((

[tilia7]

Ja na szczęście jak na razie nie mam takich obaw, jakoś ten cmentarz wydaje mi
się bardzo spokojny i przyjazny, może dlatego, że nie jest bardzo duży i
właściwie na przestrzał prawie cały widać.Poza tym najczęściej jeżdżę w
niedzielę a tam na samym cmentarzu jest kościół, więc zwykle jest sporo
ludzi.Gorzej będzie jesienią i zimą, jak się szybko będzie robić
ciemno:(Niestety trzeba uważać, bo ludzie nie mają szacunku nawet do takich
miejsc,okropne to jest,żeby nawet na cmentarzu martwić się, że można paść ofiarą
napadu.

[tilia7]

A dzisiaj w ogóle nie umiałam stamtąd odejść.To zawsze jest strasznie trudne, bo
chciałabym zostać przy Nim, ale dziś pierwszy raz się zdarzyło, że odeszłam i
musiałam wrócić jeszcze na chwilę...

[wiolawarszawa]

Ja miałam odwrotnie tzn zaraz po pogrzebie przez pierwsze tygodnie
nie mogłam tam jechać. Ogarniało mnie tragiczne przerażenie i
panika - tak strasznie się bałam, że to wszystko okaże się prawdą.
Ja czekałam aż MÓJ MĄŻ wróci do domu bo ten cały pogrzeb to nie
dotyczył mnie.... mama mojego Robcia jeździła i o wszystko dbała.
Po paru tygodniach odważyłam się tam pojechać ale wszystko robiłam
maszynowo dalej uważając (wmawiając sobie), że opiekuje się czyimś
grobem...
Dziś kiedy już wiem, że to prawda na cmentarzu odnajduje spokój i
wyciszenie. Dbam o grób, kwiaty, znicze i wiem, że Robert jest
szczęśliwy, że ma zawsze czyściutko i wie, że nie zapomne...
Kiedy czas wracać do domu zawsze mówie choć Kochanie teraz wracamy
do domu... i wiem, że ze mną wraca bo czuje, że jest przymnie :)

[edzia764]

Czytam Wasze wpisy o "odwiedzinach na cmentarzu" i jest mi cholernie
przykro. Mój mąż zmarł 11 lipca 2009, zgodnie z Jego wolą prochy
pochowałam na rodzinnej ziemi .... ponad 100 km. Myślami jestem z
Nim cały czas ale grób odwiedzam "wirtualnie" - mam zdjęcia w
komputerze..... zawsze trochę to pomaga ... musze się z tym
pogodzić...

[wdowa120309]

edzia764....przykre że twój mąz leży az tak daleko ( szkoda ze miał taką wole
leżeć tak daleko....((( Dobrze że chociaż możesz popatrzeć wirtualnie na
grób.... to na pewno nie to samo ale zawsze coś. Ja jak jet mi źle i smutno i
nie mogę jechać na cmentarz ( bo nie zawsze jest kiedy...((( zapalam znicz
wirtualnie ( jest tu taki temat) albo tez przed zdjęciem w domu ale to robie nie
za czesto żeby nie drażnić Magdzi.
Ja na cmentarz musze przejechać cały Poznań...ale jakos sobie daje radę i
chociaż to nie jest koło domu to ciesze się że własnie tam leży ( nigdy nie
rozmawialiśmy o miejscu pochówku) bo tam sa tez jego rodzice, kiedyś będzie
siostra ale oni maja osobny grób i ja kiedyś tam bedę miała swoje miejsce znów
przy jego boku.

