KUBA spod Wartemborka

[rita100]

Gadki Kuby spod Wartemborka (czyli Seweryna Pieniężnego juniora)
Pierwsze gadanie Kuby ukazało się w dodatku niedzielnym 31 lipca 1920 r. 7
sierpnia Kuba pisał: Jak posłałem moje pierwsze podanie, to pan redaktor
wymalowali moją gębę, że byłem mocno zdziwiony, zobaczywszy moją podobiznę.

hehe, Tralala przypomniała, że mamy tez drugiego Kubę

[rita100]

„Gazeta Olsztyńska" nr 1 — czwartek, 1 stycznia 1925 roku

Kochane Czytelniczki i Czytelnicy!
Co wyśta sobzie myśleli, gdyśta tak długo nie zidzieli moji psiankny gamby i
nie słuchali mojego mądrego godania. Niejedni z Waju pewnie myśleli, że pan
Kuba himer, drudzy pewnie, że sia łobabziuł, a znowu drudzy, że mnie Maksek
zwojował. Kto tak myśloł, nie zgot. Po tych welunkach, cośta tak okrutnie fest
spali albo siedzieli u matki za szorcam, grabnół mnie jod i wyjechałem
aroplanem do tych Ryfów, co mieszkają w Maroku, aby im pomóc w wojnie z
Hiszpanami. To so całkiem insze ludzie, łoni przynojmniej ziedzą, co chcą.
Hiszpanów mocno zbzili, tak że nieboraki na łosiolkach, laufszrit marsz, marsz,
musieli rejterować. Strasznie sia na Waju rozjadoziulem i przyrzekam sobzie w
duchu, że już nic do Waju psisać nie banda! Dlaczego wyśta wciurcy nie poszli
welować? Toć jo tak mocno prosiułem i rozmaziałem, żebyśta wasza sztyma łoddali
na numer psiantnasty, a tu jęk dostałem telegram ło wyniku wyboru, to mi aż w
gambie łustalo. „Na nic moje gadanie, na nic moje redy — myślą sobzie — lepsi
dom sia na pokój i banda robziuł tak, jek bym siedzioł łu matki za psiecam". Aż
tu po welunkach przychodzo do mnie ludzie i łopoziedujo, że w Jonsdorsie nie
poszło welować 100 ludzi, w Mokinach sto zostało łu matulki, w Gietrzwałdzie, w
Purdzie, w Dajtkach i drugich zioskach to samo. Ludziska bodaj sia pomanczyli
po tak czajstych welunkach! Prosili ma też: „Kubolku kochany jeno psisz, łoni
sia na drugi roz naprazio!" Ale jo sia łuperłem i mózia nie! Jo musza Woju
łobsztrófować.
cdnj

[rita100]

Powtórze tekst, bo jest trochę niezrozumiały.

"Co wyśta sobzie myśleli, gdyśta tak długo nie zidzieli moji psiankny gamby i
nie słuchali mojego mądrego godania. Niejedni z Waju pewnie myśleli, że pan
Kuba himer, drudzy pewnie, że sia łobabziuł, a znowu drudzy, że mnie Maksek
zwojował. Kto tak myśloł, nie zgot. Po tych welunkach, cośta tak okrutnie fest
spali albo siedzieli u matki za szorcam, grabnół mnie jod i wyjechałem
aroplanem do tych Ryfów, co mieszkają w Maroku, aby im pomóc w wojnie z
Hiszpanami."

pan Kuba himer - zchimerowany (chyba)
sia łobabziuł - obraził się
mnie Maksek zwojował -
Po tych welunkach -
grabnół mnie jod -

W słowniczku Pana Cyfusa tygo nima.

[gietpe]

rita100 napisała:

> Powtórze tekst, bo jest trochę niezrozumiały.
>
> "Co wyśta sobzie myśleli, gdyśta tak długo nie zidzieli moji psiankny gamby i
> nie słuchali mojego mądrego godania. Niejedni z Waju pewnie myśleli, że pan
> Kuba himer, drudzy pewnie, że sia łobabziuł, a znowu drudzy, że mnie Maksek
> zwojował. Kto tak myśloł, nie zgot. Po tych welunkach, cośta tak okrutnie
fest
> spali albo siedzieli u matki za szorcam, grabnół mnie jod i wyjechałem
> aroplanem do tych Ryfów, co mieszkają w Maroku, aby im pomóc w wojnie z
> Hiszpanami."
>
> pan Kuba himer - zchimerowany (chyba)
> sia łobabziuł - obraził się- może wzión babe ożenił się?
> mnie Maksek zwojował -
> Po tych welunkach -Głosowanie w plebiscycie
> grabnół mnie jod - ziął mnie nerw jad?

