Historia Slaska

[niklot_swarozyc]

"Mimo powaznego przyciaganej lepszymi zarobkami i szansami uzyskania pracy
ludnosci na Zachod liczba mieszkancow pruskiego Slaska zwiekszyla sie 1910r.z
3 do 5,2mln czyli o 70%.Najszybciej rosnie zaludnienie rejencji opolskiej ,bo
z 0,96mln do 2,2mln ,czyli ponad dwukrotnie ,natomiast najslabiej w malo
uprzemyslowionej legnickiej ,z ktorej bylizej bylo do fabryk ,kopaln czy hut
Saksonii,Berlina, czy Westfalii(z 0,92 na 1,18)

Warto zauwazyc ,ze przyrost naturalny byl duzo wiekszy w czesci Slaska
zamieszkalej przez ludnosc polska niz niemiecka.Wobec omawianych powyzej
procesow mialo to duze znaczenie ,zwlaszcza dla Gornego Slaska,gdzie ludnosc
mowiaca jezykiem polskim,przedtem prawie wylacznie chlopska ,teraz zaliczala
sie tez do klasy robotniczej

Nie wyklucza to faktu ,ze niektore powiaty(jka kluczborski) jeszcze w polowie
wieku zamieszkale przez chlopow w wiekszosci polskich ,pozniej wyraznie
zgermanizowaly sie .Szczegolnie bylo widac niemczenie sie duzych miast okregu
przemyslowego ,gdzie z glebi Rzeszy przybywalo sporo
urzednikow ,inzynierow,majstrow,sztygarow i innych fachowcow niezbednych w
nowoczesnej gospodarce .Za nimi czest szli niemieccy Zydzi otwieracjacy
przedsiebiorstwa handlowe i przemyslowe .Zdominowane przez Niemcow wladze
komunalne najchetnije swoim przedsiebiorcom budowlanym dawaly zamowienia na
budynki publiczne ,remonty itp.Znajomosc jezyka niemieckiego coraz bardziej
stawala sie konieczna dla awansu spolecznego.Niemale znaczenie mialo
zatrudnianie nauczycieli Niemcow .Konsekwencje byly oczywiste.W Bytomiu
procent ludnosci mowiacej jezykiem polskim juz w 1861r. spadl ponizej polowy
mieszkancow .W Gliwicach majacych opnie jenego z najbardziej zniemczonych
miast w 1910r. jezyk polski jako ojczysty podawala w urzedowych spisach tylko
1/4 mieszkancow ,natomiast w statystykach szkolnych 40%Ciekawe ,ze mimo
stalego naplywu niemieckich fachowcow z innych terenow Rzeszy relatwna
przewage w prowincji uzyskali katolicy dochodzac w 1910r. juz do 56%
ludnosci .Nie mozna pominac tez widocznej w niektorych mniejszych wyspach
niemieckich Gornego Slaska polonizacji ludnosci .Takie przpadki zachodzily
przykladowo w powiecie glubczyckim

Historia Slaska str 297 i 298

[ballest]

Zgadzam sie z Gliwicami i DZIEKUJE :-) ale to wytlumacz:
Nie mozna pominac tez widocznej w niektorych mniejszych wyspach
niemieckich Gornego Slaska polonizacji ludnosci .Takie przpadki zachodzily
przykladowo w powiecie glubczyckim

[Gość: Arnold]

Polactwo zapowiado kieros tam repolonizacjo Sloonska.

Haha, buhahhahhaa

Pyrsk - Arnold, narodowosci s`loonskij!

[niklot_swarozyc]

Natomiast nie bylo wiadac wiekszych zmian na Gornym Slasku (z wyjatkiem miast i
osad przemyslowych)gdzie zwiekszyla sie liczba ludnosci niemieckiej i coraz
powszechniejsza byla znajomosc niemieckiego)Jednak mimo rosnacej liczby
ludnosci niemieckiej nawet szybko uprzemyslawiajace sie Gliwice do polowy wieku
zachowaly przewage ludnosci mowiacej po Polsku .Wedlug danych oficjalnych
procent ludnosci polskiej w rejencji opolskiej spadl w tej epoce z 61 do 58,6%
niemieckiej prawie sie nie zmienil ,natomiast zydowskiej wzrosl z 1,6% do
4,7% .Polskie szacunki podaja jednak nieco wyzszy procent Polakow.Ciekawe ,ze
utrzymywala sie nadal powszechna swiadomosc ,ze prawy brzeg Odry to "strona
polska"W niemieckich gazetach prowincji mozna znalezc liczne relacje
potwierdzajace ten fakt.Tak na przyklad ksiecia przczynskiego witano w Tychach
polskimi piesniami ,a na poswieceniu sztandaru gwarectwa uzywano jezyka zarowno
niemieckiego ,jak i polskiego ,i nawet na balu na zamku pszczynskim tanczono
krakowiaka ,ktory byl okreslany jako "znany tu i ulubiony polski taniec
narodowy"
Historia Slaska str 261

[Gość: Arnold]

po Polsku. Ja, mosz recht, kajs synek do szuli uaziou?

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> po Polsku. Ja, mosz recht, kajs synek do szuli uaziou?

Gdzie chodzilem do szkoly to moja sprawa ,a ta ksiazke o historii Slaska sam mi
poleciles.No Arnoldzik nawet statystyki moiwa ,ze to byla ludnosc Polska
mowiaca po Polsku ,a nie w jakims jezyku slaskim

[Gość: Arnold]

Hahha, to ciepnij sam pdf-ym!

[ballest]

Udajesz sie na lodowisko, cytuje :
Jednak mimo rosnacej liczby
ludnosci niemieckiej nawet szybko uprzemyslawiajace sie Gliwice do polowy
wieku
zachowaly przewage ludnosci mowiacej po Polsku"


Napisz w jakim wieku????
Wiesz od jakiego roku sie Glywice Gleiwitz nazywaly?

UWAZAM , przez nacjonalisty ksiazka napisana, ale czekam na odpowiedz !!!
Jak juz dla CIEBIE niewygodna temat wybrales??

[niklot_swarozyc]

ballest napisał:

> Udajesz sie na lodowisko, cytuje :
> Jednak mimo rosnacej liczby
> ludnosci niemieckiej nawet szybko uprzemyslawiajace sie Gliwice do
polowy
>
> wieku
> zachowaly przewage ludnosci mowiacej po Polsku"
>
>
> Napisz w jakim wieku????
> Wiesz od jakiego roku sie Glywice Gleiwitz nazywaly?
>
> UWAZAM , przez nacjonalisty ksiazka napisana, ale czekam na odpowiedz !!!
> Jak juz dla CIEBIE niewygodna temat wybrales??

