Weseliska

[griszah]

Takie imprezy z reguły odbywają się w domach weselnych – duże żarcie, bardzo
głośna muzyka w stylu umpa-umpa przeplatana z tzw. przytulankami i
najczęściej po kilku godzinach ma się wszytkiego dosyć, najchętniej poszłoby
się spać. Są jeszcze oczepiny, w których ze względu na stan cywilny już nie
bierzemy udziału. Podpici wujkowie, „Hej sokoły” i żenujące zabawy polegające
np. na obmacywaniu z zawiązanymi oczami nóg zebranych pań. Okazja do
spotkania dawno nie widzianych znajomych ale rozmowy utrudnione przez
decybele.
Właśnie mamy z żonką za sobą kilka zaślubin znajomych połączonych z
uczestnictwem w weseliskach. Akurat odbiegały one od powyższego schematu ale
to wyjątki potwierdzające polską regułę. Byliście na jakichś fajnych
weselach, które do dzisiaj pamiętacie (no własne to chyba każdy pamięta
chyba, że się nadużyło ;))?
POzdrawiam.

[olahabe]

Tradycja wesel w stylu, jaki opisujesz jest w Pl tak silnie zakorzeniona, że ze
swojego dorosłego życia nie pamietam, abym uczestniczyła w czymś odbiegającym
od tego schematu. Albo po prostu tak mi sie trafiło, a środowiska z których
pochodziły zaproszenia dla mnie nie były aż tak wyrafinowane, aby zdobyć się na
coś ciekawszego. Swoją drogą, te tradycyjne wesela też mają swój urok i można
się na nich wspaniale bawić. Dużo zależy od naszego nastawienia- najlepiej
bawiłam się na weselu zorganizowanym w remizie strażackiej na wsi w woj.
Łódzkim, w środku lipcowego skwaru, od którego po 2 godzinach większość gości
słaniała się na nogach, a zamiast oczepin najbliższa rodzina państwa młodych
wystąpiła z regionalnymi przyśpiewkami na dalszą drogę życia. Ale czułam się
cudownie, ponieważ byłam tam człowiekiem znikąd- jako żona starego kolegi pana
młodego. Takie niezobowiązujące sytuacje zawsze pozwalają mi się świetnie
bawić. Mogę być w 100% sobą. Nie ma nic gorszego niż grać rolę gwiazdy wieczoru
i czuć spojrzenia wszystkich na swojej osobie. Tak właśnie musiałam występować
na własnym ślubie i nie zapomnę tej żenady nigdy. Wszyscy byli zachwyceni,
pląsy do białego rana, żarcie super i wycieczki na plażę, bo przyszło nam do
głowy robić wesele nad morzem. Tylko szkoda, że na tym weselu nie mogłam być po
prostu gościem, a musiałam- panną młodą. Fuj, najgorsza rola w moim życiu. Nie
wyszła mi.

[griszah]

olahabe napisała:
> Swoją drogą, te tradycyjne wesela też mają swój urok i można
> się na nich wspaniale bawić. Dużo zależy od naszego nastawienia-

To prawda, że można się świetnie zabawić jednak u mnie natężenie muzyki, która
z jakiś powodów MUSI być tak głośna powoduje zmęczenie materiału. Duże
znaczenie ma też prowadzenie i proponowane zabawy - byłem kiedyś na weselu
prowadzonym przez jednego konusowatego fagasa proponującego tak żenujące zabawy
(pełne podtekstów seksualnych, nocy poślubnej itp.), że gdybym był panem młodym
lub rodzicem to bym mu dał w mordę - ale wszyscy się na siłe uśmiechali choć
było wiadać, że są mocno zniesmaczeni.
Właściwie to mile wspominam te wesela, które wychodziły po za pewną sztampę -
np. z konkursem karaoke z amatorskimi wykonawcami mogącymi śmiało zakasować
współczesne gwiazdki w stylu Mandaryny albo jakimś niepozornym wujem z głosem
Laskowskiego u szczytu popularności.
A moje wesele wspominam dobrze choć rzeczywiście bycie w centrum uwagi przez
cały wieczór to ciężkie doświadczenie - wesele było bezalkoholowe a prowadzący
(nasz znajomy) wiedział jakie zabawy są przez nas akceptowalne.
Pozdrawiam.

