Bitwa po Grunwaldem

[gajowy555]

Z małym opóźnieniem (trzeba było poczekać na wynik bitwy i na fotki), ale
jednak rozpoczynamy wątek o Wielkiej Bitwie, która odbyła sie 15 lipca 1410 roku.
Na początek zdjęcia z przygotowań do walki, atmosfera obozu wojsk polskich i
piękne klimaty uchwycone przez Chwilkę (mam nadzieję, że sie nie obrazi za
wykorzystanie jej twórczości ?)...
Zapraszamy do dyskusji.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=708&w=45288516

[gajowy555]

Oczywiście chodzi mi o sobotnią inscenizację bitwy.
A tutaj link do strony z relacją z tego wydarzenia...

miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,3487835.html?nltxx=1078250&nltdt=2006-07-17-02-05

Lepper i Sikorski pod Grunwaldem
Tomasz Kurs

Polska górą, Krzyżacy pokonani! Sobotnią inscenizację bitwy oglądało więcej
widzów niż rok temu, wśród nich Andrzej Lepper i Radosław Sikorski

Ludzi było tak dużo, że już na kilka godzin przed widowiskiem na drodze
dojazdowej utworzyły się korki, a wiele osób nie zdążyło dojechać na pola
grunwaldzkie przed rozpoczęciem bitwy. - Być może było nawet 100 tys. ludzi -
ocenia Józef Podolak z Gminnego Ośrodka Kultury, organizator imprezy.

To wciąż największe tego typu widowisko organizowane w Europie. W tegorocznej
inscenizacji wzięło udział około 1,5 tys. rycerzy. Byli to nie tylko
przedstawiciele bractw rycerskich z Polski, ale także goście z Białorusi, Litwy
i Niemiec. Zbrojnych jest coraz więcej, choć poprzeczka każdego roku jest
zawieszana coraz wyżej. Teraz do bitwy są dopuszczani tylko ci, którzy mają
wierne kopie zbroi z epoki.

Dni Grunwaldu przyciągnęły w tym roku także polityków, m.in. wicepremiera
Andrzeja Leppera i Radosława Sikorskiego, ministra obrony narodowej. Szef MON
odpalił jedną z armat, dając w ten sposób znak do rozpoczęcia walki.

Walka skończyła się zgodnie z przekazem historycznym - Wielki mistrz musiał
uznać wyższość oddziałów polsko-litewskich, w dodatku "stracił" życie.

Jeszcze po godz. 17 wyjeżdżający stali w długich korkach. Ci, którzy woleli
uniknąć tłoku, mogli zwiedzić obozy rycerskie.

Grunwaldzkie imprezy trwały jeszcze wczoraj. Największą atrakcją był konny
turniej rycerski. Śmiałkowie nacierali na siebie w pełnych zbrojach. Kopie
łamały się, ale nikt nie został wysadzony z siodła. Zawody oglądało około 5 tys.
widzów.


... obrazek z bitwy

bi.gazeta.pl/im/4/3487/z3487534X.jpg

[gajowy555]

Chto nie buł niech załuje, a dla tych nie mogli momy tutaj fotki ze inscenizacji
Zielgy Bitwy pod Grunwaldem 2006.
Zapraszamy do łoglóndanio...

serwisy.gazeta.pl/fotografie/5,35076,3486592.html

[gajowy555]

Filip Onichimowski

Bitwa grunwaldzka to jedna z najjaśniejszych kart w historii rycerstwa i zarazem
jedna z ostatnich. Skrzyżowały się w niej z jednej strony najpiękniejsze strony
etosu rycerskiego, z drugiej zaś oznaki tego co nowe i co w konsekwencji zmiotło
rycerstwo z kart historii.