W polowie 19 wieku
>

[niklot_swarozyc]

to ta ksiazka Arnold mi ja polecil

www.merlin.com.pl/sklep/sklep/strona.towar?oferta=233309&zet=ascubhrpjiooflabesxyrdrdbcwnrj&ret=wys21313615

[Gość: Arnold]

Hahha, ino tyn polski to tyz zdeczko niy gorolski bou, pra?

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> Hahha, ino tyn polski to tyz zdeczko niy gorolski bou, pra?

No polski uzywane obecnie w Sokolce tez jest nie taki ,jka w tv i radiu

[Gość: Arnold]

Raduja sie, cos to przeczytou pieronie. Teroski sie po lekku weznymy za analiza
tyj ksionzki. Startujymy jutro.

Pyrsk - Arnold

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> Raduja sie, cos to przeczytou pieronie. Teroski sie po lekku weznymy za
analiza
>
> tyj ksionzki. Startujymy jutro.
>
> Pyrsk - Arnold

Arnold uwazasz ,ze ta ksiazka jest napisana przez naszych wszechpolackich
nacjonalistow ,jak napisal ballest?

[Gość: Arnold]

To jes na waszo gorolsko miara pisane, ala prowda tuz tuz.
Bez to to gorolom polecom.

Pyrsk - Arnold

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> To jes na waszo gorolsko miara pisane, ala prowda tuz tuz.
> Bez to to gorolom polecom.
>
> Pyrsk - Arnold

A prawda taka ,ze Slazacy mowili w jezyku polskim ,a nie w zadnym jynzyku
sloonskim.Nawet niemieckie statystyki mowily,ze to sa Polacy

[Gość: Arnold]

To pogodoumy, beitel, bitte! Ino poshlonsku ja?

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> To pogodoumy, beitel, bitte! Ino poshlonsku ja?

Wiesz dobrze ,ze nie znam slaskiego wiec lepiej bedzie ,jka bedziesz pisal po
Polsku i nie jestme bajtel

[Gość: Arnold]

niklot_swarozyc napisał:

> Gość portalu: Arnold napisał(a):
>
> > To pogodoumy, beitel, bitte! Ino poshlonsku ja?
>
> Wiesz dobrze ,ze nie znam slaskiego wiec lepiej bedzie ,jka bedziesz pisal po
> Polsku i nie jestme bajtel

Mom problym beitel,tyj godki niy znom:))))))))))

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> niklot_swarozyc napisał:
>
> > Gość portalu: Arnold napisał(a):
> >
> > > To pogodoumy, beitel, bitte! Ino poshlonsku ja?
> >
> > Wiesz dobrze ,ze nie znam slaskiego wiec lepiej bedzie ,jka bedziesz pisal
> po
> > Polsku i nie jestme bajtel
>
> Mom problym beitel,tyj godki niy znom:))))))))))

taaaaaakkkkk arnoldzik to teraz piszesz godka a nie jezyk czyzbys moze
zmienil zdanie

[ballest]

Niklot, ja Tobie ulze, nie pisz za duzo o GLIWICACH i nie cytuj jakis historii,
bo sa bledne.
Wiesz jak sie nazywa najwieksza dzielnica GLYWIC? (czytaj Gleiwitz)???
Wiesz kiedy byla zalozona??
Wiesz jak sie nazywala jak ja zalozono?

Oj, poszukaj, to dalej pogadamy??

Lodowisko jest SLISKIE :-)

[niklot_swarozyc]

ballest napisał:

> Niklot, ja Tobie ulze, nie pisz za duzo o GLIWICACH i nie cytuj jakis
historii,
>
> bo sa bledne.
> Wiesz jak sie nazywa najwieksza dzielnica GLYWIC? (czytaj Gleiwitz)???
> Wiesz kiedy byla zalozona??
> Wiesz jak sie nazywala jak ja zalozono?
>
> Oj, poszukaj, to dalej pogadamy??

Peterdorf czy cos w tym stylu zalozony chyba w drugiej polowie 13 wieku o ile
dobrrze pamietam
>
> Lodowisko jest SLISKIE :-)

[niklot_swarozyc]

ballest napisał:

> Niklot, ja Tobie ulze, nie pisz za duzo o GLIWICACH i nie cytuj jakis
historii,
>
> bo sa bledne.

Ballest chyba jednak ta ksiazka jest dobrze napisana ,ale dla Ciebie musi byc
zla nie miesci Cie sie w glowie ,ze w Gliwicach w 19 wieku mogli dominowac
Polacy .Niemcy tam byli tylko ludnoscia naplywowa tak samo ,jka Burowie w
poludniowej Afryce.

[Gość: Arnold]

niklot_swarozyc napisał:

> ballest napisał:
>
> > Niklot, ja Tobie ulze, nie pisz za duzo o GLIWICACH i nie cytuj jakis
> historii,
> >
> > bo sa bledne.
>
> Ballest chyba jednak ta ksiazka jest dobrze napisana ,ale dla Ciebie musi byc
> zla nie miesci Cie sie w glowie ,ze w Gliwicach w 19 wieku mogli dominowac
> Polacy .Niemcy tam byli tylko ludnoscia naplywowa tak samo ,jka Burowie w
> poludniowej Afryce.




Co Ci nasi tam wogole robili. Gleiwitz to echt polskie miasto!!!

[niklot_swarozyc]

Gość portalu: Arnold napisał(a):

> niklot_swarozyc napisał:
>
> > ballest napisał:
> >
> > > Niklot, ja Tobie ulze, nie pisz za duzo o GLIWICACH i nie cytuj jakis
>
> > historii,
> > >
> > > bo sa bledne.
> >
> > Ballest chyba jednak ta ksiazka jest dobrze napisana ,ale dla Ciebie musi
> byc
> > zla nie miesci Cie sie w glowie ,ze w Gliwicach w 19 wieku mogli dominowac
>
> > Polacy .Niemcy tam byli tylko ludnoscia naplywowa tak samo ,jka Burowie w
> > poludniowej Afryce.
>
>
>
>
> Co Ci nasi tam wogole robili. Gleiwitz to echt polskie miasto!!!

Gliwice to Slaskie miasto tyle,ze jeszcze w polowie 19 wieku dominowal tam
jezyk polski.

Arnold mozesz mi wyjasnic dlaczego statystyki niemieckie zauwazaja ,ze ludnosc
mowiaca po Polsku charakteryzowala sie wiekszym przyrostem naturalnym ,jka
Niemcy i czmy ot bylo spowodowane.

[ballest]

Oj to sie mylisz, przeczytaj Normana Daviesa? Twoja uwaga na temat
repolonizacji byla baaaaaardzo sluszna.
Zreszta w tym czasie nie mowiono w glywicach po polsku tylko po czesku:-)

[ballest]

NIKLOT, aber ein TROOOST !!
Cieszy mnie, ze sobie PETERSDORF zapamietales!!