[nienietoperz]

Bylismy! I to przynajmniej na dwoch.
Jedno to przeszlosc juz dosc odlegla, wesele mojej starszej siostry. Odbywalo
sie w palacu bedacym wlasnoscia szkoly rolniczej w naszej rodzinnej wsi. I
prosze tu sobie nie wzdychac, ze palac, burzuazja i w ogole - nasz Tata pracowal
w tej szkole cale swoje zycie zawodowe, miejsce zostalo wypozyczone bez zadnych
oplat. Palac jest w stanie raczej godnym pozalowania, ale pozostaje miejscem
wyjatkowo kojarzacym mi sie z dziecinstwem; miejscem, gdzie gralo sie w
pingponga, wynajdujac sprytne wejscia buszowalo po piwnicach (zwanych oczywiscie
podziemiami), skakalo po skladowanych w nieoczekiwanych pokojach materacach.
To + (nieustajace) gorace uczucia do siostry wystarczylo za bardzo dobrze
wspominany czas.

Drugie to juz przeszlosc nieodlegla, wesele mojego przyjaciela ze szkoly
sredniej. Niby nie bylo w nim nic specjalnego, ale wszystko bylo z luzem i z
klasa jednoczesnie - ani zabaw z glaskaniem kobiecych kolan, ani sztywnosci
frakow i pseudousmiechow od nikomu nie znanych odleglych czesci rodziny. Proste
rozwiazanie w postaci delikatnie przedzielonych dwoch sal, na jednej wraz z tzw.
para mloda zaproszeni przyjaciele, na drugiej rodzinka, pozwolilo wszystkim
bawic sie dokladnie tak, jak chcieli. W efekcie nie dosc, ze dotrwalismy w
swietnych humorach do rana, to jeszcze dosc zazwyczaj stateczna nienietoperzowa
wracala przez Lodz maszerujac boso i radosnie machajac butami trzymanaymi w
lapkach.

Osobiscie Nienietoperze problem weselny rozwiazaly przy uzyciu kolacji dla
rodzicow w dzien slubu, plus dzamprezy dla znajomych tydzien pozniej w
akademiku. Bez frakow.

A off-topic pytanie: jak wygladaja/wygladaly Wasze kontakty z rodzenstwem, jesli
takowe macie?

Wasz
nienietoperz

[stella25b]

Zaliczylam tylko jedno wesele na ktorym mi sie naprawde podobalo. Slub naszych
przyjaciol wspianczy odbyl sie w kosciele we Frankfurcie, a nastepnie wszyscy
goscie udali sie podmiejskim pociagiem, do miejscowosci polozonej niedaleko
Fraknfurtu, gdzie w willi (restauracja) stojacej w srodku przepieknego parku
odbywalo sie weselisko. Przyjal nas quartet smyczkowy. Pozniej gral band (same
znane popowe kawalki) a dla gosci wymyslono zabawe w artstow malarzy.
Oczywiscie kto mial ochote bral w niej udzial. Polegala na tym, ze kazdy dostal
kwadracik wyciety z olbrzymiego plakatu przedstawiajacego obraz Van Gogha.
Kwadraciki byly ponumerowane a numerki z kwadratami (tylko kontury kwadratow)
byly naniesione na olbrzymia biala kartke papieru. Kazdy odszukiwal na kartce
swoj numer i kontur swojego kwadratu i malowal farbami, to co przedstawial jego
kwadracik. W ten sposob mnostwo ludzi podrabialo obraz Vincenta. To co
stworzyli goscie bylo rzeczywiscie vangogowskie z tym ze, niestety nie udalo
sie uzyskac tych samych tonacji i barw. Ale zabawa byla przednia a efekt
koncowy zaskakujacy.
Pozniej jeszcze tylko pan mlody musial przejsc probe wspina i ratowania panny
mlodej, ktora siedziala wysoko na drzewie. Pan mlody dostal w rece sprzet,
czyli line i buty i jego zadaniem bylo dotrzec do oblubienicy i razem z nia
powrocic do gosci, ktorzy zgromadzili tlumnie wokol drzewa.
Bylo to troche inne weselisko niz wszystkie poprzednie na ktorych bywalam. Sama
weselska nie mialam. Tylko malenkie przyjecie skladajace sie z rodziny (bez
naszych rodzicow) i przyjaciol, ktorzy akurat przebywali wtedy w Niemczech.