Ogromne starcie wrogich sił, zostało stoczone w większości konno, czyli w sposób
ulubiony przez samych rycerzy. Podstawowa taktyka stosowana w czasie starć
rycerskich armii Europy, polegała wtedy właśnie na ścieraniu się wrogich armii w
konnych szarżach. Najpierw chorągwie rycerskie ustawiały się naprzeciwko siebie
w tak zwany "płot" czyli dość rzadką linię, tak by atakujący rycerze nawzajem
sobie nie przeszkadzali i mieli okazję stoczenia uczciwego pojedynku z
przeciwnikiem. Następnie zaczynano bitwę, przeważnie atakując swoją prawą
flanką. Starcie rozpędzonych chorągwi zamieniało się zwykle w cały szereg
indywidualnych pojedynków, w czasie których rycerze częstokroć woleli wziąć do
niewoli znacznego przeciwnika, a nie doprowadzić do jego śmierci. Dlaczego? Z
prostej przyczyny - żywy mógł się wykupić z niewoli, martwy nie był już nikomu
potrzebny. Chęć zdobywania możnych jeńców prowadziła do tak groteskowych
sytuacji jak w czasie bitwy pod Poitiers (1356). Dowodzący wtedy Anglikami
Czarny Książę Edward udawszy się po wziętego do niewoli Króla Francji Jana II
Dobrego, zastał sytuację, w której możny jeniec otoczony był całą gromadą
rycerzy angielskich zawzięcie kłócących się, który to z nich wziął go do
niewoli. Zanosiło się już na poważne rękoczyny, gdy Edward pogodził wszystkich
zabierając królewskiego jeńca ze sobą.
cdn

[gajowy555]

Początek XV wieku to już jednak zmierzch rycerskiej metody toczenia bitew.
Angielskie dokonania w czasie Wojny Stuletniej wykazały wszelkie wady
rycerskiego pospolitego ruszenia. Brak karności, dyscypliny i rozsądku w czasie
bitwy. Chorągwie rycerskie okazywały się na polu bitwy zbyt nieruchawe,
nieprzewidywalne i bezwładne. Do tego kapryśne rycerstwo burzyło się gdy kazano
mu zdobywać zamki lub wojna przeciągała się i potrafiło samowolnie rozjechać się
do domów. Inną sprawą było to, że w starciu ze zdesperowaną i wyćwiczoną
plebejską piechotą, nie sprawdzało się też rycerskie podejście do toczenia
walki. Plebs nie przejmował się ani życiem, ani pochodzeniem rycerza z którym
walczył, bo i tak nie mógł liczyć na okup za niego, więc ubijał go na miejscu w
czym pomagały mu takie wynalazki jak długie łuki, kusze, piki, czy wreszcie
wynalezione przez Szwajcarów halabardy, o których potędze przekonać się mieli na
własnej skórze tak rycerze austriaccy jak i burgundzcy wraz z ich władcą Karolem
Śmiałym. Taka właśnie halabarda w bitwie pod Nancy (1477) rozbiła mu głowę po
tym gdy najpierw przerąbała tarczę i hełm tego wielkiego rycerza.
cdn

[gajowy555]

Sam Grunwald również nieco odbiegał od ideału "rycerskiej bitwy". Krzyżacy
wynosząc wnioski z bitew na zachodzie Europy próbowali stosować w niej dużą
ilość łuczników i kuszników, oraz zastosowaną na masową jak na ówczesne czasy
skalę artylerię. Do tego doszły lekkie umocnienia ziemne które wykonali
aczkolwiek do dzisiaj nie wiadomo czy zdążyli wykopać przypisywane im wilcze
doły. Jagiełło w rewanżu zaś, najpierw niezbyt rycersko przetrzymał kilka godzin
swoich przeciwników na lipcowym słońcu, by potem w czasie bitwy dokonać rękami
swoich rycerzy eksterminacji zakonnej starszyzny.

[gajowy555]

O tym jednak, że rycerski obyczaj zupełnie w tych czasach nie zaginął świadczy
bitwa pod Koronowem stoczona tego samego roku co grunwaldzka, tyle, że już
jesienią. W czasie tej bitwy starcia toczyły się z całym rytuałem, a w czasie
bitwy urządzono dwie przerwy za obopólną zgodą walczących. Po bitwie zaś
zwycięscy Polacy ugościli pobitych i wziętych do niewoli Krzyżaków sowitą ucztą,
na której jedni i drudzy przepijając do siebie odnosili się jednocześnie do
przeciwnika z należytą kurtuazją i szacunkiem.

[gajowy555]

Filip Onichimowski

Bitwa pod Grunwaldem była największą bitwą rycerską średniowiecza. W burzliwych
tych czasach podobne starcia zdarzały się oczywiście dość często. Czy bitwa
grunwaldzka była w jakiś sposób wyjątkowa, czy przypominała inne bitwy tych czasów?

