Czy przy pierwszym dziecku była z Wami mama?

[dorcia1982]

Jestem ciekawa Waszego zdania, na temat czy przy pierwszym dziecku jak
rodziłyscie pomagała Wam Wasza mama, czy tylko liczyłyscie na siebie i męża.
Tak z ciekawosci pytam, bo tak naprawde to chyba chciałabym zeby moja mama
mogła przyjechac do nas, jak bede rodziła w sierpniu, i pewnie sie u nas
pojawi, bo chetnie mi pomoze , z tym ze mam termin na 23 sierpnia, i ciekawa
jestem czy urodze w terminie, bo niestety moja mama z moja młodsza siostra
musza wracac do wrzesnia do Polski, bo moja młodsza siostrzyczka zaczyna
gimnazjum 1 rok we wrzesniu. Ale mam nadzieje ze zdazy moja mama pomoc mi
przez ten conajmiej tydzien czasu po porodzie, jesli urodze w terminie.
Miłego dzionka wAM ZYCZE

[violus73]

moja mama mi nie pomagala, radzilismy sobie z mezem sami, i dobrze mi z tym, bo
rady udzielane przez telefon, szczegolnie jesli chodzi u ubieranie spotykaly sie
z moja dezaprobata. Bo ja to z rodzaju co wierzy ze w Polsce dzieci sa
przegrzewane szczegolnie niemowlaki. Zabawnie bylo kiedy moja bratowa udzielala
mi rad na temat werandowania malucha przez 2 tygodnie, a my z mezem mielismy juz
wtedy zaliczone zakupy w supermarkecie i kilka spacerow.

[dorcia1982]

A długo po porodzie dochodziłaś do siebie, bo znowu mój maż nie może zbyt długo
opuścic pracy bo ma pod soba za duzo ekipę. I tak z tydzien czasu to jest
maximum gdzie moze posiedziec z nami w domku.

[violus73]

moj tak wlasnie tydzien byl ze mna w domku, nie caly czas nawet, bo wtedy
wybywal na jaies 2-3 godzinki na uniwerek. A potem to juz sama, najgorzej ze
spacerami bylo, bo wtedy wynajmowalismy pokoj na poddaszu, wiec maz znosil mi
wozek na dwor z rana, a ja jak chcialam to szlam na spacerki a potem wnosilam
malego w gondoli do domku.
Nie masz sie czym martwic, instynkt podpowie co robic, u mnie to bylo pierwsze
niemowle z jakim mialam stycznosc, bo nawet w rodzinie nie mialam szansy
kontaktu z zadnymi niemowlakami i jakos poszlo.

[marcia113]

heh zabawne ale dzis myslalam o zalozeniu takiego samego watku:)
Jestem w identycznej sytuacji jak Ty, rodze na poczatku sierpnia, w UK jestem
sama z chlopakiem:) Na poczatku ciazy gdy zapadala decyzja ze tu urodze
przekonywalam wszystkich i sama siebie ze sobie bez problemu poradze;) Ze na
pewno bede wiedziec jak sie opiekowac moim malenstwem. Im blizej porodu tym
bardziej sie boje, strach mnie wrecz oblecial jak sobie wyobrazilam taka mala
kruszynke ktora dadza mi na rece i nie bede wiedziala co z nia robic:/ Na
chlopaka liczyc nie bede za bardzo mogla bo musi pracowac, wolnego tez raczej
nie dostanie;/ Namawiam mame na przyjazd ale nie wiadomo co z urlopem wiec chyba
jednak zostane calkiem sama. Mam nadzieje ze sobie jakos poradze i Ty takze:)

marcia

[dorcia1982]

hej, a gdzie mieszkasz w uk, moze w Londynie?, tak ja na początku też mówiłam
ze nie chcemy nikogo do pomocy, ze sami sobie poradzimy, ale im blizej porodu
tym większe obawy mam, i tak bardziej czuję że jednak ta mama by się przydała.
Tak to napewno są bardzo fajne chwile i chcielibysmy je spędzic razem z moi
mężem tylko nie wiem czy tak naprwde zaraz po urodzeniu nie przyda sie pomoc
jednak. Mój mąż troszeczke wieksze ma obawy , przed tym zeby ktos nam sie
krecił jak maluszek przyjdzie na swiat, bo czułby sie zazdrosny jak ktos bedzie
jeszcze przy małym, i moze bedzie wieksza kolejka, ale ja go uspokajam że on
napewno dla dzidziusia bedzie ważniejszy, czy ktos bedzie czy nie. TAKZE
zobaczymy jak to sie ułozy w praktyce.