[tilia7]

Ja na cmentarz jeżdżę raz w tygodniu.Ale cały czas, od 4 miesięcy i 21 dni,
codziennie i bez wyjątku palę dla Niego świeczkę, kiedy tylko jestem w domu.To
pomaga, bo to tak naprawdę jedyny moment, kiedy daję coś "od siebie" a nie tylko
proszę , jęczę, przeklinam i się żalę na swój tragiczny los

[tilia7]

edzia764 dobrze, że zdecydowałaś się jednak napisać.To smutne, że tak daleko
masz Męża.Ja jakoś jak jadę na cmentarz to się choć trochę uspokajam, mam
wrażenie jakiejś takiej ochrony.I chyba zawsze jak tam jadę to jakąś głupią
nadzieję, nie wiem na co...Że może jak zawsze będzie czekał na
przystanku?Beznadziejne jest to wszystko, szkoda gadać

[ls48]

Mój mąż odszedł 14 miesiecy temu, ale ja ciągle nie wierzę.Chodzę na cmentarz kiedy tylko mogę (praca), ale tam stoje i wydaje mi sie że ten grób mnie nie dotyczy. Wczoraj obchodzilibysmy rocznicę ślubu i wspominanie tego dnia doprowadza mnie do kompletnego załamania.Chyba z upływem czasu jest coraz gorzej ze mną
Przyszłam do swego domu
zastalam wielką ciszę
I wszędzie twoja postać
I ciągle Ciebie słyszę
Przyszłam do swego domu
I Ciebie widzę wszędzie
Nie mogę w to uwierzyć
Ze byleś....a nie będziesz....

[tilia7]

Ja właśnie z cmentarza wróciłam. I tez nie wierzę, to nazwisko na tabliczce, te
daty, jakiś absurd.I choćbym tam spędziła całą wieczność w tą tabliczkę
wpatrzona to i tak by chyba nie dotarło:(

[ls48]

Ja też juz wrócilam i mam identyczne odczucia. Tylko że jak tam siedze na ławce
to ogarnia mnie taki blogi spokój. Dzisiaj sobie poryczałam nad grobem i
opowiadałam mu jak to 16 lat temu sprzataliśmy po gosciach i robilismy dzisiaj
poprawiny. No ale chociaz mile wspomnienia pozostaly.A moze to wlaśnie gorzej że
mile?? pozdrawiam cieplutko

[wdowa120309]

Ja tez wróciłam z cmentarza, zaniosłam świeże kwiatki i zapaliłam znicze,
ukratkiem płynęły łzy ....bo ja muszę się powstrzymywać dla Magdusi żeby ona nie
widziała. Ja mogła bym tam siedzieć cały dzień i tę z nic bym nie zmieniła...tez
nie wierzę....ale wiem że czasu nie cofnę...a chciałabym choć na krótka chwilkę
....tak krótką żeby móc przytulić się i ucałować męża.... tak bardzo tęsknię..(((

ls48...to na pewno straszny ból ...ja w grudniu będę obchodziła...niedoszłą 6
rocznice ślubu..((((

[tilia7]

Myślę, że te dobre wspomnienia to najcenniejsze skarby, jakie nam zostały.Bolą
strasznie, ale gdyby ich nie było to byłoby znacznie gorzej.Jak jadę na cmentarz
to też czuję taki spokój i na samym cmentarzu też, tylko jak mam odchodzić to
już jest źle, a potem do domu to się już tak wlokę ze spuszczoną głową, że jakby
mnie ktoś widział to by pomyślał, że pijana jestem i dlatego tak lezę zgarbiona
i powłóczę nogami

[ls48]

Dziewczyny, damy radę. Musimy dać rade, nie ma innej mozliwosci. Przecież nikt
za nas zycia nie przezyje. Same musimy o to zadbac.pozdrawiam

[kasik2222]

ja też dziś byłam u Darka... ja zastawiam nazwisko kwiatami, od
początku tak robię, bo nie nauczyłam sie jeszcze na TO patrzeć. A to
już rok i 9 miesięcy. Chyba zawsze tak będę robić.

[tilia7]

U mnie się tak nie da, bo musiałabym wieniec na krzyżu powiesić.A poza tym ja
muszę na to patrzeć, żeby dotarło.W tamtym tygodniu miałam taki sen, że On żyje
tylko nie chce się ze mną widzieć.Różnie mi się już śnił, i źle i dobrze, ale
ten sen mnie zwalił z nóg.I byłam wdzięczna samej sobie, że odważyłam się Go
zobaczyć w dniu pogrzebu, bo gdybym tego nie zrobiła,to po tym śnie normalnie
poszłabym Go szukać i nikt by mnie nie przekonał, że nie mam racji.Ja rano
wstaję, a gdzie tam, zanim wstanę, to najpierw sobie mówię w myślach, że On
naprawdę nie żyje.To tak na wszelki wypadek, żeby się nie zdążyła pojawić
nadzieja, że to był tylko koszmarny sen:(((

