rower na Paros

[ela06]

Mam pytanie do Bebiak - gdzie udało ci się znaleść rower na Paros? Bo chyba w
tym roku tam pojadę. Bo chyba jednak tam było fajnie.

[bebiak]

Giasou Ela moy
Mnie na Paros było dobrze, ba, bardzo dobrze, ale ja ofkors pewnie nie jestem
obiektywna, bo z odpowiedzią na pytanie gdzie mi TAM było źle miałabym wielki
problem
Ela moy, wypożyczenie roweru na tej wyspie w sierpniu 2006 proste nie było -
zagłębię się teraz w moje "śmieci" i będę starała się znaleźć rachunek z
wypożyczalni. Jeśli go nie znajdę to narysuję plan jak dojść do tej jedynej,
zaskanuję i wyślę Ci mailem,
Póki co fragment z tekstu przygotowanego we wrześniu na stronę - wciąż nie mam
kiedy zrobić galerii i na stronie lata 2006 czyli: Naxos, Paros, Antiparos,
Iraklii, Koufonissi i Astipalai brak Ale będą! Obiecuję!!!
Filia polla

Zaglądam na znajdujący się tuż obok „dworzec” dla autobusów KTEL i stwierdzam
patrząc na rozkład jazdy, że autobusy po wyspie jeżdżą nawet nieźle, ale ja mam
inne plany: będę oglądać wyspę jeżdżąc po niej na rowerze. Niestety,
znalezienie roweru w wypożyczalniach Paroikii nie jest proste – wszędzie
słyszę, że nigdzie nie znajdę bo od roku już nikt nie wypożycza rowerów....
Martwi mnie to, bo wyspa Paros wydaje mi się idealna dla roweru właśnie.
Drugiego dnia już w zasadzie zrezygnowana - znajduję wypożyczalnię aut z
kilkoma rowerami, co podsumowuję z radością: „Jeśli w Grecji 10 razy mówią ci,
że nigdzie – nie rezygnuj: za jedenastym razem znajdziesz z pewnością” (uwaga:
mimo, że rower można wypożyczyć nie ma na wyspie serwisu jak np. na Krecie,
gdzie auta serwisowe jednej z wypożyczalni krążą cały czas. W przypadku awarii
niestety trzeba sobie radzić samemu, ale można próbować zabrać rower autobusem –
nie jest to proste, ale może się udać).
Jakaż to radość móc poczuć klimat wyspy i jej boskie zapachy pędząc po niej na
rowerze! Oczywiście jako amator czasami muszę rower prowadzić (bo zbyt wysoko
dla mnie) ale to nie przeszkadza: czuję się tak cudownie wolna kiedy mogę
podjechać pod każdy wiatrak, pod każdy kościółek, pod każdą oliwkę, kiedy mogę
zatrzymać się przy tym właśnie osiołku bo taki śliczny i zupełnie inny niż
wszystkie pozostałe albo zjeżdżać z góry w zawrotnym tempie... I choć czasami
zatyka, bo upał i powietrze niczym z suszarki do włosów to i tak czuję się tak
bardzo szczęśliwa, że los pozwolił mimo wszystko znowu tu się znaleźć – tu, w
kraju, który sobie wymyśliłam jako raj, w kraju z marzeń mojego dzieciństwa.
Tak dojeżdżam do Naussy – ślicznego niewielkiego porciku na północy wyspy
Paros, upadając potężnie po drodze, bo gdzieś tam kościółek z niebieską kopułką
a ja patrząc na niego nie zauważam krawędzi szosy i z wielkim hukiem spadam z
roweru .... Podobny upadek zdarza mi się i następnego dnia w okolicach
nadmorskiego Piso Livadi, bo piękny widok na marinę z góry a ja... Syn
uprzedza: „Do trzech razy sztuka”, a ja się śmieję, bo przecież choć stłuczony
nadgarstek boli jak diabli, choć coś strzeliło w kręgach szyjnych (i odczuwam
to jeszcze długo, długo po powrocie z wakacji!) to i tak wiem, że w raju nic
złego mi się stać nie może – nadal to wiem, mimo wszystko!

[bebiak]

Wrzucę tu jeszczce fragment tekstu przygotowanego na stronę - o, jak czasem
rower utrudnia życie, ale bilans wielce dodatni!!!!!!!