[Gość: Arnold]

Ballest uoni majom problym mit gorolenschlesien. Oj, wielki problym.

Pyrsk - Arnold

S`loonzok

[niklot_swarozyc]

ballest napisał:

> Oj to sie mylisz, przeczytaj Normana Daviesa? Twoja uwaga na temat
> repolonizacji byla baaaaaardzo sluszna.
> Zreszta w tym czasie nie mowiono w glywicach po polsku tylko po czesku:-)


Po czesku powiadasz ,a moglbys mi podac gdzie to pisze i na ktroej stronie ,ze
uzywano tam jezyka czeskiego

[Gość: Arnold]

niklot_swarozyc napisał:

> ballest napisał:
>
> > Oj to sie mylisz, przeczytaj Normana Daviesa? Twoja uwaga na temat
> > repolonizacji byla baaaaaardzo sluszna.
> > Zreszta w tym czasie nie mowiono w glywicach po polsku tylko po czesku:-)
>
>
> Po czesku powiadasz ,a moglbys mi podac gdzie to pisze i na ktroej
stronie ,ze
> uzywano tam jezyka czeskiego

Dokumenten!

[niklot_swarozyc]

A jeszcze kilka dni temu mi mowiles ,ze jezyk uzywany przez Slazakow Niemcy
okreslali jako wasserpolonisch

[ballest]

BAAAAARDZO GLUPIE PYTANIE; nie obrazajac Ciebie!!
NIE WIEM dlaczego sie cos takiego pytosz, odpowiedz moze byc, albo niemiecki,
albo czeski !!
My to juz tela razy pisali , ale som zawsze nowi, co nic nie wiedza, ale chca
wiedziec, mnie sie szukac nie chce, ale wiym, ze szwager, staflik, beno,
arnold, halor itd. to tysz czytojom i napewno cos skresla, albo inni.??
Jak niy, -

[Gość: Arnold]

M. Czapliński, E. Kaszuba, G. Wąs, R. Żerelik:
Historia Śląska,
Wrocław 2002 s. 612, cena 50 zł

W kwietniu ukazała się nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego od dawna
zapowiadana i długo oczekiwana nowa monografia dziejów Śląska, napisana przez
czterech naukowców wrocławskich. Autorzy jednotomowej syntezy starali się na
nowo spojrzeć na historię Śląska bez tendencyjnych i anachronicznych
interpretacji, które kształtowały socjalistyczną historiografię tego kraju
europejskiego a czego najbardziej wymownym przykładem jest poprzedniczka
omawianej książki autorstwa kontrowersyjnego dziś historyka Kazimierza Popiołka
(Historia Śląska od pradziejów do 1945 roku, Katowice 1972 i 1984). Różnica
między najświeższą monografią a „popiołkową” jest olbrzymia; można powiedzieć
wręcz, że są one nieporównywalne. Jeśliby jednak spróbować zastosować zasady
komparatystyki do zanalizowania treści obydwu książek, to ocena starszej byłaby
w stosunku do nowszej miażdżąca a jedynym adekwatnym określeniem dzieła
Kazimierza Popiołka, jakie należałoby mu przydzielić to - bez przeproszenia -
stek propagandowych bzdur, godny jedynie śmietnika historiografii. Z powyższego
porównania (jak się okaże poniżej) nie należy jednak wyciągać zbyt pospiesznych
wniosków.

Potrzeba opracowania i wydania nowej jednotomowej Historii Śląska jest o tyle
paląca, że (poza wieloletnim brakiem na rynku podobnej) niedawno przetłumaczona
książka Joachima Bahlckego i jego kolegów Śląsk i Ślązacy nie jest, niestety,
wolna od istotnych potknięć merytorycznych i metodologicznych oraz luk
treściowych, pomimo sporego waloru poznawczego. Nowa synteza jest zatem
poniekąd odpowiedzią młodszego (nie zawsze wiekiem) pokolenia historyków
dolnośląskich na książkę podobnego zespołu niemieckiego.

Nowa monografia jest także odpowiedzią na rosnące i od dawna niezaspokojone
zapotrzebowanie środowiska nauczycielskiego i zainteresowanych historią uczniów
oraz studentów mieszkających zarówno na Górnym, jak i na Dolnym Śląsku.
Raczkująca wciąż ścieżka dydaktyczna dotycząca edukacji regionalnej zyskała
podręcznik, który powinien zaspokoić bieżące potrzeby w zakresie wiedzy o
regionie historycznym. Problem jednak ze zbyt niskim nakładem dzieła: z 2000
wydanych egzemplarzy po trzech tygodniach sprzedaży na rynku pozostała raptem
1/5 - pierwszego dnia sprzedano w jednej tylko księgarni 200 egzemplarzy. Godna
pochwały jest inicjatywa szefostwa Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej we
Wrocławiu, która wykupiła 1000 egz. zasilając księgozbiory powiatowych i
gminnych bibliotek publicznych w województwie dolnośląskim, dzięki czemu
książka ta „trafi pod strzechy”. Niestety, w opolskiej i katowickiej części
Śląska Historia Śląska jest dostępna tylko w kilku księgarniach, stanowiąc
jedynie ciekawostkę kupowaną głównie przez naukowców z obydwu uniwersytetów
oraz przez nielicznych zainteresowanych „snobów”, co świadczy aż nadto o
tutejszych środowiskach intelektualnych.

Rzetelna ocena różnorodnej treści, walorów i wad nowej Historii Śląska jest
niemożliwa do zrealizowania na skromnych łamach „Jaskółki”. Powstanie zapewne
szereg obszernych recenzji, które ukażą się w naukowych i popularnych
periodykach. Tu jednak będzie można skupić się na kilku wybranych aspektach,
zwłaszcza dotyczących pierwszego i ostatniego rozdziału, które rzucają się w
oczy niemalże ad hoc.

Podstawową zaletą książki jest zaprezentowanie całości dziejów Śląska od
pradziejów do dziś (ostatnie fakty dotyczą 2001 roku) i w dodatku w jednym
tomie. Podział dzieła na cztery rozdziały autorskie (do 1526 - R. Żerelik; 1526-
1806 - G. Wąs; 1806-1945 - M. Czapliński; po 1945 - E. Kaszuba) jest klarowny,
choć można by dyskutować nad sensownością wyznaczania jednej z cezur w 1806 r.,
zamiast w 1740.