[marcia113]

Dorcia niestety nie mieszkam w Londynie, tylko w Torquay (południowo zachodnia
Anglia). Co do chlopa to moj jest tak przerazony ze wrecz namawia tesciowa do
przyjazdu i pomocy. Troszke go nastraszylam ze przez pierwsze dni nie wiem czy
bede na silach opiekowac sie dzieckiem i bedzie musial robic to za mnie:))) a
co?! niech sie troche postresuje:))

[annamaria0]

Forceps = kleszcze. U mnie byla pompka (ventouse).

[rita771]

Dokladnie tak samo jest u mnie, moj tez sie boi ze sobie nie poradze, JA ,nie
MY, i mnie to tak strasznie wkurza, ze bronie sie jak moge przed przyjazdem
tesciowej. Jak to sobie nie poradze! A on co bedzie robil! Bedzie mial 2 tyg.
urlopu przeciez! To przeciez duzo zalezy od dziecka jakie jest,czy wymaga
pomocy trzeciej osoby czy nie. A moze akurat bedzie tak spokojnym dzieckiem, ze
bede miec na wszystko czas( czyli ugotowanie, posprzatanie, zajecie sie soba
itp.).Wole byc nieprzytomna ze zmeczenia niz nieprzytomna z nerwicy, ktorej bym
sie na pewno nabawila jakby tesciowa przyjechala-od tych setek rad i uwag
dotyczacych wychowania i pielegnacji dziecka. Jest to tym bardziej smieszne, ze
moim mezem zajmowala sie babcia bo tesciowa chodzila do roboty.

nie!

[myszka785]

i przy drugim też nie będzie... niestety nie mam takiej możliwości, żeby
ktokolwiek przyjechał mi pomóc chociaż na początku... mama choruje, siostra ma
3 dzieci i pracę, a bratowa sama spodziewa się dzidzi na ten sam termin co ja...
muszę dać sobie radę - z Amelą dałam to z dwoma też chyba dam?...
pozdr! :)

[yadrall]

U mnie wprawdzie do porodu daleko,ale od samego poczatk oboje z mezem
zdecydowalismy,ze nie chcemy nikogo do pomocy. Wyszla z tego wielka obraza,bo
moi rodzice nie moga sie z tym pogodzic,ze zapraszamy ich dopiero jak maluszek
bedzie mial conajmniej dwa tygodnie.
Oczywiscie maz wezmie wolne z pracy na dwa tygodnie i bedziemi pomagal. Jakos
nie widze miejsca dla osob trzecich w chwili gdy bedziemy sie uczyc naszych
nowyc rol zyciowych. Juz nie mowiac o tym,ze jak np.wietrzyc krocze (wskazane
po porodzie) jak po domu kreci sie ktos obcy (nawet wlana matka)?

[jagienkaa]

ja rodziłam w Warszawie i najpierw na kilka dni przyjechała moja siostra, potem
na 2 tyg moja mama i bardzo się z tego cieszyłam. Mam bardzo fajny kontakt z
mamą. Z tym że u mnie była taka sytuacja, że mąż nie mówi za bardzo dobrze po
polsku i takie rzeczy jak zakupy, załatwianie coś w urzędzie - były dość
utrudnione.
PS chciałam też dodać, że każdy tatuś ma prawo do tygodnia bądź dwóch płatnego
urlopu po urodzeniu dziecka (paternity leave). Oraz do 4 tyg rocznie
bezpłatnego urlopu z pracy na dziecko do lat 5(parental leave) - to samo z
mamami.