moje propozycje

[rita100]

pan Kuba himer - zchimerowany (chyba)
> sia łobabziuł - obraził się- może wzión babe ożenił się? (może wziął rozwód)
> mnie Maksek zwojował -
> Po tych welunkach -Głosowanie w plebiscycie
> grabnół mnie jod - ziął mnie nerw jad?

Ciekawie to wyglónda - dzięki Gietpe
ziął mnie nerw jad? - a to co oznacza ?

[rita100]

I tak sia też stało. Bułem łu tych Ryfów w Afryce i dobrze mi sia miało. Jek te
Ryfy zidzieli, że Hiszpanie łuciekajo, chcieli mnie łobwołać królem, jeno że
mniołem sia zaro łobabzić, bo łoni chcieli też królowe. Zol mi buło mojego
stanu kawalirskiego i chociaż tam byli szykowne dziewczaki, to jednak psianknie
im podziankowołem za ta łaska i wyjechołem na gody... pod Wartemborkiem. W domu
leżało gwołt listków. Łod frajlin, bziałków, chłopów i łod pana redaktora.
Wciórcy mocno mnie proszo, żebym znowu godoł. Nie godołbym do Waju już ani
razu, gdyby nie buł pon redaktor tak łokrutnie prosiuł i przypominoł, że
to „dla dobra sprawy" itd. Jo zawsze móziułem, że jek z musam to wola już
frajwolnie. I tak godom dzisiaj do Waju po blisko 4 tygodniach po roz psierszy.
Winszuja Woma, żeśta szwanta dobrze przeżyli, że Woma gwiozdór włożuł wszystko,
cośta sobzie winszowali, żeśta wszystka sznaptucha, cośta sobzie kupsili,
wypsili i żeśta sia nie rozchorowali łod tych kaczków, gulonów, gajsi i
wosztów, cośta przez tyk świąt zjedli. Dlo mnie gwiozdór buł trocha skompy, bo
móziuł, że worek z psieniandzmi łobłożuł mu finanzamt aresztem i że mi nic nie
może dać. Za to łuroczułam sia rumam i cygarami, co mi pon redaktor przysłali
na zachenta. Pon redaktor znoją sia na rzeczy i wiedzo najlepsi, jek to sia
człozieka poprosi.
Musza Woma poziedać, że chocam sia z tych welunków najadoziuł, to jenak tyle
sia nienaśmiołam, jek przed welunkami a osoblizie z wiców, które fabrykował mój
froint i kupfersztecher Maksek łod hejmadienstu w swojich „Nachrichtach".
Pewnie dostał dobrze na łapa, że mók dać wydrukować te blaciki i dać je
rozdawać przez szulmistrzów. Choć on mo jeno gluzda w głozie, to jek mu jego
staro droszka doleje serwetki i dobrze pomieszo, to mu sia czasem łudo co
sklejić. W numerze draj od tych nachrychtów znowu mnie fajn łodmalował, a na
drugi stronie namalował jeszcze chałupa ze szennem na dachu i durami w
ścianach. Musita ziedzieć, że Maksek ibuje sia tero i w mularce. Buduje łon
tyjater mniemniecki w Łolstynie, a jek łon tam para tysiancy zbzierze, to
pobuduje na drugi stronie łod tego tyjatru, tam gdzie tero stoji ten stary
kryger willa, tak jek jo zidzita w tych „Nachrychtach". A zieta, na co łon
sobzie zostazi te dury w ścianie i dachu? Na to, żeby buł luft i żeby jego
bziałka nie łumerła łod tych syrów. Psies może łod takiego smrodu dostać
kromfy, a co dopsiero człoziek. Cychunek łod tego „szlosu" na pewno pochodzi z
Brandenburgii, nie z Polski. Maksku, ty mnie nie obmachlujesz?