Książkę otwiera krótki podrozdział omawiający nazwę i obszar Śląska. Rościsław
Żerelik podaje tu nie tylko dwie stare, sporne teorie dotyczące pochodzenia
nazwy tej krainy (niemiecką - od nazwy germańskiego plemienia Silingów i
polską - od słowiańskiej nazwy rzeki Ślęży), lecz również najświeższą autorstwa
niemieckiego badacza J. Udolpha, który przyznając prymat nazwy wodnej
(hydronimu), wywodzi ją od indoeuropejskiego rdzenia, produktywnego w wielu
językach. Część poświęcona podstawom geografii historycznej Śląska jest
niestety słabo zredagowana, choć w ogólnych zarysach poprawna. Autor, pisząc o
geograficznych i historycznych granicach Śląska zupełnie przespał meritum
sprawy, nie wspomniał bowiem o podstawowym fakcie, że Śląsk to kraj (lub
kraina) zasadniczo obejmujący ziemie dorzecza górnej i środkowej Odry.

Znacznie poważniejszy zarzut dotyczy jednak terminologii stosowanej głównie
przez autora pierwszego rozdziału (R. Żerelik), który natrętnie używa
współczesnego rusycyzmu „Opolszczyzna”, będącego wczesnym wytworem
socjalistycznej nowomowy (z lat 50. XX w.) i to w odniesieniu do średniowiecza,
na dodatek w takich kontekstach jak: „Górny Śląsk - dawna Opolszczyzna”, co już
zakrawa na kpinę z zasad metodologii ! W podobnych konstelacjach pojawia się
tam obcy śląskoznawstwu termin „Opawszczyzna”. „Opolszczyzna” notowana jest
również w innych rozdziałach i to bynajmniej nie dopiero w rozdziale czwartym,
poświęconym okresowi powojennemu. Nadużywa go Marek Czapliński bezwiednie
utrwalając w umysłach przyszłych czytelników tę ahistoryczną pokrakę językową.
Ponadto, nie wiedzieć po co R. Żerelik wplata do narracji nieznane w
średniowieczu i obecnie nieżywotne pojęcie „Śląska Środkowego”, odnoszące się
wyłącznie do obszaru pruskiej rejencji wrocławskiej (XIX, XX w.). Z kolei
Gabriela Wąs uparcie stosuje tytuł „margraf” zamiast „margrabia” oraz miesza
oryginalne i spolszczone imiona przedstawicieli niemieckiej szlachty i
możnowładztwa.

Wykład dotyczący pradziejów oparty jest na współczesnych wynikach badań
archeologicznych, nosi jednak silne piętno polonocentryzmu. Nie wiadomo
dlaczego wszelkie, nawet przybyłe z południa kultury pradziejowe omawiane są w
odniesieniu do znalezisk na „ziemiach polskich”. Jakoś nie przyszła do głowy
autorowi myśl, że można łatwo wyjaśnić pojawianie się na Śląsku wielu
marginalnych kultur i grup porównując je z podobnymi, bytującymi na terytorium
Czech i Moraw. Na szczęście jednak w opisie kultury łużyckiej nie ma ani słowa
o rzekomo bytujących na Śląsku „Prasłowianach” - słynnym wytworze patriotycznej
i zideologizowanej (a więc chorej) wyobraźni Józefa Kostrzewskiego i zgodnie z
obecnym stanem wiedzy, autor rozdziału podaje, że Słowianie przybyli na Śląsk
dopiero w pierwszej połowie VII w. n.e.

Interesujący fragment poświęcony „okresowi przedpiastowskiemu” jest krótkim
wykładem z omówieniem rozbieżnych poglądów historyków opierających je na
wyjątkowo skąpych źródłach. Jeżeli jednak zajrzymy do umieszczonych na końcu
książki przypisów, porazi nas brak wykorzystania piśmiennictwa czeskiego,
charakterystyczny zresztą w całej książce, co może świadczyć o istnieniu u
autorów jakiejś zupełnie niezrozumiałej antyczeskiej fobii.

Niestety, wszystkie kolejne podrozdziały aż do końca książki noszą wyraźne, raz
słabsze, raz silniejsze piętno propolskie. Przykładowo dla R. Żerelika
zagarnięcie Śląska przez Mieszka I w 990 r. to jedynie „odebranie” z rąk
szwagra Bolesława czeskiego, zaś odzyskanie lewobrzeżnej części Śląska przez
Brzetysława w 1038/1039 r. to wręcz „pustoszący najazd”. Ów chorobliwy
polonocentryzm, objawia się znanym z polskiej historiografii Śląska
przemilczaniem niewygodnych faktów, odpowiednią „interpretacją” czy wyjątkową
ostrością w dostrzeganiu i uwypuklaniu wszystkiego, co nosi choćby znamiona
polskości. W połączeniu z mniej l

[Gość: Arnold]

Niestety, wszystkie kolejne podrozdziały aż do końca książki noszą wyraźne, raz
słabsze, raz silniejsze piętno propolskie. Przykładowo dla R. Żerelika
zagarnięcie Śląska przez Mieszka I w 990 r. to jedynie „odebranie” z rąk
szwagra Bolesława czeskiego, zaś odzyskanie lewobrzeżnej części Śląska przez
Brzetysława w 1038/1039 r. to wręcz „pustoszący najazd”. Ów chorobliwy
polonocentryzm, objawia się znanym z polskiej historiografii Śląska
przemilczaniem niewygodnych faktów, odpowiednią „interpretacją” czy wyjątkową
ostrością w dostrzeganiu i uwypuklaniu wszystkiego, co nosi choćby znamiona
polskości. W połączeniu z mniej lub bardziej uzewnętrznianą, aczkolwiek
wyczuwalną u całej czwórki autorów antyczeskością (już wspomnianą) i
antyniemieckością, daje to obraz wciąż żywej zaściankowości w polskiej
humanistyce - jacy mistrzowie, tacy uczniowie.

Konstrukcja wszystkich rozdziałów oparta jest na jednolitym schemacie: bazę
faktograficzną (80-90%) stanowi problematyka polityczna, około 5% poświęcono
sprawom religijnym, zaś resztę sprawom gospodarczym, edukacyjnym i kulturalnym.
W efekcie rozdział dotyczący średniowiecza to miejscami przynudzająca
wyliczanka faktów z dziejów dworów książęcych ustawionych w chronologicznym
porządku. W podrozdziale poświęconym autonomicznemu województwu śląskiemu
konstrukcja ta spowodowała natomiast niesmaczne, wręcz zupełne zdezawuowanie
nie tak znów nieistotnych polskich osiągnięć w zakresie kultury (wspomniano tam
jedynie o utworzeniu polskiego teatru i uruchomieniu rozgłośni radiowej w
Katowicach).

