krambambulia
16.06.06, 19:02
Jak Rinaldo Rinaldini tańcował z kardynałem
Sącz się, wino z włoskich winnic,
dzwoń mi, strofo doskonała:
o Rinaldo Rinaldinim
i kuzynce kardynała:
Miał Rinaldo siedem szpad,
złote były wszystkie szpady.
Końcem szpady serenady
na gitarze grał i bladł -
i tak śpiewał wciąż: - Kuzynko,
serce z żalu pęka mi,
o! szatynko, chodź na winko,
bella stella do re mi!
Zasię ona: - Nie chcę zbója,
co miast czoła nosi miedź;
gdy chcesz ze mną dzieci mieć,
wyspowiadaj się u wuja.
Trudna rada. Nie ma co!
Rinaldo ze strachu kona.
Idzie. Patrzy: konfesjonał,
kardynał ma gębę złą.
Chwila bardzo uroczysta.
Witrażowe płoną szkła,
a pyzaty organista
na organach gra i gra.
Jakieś kwiaty jeszcze kwitną.
Ukląkł Rinald, czuje wiarę
i za kurtką aksamitną
delikatnie skrył gitarę.
Płyną grzechy w gniewne ucho,
syczy labuś, grzmi jak bąk:
- Nic nie ujdzie ci na sucho!
Wtem gitara brzdęk i brzdęk!
Stropił się Rinaldo. Myśli:
"Popełniłem nowy grzech,
prawdę rzec, nienaumyślnie".
A kardynał buchnął w śmiech..
Trzęsły mu się trzy podbródki,
kartoflany skakał nos:
- Gadaj grzechy, mój malutki,
byle prędzej, byle w glos.
Więc Rinaldo ją mu gadać:
(tyle zbrodni, tyle ządz!)
drży gitara, błyszczy szpada,
przytupuje butem ksiądz.
I tak dalej, dalej w tany,
purpuratus szedł ze zbójem,
a zbój rzęził: - Daj kuzynkę,
bo na śmierć cię zatańcują!
Trudna rada: trzeba dać,
gdy się chce na nogach stać.
Wziął Rinaldo Rinaldini
kuzyneczkę kardynała.
Kłaniał mu się Pittolini
i zgoła Italia cała.
Szczęśni byli niewymownie,
a szczęście - to chyba wszystko.
Ona potem została
Papieską stenotypistką
