A co z Kysiem?

[noida]

Bo albośmy przegapili albo mi umknęło...

[braineater]

jest nas czwóreczka - ty, beata, której tekst cały czas mam, monikate i ja -
pozostali nie zdązyli z róznych, wybaczalnych:) przyczyn przeczytać albo się
nie przyznali do przeczytania - możemy się w łikend poprodukować?

[noida]

Yyy, no nie wiem, czy wypracowanie jakieś zdołam napisać sensowne ze względu na
wiszące mi nad głowa terminy, ale chętnie przeczytam, co macie do powiedzenia i
ewentualnie popolemizuję :)

[stella25b]

Melduje sie jako piata. Juz danwo przeczytane ale zeby taka porzadna receznzje
napisac to na to mnie nie stac.

[monikate]

To ja zacznę po szkolnemu: co autorka chciała w tej powieści powiedzieć?
Przekazać?
Dlaczego jest coś takiego, jak Effekty? Czym są Effekty?
Z dyskusji może wyłonią się recenzje i opinie...

To ja zaczynam - jak ktoś nie chce to niech nie

[beatanu]

czyta! Zaczynam ponieważ ani jutro ani w niedzielę do popołudnia nie będę miała
dostępu do kompa.


O wyższości książek kupionych w ciemno

Zamawiając „Kysia” wiedziałam o nim tyle co nic: coś na kształt satyry
społeczno-politycznej, sf, autorka-wnuczka Tołstoja (którego? - to już sobie
musiałam doczytać). Polecenie jej przez Twaczów wydawało mi się jednak
wystarczającą gwarancją, żeby książkę przeczytać. Po prostu nie mogłam się
rozczarować, bo nie miałam jakichś specjalnie wielkich oczekiwań. I... nie
rozczarowałam się. Więcej, podobało mi się szalenie!

Przede wszystkim język! Kipiący, niecierpliwy, żywy, ZABAWNY (te wszystkie
neologizmy z podtekstem!). Z jednej strony konsekwecja w operowaniu językiem
gawiedzi, z drugiej – zderzenie stylów współczesnych ludzików i Dawnych. O
stylistycznych akrobacjach nowej elity (baszowie) nie wspomnę – toż to perełki!
(przy okaji, zanim zapomnę – wielkie słowa uznania dla tłumacza!) Np. Gdy teść
Benedikta – przeklinając Fiodora Kuźmicza i wymyślając mu od najgorszych nie
potrafi na tym poprzestać, tylko automatycznie dorzuca „Niech się sławi imię
jego!” Albo taka piękna obserwacja przyrodnicza: Ziemia pod nogami ciapie, prez
glinę nie przebrniesz ani sańmi, ani wozem, a basowie tak cza siak jeźdić mają
życzenie; piechotą za nic nie pójdą, bo nie wypada. No i widzisz, że wygeneraci
walonkami glinę urabiają, sanie ciągnący, mordują się, cholerami ciskają, a
sanie – ani ruszą. Basza ich knutem: ciach! I jeszcze raz! A oni mu: „Jop twoju
mać!” Taki to rwetes się robi. Jednym słowem: wiosna!