[dorotus76]

Oj, bez mamy nie wiem jak bym dała radę:).
Zarówno po urodzeniu pierwszego dziecka jak i drugiego przyjechała do mnie na
równo miesiąc czasu :).
Baaaaaaaaaardzo pomogła :).
Po pierwsze dlatego, że mąż pracował, a ja nie czułam się na siłach aby od razu
ze szpitala wdrożyć się w opiekę nad maleństwem - 2 cesarki:(
Chodziła na spacery z maluszkiem, ja w tym czasie odpoczywałam...
Prasowała ciuszki bobasa, ja w tym czasie odpoczywałam...
Gotowała obiadki specjalnie dla kobiety karmiącej, delikatne i nie smażone, ja
w tym czasie odpoczywałam...
Razem z mężem kąpała dzidziusia, ja czasem asystowałam...
Jak trzeba było to i ponosiła, bo rana długo ciągnęła...
Wspierała na duchu, jak w 14 dobie połogu trafiłam z powrotem do szpitala z
komplikacjami poporodowymi, ona została z dzidziusiem w domu, mąż latał do mnie
do szpitala, dzięki nim nie straciłam pokarmu...
Ojjjj, długo by wymieniać...
Ale Bardzo JEJ jestem wdzięczna.

Po miesiącu jej pomocy doszłam do siebie i miałam dużo siły, by się opiekować
maluchem, przy wieczornej pomocy męża:).
A potem miałam tyle roboty, że bardzo przydał mi się ten miesiąc na
rekonwalescencję:).

A tak dla ciekawostki: wiecie, że w Chinach młode mamy po porodzie leżą kilka
tygodni, a inne kobiety wszystko za nie robią przy dziecku, aby one doszły do
siebie? coś w tym jest :P

pozdrófka

[annamaria0]

Nie tylko w Chinach, w Indiach swiezo upieczona mama nie wraca bezposrednio do
swojego domu, lecz do domu swoich rodzicow, by odbyc rekonwalescencje. Dzieckiem
pomaga jej opiekowac sie mama i inne krewne.
Jest to jeden z powodow, dla ktorych w Chinach i w Indiach depresja poporodowa
wystepuje b. rzadko, i wyjasnia czesciowo, dlaczego w naszej kulturze, gdzie
matki pozostawione sa samym sobie, jest coraz czestsza.

[ewika-uk]

nie chcialam zeby ktokolwiek byl z nami,nawet do pomocy,myslalam ze tak bedzie
FAJNIE...tylko my i dzidzius....i jak bardzo sie mylilam,wiecej tego nie zrobie
i nawet bede cierpliwie wysluchiwac jak nalezy myc glowke itd,ale sama juz nie
chce byc.Jestem raczej zaradna kobita,i byle co mnie nie wykonczy,ale
niestety:zmeczenie,obolaly tylek(wiadomo)i wiele roznych rzeczy:nie,nie i
jeszcze raz nie,mama,tesciowa..ktokolwiek.. nastepnym razem napewno
bedzie,pozdrawiam

[izabelski]

niestety nie - nikt do mnie nie mogl przyjechac

[poleczka2]

Nie. Moja mama jest super ale jak sama rodziła to wszystko było inaczej. Zawsze
rodziłam bez znieczulenia ale jak było ciężko to i sobie krzyknęłam, moja mama
by tego nie tolerowała, zaraz by próbowała mnie uciszyć. Z Lilką w ciąży
planowałam poród w domu, mama była bardzo przeciwna, jakoś sobie nie wyobrażam
naszej współpracy podczas porodu. Mnie się najlpeiej rodzi samej z położną.

[annamaria0]

ale Dorci chodzi o pomoc po porodzie, nie w czasie samego porodu. Jestem z mama
bardzo zwiazana, ale tez nie chcialabym, zeby byla przy porodzie.

[paola_k2]

Nasza dzidzia pojawi sie juz wkrotce. Nie mam nikogo do pomocy oprocz meza. On
zostanie z nami tylko tydzien, potem wroci do pracy. Wierze, ze jakos sobie
poradze, mimo ze to nasze pierwsze dziecko. Moja mama pracuje. Moglaby
przyjechac tesciowa, ale nie chcialam. Wiem, ze bylaby napewno zyczliwa, ale
wszystko wiedzialaby lepiej... Jak dzidzius podrosnie niech nas odwiedzaja, ale
wiem, ze wtedy juz nie bede taka niezdarna (jak napewno na poczatku) i nikt nie
bedzie mi zarzucal, ze wie lepiej jak opiekowac sie moim dzieckiem. Byc moze,
ze bede zalowac tej decyzji. Ale podjelam ja swiadomie i niech tak bedzie.