Bitwa pod Grunwaldem, w której połączone siły polsko-litewskie pokonały wojska
Zakonu Krzyżackiego i jego gości była jednym z najdłuższych i najbardziej
krwawych starć średniowiecza. W całodziennych, konnych zmaganiach silniejsze
liczebnie chorągwie Jagiełły i Witolda (około 34 tysięcy walczących) rozgromiły
armię krzyżacką (około 21 tysięcy). Na mierzącym 6 kilometrów szerokości polu
bitwy dokonał się pogrom elity krzyżackiego państwa. Zginęła większość braci
zakonnych, w czasach pokoju zarządzających ziemią i dobrami Zakonu. Sama bitwa
została rozegrana w sposób narzucony przez Króla Polskiego. Dysponując znaczącą
przewagą kawalerii (blisko połowę armii Zakonu stanowiła piechota - łucznicy,
kusznicy, pawężnicy i puszkarze) Jagiełło starał się tak manewrować swoimi
wojskami, by bitwę stoczyć w miejscu umożliwiającym wykorzystanie jak
największej liczby konnicy i uniemożliwiającym skuteczne zastosowanie piechoty.
Szerokie, pofałdowane pola w okolicach Grunwaldu świetnie spełniały te warunki.

[gajowy555]

Ulryk von Jungingen - doświadczony dowódca, który w roku 1410 miał już ponad 50
wiosen i poważne kłopoty ze wzrokiem zdawał się próbować narzucić inną koncepcję
bitwy. Przykładem na to były próby sprowokowania armii polsko-litewskiej do
przyjęcia bitwy pod ufortyfikowanymi brodami na Drwęcy pod Kurzętnikiem. Armia
Zakonu przez tydzień przygotowywała tam umocnienia ziemne i stanowiska dla
swoich dział, oddziałów łuczników i kuszników, które w przypadku prób forsowania
Drwęcy w tym miejscu przez armię sojuszniczą mogłyby wykazać swoją zabójczą
skuteczność. Jagiełło okazał się być jednak zbyt roztropnym, by dać się wciągnąć
do bitwy w tak niekorzystnej sytuacji. Obszedł źródła Drwęcy, zmusił armię
zakonu do ruchu i stoczenia bitwy w dogodnym dla niego miejscu.
cdn

[gajowy555]

Jak mogłyby się potoczyć te zmagania, gdyby Jagiełło zachował się po myśli von
Jungingena? Bardzo prawdopodobne, że bitwa i jej wynik przypominałby zmagania
wojsk angielskich i francuskich w czasie wojny stuletniej. Tam to właśnie w
czasie trzech największych bitew tego konfliktu: pod Crecy (1346), Poitiers
(1356) i Azincourt (1415) słabsze liczebnie siły Anglików, których trzon
stanowiły świetnie wyszkolone oddziały łuczników, trzykrotnie przyczyniły się do
sromotnych klęsk Francuzów. Kluczem do angielskich zwycięstw było zawsze
wybranie terenu sprzyjającego obronnej bitwie piechoty, czyli wzgórz, na których
umacniali się Anglicy. Ponadto rzeźba terenu nie umożliwiała Francuzom rozwinąć
w pełni swoich szyków i wykorzystać przewagi liczebnej. Do tego wszystkiego
dokładał się jeszcze brak karności rycerstwa francuskiego, które traktując
piechotę angielską z pogardą, za każdym razem spodziewało się, że przejedzie
przez nią jak przez zboże.
sdn

[gajowy555]

Efekty były zatrważające. W bitwie pod Crecy trzykrotnie silniejsi Francuzi
(stosunek sił wynosił 8-14 tys. Anglików do 20-40 tys. Francuzów) w chaotycznych
szarżach na bronione przez Anglików wzgórze, nie tylko stratowali własnych
kuszników, ale w totalnym zamieszaniu stracili kilka tysięcy ludzi (w tym króla
Czech Jana Luksemburskiego oraz brata królewskiego Karola hrabiego Alencon).
Zwycięscy Anglicy ponieśli straty w wysokości 100-300 zabitych.
cdn

[gajowy555]

Podobnie było pod Poitiers, gdzie kolejne chaotyczne ataki francuskie, rozbijały
się o linie obronne Anglików, którzy wygrali bitwę i wzięli nawet do niewoli
Króla Francuzów Jana II Dobrego wraz z jego ukochanym synem Filipem.
Angielskiemu zwycięstwu nie zaszkodził wtedy nawet fakt, że pod koniec bitwy ich
łucznikom zabrakło strzał, tak że musieli wyciągać je z ciał pokonanych wrogów
albo bić się wręcz.
cdn

[gajowy555]