[justynakm1]

ja jade jutro, jestem co 2 dzien i codziennie w wknd. Po prostu
musze, a cmentarz mam blisko, jakies 15 km. Musze bo On tam jest,
moge cos dla Niego zrobic-tzn umysc pomnik, pozamiatac, swieze
kwautki przyniesc. Jade na ten cholerny urlop i nie wiem jak ja
wytrzymam bez tego cmentarza!!! Tam jest tak pieknie, tak spokojnie,
blisko lasu..Tak mi tam dobrze a jednoczesnie tak strasznie. Jutro
bede tam z siostra i szwagrem, 1 raz odwiedza Kubusia-juz sie
denerwuje bo beda lzy, zwariuje..strasznie mnie to duzo kosztuje.
Nie wiem jak jest u Was, ale ja, kiedy jade na cmentarz, mowie,ze
jade do Kuby. Tak mi jakos latwiej.

[wiolawarszawa]

Nie byłam na cmentarzu – prawie 2 tygodnie! I bynajmniej nie dla
tego, że nie mogłam.
Znowu się coś ze mną porobiło i mam awersję do pojechania tam.
Z jednej strony chciałabym a z drugiej moja głowa krzyczy NIE….
Pojadę dzisiaj choć do końca nie jestem przekonana – zmuszam samą
siebie do pojechania i zapalenia choć znicza. Nie wiem ale chyba
znowu mnie przytłacza myśl, że to grób mojego Kochanie – zdjęcie,
napis, data odejścia i sam pomniczek….. a może świadomość, że to
jednak prawda …..
Zachowuje się tak jak na samym początku kiedy za nic w świecie nie
chciałam tam jeździć…

[anaveronika]

ja mam cmentarz blisko,15minut pieszo od domu. Tesciowie zgodzili sie by pochowac Konrada w moim miescie, bo u nich w Wawie to pewnie Wolka albo Brodnowski,koszmarne molochy. Minelo 14 mies od smierci Konrada. Najpierw chodzilam codziennie, przewaznie z mamą. Wtedy bylo latwiej bo bylam w ciazy. przed pracą albo po. W grudniu urodzilam dziecko i juz sie nie daje rady byc tak czesto. Teraz maly ma 8 mies, i ciezko sie wyrwac z domu. CZasem jedziemy z nim do Taty, czasem mama idzie z wozkiem sama na spacer na cmentarz, a najczesciej jezdzi sama szybko posprzątac, zapalic znicze.
Ciągle jest ciezko patrzec na plyte, patrzec na nazwisko i te 27 lat.
Dopiero z czasem dotarlo do mnie jak ciezko jest byc samej z dzieckiem, z tym codzienym zyciem. Z zalatwianiem wszystkiego, z wyjsciem gdziekolwiek. Czuje sie taka potrzaskana...

[wiolawarszawa]

Pojechałam ….. deszcz lał straszliwie ale jak weszłam na cmentarz …
rozpogodziło się i nawet przestało chwilowo padać – ciekawe jak mam
to rozumieć?....
Zapaliłam znicze, włożyłam do wazonu świeże kwiaty, pomodliłam się –
nie patrząc na Niego….. i uciekłam, uciekłam bo … ból mnie
rozrywał…..
Gdy mijałam bramę wyjściową ….. znów rozpadał się deszcz……

[wdowa120309]

Ja dziś nie byłam na cmentarzu ( pojechała siostra mojego Jarka) ja wybieram
się jutro ...no chyba że będzie padać to nie pojedziemy z Madzią ( nie będę
dziecka ciągać w czasie deszczu). Znicze sie pala kwiaty podlane i maja
zmieniona wodę więc do jutra wytrzymają.