Ale przepraszam! Jek powróciulem z Afryki, doziedziołem sia, że most kojński
został załatany. Czy to stało sia dlatego, że ministry kojńskie przeczytali
moje godanie, czy też pon landrat dół im winka, nie ziam. Grunt, że sia stało.
A tero moji kochani winszują woma, żebyśta sia w tym nowym roku na pewno
naprazili i nie robzili ma tyle kłopotu. Czytojta też mocno nasza gazeta, która
chce tyło naszego dobra i prowadzi noju na rychtyczna droga, a zobaczyta, że łu
noju niejedno da sia jeszcze naprazić. Jeno nie spuszczać nosa i czekać, aż
psieczone gołombki same przyleco do gombki. Zdrowego i szczanśliwego Nowego
Roku i wciórkiego dobrego winszuje woma.
Kuba spod Wartemborka

[rita100]

„Gazeta Olsztyńska" nr 150—sobota, 30 kwietnia 1928 roku

W tych dniach byłem w Olsztynie i przy tej okazji odwiedziłem pana redaktora.
Chciałem odebrać od niego moje myto, no i pogadać o dalszej pracy politycznej.
Pan redaktor siedział bardzo zafrasowany przy swoim biurku i nie wiedziałem
początkowo czy jest przemęczony pracą, czy też odpoczywa po jakiejś
uroczystości. Po kilkakrotnym dopytywaniu i naleganiu powiedział mi pan
redaktor tak:
— Mój Kochany Panie Kubo! Chcą naju wywalić!
— Kogo i kto? — pytam się przerażony. — Czy pana redaktora chcą wylać do Polski?
— To wprawdzie nie, ale miasto chce naszą chałupę kupić i obalić, aby
powiększyć rynek.
— No to co, dostanie pan redaktor inną chałupę i dobrze! Na to pan redaktor jął
się żalić, że takiego drugiego położenia w mieście nie znajdzie, bo tutaj
okolony jest w dni targowe śledziami, jajkami, masłem, rybami i innemi
smakołykami. Gdy człek na ten przykład przyjdzie „zakatarzony" do pracy — kupi
sobie za 5 fenigów śledzia, opłucze pod wodociągiem i zje, albo gdy się ma
apetyt na jajecznicę, kupuje się jaj i masło, kładzie na patelnię itd. Piwka
kupić można w restauracji „Zum Franziskaner". Jeżeli nas teraz wygonią gdzieś
pod mały banhof albo na Georg Zuelch-Platz, to pozbędziemy się tych
przyjemności.
— A czy miasto nie ma dla pana redaktora innego miejsca?
— Owszem panie Kubo! Zgłosiliśmy się po plac przy Rynku Remontowym, na którym
chcieliśmy wybudować chałupę dla „Gazety". Ojczulkowie miasta chcieli bodaj się
już zgodzić, ale jeden pan, którym nazwano ulicę przed budującym się dekmalem
absztymunkowym — Sauerstrasse, a dawniejszy staw browarowy przechrzczono na
Sauerteich, oświadczyć miał, że nowy dom „Gazety Olsztyńskiej" zastawiałby
kościół św. Jakuba i zeszpeciłby Rynek Remontowy. Już raz trafił nas ten
zarzut. Gdyśmy swego czasu powiesili na naszym korabie tablice z
napisem „Gazeta Olsztyńska", którą malarz w natchnieniu nacjonalistycznym
wymalował w kolorach wajs-rot, magistrat zaprotestował. Kolorami temi
zeszpeciliśmy podobno widok miasta (das Stadtbild in groeblicher weise
verunstaltet) i musieliśmy kolor biały zmienić na żółty.
— Łokropności, panie redaktorze! — zakrzyknąłem. Gdzie tu jest ta osławiona
wolność pruska? Ale w ostatnim wypadku nie miał pan racji. Żyjemy w republice,
więc burmistrz i ojczulkowie miasta jako znani republikanie dbać musieli o to,
żeby jak najmniej widać było tych brzydkich wilhelmowych kolorów. Potem
pocieszyłem pana redaktora i poprosiłem go, żeby poszedł ze mną na przechadzkę,
niby szukać nowego lokalu dla „Gazety", a w rzeczywistości chciałem go
zaprowadzić na inne myślenie. Gdy tak całe miasto przeszliśmy, skierowaliśmy
nasze kroki pod Jakubowo. Tam podziwiałem plac Cylcha, Sauerteich, Sauerstrasse
i dekmal apsztymunkowy. Chcieli dla miasta Olsztyna coś zrobić — etwas noch nie
dagewesenes — wybudowali wiec na planu Cylcha wodotrysk świetlny. Cała budowa
oświetlenia jest charakterystyczna dla osławionej w świecie tandety
niemieckiej. Tak samo pomnik absztymunkowy, w którym napisano „Wir bleiben
deutsch". Każdy Ruchacz Pokrzywiński czy inny Worgitzki może sobie przed tym
pomnikiem przypomnieć swoją narodowość, gdyby go czasem pamięć opuściła. Gdyśmy
te wszystkie „piękności" zobaczyli, poszliśmy na "jednego" do Jakubowa. Tutaj
pan redaktor odzyskał swobodę i fantazję, opowiedział mi dowcip o Stefiku i
Marynie, potem gadaliśmy o przyszłej pracy politycznej i dyplomatycznej,
spędzając kilka miłych godzin.
Kuba spod Wartemborka