[daria13]

A ja muszę nieskromnie pochwalić się, że moje wesele było z tych, co zawsze mi
imponowały i było zaprzeczeniem tego, o czym pisał Griszah.
Mój mąż (jeszcze nie mąż) pracował wtedy w najeleganszym, prywatnym, kameralnym
hotelu (prywatne hotele nie były jeszcze wtedy w modzie). Dostaliśmy z tej
racji duże zniżki. Zaprosiliśmy najbliższą rodzinę, co zaowocowało grupą
zaledwie dwudziestokilkuosobową. Wesele było do północy, przy muzyce z płyt,
dokładnie przez nas wyselekcjonowanych. Jedzenie było wykwintne, ale smaczne
(bo to nie zawsze idzie w parze). Nikt nie zasnął z twarzą w sałatce, ani
nikomu nie wyrywało trzewi. To było kameralne, eleganckie wesele, a to że może
nie wszystkim odpowiadało, to już mniejsza. Są osobniki, które jak się nie
uchleją na weselu, to są niepocieszone. Ich strata.
Sama nie znosze takich wesel do białego rana i ostatnie, w jakim uczestniczyłam
było o tyle koszmarem, że małżonek upił sie podad miarę i nie bardzo panował
nad emocjami. Bleeeee....
Jesteśmy w wieku międzyweselnym, bo rodzeństwo bliższe i dalsze już dawno po, a
ich dzieci jeszcze nie. I jakoś wcale mnie to nie martwi. Lubię tańczyć, ale
jestem wybredna, jeśli chodzi o jakość muzyki, więc wesela tradycyjne stanowczo
nie są dla mnie. Swoją droga jestem ciekawa, jakich wesel zażyczą sobie moje
pociechy i ich wybrańcy, a właściwie ich rodziny, bo to głównie ciągle jeszcze
wybory bardziej rodziców niż samych zainteresowanych. Choć niedawno moja
koleżanka z pracy miała wesele i spełniło się jej największe marzenie; sprzed
kościoła wypuściła stado białych gołębi. Ale musiało być pienknie;) Niektórzy
to mają niezłego fioła:))))
Co do rodzeństwa, to niestety nie posiadam i czasami jak widzę moje dzieci, to
nie żałuję, tak sie tłuką, ale odkąd straciłam rodziców bardzo brakuje mi
kogoś bliskiego, z kim mogłabym wspominać i tęsknić:(
Pozdrawiam wszystkich serdecznie:)

[eva.68]

Nieliczne wesela, w których uczestniczyłam mieszczą się w standardzie. Moje od
standardu odbiegało, bo go po prostu nie było. :-) Odbyło się domowe przyjęcie
w rodzinnym gronie. Alkohol był nieobecny. Bynajmniej nie ze względu na naszą
do niego niechęć ale ze strachu, żeby ojciec panny młodej nie upił się zbyt
szybko i nie poobrażał obecnych.
Co do rodzeństwa... Rozumiem Cię Dario. Mi też brakuje kogoś bliskiego, z kim
mogłabym wspominać i tęsknić, chociaż mam siostrę. W stosunkach pozostajemy
poprawnych ale nie ma między nami bliskości. Choroba rodziny ma ogromny wpływ
na jakość życia dzieci, nawet kiedy przestają już być dziećmi.

[daria13]

eva.68 napisała:
> Co do rodzeństwa... Rozumiem Cię Dario. Mi też brakuje kogoś bliskiego, z kim
> mogłabym wspominać i tęsknić, chociaż mam siostrę. W stosunkach pozostajemy
> poprawnych ale nie ma między nami bliskości. Choroba rodziny ma ogromny wpływ
> na jakość życia dzieci, nawet kiedy przestają już być dziećmi.
I tego właśnie nie rozumiem. Jakie błedy i na jakiej płaszczyźnie powstają w
przypadku złych albo tylko poprawnych stosunków między rodzeństwem? Ja zawsze
zakładałam, że gdybym miała rodzeństwo, to z pewnością bylibyśmy sobie bliscy,
ale wokół widzę bardzo dużo przykładów, że tak nie musi być i często nie jest.
Mój mąż ma trójkę rodzeństwa i do bliskości bardzo im daleko. Kiedy patrzę na
to, jak moje dzieci bez przerwy się kłóca i biją, zastanawiam się, czy jest coś
co mogłabym już dziś zrobić, albo czego nie robić, żeby ich stosunki w
przyszłości były naprawdę dobre, żeby się zwyczajnie kochali, bo kurcze, tak
właśnie powinno być!
Evo, jeśli to nie jest zbyt osobiste pytanie, czy mogłabyś rozwinac
określenie "choroba rodziny"? Bardzo mnie Twoje zdanie zaintrygowało, bo staram
się robić wszystko, żeby unikać błędów, które mogłyby jakoś negatywnie zaważyć
na przyszłym życiu moich dzieci.
Pozdrawiam serdecznie wszystkich jedynaków i tych, którzy mają rodzeństwo:)

