ambicja

[prabucianka]

Dziewczyny,
Ja mam takie pytanie, interesujace dla mnie bardzo;)
Czy uwazacie sie za osoby ambitne? Jesli tak, to dlaczego tak? przeszkadza
Wam to w zyciu czy pomaga?
jesli nie, to dlaczego nie?
Piszcie, piszcie:)

[sumire]

Tak. Bo mam straszne parcie do przodu, męczy mnie siedzenie na tyłku,
chciałabym zrobić mnóstwo rzeczy, uprawiać wszystkie możliwe sporty na
zaawansowanym poziomie, zostać dyrektorem, nauczyć się holenderskiego i
dokończyć włoski, objechać cały świat... To raz. Dwa - nie cierpię nie być w
czymś najlepsza ;)

I to przeszkadza. Nieambitnym jest łatwiej - mniej wymagań, mniej rozczarowań.

[paenka]

A ja mam mieszane odczucia co do samego sformulowania "byc ambitnym". W
obecnych czasach ma ono dla mnie zdecydowanie negatywne znaczenie. To o czym
pisala sumire wedlug mnie jest bardzo zgubne. Taka mamy teraz rzczywistosc ze
wszyscy ciagna aby byc naj we wszystkim, taki wlasnie wyscig szczurow. A po co?
Nie mozna byc najlepszym we wszystkim. Co jest od wszystkiego to jest do
niczego bo nie mozna sie rpzeciez poswiecic wszystkiemu, wystarczy jedna, dwie
dziedziny reszte pozostawmy innym. I tak "nie zbawimy" calego swiata chocby
przswiadczeniem ze my zrobimy to lepiej niz inni.

[sumire]

ale wyścig szczurów to coś innego, niż wrodzona potrzeba ciągłej rywalizacji i
ciągłego próbowania nowych rzeczy. tamto to zewnętrzny przymus, a ambicja sama
w sobie to cecha, z którą przychodzimy na świat, czy nam się to podoba, czy
nie. i jestem głęboko przekonana, że można z niej wykrzesać coś dobrego.
nie mówię, że upieranie się przy osiąganiu jak najlepszych wyników jest mądre.
nie jest, trzeba znać swoje możliwości. ale odpuszczanie sobie jest jeszcze
gorsze ;)

[paenka]

No wlasnie dla mnie ambicja w obecnych czasach to to samo, Wszystkie te szczury
wlasnie tak o sobie mowia, ze sa ambitne. Ja rozumiem ze wiele z was jest po
odpowiednich kierunkach psychologicznych itp ale generalnie teraz ambicja jest
choroba, bo jest wpajana malym dzieciom przez zawirusowanych rodzicow i tak o
to ambicja rowna sie wyscigowi szczurow. No nie jest tak? W moich oczach tak
jest i jestem przrazona dlatego ciesze sie ze potrafie na takie rzeczy patrzc z
dystansem.
Nie pisze sumire ze ty jestes takim szczurem, bo najwazniejsze aby wiedziec
kiedy przestac byc najlepszym. Probowanie nowych rzeczy wg mnie to nie jest
ambicja tylko otwartosc na nowe wyzwania:) To sa moje definicje:) mozna sie
zgadzac lub nie:) ja tylko wyrazam swoja opinie:)

[sumire]

wiesz, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia :) parę lat temu byłam głęboko
przekonana, że nigdy nie pójdę pracować do korporacji i zawsze będę robiła
swoje.

a poza tym sama chęć wygrywania, imponowania innym nie jest niczym złym. zła
jest moim zdaniem nieumiejętność przełykania porażek... ale pracuję nad tym :)
zresztą znam gorsze przypadki od siebie, takich prawie jak z "Wielkiego
błękitu".