[dorotus76]

Paola k2!
Z własnego doświadczenia teściowej nie polecam :P
Nie ma jak to ze swoją mamą...

pozdrófka

będzie dobrze - dasz radę!

[myszka785]

ja też z Amelką dałam se radę bez niczyjej pomocy... ze szpitala wróciłyśmy w
piątek wieczorem (Amela miała 5 dni), w weekend był z nami tatuś, od
poniedziałku musiałyśmy sobie same radzić!!! łatwo nie było - ale tragedii też
nie było!
teraz będę miała dwójkę na głowie - to dopiero będzie jazzzda!!! :)

[pati.zop78]

tak byla. niestety. zupelnie nieplanowanie, bo do szpitala mial ze mna jechac
Faz ale nie udalo mu sie wrocic z pracy na czas. mama pojechala tylko dlatego
zebym nie byla sama.
cala droge do szpitala pytala jak daleko jeszcze (jechalismy z 15-20 min). w
szpitalu nic nie rozumiala, co do mnie mowia, bo nie zna angielskiego. caly czas
musialam jej tlumaczyc. pozniej o malo nie zemdlala jak Rizvani sie rodzil i
musiano uzyc szczypiec (chyba tak po polsku?). a po porodzie przez tydzien
chodzila obrazona na Faza ze nie przyjechal na czas (nie z jego winy).

zeby nie bylo ze wyrodna matka: bardzo duzo mi pomogla przy Rizvanim i zajela
sie domem przed i po porodzie. ciesze sie ze wtedy do nas przyjechala.

[wolkam]

MOja mama towarzyszyła mi przez kilka tygodni po obu porodach. Przy pierwszym
dziecku trochę mnie to denerwowało i było parę spięć ale przy drugim odpuściłam
i dałam sobie pomóc. Chyba zmądrzałam i nie byłam już taka ambitna. No i nikt
nie musiał mnie pouczać, bo miałam już doświadczenie w opiece nad maluchem.
Zajmowała się głównie starszą, wtedy półtoraroczną Zosią, która zaledwie od
miesiąca umiała chodzić (baaaardzo późno). Wychodziła z nią na spacer, gotowała
(pycha mniam mniam). Mogłam nabrać sił, choć poza porządną anemią czułam się
dobrze. Mąż pracował wtedy od rana do 22.00 więc samej byłoby mi chyba ciężko.
Pozdrawiam
Agnieszka

[gosia7813]

My radziliśmy sobie sami. Miałam planowaną cesarkę, a mąż miał tylko parę dni
wolnego, więc zamiast stękać i narzekać musiałam się wziąść w garść.
Moja mama zmarła równo rok i jeden dzień przed urodzinami Adrianka, teściowa ma
70lat, a moje siostry uczą się i pracują. Ale nie żałuje że musiałam sobie dać
radę sama bo nie było źle.
Teraz tylko nieraz się wkurzam jak koleżanki panikują, pół rodziny się zjeżdża
bo one będą obolałe, nie umieją się obchodzić z noworodkami, itp. a prawda jest
taka, że jak kobieta musi i chce to da sobie rade bo nie ma innego wyjścia.
Ja tam z siebie jestem dumna!:)
Po cesarce po 3 dniach wyszłam do domu, a po 5 przyjmowałam już klientki,
byliśmy na zakupach, a po tygodniu nawet kochanemu mężowi ugotowałam obiadek.:)

zuch dziewczyna!

[myszka785]

a co nas nie zabije to nas wzmocni!!!