[tilia7]

Ja dzisiaj byłam i pierwszy raz od dawna poryczałam się na cmentarzu.Zwykle
jestem tam spokojna na tyle na ile to możliwe w tej sytuacji i wypłakuję się po
powrocie do domu.Dziś nie dałam rady.U mnie dziś 5 miesięcy, jest tak cholernie
ciężko a ja jestem tak rozżalona ta tęsknotą, samotnością,beznadzieją.
Skąd w człowieku w ogóle jest siła że tak łazi z dnia na dzień i choć pewny już
jest, że nie da rady, to znowu wstaje i lezie i tak w kółko...Jak to możliwe, że
serce nie pękło kiedy tak naprawdę pękło, jak to możliwe, że nie umarłam z
rozpaczy, kiedy wiem, że umarłam...?

[tilia7]

Wiola ja tak mam bardzo często, leje tak, że się zastanawiam czy w ogóle jechać,
wściekam się, że nie będę mogła posiedzieć dłużej, ale w końcu jadę i jak
dochodzę do cmentarza świeci słońce...

[inkara]

...przed chwilą wróciłam od Jacka..gdzie zapaliłam światełko. Pochowany jest
600km stąd!! (życzenie rodziców, tam skąd pochodzi,wsród pięknych pienin, szumie
lasu górskiego). Mi pozostaje miejsce wypadku, śmierci Jacka. To 15min pieszo od
naszego domu!!! To miejsce jest dla mnie wszystkim. To mój cel prawie
codziennego, samotnego spaceru do niego!!! To miejsce za każdym razem mnie
paraliżuje... jest moją małą "świątynią" w głowie... Te wieczorne spacery są dla
mnie jedynym celem dnia....
Spokojnej nocy! Pozdrawiam

[agni-123]

Ja z początku też chodziłam non stop.Patrzyłam na tabliczkę i nie
mogłam uwierzyć,że on tam leży w tej ziemi tak głęboko.Nawet miałam
myśli,żeby go odkopać.Teraz chodzę rzadziej,a ostatnio długo nie
byłam.Ale mi sie przyśnił od bardzo dawna i taki smutny jakby miał
Zal o to. I tez cieszę się,że mogłam otworzyć trumnę i go
zobaczyć,że on to on(zmarł za granicą),albo,że go nie dałam spalić
tam na miejscu.Bo już dwa razy śnił mi się,że on żyje,a ja
pochowałam kogoś innego, podobnego do niego.Taka radość we mnie
była,ale się obudziłam i pozostał smutek i żal,że jego nie ma.Może
to jakiś znak,że czuwa nad nami.

[luccio1]

Dawno temu, zaraz po śmierci Taty, biegałem przez rok na grób niemal codziennie,
aby zapalić choć jedno światełko (a że była to głęboka komuna - bawiliśmy się w
wytwarzanie zniczy domowym sposobem, wykorzystując te same naczynia, m.in.
gliniane miseczki, bo takich wówczas używano, po 10 i więcej razy).
Potem - okazało się, że są sprawy do zrobienia pilnie, i po prostu jednego czy
drugiego dnia nie dało się.
Po roku z "co dzień" zrobiło się "co niedzielę", a potem już tylko Boże
Narodzenie, Wielkanoc, Wszyscy Święci - no i Urodziny oraz Imieniny Taty (dwa
dni tuż po sobie na przełomie sierpnia/września).
Aż w końcu, to już w ostatnich latach, kiedy jedno czy drugie wyjście na
cmentarz na Zaduszki albo na Boże Narodzenie skończyło się grypą z powikłaniami
- odpuściłem zupełnie.
Wyrzutów sumienia absolutnie nie miej!!!

[czarna715]

Ja chodzę tylko w niedzielę na cmentarz do męża.Na początku,zaraz po śmierci chodziłam prawie codziennie,ale z czasem zaczęłam coraz rzadziej.....gdy jestem na cmentarzu i patrząc na męża zdjęcie ogarnia mnie złość ,że nas zostawił samych.Zadaję zawsze to samo pytanie............DLACZEGO????????????
Mimo ,że minęło prawie dwa lata od śmierci męża to tęsknię za nim tak samo jak na początku....i bardzo ale to bardzo mi go brakuje.