„Habsburski” rozdział autorstwa Gabrieli Wąs jest poświęcony niemal wyłącznie
zagadnieniom politycznym i przeplatającym się z nimi tematom religijnym
(reformacja i kontrreformacja). W oczy kłuje wręcz negacja znaczenia spraw
gospodarczych (rozdzialik poświęcony gospodarce Habsburgów na Śląsku liczy „aż”
dwie strony!) i zupełny brak omówienia zagadnień kulturalnych, w tym bogatej
sztuki baroku. W części poświęconej pierwszemu półwieczu rządów pruskich,
autorka również oparła swój wykład głównie na zagadnieniach politycznych.
Pojawił się tu jednak dość duży podrozdział (14 stron) poruszający problematykę
społeczną i po części także gospodarczą. Niestety, początkom istotnej w
gospodarce Śląska rewolucji przemysłowej na Górnym Śląsku drugiej połowy XVIII
w. autorka poświęciła zaledwie pół strony, nawet nie próbując zsyntetyzować
problemu.

Zdecydowanie obszerniej, a zarazem wielowątkowo omawia sprawy gospodarcze Marek
Czapliński. W rozdziale jego autorstwa polityka przeplata się z gospodarką,
czasami również z religią i kulturą. Jednak pod koniec długiego rozdziału
znajdujemy sztandarowy przykład bajkopisarstwa rodem z najlepszych lat
komunistycznej propagandy. Korzystając z opracowań pochodzących z końca
poprzedniego okresu historycznego, opartych wyłącznie na oficjalnych przekazach
radzieckiej propagandy i podobnie spreparowanych „źródłach”, autor snuje bez
cienia refleksji m.in. fałszywy obraz ciężkich walk o Nysę, Prudnik i Racibórz,
które jakoby z powodu silnego ostrzału artyleryjskiego przyniosły ogromne
zniszczenia zabytkowych śródmieść. Przejaskrawiony jest obraz zniszczeń Bytomia
(górnośląskiego), na którego Starówkę w rzeczywistości spadło raptem
kilkanaście pocisków, niszcząc pojedyncze obiekty; prawdziwy natomiast
Wrocławia i Głogowa. Opis „zdobywania” Śląska (w oryginałach, z których czerpał
autor mowa jeszcze o „wyzwalaniu”) zgodnie z zasadami komunistycznej propagandy
wolny jest od opisywanych w najnowszej (lecz lokalnej) literaturze gwałtów,
rabunków i celowych podpaleń z lubością dokonywanych przez Krasnoarmiejców,
zwłaszcza w miejscowościach niemieckiej części Górnego Śląska. Pisze o nich w
miarę rzeczowo dopiero Elżbieta Kaszuba w następnym rozdziale.

O dziwo, najbardziej rzetelnie i wielowątkowo opracowanym zdaje się być ostatni
rozdział książki, poświęcony najnowszej historii Śląska. W narracji widoczny
jest rzeczowy krytycyzm wobec działań „władzy ludowej”, pojawia się nawet
podrozdział o znamiennym tytule Degradacja Wrocławia i Dolnego Śląska. Bez
ogródek autorka odsłania arkana akcji wysiedlania Niemców oraz „odniemczania”,
z czym wiązało się m.in. celowe niszczenie niemieckich cmentarzy i
doprowadzanie do ruiny zabytkowych pałaców i dworów. Dowiemy się zarówno o
bezplanowym, oddolnym „szabrze” wszystkiego, co da się wywieźć, o oficjalnych
demontażach zakładów przemysłowych dokonywanych przez Rosjan, jak również o
wywózce dzieł sztuki celem „wzbogacenia” zbiorów muzeów i wyposażenia
zniszczonych kościołów w centralnej Polsce. Nie znajdziemy tu jednak np. opisu
systematycznej degradacji zabytkowej zabudowy Kłodzka - miasta obecnie
wyglądającego jak ruina (i to wcale nie z powodu ostatniej powodzi) a
nietkniętego przez Rosjan, rozbiórki spalonych i ocalałych z pożogi domów i
kościołów w ramach ceglanych kontyngentów na „odbudowę stolicy”, czy
bezmyślnego zabudowywania blokowiskami zalewowych polderów (Wrocław, Opole)
albo korytarzy klimatycznych (Kłodzko). Autorka opisze jednak procesy wrastania
młodszych pokoleń w śląskie środowisko kulturowe, identyfikowania się zwłaszcza
z Dolnym Śląskiem, czyli „heimatyzacji”, jak z niemiecka można by określić to
zjawisko. Wspomni także o śląskim orle w herbie Republiki Czeskiej jako o
przypomnieniu „prawa różnych narodów do identyfikacji ze Śląskiem” oraz o
powstałych w latach 90. ubiegłego wieku euroregionach „Nysa” i „Śląsk-Morawy”,
dowodzących przekształcania się granic państwowych „z barier w pomosty
współpracy społeczności zamieszkujących pogranicza”.

Podsumowując, pomimo szeregu braków, przemilczeń i błędnych interpretacji,
społeczeństwo Śląska (zarówno autochtoni, jak i przyjezdni) otrzymało ciekawą i
w miarę rzetelną syntezę dziejów swojej (małej) ojczyzny. Potknięcia autorów i
pewne przekłamania, wynikające głównie z przyjęcia polskiego punktu widzenia,
nie uszczuplają znacząco wartości dzieła jako całości. Jednak brak szerszego,
nie trącącego zaściankiem podejścia do dziejów jednego z bogatszych i
znaczących regionów w dziejach Europy Środkowej, znacznie ogranicza walory
poznawcze książki.

Wbrew zapowiedziom Marka Czaplińskiego sprawy Dolnego Śląska nie zostały
uwypuklone kosztem Górnego Śląska. Autorzy dokonali tego, co stać się powinno -
zaprzestali gloryfikowania Górnego Śląska, prezentując jego historię w stopniu
adekwatnym do znaczenia tej dzielnicy w dziejach całego Śląska (może poza
okresem pruskim). Charakterystyczne jest jednak pomijanie w narracji, zwłaszcza
nowożytnych rozdziałów problematyki Opawskiego przy częstym uwypuklaniu spraw
dotyczących Cieszyńskiego.

Niedobór ilustracji i niemal zupełny brak map jest poważnym niedociągnięciem,
które wymaga naprawy w przypadku wznowienia. Niemniej, nowa Historia Śląska
jest godna polecenia wszystkim miłującym Śląsk i jego przebogate dzieje i to
pomimo bezspornego faktu, że napisana została nie ze śląskiego, lecz ewidentnie
polskiego punktu widzenia, aczkolwiek - co należy podkreślić - wolnego już od
nacjonalistycznego i klasowego szowinizmu, powszechnego w historiografii
powstałej w czasach „realnego socjalizmu”.