[ewmag]

My bylismy sami, tak chcielismy i z perspektywy czasu (kilkunastu miesiecy)
uwazam, ze dobrze. Oczywiscie biorac pod uwage ogolna sytuacje, tzn. to, ze
rodzice mogli do nas przyjechac tylko na 2 tygodnie. Przyjechali ponad miesiac
po porodzie i to bylo super. Ja juz zdazylam synka troche poznac i wszystko
bylo "po mojemu", chociaz i mama daleka jest od narzucania wlasnych pomyslow.
Jednak gdyby mama mogla przyjechac na dluzej, to zdecydowalabym sie ja zaprosic
jeszcze przed porodem, albo tuz po, do pomocy wciaz jest chetna, chociaz
widzimy sie srednio przez kilka dni co drugi miesiac. O tesciach w kontekscie
pomocy nie bede sie wypowiadac, bo wpadli na pare dni zobaczyc wnuka, w innym
terminie niz byli zapraszani i czasem tylko przyniesli mi dziecko na przewijak,
jak poprosilam (a prosilam tylko dlatego, ze bolaly mnie plecy) i byli bardzo
zdziwieni, ze czasem, jak dziecko spalo, ja tez chcialam sie zdrzemnac. Ale to
juz inny temat.
Jestem zadowolona z tego, ze dalismy sobie calkiem niezle rade. Oczywiscie, ze
nie bylo idealnie, ciagly brak snu i zmeczenie tez nam zdrowo dokopaly, pare
rzeczy zrobilibysmy teraz inaczej, ale to jest cos, czego nie mozna bylo przed
porodem przewidziec:-)

[mama5plus]

Moja mama nie byla, ani przy pierwszym , ani przy zadnym nastepnym :)
Nawet o tym nie pomyslalam szczerze mowiac i raczej bym nie chciala.
Zwlaszcza przy pierwszym dziecku bo pozniej bardziej do opieki nad starszymi na
czas porodu.
Dla nas wazne bylo to, ze mielismy prywatnosc dla naszej malej rodziny, nikt
nie ingerowal, moglismy sie oswoic z nowa sytuacja i mysle, ze dzieki temu maz
nie bal sie, nie krepowal wlaczyc w opieke nad noworodkiem. W tej chwili ma juz
mnostwo doswiadczenia.;)
Gdy urodzila sie nasza pierwsza corka, byl jeszcze na studiach i, co za tym
idzie, bardzo dyspozycyjny. Jednak gdy juz pracowal, dostawal platny w 100%
tydzien wolnego wiec przez ten tydzien ( a po ostatnim porodzie przez 2) byl z
nami i duzo pomagal.
Po pierwszym porodzie tesciowa przyjechala dopiero po tygodniu i zostala przez
tydzien z nami. Mysle, ze byl to dobry czas i tydzien zdecydowanie wystarczyl ;)
Milo wspominam ten pobyt acz nie pamietam potrzeby pomocy jako takiej. Matt i
tak gotowal i pomagal mi przy dziecku. Raczej rozbijalismy sie po kawiarniach,
chodzilismy razem na spacery, na zwiedzanie poludniowej Walii, na zakupy jakies
dzieciowe bo pierwsza wnuczka wiec szkocka babcia zrobila sie rozrzutna :), raz
wyrzucilam ich (meza z tesciowa)do kina :)

[bibba]

po urodzeniu pierwszego zaprosilam mame po 3 tyg od urodzin na 2 tyg. dalo to
nam czas na oswojenie sie z nowa rola, i na wypracowanie rytmu dnia i zgranie
naszej nowej rodzinki bez ingerencji 'doswiadczonych' rodzicow. przy drugim i
trzecim nie zapraszalam juz mamy, bo czulam sie juz wiedzialam ze nie potrzebna
mi bedzie pomoc, no i - jak sie z czasem moze okaze ja i mama to rozne
charaktery i wiecej z tych jej wizyt byloby stresu niz radosci.

[sebaga]

hej dziewczyny. U mnie była mama- prawie 4 tygodnie- i jestem jej b.wdzięczna
za pomoc. Jak wyjeżdżała to byłam przerażona, mąż w pracy a ja sama!!! Teraz
już jest ok, mój mały ma 6tygodni i jakoś daję radę, ale początki mnie
przerosły. Wszystko zależy od osoby, jedne matki poradzą sobie same, inne nie.
Pewnie,że jakbym musiała być sama to bym jakoś dała radę, ale nawet nie chcę o
tym myśleć :-) Tymbardziej,ze mój synek od początku kochał wrzeszczeć i
przesypiał max.4 godziny na dobę!