lek przed rowerem

[kicior99]

Mam 40 lat. Do tej pory jezdzilem rzadko, raczej rekreacyjnie. Od ponad pol
roku uzywam roweru jako srodka lokomocji (dotarcie do pracy, mieszkam w GB
gdzie autobusy z malych wiosek sa w zaniku). I... Kazdy przejazd do pracy
jest meczarnia. Do gardla flaki mi podchodza, gdy mija mnie samochod. Lepiej,
jak wyprzedza, bo go przynajmniej nie widze. Caly czas mam lek przed upadkiem
i "wladowaniem sie" pod kola. W nocy zawwze uzywam swiatel. a non stop -
kamizelki wysokiej widocznosci (u nas standard) wiec teoretycznie nie mam
powodow do obaw. Czy to jakas fobia?

[hauabaua]

> Do gardla flaki mi podchodza, gdy mija mnie samochod. Lepiej,
> jak wyprzedza, bo go przynajmniej nie widze. Caly czas mam lek przed upadkiem
> i "wladowaniem sie" pod kola.

To naprawdę zalatuje jakąś fobią. Może jakiś uraz z przeszłości?
.

[kicior99]

Cos chyba w tym jest. Zawsze sie balem, a nauczylem sie z musu, tylko aby
zrobic przyjemnosc rodzicom. Po drogach publicznych wlasciwie nie jezdzilem.
(moze dlatego nie mialem wiekszych problemow z przystosowaniem sie do ruchu
lewostronnego)

[Gość: KA]

No cóż człowiek z wiekiem nabywa doswiadczeń i bardziej działa mu wyobraźnia,
jako dzieciak bawiłem sie w berka biegając po dachu i gzymsie 10 pietrowca dziś
nie podejdę do jego krawedzi blizej jak na 0,5m, podobnie jak ty nauczyłem się
jeździć bardzo późno (jako 3 latek wkręciła mi się noga w szprychy gdy jechałem
z kuzynem na bagażniku)i roweru używałem sporadycznie, od kilku lat natomiast
odkryłem go na nowo i żywam nie tylko do weekendowych wycieczek ale i do
codziennych dojazdów do pracy bez wzgledu na pore roku i pogodę. Cóż myślę ze w
miarę pokonywanych kilometrów lek bedzie coraz mniejszy aż w końcu stanie się
nieodczuwalny (tylko idiota się niczego nie boi)
Pozdrawiam KA

[emes-nju]

Zapraszam na warszawskie ulice. Po jednym dniu wszystkie fobie zostawisz za soba :-) Albo wyladujesz w psychiatryku...

A tak serio - mysle, ze Ci to minie za jakis czas. Przyzwyczaisz sie do samej jazdy i obecnosci innych na jezdni. Spoko.

pzdr

[Gość: kasiak]

Kicior! Spoko-moja mamuśka też się bała,/ma 56 lat/ do tej pory trudno jest ją
namówić na jazde po ruchliwej ulicy,ale potrafi zrobić do 100 km dziennie
bocznymi drogami w weekend.Na początek rób tak jak ona -staraj się dotrzec do
punktu przeznaczenia taką trasą ,która jest dla Ciebie najmniej stresująca.Może
nadłożysz 2-3 km ,ale będziesz miał fun a nie stresa z jazdy.A ,że apetyt
rosnie w miare jeżdżenia jest szansa ,że potem będziesz się czuł na tyle
pewnie,że zaczniesz kożystac bez lęku z bardziej uczęszczanych dróg.Pamiętaj -
jazda na rowerze to ma byc czysta przyjemność-rób tak,żeby nie było inaczej.Uda
Ci się !

[Gość: yb]

lepiej się bać niż nie bać, tylko glupi strachu nie odczuwa, radzę jednak bez
zbytniej histerii. We wlasnym łóżku też można zginąć ;-]

[boruta_wwa]

nie dziwie Ci się, jak ostatnio babka wjechała prosto we mnie na prosciutkiej
drodze to też miałem lęki wyjeżdżać na ulicę..
ale cóż, rower to moje życie....
pzdr

[Gość: mankament]

Oj, wiesz, to trochę jak nerwica wygląda, naprawdę. Rzeczywiście, to może być
jakiś uraz z przeszłości, choć nie tylko - ogólne stresy, jakieś życiowe
problemy. Proponuję psychologa (mam nadzieję, że nie masz takiej uwagi za
obrazę). Pzdr. i bezstresowej jazdy!

[uruk-hai]

ja tam też się boję jak mnie omijają jednak przyjemność rowerowania jest dla
dla mnie tak wielka że nie dam się zastraszyć kierowcom bez wyobraźni ,
przerażają mnie młodzi kierowcy powożący "TIR-ami" - czasem normalną drogą też
muszę przejechać parę kilometrów i rozumiem twoje obawy ...

ostatecznie możesz wyemigrować do Astrii etc, o ile pechowo nie znajdziesz
drogi rowerowej - obowiązkowo wyasfaltowanej - nawet w szczerym polu :))) -
samochód będzie za tobą jechał tak długo (czasem 1km, 2km - bardzo nie
przesadzam) aż jego kierowca uzna że minie cię w odległości bezpiecznej , czyli
kilkumetrowej - trochę przesadziłem :)

[kicior99]

Sadzisz ze psychlog mnie odblokuje? Pomysl nieglupi, tyle czy mnnie aby nie
wysmieje?