Tadeusz B. Hadaś


--------------------------------------------------------------------------------

[niklot_swarozyc]

Normy demokracji przyjete za fundament 3 RP pozwalaly na dojscie do
glosu "Ruchowi Autonomii Slaska"z celem zawartym w samej nazwie.Koronny
argument wysuwany za przyznaniem regionowi autonomii toaspiracje narodowe
Slazakow jako odrebnej grupy etnicznej .Inicjatywe kontynuowal zalozony przez
Erwina Sowe(Ruch Autonomii Slaska)i Jerzego Gorzelika (Slaski Zwiazek
Akademicki)w 1997r. Katowicach Zwiazek Ludnosci Narodowoasci Slaskiej
(ZLNS).Racja powolania Zwiazku nie ograniczala sie do postulowania autonomii
Slaska ,rozwiazania zastosowanego dla wojewodztwa slaskiego w 2 RP ,wysunal on
bowiem druga kluczowa sprawe-bezprecedensowe zadanie uznania Slazakow
za "naord slaski".Rejestercja Zwiazku 20 06 1997r.w Sadzie Wojewodzkim w
Katowicach ,a nam ocy decyzji sedziego Stanislawa Warzechy ,wywolala sprzeciw
wojewody katowickiego .Uchylenie decyzji o rejestracji Zwiazku przez Sad
Najwyzszy w Warszawie wyczerpalo droge prawna w panstwie polskim.W zwiazku z
tym Komitet Zalozycielski Zwiazku Ludnosci Narodowosci Slaskiej wniosl skarge
do Europejskiej Komisji Praw Czlowieka w Strasburgu o naruszenie przez wladze
polskie prawa do swobodnego zrzeszania sie .Slazacy z Opolszczyzny skrytykowali
inicjatywe katowickich aktywistow ,Henryk Kroll posel mniejszosci niemieckiej w
polskim parlamencie ,zarzucil im nielojalnosc wobec Polski.W grudniu
2001r.Trybunal w Strasburgu odrzucil skarge na Polske .Uznal zasadnosc
podejrzenia,iz rejestracja ZLNS w istocie miala mozliwosc skorzystania z
preferencji przewidzianych w ordynacji wyborczej do parlamentu.W uzasadnieniu
wyroku pouczal, ze gdy w gre wchodzi stabilnosc demokratycznego panstwa,w tym
jego systemu wyborczego,jednostki i grupy musza czasem ograniczyc swoje prawa i
wolnosci.
Historia Slaska str 541

[niklot_swarozyc]

Gdy ostatecznie 20 03 1920r.plebiscyt sie odbyl,objal on 1190637 osob
zamieszkalych na terenie 1573 gmin.Zgodnie z wczesniejszym zyczeniem strony
polskiej w glosowaniu wzielo udzial 192 tys tak zwanych "emigrantow ",czyli
osob urodzonych na Gornym Slasku ,a;e w czasie plebiscytu zamieszkujacych poza
jego terenem.w sumie za Polska opowiedzialo sie 40,3%u prawnionych ,a za
Niemcami 59,4% .Olbrzymia wiekszosc emigrantow glosowala za Niemcami (za Polska
tylko 10 tys).Jednak decydujace mialy byc wynili liczone gminami .Za Polska
opowiedzialy sie 674 gminy ,a za Niemcami 624.Polacy najwiecej glosow zdobyli w
powiatach pszczynskim,rybnickim ,tarnogorskim.W bytomskim ,strzeleckim i
zabrskim stosunek byl mniej wiecej wyrownany ,w katowickim i lublinieckim
Niemcy zwyciezyli niewielka wiekszoscia ,w powiatach kozielskim,
kluczborskim,opolskim,raciborskim ,oleskim,prudnickim duza .Generalnie w prawie
wszystkich miastach Niemcy zdobyli zdecydowana przewage nad
Polakami .Historiografia Polska zwraca uwage ,ze na mniej korzystne dla Polski
(niz w wyborach samorzadowych)wyniki wplynela zarowno niepomyslna sytuacja
Rzeczypospolitej, jka i gospodarcza przewaga Niemcow .Podnosi sie rozne
naduzycia typu przekupstwa ,szantaz utrata pracy,wpisywanie martwych dusz,czy
wrecz terror przy lokalach wyboraczych.
Historia Slaska str 362

[niklot_swarozyc]

W czasie Wiosny Ludow juz od kamapanii wyborczej pojawily sie polskie postulaty
narodowe.W ich formulowaniu glowna role odegrali pochodzacy z tego terenu
nauczyciel Emanuel Smolka ,nauczyciel Jozef Lompa i ks.Jozef Szafranek Na wiecu
w Bytomiu 13 06 1848r.uchwalono wnioski domagajace sie swobodnego uzywania
jezyka ojczystego w szkolach ,wprowadzenia do nich jako obowiazkowego jezyka
polskiego,stosowania jezyka polskiego jako wykladowego w szkolach
ludowych,utworzenie szkol polskich obok niemieckich w miejscowosciach
dwujezycznych,obowiazkowej polskiego dla uczniow niemieckich ,a niemieckiego w
wyzszych klasach polskich szkol elementarnych ,publikowanie ustaw i zarzadzen
takze po polsku,mianowania urzednikow znajacych polski ,wprowadzenia jezyka
polskiego w rozprawach sadowych dotyczacych Polakow.Odpowiedni wniosek
ks.Szafranka w Zgromadzeniu Narodowym poparlo 200 gmin ,a w praktyce
500tys .Gornoslazakow.Postulaty te nie zostaly na forum przedyskutowane ,ale w
praktyce coraz czesciej zarzadzenia i odezwy drukowano tez po polsku.

Historia Slaska str 282

[Gość: Arnold]

Tak, 60 % glosowalo za pozostaniem w Niemczech. I to mimo przegranej wojny,
daniny krwi na frontach, golskiej agitacji, katastrofalnej, w porownaniu z
okresem sprzed wojny, sytuacji gospodarczej.

Ale najbardziej istotne jest to, ze byly tylko 2 pytania. Niezadowoleni z
przynaleznosci do Niemiec, ktore to niezadowolenie wynikalo z przytoczonych
wyzej przyczyn, mieli tylko jedna mozliwosc.
Jakie bylyby wyniki plebiscytu, gdyby Slazacy mieli mozliwosc oddania glosu za
utworzeniem niezaleznego panstwa slaskiego?

A jakie bylyby wyniki plebiscytu, gdyby glosujacy wiedzieli, do czego gorolskie
rzady doprowadza na Slasku?