[aaneta]

Jestem, podobnie jak Ty, Dario, jedynaczką, ale relacje między moimi synami są
zdecydowanie różne od sytuacji w Twojej rodzinie, dlatego patrząc na nich bardzo
żałuję, że nie mam rodzeństwa. Bo ja jako dziecko i nastolatka byłam w domu sama
z niemłodymi już rodzicami i babcią, i było mi z tym bardzo źle. Na dodatek
przez całą podstawówkę miałam duże problemy w komunikowaniu się z rówieśnikami,
co nie miałoby prawdopodobnie miejsca, gdybym nie była jedynaczką i miała na
kim, że się tak nieelegancko wyrażę, trenować w domu. Bo oczywiście konfliktów w
rodzinie, w tym między rodzeństwem, nie da się uniknąć, ale można się nauczyć
radzić sobie z nimi, a to ułatwia życie.
Z moimi chłopakami bywało różnie, w zależności od etapu rozwoju, bo różnica
wieku między nimi (3,5 roku) spowodowała, że kiedy Cezar był już młodszym
nastolatkiem, Bartek był jeszcze dzieckiem i wtedy zdarzały się napięcia,
podobnie teraz, kiedy Cezar jest już dorosły, a Bartek jest jeszcze
nastolatkiem, ale pomimo to są ze sobą bardzo zżyci i zgrani, po prostu są
świetnymi kumplami. Bardzo im tego zazdroszczę.
Jednak nie potrafię powiedzieć, jaka jest recepta na dobre relacje między
rodzeństwem, zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłym życiu. W przypadku mojej
rodziny na pewno zaważyło to, że odsunęłam tatusia moich dzieci od prawie całej
roboty wychowawczej - gdyby nie to, byłoby o wiele gorzej, ale to na pewno nie
jest uniwersalna metoda.

[nienietoperz]

Moja siostra jest ode mnie starsza o 9 lat, i pewnie po czesci w zwiazku z tym
specjalnych napiec nie pamietam. Pewnie po prostu najpierw ja bylem
za maly, a potem ona za madra. O siostrzanej roli wychowawczej jesli chodzi np.
o czytanie dobrych ksiazek pisalem juz wczesniej na FK. Mysle jednak (i tu
troche psychoanalizy), ze jej obecnosc w moim zyciu byla bardzo istotna w
przeroznych innych aspektach. Dziecinne spogladanie z podziwem i lekka
zazdroscia na siostrzane, o ladnych pare lat starsze towarzystwo wyksztalcilo u
mnie nieustajaca tesknote do przebywania wsrod ludzi madrzejszych od siebie; z
drugiej strony jej otwartosc nauczyla mnie, ze z takimi ludzmi mozna rozmawiac,
nie trzeba chowac sie w kaciku i bac sie, co pomysla. Roznica wieku powodowala,
ze nigdy nie bylo kwestii rywalizacji. Poza tym G. byla wystarczajaco madra,
zeby cos malemu bratu w glowie poukladac (nie bedac przy tym rodzicami, ktorzy z
wiadomych przyczyn zawsze sa w trudniejszej pozycji w tej kwestii). Jej tez
zawdzieczam poczucie, ze powinno nam zalezec; na ludziach, sprawach, marzeniach.
Wciaz jestesmy w bliskim kontakcie (laczy nas zreszta tez zawod), i chociaz
z zalem zdaje sobie sprawe, ze nie do konca akceptuje rozne moje pomysly
zyciowe, kiedy tylko moge, bardzo uwaznie slucham, co ma do powiedzenia.
No i w latach mlodzienczych zawsze wiedziala wczesniej ode mnie, kiedy i w
kim sie zakochalem:-)

Wasz
nienietoperz

[olahabe]

Ja chyba wiem, jaką chorobę rodziny miała na myśli Ewa. Jeżeli ma to związek ze
stwierdzeniem o przyczynie nieobecności alkoholu na weselu. Na naszym alkohol
był. Mojego ojca nie było.