[paenka]

No zgadza sie dopóki znasz granice zdrowego rozsadku:)

[a.polonia]

A mozesz powiedziec, czym spowodowana jest Twoja karkolomna ambicja nauczenia
sie holenderskiego? ;-)

[sumire]

sentyment.

poza tym doszłam do wniosku, że jeśli umiem rzucać facetami większymi ode mnie, to z holenderskim też dam radę... ;))

[a.polonia]

;-)))))
No tak, wazna jest motywacja ;-)
Chociaz gdybym nie musiala sie uczyc hol. to juz bym wolala chyba japonski ;-))

[dorotenienka]

a ja jestem ambitna, ale nie zawsze - czasem nachodzi mnie takie zniechecenie i lenistwo, ze mimo iz w glebi serca ;) chcialabym byc najlepsza i wszystkim imponowac, to czasem mi sie po prostu nie chce i wcale mi nie zalezy. :) i nawet chec podjecia kolejnych kierunkow studiow po czesci wynika z tego, ze jeden skonczony kierunek mi nie wystarczy, a po czesci z tego, ze boje sie wziac tak szybko zycie w tylko swoje rece ;)

[monalajza]

oj a z moja ambicja to roznie bywa...zalezy w jakiej kwesti....niestety w mojej
dziedzinie nie jestem ambitna...geniuszem matemtycznym nie jestem o czym na
studiach sie bolesnie czasem przekonuje...i wszelkie walki zakonczone sa
czesciowym sukcesem....nie maksymalnym (czyli nei mam stypendium:( )

w innych kwestiach staram sie robic wszystko najlepiej jak potrafie....roznie to
wychodzi...ale mam niesamowita satysfakcje jesli mi sie udaje:)

ale ma to jedne ogromny minus....nie odpuszczam nigdy....i nie pozwalam sobie
zbyt czesto na lenistwo....zawsze wole wszytsko zrobic sama bo wem ze bedzie
dobrze zrobione i ktos mi czegos nie spaprze....czasami to meczace jest po
prostu....

ale generalnie podoba mi sie moja ambicja, chociaz czasem jest po prostu naiwna;)

ale sie rozpisalam...ufff....ulzylo mi:)

[goscinnie_ino]

powiem tak: jestem ambitna, ale już na tyle doświadczona zawodowo (studiowałam
zaocznie wiec siedze czynnie "w zawodzie" już ładnych kilka lat), że potrafię
sobie pewne rzeczy "olać".
potrzebuję świadomości ciągłego "iścia do przodu", tak zawodowo, jak osobiście.
ale raczej wykorzystuje nadarzające się okazje, niż rzucam się ślepo na stołki.
staram się nie zasiadywać, nie dopuścić do wypalenia (co w moim zawodzie jest
dość łatwe), dlatego ciągle się szkolę, szukam jakiś dodatkowych zajęć,
mobilizuje współpracowników do nowych form pracy itp.

to chyba przychodzi z czasem. ostatnio miałam okazje startować na dyrektora,
myślę, że z dość poważnymi szansami - i odpuściłam. po wielkiej wewnętrznej
walce w prawdzie, ale jednak dałam sobie spokój. to doświadczenie było mi
bardzo potrzebne - zobaczyłam, że już nie jestem szczurem (kiedyś bym nie
odpuściła takiej okazji!!!), że nie poświęcę wszystkiego (w sensie życia
prywatnego i odrobiny spokoju) dla stołka!

[ewelina23-20]

Hmm może nie do końca ambitna ,ale zawzięta co by powiedzieć;)
Mimo przeciwności losu , mimo wielu problemów finansowych ( jak prawie każdy;)
poszłam na studia ( z czego jestem dumna) opłacam je sama, praktycznie nic od
rodziców nie biorę ,zyje na swoj rachunek i jestem bardzio zadowolona , bo nikt
mi nic nie wypomni;)
Bardzo , bardzo mocno chciałam mieć prawo jazdy , bo uwielbiam jeżdzić i
zapisałam sie na kurs:)
Duzo takich sytuacji jeszcze mnie spotka zapewne,ale najwazniejsze dla mnie to
samemu do tego dojść ;)


Rób coś wspaniałego! Może ludzie będą Cię naśladować.