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=59&w=4915683
Arnold

[niklot_swarozyc]

Niemniej jednak zadziwiajaco dlugo utrzymywaly sie w prowincji gornoslaskiej
tradycyjne postawy polityczne .Jeszcze we wrzesniowych wyborach 1930r zwyciezca
zostalo katolickie Centrum (35% glosow).Spore musialy byc wplywy komunistow w
okregu przemyslowym skoro zdobyli oni wowczas 16,6% glosow.Natmiast NSDAP
poparlo zaledwie 9,5% wyborcow .Bylo to o wiele mniej niz srednio w Rzeszy
(18,2%)

Historia Slaska str 372

Tak czesto na tym forum wyzywacie Polakow od czerwonych goroli i komunistow
mowicie ,ze Slazacy byli zawsze tacy antykomunistyczni ,a z tych statystyk
wynika co innego.Wiecie moze ile % w wyborach w Polsce przedwojennej
uzyskiwali komunisci?

do Ballesta

[niklot_swarozyc]

Autor: [e-mail]
Data: 12-03-2003 23:17 + dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz na list

+ odpowiedz cytując


--------------------------------------------------------------------------------
Niklot, ja Tobie ulze, nie pisz za duzo o GLIWICACH i nie cytuj jakis historii,
bo sa bledneAutor: [e-mail]
Data: 12-03-2003 23:11 + dodaj do ulubionych wątków

+ odpowiedz na list

+ odpowiedz cytując


--------------------------------------------------------------------------------
Udajesz sie na lodowisko, cytuje :
Jednak mimo rosnacej liczby
ludnosci niemieckiej nawet szybko uprzemyslawiajace sie Gliwice do polowy
wieku
zachowaly przewage ludnosci mowiacej po Polsku"


Napisz w jakim wieku????
Wiesz od jakiego roku sie Glywice Gleiwitz nazywaly?

UWAZAM , przez nacjonalisty ksiazka napisana, ale czekam na odpowiedz !!!
Jak juz dla CIEBIE niewygodna temat wybrales??

[Gość: zefel]

W tej całej propolskiej historycznej propagandzie jest jedno błędne założenie:
automatyczne zakladanie faktu, że w różnych okresach historycznych ludność
mówiąca po polsku (wasserpolnisch) automatycznie marzy o zamieszkiwaniu na
Śląsku w granicach polskich. Jest to błędne założenie. Większość tej ludności
na podstawie obserwacji polskiego bałaganu nie chciała mieć z takim państwem
polskim nic wspólnego. Z drugiej strony Polska tak na prawde nigdy nie
traktowała Śląska jako ziem polskich. Granica pomiędzy Śląskiem a Polską nie
zmieniła swojego przebiegu przez prawie 700 lat. Napewno pamiętasz z historri
dziesiątki a może setki wojen i bitew polskich ze wszystkimi sąsiadami. Polacy
tłukli sie z Krzyżakami, Prusami(na północy), Rusinami, Ukraińcami, Tatarami i
wszystkimi narodami które żyły na wschodzie aż po morze czarne. O ziemie
śląskie, które były tak blisko i podobno były takie polskie jakoś Polska nie
chciała sie walczyć. Pytanie dlaczego? Dla mnie odpowiedź jest jedna. Śląsk
poza bieżącą historią tak naprawdę nic wspólnego z Polską nie miał.
Na zakończenie jeszcze jeden cytat który bardzo lubię (powiedział to Churchil
albo Chamberlaine): Dać Polakom Śląsk to jakby dać małpie zegarek.
Pyrsk

[Gość: Michał]

Kiedy odkryto bogactwa naturalne tej ziemi i rozwinął się przemysł, nie można
było dalej utrzymywać tego stanu rzeczy. I każdy pretekst był tu dobry, by
skorzystać z okazji i zagarnąć ile tylko mozliwe. Bez tego rozwój polskiego
Ślaska nie byłby możliwy.

Panowie folksdojcze!

[sven_hannavald]

Co sie stalo nie macie ochoty rozmawiac o historii waszego Heimatu.Moze w koncu
mi wyjasnicie jakie ziemie "okupujemy".


Laila tow!

[arnold7]

A bylo cos volksdeutschach?

[Gość: do niklauta]