[agni-123]

Ja też jak idę na cmentarz to czuję czasami złość(przewaznie jak mam
doła)i kopie w pomnik i mówię mu wstań,dlaczego umarłes,jestes nam
potrzebny.Ale przychodzi opamiętanie i pustka.Tak widocznie musiało
być.Już minął rok, a tak cholernie ciężko to zrozumieć.

[abi-23]

ja nie wyobrazam sobie dnia bez wizyty u swego ukochanego, zostawienia światła
czy kwiatka, eraz pracuje dalej i nie moge codziennie, zatruwa mnie zal, wyrzuty
,chociaz za kazdym razem tam strasznie ciezko jest odejść, powiedziec do jutra i
pójść dalej zmagać się z codziennością. z jednej strony to mnie uspokaja ale
przychodzą takie dni gdy zal i gniew aż skręca zeby rozwalić cały grób....

[kwiatek_0]

Nie stójcie nam, moim grobem i nie płaczcie;
Nie ma mnie tam. Ja nie śpię.
Jestem tysiącem wiatrów, które wieją;
Jestem diamentowym blaskiem na śniegu.
Jestem światłem słonecznym na dojrzewającym zbożu;
Jestem łagodnym jesiennym deszczem.
Kiedy budzicie się w porannej ciszy,
Jestem śmigłym lotem
Cichych ptaków.
Jestem łagodną gwiazdą, która świeci w nocy.
Nie stójcie nad moim grobem i nie płaczcie,
Nie ma mnie tam...


Wiersz z książki pt; "Śmiertelni nieśmiertelni" Kena wilbera

[alex2377]

Może rzeczywiście tak jest?????
Każdy z nas w swoj własny sposób przeżywa te chwile, próbuje jakoś
to wszystko uporządkować od nowa. Chyba nie ważne czy idziemy na
cmentarz codziennie, raz w tygodniu , czy jeszcze rzadziej. Ważne
jest to , jaki jest nasz stan ducha, serca. Nikt nie ma prawa nam
tego narzucać, bo w koncu i tak nikt za nas nie poukłada życia
rozsypanego na kawałki.
Pozdrawiam Was gorąco w te zimowe dni ;-)

[budyn_rumiankowy]

nie chodzę na cmetarz, ale nie mam oporow zeby tam się wybrac.
Wlaściwie to ciągle jestem na niego wściekła o to jak nas zaniedbał
i co na moja głowę zrzucił.

Nocami brakuje mi go inaczej, w dzień znowu chodzę wnerwiona.
Wnerwiona. Jak gdyby żył i czegoś nie zorbił. Od jego śmierci mineło
juz ponad 5 miesięcy, a ja zamaist rozpaczać, buntuję się.

[justynakm1]

Wiesz, ja na cmentarz biegalam co drugi dzien, a mam kawal, w korach
jade niemal godzine. W kazdy weekend tez bylam, niewazne, czy -14
czy snieg: jestem. Bo tam jest K. Ale psycholog zaczela mi
uswiadamiac, ze tam K nie ma, ze jest jedynie cialo, be zducha.
Wiem, straszne to, zreszta powiedziala to nieco dosadniej..
zrozumialam, ale na cmentarz i tak jezdze, tylko rzadziej. Bo tak
jak u Ciebie - zal jest straszny, a teraz, przed 1 rocznica, jeszcze
gorzej. Jutro Msza za Niego od kolegow.. masakra. Po mszy uciekam do
domu, od ludzi, do mojej samotni bo zwariuje

[agni-123]

justynakm1 psycholog ma rację.Tam jest tylko ciało, ale nam to
trudno zrozumieć,bo przecież to ciało nie tak dawno było z nami.Ja
to sobie uświadomiłam w dniu ,kiedy zobaczyłam Go w trumnie, że Jego
dusza odeszła.Są te groby, pomkniki pamięci nad którymi się
modlimy.Ale pomimo,że wiem iż w każdym miejscu mogę z Nim pogadać to
i tak idę na cmentarz i tam sie otwieram.To taka nasza świadomość,że
idąc na cmentarz idziemy do nich.A Oni być może w tym momencie stoją
obok nas, o czym nie wiemy.Pozdrawiam.