Bitwa pod Azincourt, mimo że ostatnia w serii i francuskie rycerstwo powinno już
było się do tego czasu czegoś nauczyć, okazała się jego największą porażką. W
starciu z wygłodzonymi i oddziałami Anglików liczącymi zaledwie 6 tys.
zbrojnych, czterokrotnie silniejsi Francuzi stracili około 8 tys. walczących. Do
pogromu przyczynił się zwężający się w stronę linii angielskich otwarty teren i
podmokły grunt co spowodowało, że wielu francuskich rycerzy udusiło się w ścisku
i podusiło w błocie nie zbliżywszy się nawet do przeciwnika. Do tak wysokich
strat Francuzów przyczyniło się też ich butne zachowanie po wzięciu do niewoli.
Dysponujący skromnymi siłami król angielski Henryk V przestraszył się możliwości
dywersji z ich strony w czasie toczącej się bitwy i wydał rozkaz wymordowania
jeńców. Rozkaz ten wykonano skwapliwie, co rzuca jeszcze większy mrok na to starcie.
cdn

[gajowy555]

Gdyby Jagiełło i jego wojska przejawili równy brak rozsądku i wyobraźni jak
Francuzi w wyżej opisanych bitwach możliwe, że dzisiaj zamiast o zwycięskiej
bitwie pod Grunwaldem mówilibyśmy o wielkiej klęsce pod Kurzętnikiem. Tak się
jednak nie stało. Jagiełło okazał się wybitnym wodzem, a jego armia wykazała
wysoką dyscypliną. W morderczych zmaganiach piechota krzyżacka nie mogła na
otwartym terenie stawić czoła lekkiej jeździe sprzymierzonych, zaś krzyżackie
rycerstwo uległo przewadze liczebnej wroga. By jednak oddać mu honor należy
wspomnieć, że tocząca się do wieczora bitwa oznaczała, że rycerze zakonni
walczyli do końca i prawie do końca bitwy nie ulegli panice. Świadczy to nie
tylko o ich męstwie, ale i wysokim poziomie karności i wyszkolenia. O wyniku
bitwy zadecydował tak spryt i doświadczenie dowódców, jak i stosunek sił
przeciwników.

[rita100]

Sława o zwycięzkiej bitwie dotarła do Krakowa. Z tej okazji postawiono pomik,
też mam go na obrazku, a dokładniej z pomnikiem bylo róznież bitwa w Krakowie
prawie jak pod Grunwaldem
schlesien.nwgw.de/foto/displayimage.php?album=190&pos=0
Nie udało mi sie zrobić zdjęcia w calości bo była nocka tylko podnóze wielkiego
pomnika

W dniu 16 października 1976 r. w Krakowie miało miejsce wielkie patriotyczno-
państwowe wydarzenie, którym było odsłonięcie odbudowanego Pomnika
Grunwaldzkiego na placu Matejki. Głównym akcentem pomnika jest konny posąg
króla Jagiełły, stojący na wysokim postumencie, otoczonym przez symboliczne
postacie rycerzy. Ogólny kształt monumentu, zaprojektowanego przez znanego
rzeźbiarza krakowskiego Mariana Koniecznego, wzorowany był na przedwojennym
pomniku Grunwaldzkim, jaki Niemcy zburzyli już w pierwszych dniach okupacji we
wrześniu 1939 r. Tym niemniej rekonstrukcja pomnika wywołała kilkumiesięczne
zażarte spory i dyskusje w krakowskiej prasie, a chodziło głównie o ustawienie
rzeźby konia bokiem, łbem, lub ogonem od strony Barbakanu, gdy z drugiej strony
placu jest kościół św. Floriana.
Ostatecznie posąg konny Jagiełły stoi przodem do Barbakanu, przy czym jego
montażowi przyglądały się tłumy Krakowian. A był on bardzo spektakularny.
Mianowicie mosiężny odlew posągu wykonany został w Gliwicach i stamtąd
przetransportowany przez helikopter na Błonia Krakowskie. Sam montaż odbył się
również z powietrza, przy pomocy wielkiego helikoptera Mi-4, który przy pięknej
pogodzie, w samo południe 16 października, przeniósł posąg ponad Śródmieściem i
zawisł na kilkanaście minut nad kamiennym postumentem, w którym został on na
stałe zakotwiony.