Przeczytałem w Jaskółce (luty 1994) artykuł Alfreda Dragi "Gra Śląskiem i
mamienie Ślązaków zaczęło się od nowa". Nie zgadzam się z niektórymi wnioskami
Alfreda Dragi. Poniżej opisuję, nasuwające mi się po lekturze tego artykułu,
uwagi. Wolna wymiana różnorakich stanowisk i opinii sprzyja nie tylko
pogłębieniu wiedzy, ale przyczynia się do wzniecania dyskusji. Niech i ten
tekst traktowany będzie jako jeden z subiektywnych wkładów do odbudowy ślskiej
świadomości. Zbierajmy cierpliwie różne fakty i wyjaśnienia, do których przez
dziesiątki lat Ślązacy nie mieli dojścia. Zdobyta nowa wiedza ułatwi wyrobienie
własnego nowego osądu o Śląsku i Ślązakach.
Kim jest dziś Ślązak, jest ślonzokiym, Schlesier czy Oberschlesier, a może jest
Górnoślązakiem? Które z tu wyszczególnionych przynależności narodowych czy
etnicznych należy przejąć za pasujące do własnych przekonań, rodzinnej tradycji
i osobistych odczuć? Jest wogóle możliwe jednoznaczne uściślić własną pozycję
na przytoczonym łańcuchu tożsamości? Ogólnie o przynależności narodowej da się
powiedzieć, że:
• narodu czy grup narodowych nie można wiązać i ograniczać do aktualnej
sytuacji politycznej, uwarunkowań granicznych, językowych, wyznanianiowych,
itd.
• nie jest możliwe komuś "odgórnie" narzucić przynależność do tego lub
innego narodu. Tylko własny osąd, i wewnętrzne przekonanie uprawnia, wystarcza
i ostatecznie rozstrzyga kwestię narodową. Przy tym nie istnieje nawet potrzeba
udokumentowania własnej postawy.
• Przynależność narodowa w dzisiejszym znaczeniu tego słowa zakłada
istnienie "świadomości narodowej". W jej kształtowaniu zazwyczaj pośredniczy
rodzina i miejscowa społeczność w oparciu o przekazaną tradycję.
W jakim stopniu dzisiejszy stan wiedzy historycznej umożliwia szerokim masom
Ślązaków obiektywną i wyważoną ocenę i zrozumienie rodowodu własnej rodziny na
tle historycznych uwarunkowań i losu zgotowanego Śląskowi. Jako przykład
polskich prób korygowania dziś przeżytych szablonów historycznych przytoczę tu
opis początków polskiej państwowości spod ręki Ludwika Stromma (zamieszczony w
warszawskiej "Polityce" z dnia 24.7.93). Zdaniem Stromma, Bolesław Chrobry
jako "najpotężniejszy z wazali kresowych cesarza Ottona III, widział przyszłość
Polski podobnie jak i jego ojciec, w związku z zachodem", tzn. w związku z
niemieckim Świętym Cesarstwem Rzymskim. I dalej: "Opanowanie Pragi wyniosło
Chrobrego do rangi najpotężniejszych z książąt Rzeszy". W konsekwencji starć
militarnych Bolesława Chrobrego z księciem bawarskim Henrykiem, wynikłych po
śmierci Ottona przy rozgrywkach o tron cesarski "nie było ani przez chwilę
opozycji Polacy-Niemcy, czy Słowianie-Germanie. Była to rozgrywka o pozycję
WEWNĄTRZ zdominowanego przez Rzeszę zachodu. ... Henryk II uciekł się bez
najmniejszych uprzedzeń etnicznych do sojuszów z pogańską i słowiańską Rusią
Kijowską, zaś Bolesława posiłkował longobardzki Arduin albo margrabiowie
miśnieńscy." (...Miśnia to miasto w Niemczech). I dalej stwierdza autor
artykułu: "Ciężki to orzech do zgryzienia dla narodowych historyków"
dzisiejszej Polski.
Tak więc historia Polski bierze początek w ramach państwowych Rzeszy
niemieckiej. Który Ślązak wie o tym, w której śląskiej szkole mówiono o tym na
lekcjach historii? Zapytajmy się dalej, dlaczego więc polscy historycy mówili i
mówią o "wiecznym polsko-niemieckim antagonizmie", którego jak się okazuje w
tej formie nie było. Manipulowanie wiedzą historyczną podyktowane było i jest,
nadrzędnym interesem polskiej racji stanu. Głównym celem polskiego stronniczego
informowania było zapobierzenie powstaniu wolnej debaty nad historyczną rolą
Polski jak i wolnej i krytycznej oceny jej poczynań. W obliczu bardzo
korzystnego dla Polski pociągnięcia polsko
niemieckiej linii granicznej już w roku 1919, jak i rewelacyjnie korzystnego
dla Polski przesunięcia zachodniej linii granicznej w roku 1945, istniała
przecież możliwość, że z czasem Polska stanie przed koniecznością prowadzenia
wolnych rokowań granicznych z Niemcami, czego konsekwencją było by kompromisowa
dla obu panstw regulacja spornych kwestii granicznych, lub też Polska mogłaby
wtedy zostać zmuszona do dokonania finansowej rekompensaty czy oddania Niemcom
zabranego im majątku. Te obawy kazały polskim elitom narodowym działać
prewencyjnie i podsycać w Polsce nastroje antyniemieckie. Wrogość wobec
niemieckiej mniejszości narodowej w Polsce okresu międzywojennego, lub też
bezwzględne forsowanie wygnania Niemców z terenów tylko tylko warunkowo zostały
po drugiej wojnie światowej podporządkowane polskiej administracji państwowej,
wiąże się też z ciągle jeszce tabuizowanym zagadnieniem przeogromnej ekspansji
terytorialnej Polski daleko na zachód poza polskie granice etniczne. Budzenie i
podtrzymywanie w społeczeństwie polskim nieprzyjaznych odczuć lub nawet
nienawiści do Niemców, gwarantowały rządowi Polski wolną rękę działania, jako
że blokowały one rodzenie się sprzeciwu mas narodu polskiego wobec poczynań
rządowych skierowanych przeciwko Niemcom. Tu należy zauważyć, że co do polskich
poczynań wobec ludności cywilnej Niemiec począłwszy od roku 1945 w Polsce nikt
nie odważy się wzniecić otwartej dyskusji co do oceny moralnej i poruszyć
sprawę polskiej winy. Zagadnienie odpowiedzialności moralnej i kwestię winy
rozpatrza sie jedynie w odniesieniu do Niemiec i ich uwikłań w systemie
dyktatury Hitlera.
Dziś na ogół nie spotykamy się więcej z propagowaniem otwartej wrogości
polskich elit politycznych wobec Niemiec. Dziś jednak brakuje do tego
bezpośredniego powodu, jako że przemocą wyegzekwowane granice Polski, zostały w
międzyczasie prawnie uznane przez rząd niemiecki. Nadal jednak odczuwa się
zarówno w Polsce jak i po części na Śląsku, zakorzenioną u ludzi
antyniemieckość i zdeformowane wyobrażenie sytuacji w dawnych i dzisiejszych
Niemczech. Tego stanu rzeczy nie da się zmienić poprzez oddziaływanie z
zewnątrz, a tylko poprzez własną krytyczną ocenę roli, jaką miała w Polsce do
odegrania opisana manipulacja polityczna.
Co dziś mówi się powszechnie o tradycjach śląskich, o niemieckiej przeszłości
Śląska, co słyszy dzisiejsza młodzież śląska w polskich szkołach o etnicznym
obliczu Śląska w przeszłości? Jak długo sami Ślązacy nie zostaną dopuszczeni do
ustalania programów nauki w szkołach, jak długo w śląskich środkach masowego
przekazu nie będzie się otwarcie mówiło o śląskiej wielowiekowej tradycji
etnicznej tolerancji, tak długo nie można liczyć na powszechną aprobatę
odrębności kulturowej Śląska, jako że nie jest ona szerokim śląskim masom
wystarczająco znana. Polska publicystyka do dziś nie rozpoczęłą należnego
korygowania historycznego obrazu Śląska, jak też polskich powikłań i polskiej
winy wobec Śląska i jego mieszkańców. Jak więc można dziś rozpocząć rzeczową
dyskusję nad śląską tożsamością, jeżeli ogółowi ludności Śląska brakuje
kluczowych informacji, które jak można się spodziewać, zasadniczo wpływają na
własny osąd historyczny. Fałszywe i selektywne informowanie, w połączeniu z
praktykowaną cenzurą służyło manipulacji opini publicznej. Stan wiedzy wpływa
przecież decydująco na wynik każdej dyskusji. Krytyczne słowa roli Polski,
płynące w przeszłości z Niemiec, były natychmiast odwzajemniane ostrymi
zarzutami rewanżyzmu, rewizjonizmu, neofaszyzmu i militaryzmu, w oparciu o
rozpowszechnianą teorię wiecznego polsko-niemieckiego antagonizmu. Przy tym
jest warte szczególnego zaznaczenia, że w przeciwieństwie do powszechnego braku
aprobaty społeczeństwa polskiego co do haseł ideologicznych wygłaszanych przez
polskich "komunistów", w Polsce z reguły nie poddawano w wątpilwość
komunistycznych poczynań i opinii rządowych, dotyczących zagadnień polsko-
niemieckich. Poza przemilczaniem zasadniczych faktów nakreślających rzeczywistą
rolę Polski wobec konfliktu polsko-niemiec

Historia Slaska

[Gość: Starter]

Wedle Mje, zacznie sie uoona uod nowego poczoontku, jak wlezymy do Europy.

I bydzie nareszcie Nasza, prawdziwo.