[prabucianka]

Dzieki za odpowiedzi:) Bardzo ciekawa dyskusja moim zdaniem.
Ja nie uwazam ze kazda chora ambicja sprawia, ze sie jest w wyscigu szczurow.
Ja jestem strasznie ambitna, od zawsze bylam, ja pamietam z poczatku
podstawowki jak cierpialam ze nie jestem najlepsza z czegos tam, i tak zostalo.
Potem, w liceum, jak mialam nie zdac z fizyki to sobie odpuscilam.
Ale duzo mi zostalo.
I bardzo bliskie jest mi to co piszesz Sumire;)

Chcialam wiedziec po prostu, czy ktoraz z was tez tak ma, ze jakos ta ambicja
jest w zyciu bardzo istotna, o czyms stanowi. Na pewno nie zgadzam sie z
faktem, ze ambicja ma bezposredni zwiazek z wyscigiem szczurow.

[sumire]

no :)
ja na przykład najwcześniej za pół roku mam egzamin, do którego zaczęłam się
uczyć już, bo uparłam się, że będę najlepsza. i co na taką poradzić ;)
i żeby chociaż było mi to do czegoś potrzebne. ale to mój własny kaprys.

[prabucianka]

znam to;)
A jak mi nie wyjdzie, to sie potem wsciekam strasznie:)
U mnie to jet ambicja polaczona z ciekawoscia swiata i ciagla potrzeba uczenia
sie.
na przyklad w tym roku nie poszlam na zadne podyplomowe ( w zeszlym roku bylam
na dwoch, a maju padlam), wiec w zamian za to postanowilam zwiekzyc swoja
wiedze ogolna a w szczegolnosci poczytac klasykow literatury.
I mi sie wydaje, ze akrat z praca zawodowa to ma najmniejszy zwiazek.
Przynajmniej u mnie.

[jolitha]

Ja postrzegam ambicje troche inaczej, jako dazenie ciagle do lepszego i
wyzszego poziomu, a nie zadawalanie sie byle czym. I tak wlasnie mam swoje
plany "duze" i zamierzam je osiagnac, nawet jesli inni pukaja sie w czolo jak
slysza co chcialabym kiedys robic w zyciu. Sa dziedziny w ktorych porazka jest
dla mnie bolesna, inne natomiast sobie odpuszczam. Ale wystarczy powiedziec mi,
ze napewno nie dam rady i zrobie wszystko, zeby udowodnic innym lub sobie, ze
jednak sobei poradze. Szczerze mowiac ta ambicja mi przeszkadza, bo nie
potrafie zyc spokojnie cieszyc sie zwyklymi rzeczami bo ciagle mi malo, ciagle
to nie moj poziom, ciagle czas ucieka i ciagle mam wiecej i wiecej do
osiagniecia. Ale tak bylo od malego, zawsze wiezialam , z echce robic cos
duzego i mialam swoje priorytety, wiem , ze sa dla mnie anjwazniejsze i jesli
ich nie realizuje to sie neispelnie w zyciu. W pewnym sensie czuej sie jak
szczur, ale na dobra sprawe wiem, z ejak mam dosc to przstaje an ajkis cczas ,
jak widze ze nie am sensu, z eto nie to to tez daje spokoj. Tylko jesli widze,
ze cos jest wlasnei tym czego mi trzeba pre do przodu nie zwazajac na nic. Nie
przesadzam jednak bo jestem tez leniwa z natury, wiec zawsze kombinuje jak
osiagac cele najnizszym kosztem. Czasem niestety jest mi ciezko, bo wiem, ze
ludzie nie rozumieja ambicji, traktuja ja jak wywyzszanie sie, a ja nie znosze
osob , ktore zadowlaaja sie byle czym , uwazaja, z ewszystko nalezy sie innym ,
a nie im,a czyjes aspiracje traktuja jak fanaberie. Niestety wiekszosc z nich
jest wlasnei takich i czasem poprostu nie mam oczym rozmawiac z moimi
znajomymi...