[eva.68]

Jak słusznie odgadła Olahabe choroba, o której pisałam miała bliski związek z
alkoholem właśnie. Ale nie tylko. Moi rodzice, oboje po przejściach, nie
radzili sobie zbyt dobrze ze sobą, z rodziną, z życiem w ogóle. Chodzi mi
głównie o warstwę emocjonalną. To bardzo ważne. Z mojego punktu widzenia.
Zdarza się, że z takich rodzin wychodzą dzieci zżyte, zaprzyjaźnione i
wspierające się nawzajem. Mnie to nie spotkało. "Nie chcę się skarżyć na swój
los..." więc nie będę się wdawać w szczegóły. W ogóle jest chyba tak, że ile
ludzi, tyle indywidualnych, za każdym razem trochę innych historii.
Myślę sobie, że nie powinnaś się martwić o stosunki między Twoimi dziećmi. Znam
trochę rodzeństw, które tłukły się między sobą w dzieciństwie, a później z tego
wyrastały. Ja z moją siostrą się nie tłukłam. :-)
Ty jako rodzic możesz tylko zapewnić dzieciom miłość, akceptację i wsparcie. I
jeżeli podeprzesz to świadomością, powinno być dobrze.
Czego życzę z całego serca.

[daria13]

Dziękuję:)

[griszah]

eva.68 napisała:
> Co do rodzeństwa... Rozumiem Cię Dario. Mi też brakuje kogoś bliskiego, z kim
> mogłabym wspominać i tęsknić, chociaż mam siostrę. W stosunkach pozostajemy
> poprawnych ale nie ma między nami bliskości.

A ja mam brata bliźniaka - i jak sobie tak patrzę wstecz to widzę, że nasze
relacje są coraz lepsze i dojrzalsze choć nigdy wzajemna zażyłość (no dobra –
miłość braterska) nie wyrażała się ani się nie wyraża słowami. Ja po prostu
wiem, że mogę na niego liczyć w każdej sytuacji i on to samo wie o mnie. Ale
nigdy nie odczuwaliśmy potrzeby zwierzania się sobie, jakichś rozmów o
dziewczynach itp. i nadal tak jest i wcale nie jest mi z tym źle. To może
śmieszne ale kiedyś kiedy mieszkaliśmy razem w jednym pokoju dowiadywaliśmy się
różnych rzeczy o sobie z ust osób trzecich co zresztą było powodem wielu żartów
w towarzystwie ale co nam właściwie nie przeszkadzało.
Pozdrawiam.

[eva.68]

Czasem nie potrzeba słów żeby budować bliskie relacje z ludźmi. Wystarczy ta
wiedza i porozumienie. Takie bez słów jest nawet chyba cenniejsze, bo świadczy
o prawdziwej Bliskości. Wydaje mi się też, że z facetami sprawa przedstawia się
trochę odmiennie. Wolą działać niż mówić. Chociaż zapewne nie jest to żadną
regułą.
Zawsze chciałam mieć brata. Koniecznie starszego. Teraz sobie myślę, że może
dobrze, że jednak nie miałam? Biorąc pod uwagę zaplecze rodzinne, sytuacja
mogłaby być dużo gorsza od obecnej.
Pozdrawiam. I zazdroszczę. Ale bez zawiści. :-)

Wesela alla polacca....

[dr.krisk]

Jest to moj koszmar, albowiem ludowizny rubasznej nienawidze ze szczerego serca
i z wzajemnioscia. Niestety zmuszany jestem czasem do uczestnictwa w takich
mityngach, gdzie:
- sadzaja przy stole, przydzielajac szerokosc wystarczajaca na siedzenie z
lokciami przycisnietymi do bokow;
- ogluszaja muzyka, starajaca sie iloscia decybeli zrownowazyc kiepskosc
wykonania;
- karmia rzeczami nadajacymi sie raczej do odzywiania kamczackich drwali niz
kriskow;
- namawiaja do uczestnictwa w konkursach weselnych, ktorych dowcip pochodzi z
prostej linii od koszar, i ktorych dosadnosc powoduje u mnie dlugotrwale
poczucie zazenowania i co ja tu robie;
- trzeba pic wodke i siedziec w halasie, co powoduje ze po godzinie mam ochote
sie zmyc gdzie pieprz rosnie, a najchetniej do jakiegos smooth jazz caffe,
gdzie mozna sobie posiedziec spokojnie nad jakas szklaneczka;
- wyrywaja do tanca (nie umiem i nie lubie tanczyc, to zajecie niegodne
filozofa!), kazac podrygiwac z jakimis przypadkowymi i spoconymi kobietami;
- rozhulana starszyzna obficie prezentuje zalane potem oblicza, koszule
wyciagniete ze spodni, rozluznione krawaty, itp.