[gajowy555]

Dzięki kolegom ze SP7 możemy obejrzeć Bitwę pod Grunwaldem A.D.2006

www.krenzek.de/Grunwald_2006/index.html

[rita100]

www.krenzek.de/Grunwald_2006/slides/grunwald_017.html
Ale narodu, łobaczcie jeki tłum - fajne te łobrazki, jek prawdziwe

[rita100]

Piosnka Grunwaldzka

Piosnka tej ziemi jest brzozowa
i pachnie lasem, morzem i krwią.
Wyrosła mogiłami jak słupy męczeńskie
bo zielonością pól
i niebieskoscią cisz
przejęła straszną nukę miecza
i czarny krzyż.
Piosnka tej ziemi chrzęści zbroją
i płynie w dno serca horyzontem łun.
Wykwitła z krzywdy i huczy cierpieniem
ponad jeziornych szumem fal
i w leśnych wstążkach dróg,
którymi przyszli ci, co mówili:
- Z nami jest Bóg!
Piosnka tej ziemi jest szorska i brzmi
jak cios topora w pochyloną glowę.
Nasiąka słonością krwi przelanej,
wraca przyśpiewem łez
i byntem mocnych rąk,
który zamach zabrały znaki krzyża
wpisane w serca głąb.
Piosnka tej ziemi wydłuża się w okrzyk
jak hymn potężny rycerskich gardzieli.
Nazywa się grunwaldzka i Bogurodzicą
wygrała swą melodię w dziejach,
by orłów szumem jak grom
spaść i oczyścić tę ziemię cudowną
krzyżacką krwią.

Henryk Jakóbczyk
Łódź.

[gajowy555]

No jó, piosnka i ziersz fejn, ale pomyśl jek to je , gdy na polach Grunwaldu
śpsiewa Bogurodzicę 1000 osobowy chór. Ja to słyszałem i ciarki po całym ciele
przechodziły...

[rita100]

To pewnie dzwięczny , mocny i energiczny głos sia niesie i śpsiewa chór , pola
i lasy. No jo. To fejn musiało wyglóndać. Jek w filmie.

[rita100]

Felik Nowowiejski i Bitwa pod Grunwaldem
Znalazłam pewne wydarzenie z życia Felksa Nowowiejskiego, bardzo ciekawe ,
wśród opisu orkiest śląskich. Jak wiemy bardzo duże znaczenie tak w Prusach
Wschodnich jak i na Ślasku miały orkiestry wojskowe , jak i górnicze.
W październiku 1909 roku odbył się zjazd polskich orkiestr dętych na Zadolu w
Katowicach. Ale zanim zaczęto się regularnie organizować w związki
przygotowywana była uroczystość niezwykle ważna dla śląskiego śpiewactwa, a
mianowicie odsłonięcie pomnika Władysława Jagiełły w Krakowie. Do udziału w tym
pamiętnym wydarzeniu chóry przygotowywały się wyjątkowo starannie. Ta gorliwość
jednakże skomplikowała plany śpiewaków. Policja wykryła przygotowania chórów do
zbiorowego wyjazdu i udaremnienia go. Jan Fojcik w "Materiałach do dziejów
ruchu śpiewniczego na Ślasku" przytacza treść pisma starosty powiatu
tarnogórskiego, ktory do podległych mu placówek rozesłał poufny ogólnik z datą
17.VI.1910. W piśmie tym informuje on, że "jakiś profesor Nowowiejski (!) z
Krakowa stara się chóry polskie z Górnego Śląska, Wielkopolski oraz Prus
Wschodnich i Zachodnich pozyskać do udziału w pochodzie organizowanym z okazji
rocznicy bitwy grunwaldzkiej w Krakowie. Gdyby Nowowiejskiego w tamtejszym
obwodzie spotkano, należy postąpić w taki sam sposób, jak to zostało zarządzone
w stosunku do sprawy Gutkowskiego. Podobnie należy postąpić także wobec
dalszych galicyjskich emisariuszy, ktorzy by zachęcali do organizowania
wycieczek na obchód grunwaldzki. O każdym wypadku należy starostwu niezwłocznie
donieść.
Śpiewacy wyjeżdzali więc do Krakowa na własną rękę. Pod pomnikiem Jagiełły
stanęli w jednym chórze zbiorowym, ktorym dyrygował właśnie sam Feliks
Nowowiejski.
Była to tak zwana Święta Pieśń.
oj, i chór z Warmii był napewno też.
schlesien.nwgw.de/foto/displayimage.php?album=190&pos=0