[rita100]

„Gazeta Olsztyńska" nr 41 — wtorek, 19 lutego 1929 roku

Moi Złoci! Strasznie mi markotno, że tak długo do Waju pisać nie mogłem. Nie
moja jednak jest w tym wina, lecz przeszkodę odgrywa „vis major" czyli siła
wyższa, którą jest mróz. Obiecałem Wam, że po teatrze w Olsztynie do Was
napiszę. Więc chociaż już dwa tygodnie minęły, chce zło naprawić. Byłem w
tej „Concordiji" i obejrzałem sobie ten tejater. Pomimo mrozu przybyło bardzo
dużo ludzi, tak że pan Biegała otworzyć musiał dużą bramę. Amatorzy odegrali
swoje role lepiej jak aktorzy niemieccy z trojdanku 3. Nie będę tutaj nikogo
wyróżniał, tylko powiem „Bóg zapłać" za tę ucztę duchową. Jeno ten obżarty Fryc
mi się nie spodobał. Chodził on z gnatem w ręku, jak gdyby chciał jeść na
zapas. Pewnie miał strach postu. Po przedstawieniu była fest zabawa. Tańczyłem
w lewo i w prawo prawie z wszystkimi frajlenami. Najgorzej było, gdy wróciłem
do domu. Od „podpierania ściany" zrobiło mi się słabo. Idąc więc z Wartemborka
do Łapki zmarzły mi uchole, zaschło gardło i gdy przybyłem do domu byłem prawie
nieżywy.

Na drugi dzień ani rusz, ani ręką, ani nogą ruszyć nie mogę. Z gardła głos się
wydobywa. Jeno patrzałem w pułap jak konające ciele. Gospodyni ręce załamuje,
gospodarz klnie, bo zachciało mu się draszować — i stał się rwetes jak na
jarmarku. Pierwsza odzyskała równowagę gospodyni. Posłała do Wartemborka po
doktora. Ten oklepał mnie, obmacał, spojrzał do gęby i powiada — grypa.