[monalajza]

jeszcze musze cos dodac...

poniewaz co tu duzo ukrywac ambitna jestem to strasznie mnie wkurza jak ktos ambitny nie jest...tzn. jesli jest calkiem leniwy i zero ambicji ma...

no i niestety ....moja ambicja nie pozwala mi byc z pierwszym lepszym facetem...tzn. facet musi byc intelektualnie taki jak ja albo madrzejszy....zeby byl dla mnei w pewnym sensie autorytetem...co jest czasami po prostu trudne...:/

[ewelina23-20]

monalajza napisała:

> jeszcze musze cos dodac...
>
> poniewaz co tu duzo ukrywac ambitna jestem to strasznie mnie wkurza jak ktos
am
> bitny nie jest...tzn. jesli jest calkiem leniwy i zero ambicji ma...
>
> no i niestety ....moja ambicja nie pozwala mi byc z pierwszym lepszym
facetem..
> .tzn. facet musi byc intelektualnie taki jak ja albo madrzejszy....zeby byl
dla
> mnei w pewnym sensie autorytetem...co jest czasami po prostu trudne...:/

[jolitha]

Podpisuje sie rowniez pod tym. Nie ma nic gorszego jak brak ambicji i
tchorzostwo(jak dla mnie przynajmniej). Wiadomo nie wszycy bedziemy
rezydentami, gwiazdami filmowymi itd.,ale zadowalanie sie resztkami...Jesli
ktos ma ambicje byc np.niania, lubi to i stara sie robic to jak najlepiej to w
porzadku. Ale jesli kos zajmuje sie dzieciakami bo mu sie nie chce uczyc,
zainwestowac w siebie, albo poprostu mu zwisa co bedzie robil bo i tak uwaza ,
ze bedzie zle itp....to sorry...

[normalna_ja]

imponujecie mi kobitki, gdyż ja nie jestem zbyt ambitna :((. totalnym leniem
nie jestem, ale taka jak Wy również nie :(.
powiedzcie, jak w sobie wykształciłyście taką potrzebę? czy z tym się człowiek
rodzi?

[monalajza]

ja sie chyba urodzilam bo w pierszych trzech klasach podstawowki nie robilam nic innego tylko pisalam literki, liczylam, rysowalam szlaczki, podkreslam...i strasznie plakalam jak trzeba bylo isc spac...ale nadchodzil nowy dzien

nie no bez przesady oczywiscie...bawilam sie czasem lalkami...:)

[sumire]

trochę się rodzi, trochę się wypracowuje podczas rywalizacji rozmaitych.
ja zawsze lubiłam być w czołówce, ale na pewno na moje ambicje ma wpływ moja praca, mają moi znajomi, którzy mi imponują w różnych dziedzinach i chciałabym ich chociaż trochę dogonić, moja miłość obecna, która robi niesamowite rzeczy i strasznie mi na rzeczoną ambicję wjeżdża.
kwestia inspiracji w dużej mierze.

to może mnie zainspirujecie? :)))) n/t

[normalna_ja]

[monalajza]

wiesz sumire....oglaszam wszech i wobec...imponujesz mi inteligencja....;)...

ale tak w gruncie rzeczy to prawda...
zawsze byc w czolowce,

niestety coraz mniej na swiecie ludzi spotykam ktorzy mi potrafia czyms zaimponowac tak naprawde....przykre:(

[sumire]

OMG :)
dzięki, ale ja tylko sprawiam takie wrażenie :)

[prabucianka]

zasadniczo wrodzony jest tylko temperament:) No, ale jesli chodzi o ambicje to
na pewno sie mnie trzyma przynajmniej od podstawowoki:)

[gosiaqus]

ja i mam i nie
i motywuje i przeszkadza i dołuje mnie ta ambicja
najlepsza być lubie, jeśli jestem chwalona to już się w ogóle rozpływam
ale mam problem z mobilizacją. jak już przeoczę kolejną okazję by zabłysnąć,
wyslac cv itp to sobie wmawiam, że wcale mi to niepotrzebne, i przestaję się
przejmowac, a potem gdy widze, że jednak inni to osiągnęli to jestem zła na
siebie, że jestem takim leniem i sierotą