Innego dnia zmierzam na rowerze ze stolicy na południe wyspy: do Piso Livadi,
choć jak się potem okazuje dojeżdżam nawet dalej, aż do Dryos, mijając po
drodze bardzo popularną na Paros plażę [„złotą plażę”]: Chrissi Akti. Udaje mi
się rano w Paroikii na „dworcu” wepchnąć rower do bagażnika autobusu [rowery
bezpłatnie]: dziękuję za to losowi bo wiem, że do Lefkes nie podjechałabym, ba,
nie podeszła pewnie z rowerem: to najwyższej położona miejscowość wyspy i
wygodniej mi było dojechać tam autobusem. Spaceruję po Lefkes oglądając wiele
ślicznych domków, zaglądając do (niektórych otwartych) kościółków, gdzie
zapach... ach ten zapach...., pokonując z rowerem na ramieniu mnóstwo schodków:
cóż, jestem w końcu na Cykladach a tu schodki, schodki, schodki... Decyduję
stąd przejść ścieżką bizantyjską, gdzie znowu rower jest tylko utrudnieniem,
bo kamienista to ścieżka a nadto czasem tak wąsko, że rower trzeba znowu na
ramię bo nie sposób zmieścić się prowadząc go obok, a rosnące wzdłuż ścieżki
ostre krzewy ranią boleśnie łydki ... Nic to – ważne, że tu pięknie: w oddali
widać boskie Egeo, gdzieś tam majaczą białe zabudowania jakichś wiosek, dokoła
nas tylko skały, rzędy zniszczonych murów zabezpieczające nie uprawiane od
wieków pewnie, bo puste pola, na szczycie wzgórza widoczny wiatraczek,
niedaleko wijąca się niczym wąż asfaltowa droga, z przejazdu po której
zrezygnowaliśmy, bo bizantyjska ścieżka kusiła – i dobrze, bo choć tu trudniej,
to przepięknie przecież... Idziemy powoli, bo i trudno się idzie, a i upał
daje się we znaki: potężne słońce tuż nad naszymi głowami, bo południe, a
schronić się nie ma jak, bo niby gdzie? Trzy kilometry pięknej bizantyjskiej
ścieżki wydają się być nieskończenie długie. Ugotowana już prawie woda kończy
się w zastraszającym tempie, ale w końcu można znowu zasiąść na rowerze i
zjechać w dół... To wioska Prodromos, śliczna, typowa cykladzka: labirynt
wąskich uliczek, śliczne białe domki, mnóstwo kwiatów wokół – aż dziwne, bo
takie słońce, taki tu upał i tak piękne kwiaty... Jedyny kafenion – niestety
zamknięty, ale jest sklep. Wlewamy w siebie mnóstwo pysznej, zimnej wody...

[bebiak]

Najwyżej położona na wyspie wioska to chyba właśnie Lefkes - tego podjazdu
bałam się najbardziej stąd walczyłam o autobus
I z tekstu na stronę:

Odjeżdżamy do Dryos (początkowy przystanek KTEL), gdzie wykłócam się z kierowcą
autobusu: nie chce zabrać naszych rowerów, choć podobno ma taki obowiązek o ile
ma miejsce w bagażniku. Musi nas zabrać – ja przecież nie dam rady wspiąć się
do Lefkes! Nie ustępuję i nie ustąpię, on gdzieś wydzwania i pyta czy
powinien...... Krzyczy do mnie, że jest spóźniony... To jego sprawa – niech
nie dyskutuje a otwiera bagażnik. W końcu się poddaje - wrzucamy rowery do
środka i odjeżdżamy do Lefkes: autobus ledwo podjeżdża na samą górę. Żegnamy
go w Lefkes – droga stąd aż do Paroikii to rozkosz dla rowerzystów!!! Pędzimy
w dół często się zatrzymując, bo tak tu pięknie, a ja przecież muszę zrobić
zdjęcia i poza tym przy drodze rosną drzewa z dojrzałymi figami, a ja tak
lubię świeże figi ... Dostrzegam brązową tablicę i dzięki niej stajemy na
pobliskim mostku z czasów bizantyjskich, potem przyglądamy się wiosce Kostos –
tu urodził się ktoś zasłużony dla wyspy, ale kto? Zapomniałam! I znowu w dół,
aż do Marathi, gdzie zostawiamy rowery i idziemy dalej, do starożytnych
kamieniołomów marmurów [ładne i jakieś tajemnicze dla mnie miejsce].

[ela06]

dziękuje bardzo, do wizyty na Paros przekonuja mnie własnie rowery. Jade sama,
kupiłam bilet i takie sobie robie juz plany.Nie pamietasz obok czego była ta
wypożyczalnia? Oczywiście czas na konsultacje jest jeszcze do czerwca.

Paros

[amigo50]

Tutaj możesz znaleźć trochę przydatnych informacji o Paros

exploreparos.com/paros
a informację o możliwości wypożyczenia rowerów widziałem kilka lat temu na
tablicy informacyjnej wypożyczalni motorowerów w Noussa.

[aska2000]

Stronkę zaraz i ja 'zeksploruję'

Dzień bardzo dobry Państwu

[ewamalgorzata]

I ja, i ja, i ja też W końcu i tak nie wiem, dokąd będzie płynął prom po
południu