Leczyli mnie więc na tę grypę aspiryną, rumienkiem, rumem i arakiem. Zdaje mi
się, że ostatnie dwie medycyny najlepiej mi poskutkowały. Za trzy dni ruszyłem
lewą nogą, za pięć dni prawą, a po dziesięciu rękami i nogami. Za późno
pomniarkowałem się, że poruszyłem się za prędko. Bo jak tylko gospodyni
spostrzegli, że żywot mi się naprawia, zaraz poczęli przyniewalać mnie do
roboty. Wstałem więc i jako pierwsze co zrobiłem, to piszę do Waju. Z tym
mrozem jest brzydka sprawa. Był u mego gospodarza handlarz, który chciał kupić
prosiaka. Gadu, gadu stary dziadu. Od handlu i prosiaka temat zeszedł na mróz,
a rzeźnik członek heimatdienstu — zaczął opowiadać, że to Polska jest temu
winna, iż taki mróz ściągnął do dajczlandu. Słysząc takie mądrości aż mi ręka
zaczęła świerzbić, lecz byłem cicho i słuchałem dalej: Ja, ja powiada ów
handlarz, die Polacken haben den Frost angehalten un schiekenen nur bei uns. Co
ma znaczyć, że Polacy wstrzymali mróz najprzód u siebie (pewnie wpakowali go do
worka) i teraz puścili na Vaterland. Wszystkie porty i rzeki zamarzły, jeno w
Gdyni bodaj lodu nie ma. W ogóle ci Polacy to straszny naród. Bodaj szkoły mają
oni dostać w Ostprojsach, a jak wszystkie dzieci będą musiały mówić i pisać po
polsku, to już na pewno faterland zginie. Gdy się tak nagadał, znów zaczął się
domawiać o prosiaka. Ja mrugnąłem na gospodarza, że ma dać spokój. Usłuchał
mnie, lecz wtenczas ów handlarz (mnie się zdaje, że to był agentator) zaczął
opowiadać, że jeszcze dziś gospodarz dobrze sprzedać może, dziś da mu jeszcze
50 marek za centnar. Jak dopiero przyjdą świnie z Polski, to centnar będzie
kosztował tylko 25 marek. Gdy jednak gospodarz nie dał się skusić, poszedł ów
powsinoga, odwitując się pięknie: „Ir seit och solche Polacken". Grabnąłem za
kloc, lecz był on już za drzwiami. Moja gospodyni znów powiada, że mróz to kara
Boża dla tych niewiast, które chodzą w spódniczkach ponad kolana, w jedwabnych
pończochach i gołych szyjach. Mróz ma je nauczyć rozumu, żeby się cieplej
ubierały, jak nie przymierzając nasze babki. Ja w tej kwestji głosu nie
zabiorę, żeby sobie nie sparzyć nosa. Pan redaktor telegrafują mi, że
ojczulkowie miasta zgodzili się na zakup budynku, w którym jest drukarnia i
redakcja „Gazety" i że tam pozostanie dalej mieszkać. Mądrze zrobili
ojczulkowie miasta Olsztyna, bo przecież "Gazecie" tam dobrze. Położona w
centrum miasta, otoczona targami na masło, jajka, kokoszę, śledzie i ryby. Do
restauracji i po papierosy niedaleko.
— Kto Waju skusił, panie redaktorze, iść tam gdzieś do małego banofu lub też na
Rynek Remontowy? Siedźcie, gdzie Wam dobrze, a nie szukajcie piernika, jeżeli
macie cołtę. Jak przyjadę do Olsztyna, to zresztą nad tą sprawą pogadamy.
Dostałem zaproszenie na zjazd Ligi Narodów, który odbyć się ma w marcu w
Genewie. Będą tam omawiane bardzo ważne sprawy, dotyczące mienowicie
mniejszości narodowych. Jeżeli wszystko dobrze pójdzie, to jeśli mróz nie
popuści, wyjadę. Niektórzy astrolodzy prorokują, że będziemy mieli mrozy do
połowy marca. Gdy jednak nastąpi odwilż, muszę zostać w domu i pilnować
gospodarki. Zobaczymy, co nam pogoda przyniesie. Do tego czasu odwituje się z
Wami
Kuba spod Wartemborka

--

[rita100]

"Po przedstawieniu była fest zabawa. Tańczyłem w lewo i w prawo prawie z
wszystkimi frajlenami. Najgorzej było, gdy wróciłem do domu. Od „podpierania
ściany" zrobiło mi się słabo. Idąc więc z Wartemborka do Łapki zmarzły mi
uchole, zaschło gardło i gdy przybyłem do domu byłem prawie
nieżywy."
----
Alez tan Kuba tancyrz łod podpsierania ściany - jek to mniarkować ?
To tańczył łón czy podpsierał ściane ?
Raz w lewo , raz w prawo - hehe
Że tez ta ściana jeszcze stoi, jak ta i w prawo i w lewo - dobrze, ze łón nie
Asterxs buł ))))

[rita100]

No zidzisz Freemasonie, malo mowam ło Kubie spod Wartemborka. Może co nojdziesz
ziancej ?

[freemason]

rita100 napisała:

> No zidzisz Freemasonie, malo mowam ło Kubie spod Wartemborka. Może co
nojdziesz
> ziancej ?

Może. Te artikle bandom z Gazety Wschodniopruskiej, zianc nie pozinny sia
pokrywać z tymi z łolsztyńskiego cajtunku. Łobaczym...

[rita100]

A tobyśma mnieli rodzynki Kuby spod Wartemborka. Czkamy niecierpsizie