Ogolnie przezycie traumatyczne dla mnie.
KrisK

[blue.berry]

na weselach staram sie nie bywac bowiem wiekszosc z nich idealnie miesci sie w
opisanym standarcie. ktory dla mnie jest nieakceptowalny. dlatego tez nawet
jesli musze sie pokazac to staram sie zniknac w tz. angielski sposob tuz po
zyczeniach i prezentach:)
jedyne wesele jakie odbiegalo od standartu bylo weselem mojej znajomej. zreszta
sama znajoma odbiegala od standartu panny mlodej bo do slubu poszla w
przepysznej i extraextrawaganckiej czerwono czarnej sukni z haftami i nadrukami
i wielkim dekoltem.
wesele odbylo sie w wynajetym dworku i bylo bardzo sprytnie pomyslane. w srodku
czyli na salonach:) w jednym pomieszczeniu byl wypasiony stol szwedzki (ze
zmieniajacym sie menu) a w przyleglych pomieszczenich poustawiane byly zgrabne
stoliki na 5 -6 osob. gdzieniegdzie ukryte byly tez stoliki szwedzkie z
mnostwem pysznosci slodkich. na zewnatrz zas byly lawy ze stolami i scena (oraz
o ile pamietam drugi stlo szwedzki i rozdzielnia napojow). wlasciwie podzial
dokonal sie od razu. szacowne osoby i czlonkowie rodzin rozlokowali sie przy
malych eleganckich stolikach a cala reszta glosnego towarzystwa
przyjacielksiego zalegla na lawach. z atrakcji byl zespol flamenco (znacyz
panowie grali a pani tupala i spiewala) a potem jakies rockowoblusowy band. w
tz miedzyczasach leciala muzyka ktora ani nie byla glosna ani kiepska. jedzenie
zas bylo fantastic! o polnocy bylo jeszcze ognisko z pieczeniem dzika ale jako
zaciakla wegetarianka wymowilam sie od tej atrakcji:) slowem wesele z duza
klasa i naprawde do milego wspominania. niestety para rozeszla sie po roku:(
do dobrych pomyslow zaiczam tez pomysl z mojego kregu rodzinnego gdzie po
slubie koscielnym dla rodziny i najblizszych przyjaciol zostal wyprawiony obiad
(bez zadnych atrakcji wokalnomuzycznych) a dla przyjaciol (w przedziale wieku
tym samym co para mloda) innego wieczoru zostala zorganizowana balanga. i
wszyscy byli zadowoleni:)

[beatanu]

blue.berry napisała:
> do dobrych pomyslow zaiczam tez pomysl z mojego kregu rodzinnego gdzie po
> slubie koscielnym dla rodziny i najblizszych przyjaciol zostal wyprawiony
obiad(bez zadnych atrakcji wokalnomuzycznych) a dla przyjaciol (w przedziale
wieku
> tym samym co para mloda) innego wieczoru zostala zorganizowana balanga. i
> wszyscy byli zadowoleni:)
>

Cos podobnego, choc ciut zmodyfikowanego udalo sie nam przeprowadzic
osiemnascie (!) lat temu. Wszyscy, którzy dotarli do USC zostali zaproszeni do
pobliskiej kawiarni, w której podano szampana (radzieckiego:), tort i koniak do
kawy. Najblizsza rodzina (niewielka) zjadla pózniej obiad (bezalkoholowy i bez
zadnych dodatkowych atrakcji) u moich rodziców. A w pare dni pózniej bawilismy
sie mniej lub bardziej dziko do bialego rana u nas wdomu, w towarzystwie
przyjaciól. I choc bylo ciasno, to impreza byla - nie tylko w moim odczuciu -
nadzwyczaj udana.

Nigdy nie bylam na tzw wiejskim weselu i ... chyba nie zaluje. Ze wzgledów
wymienionych wczesniej przez moich przedpisaczy.

B :-)