Ale nawet tego, co najlepsze może być za dużo... Po pewnym czasie znużyło mnie
to ciągłe stylizowanie na język „przygłupów”, chętniej poczytałabym więcej
wypowiedzi Dawnych, któzy operują „normalnym” językiem. Tylko, że ich dyskusje
czasami też są zupełnie odklejone (np przekomarzanie się na temat czy Zachód
istnieje i czy jest im w stanie pomóc, albo skąd wziąć kserokopiarkę...) I
tutaj już chyba dochodzę do sedna sprawy... Całość, jakkolwiek chwilami
niesamowicie zabawna, jest niesamowicie dołująca.... Znikąd nadziei!!! Ludkowie
głupi, prymitywni i bez cienia uczuć empatii, elity cwane i potrafiące
wykorzystać swoją pozycję, ale przecież rozumem też nie grzeszą... Tak ładnie
rozkwitająca miłość Benedikta do Oleńki okazuje się być mrzonką i kończy się
frustracją w nieudanym związku, Dawni kłócą się między sobą i nie są w
stanie „wychować”, czy uzyskać w ogóle jakikolwiek wpływ na zdegenerowane po
Wybuchu społeczeństwo. I nawet nadzieja w SŁOWIE, w fascynacji literaturą (no,
może bardziej słowem pisanym niż literaturą bo Benedikt połykał przecież
wszystko co mu w ręce wpadło...) jest tylko nadzieją złudną... Bo przecież
Benedikt nie staje się lepszym, czy szlachetniejszym człowiekiem – tylko
dlatego, że stał się nałogowym czytaczem. A przecież jako jeden z niewielu ma
szansę...
Nie napawa mnie optymizmem odradzający się jak feniks z popiołów Nikita
Iwanycz, który zaleca zdezorientowanemu Benediktowi naukę alfabetu.... no
kurczą nic mnie nie napawa! Wiem, przecież nikt nie powiedział, że akurat ta
książka musi się zakończyć happy endem – ale ponieważ tak wiele w niej analogii
do naszego, skażnego chorym systemem społeczeństwa – to tym bardziej szukałam
pociechy....

I jeszcze jedna refleksja – uświadomiłam sobie, jak mało wiem i jak dużo (? –
no, może nie tak dużo, ale zawsze trochę) tracę nie będąc osobą nad wyraz
oczytaną.... Z cytowanych gęsto fragmentów poezji (podejrzewam głównie
rosyjskiej, ale pewnie i nie tylko) nie rozpoznałam nic :( Być może więc uszło
mojej uwadze jakieś inne przesłanie powieści...
Gdy jakiś tydzień temu rozentuzjazmowana zaczęłam opowiadać o „Kysiu”
przyjacielowi – na zachwyty nad wygeneratami odpowiedział chłodno – przecież
to już było u Swifta... No tak, pomyślałam, jeszcze jedna lekturka do
powtórzenia, bo mam wrażenie, że podróże Guliwera kiedyś czytałam ale o
ludziach-kuniach nic nie pamiętam....
I tym średnio optymistycznym akcentem kończę luźne zapiski na temat luźnych
wrażeń z „Kysia”

[beatanu]

Nie wiem - może "produkując się" już w piątek wieczorem (no, w końcu to
początek weekendu) zepsułam całą zabawę. Może nie. Ale cóś słabo nam ta
dyskusja o lekturce obowiązkowej idzie...

Z nadzieją, że d... jeszcze nie zbita mówię: dobranoc na dzisiaj do napisania
kiedyś tam :)
B

[braineater]

przepraszam - tez sie nie zabrąłem, jutro postaram się nadrobic:) dziś wersja 3
promile:)

[crazy.berserker]

Pierwsze skojarzenie - po przeczytaniu jakichś pięciu stron -
bardzo "malarskie" - mianowicie z twórczością Nikifora Krynickiego. Nikifor jak
wiadomo był człek prosty, nasz, swojski. I wydało mi się że Tatiana Tołstaja
tez nas - czytelników, uraczy takim prostym, swojskim obrazkiem wsi gdzie
szczęsliwie sobie mieszkają różni ludkowie weseli. Taki jakby miks "Chłopów"
Reymonta i "Martwych dusz" Gogola. Po doczytaniu ostatnich stron doszłam do
wniosku, że początkowe wrazenie bylo jednak błędne - pod względem podobieństwa
bliżej "Kysiowi" chyba do "Mechanicznej pomarańczy". Fakt - Tatiana Tolstaja
nie epatuje czytelnika scenami mordów i gwaltów - ale wymowa obu książek jest
chyba równie pesymistyczna. Mutacje które dotknęły rodzaju ludzkiego (w wyniku
katastrofy dziwnie przypominającej wybuch elektrowni w Czarnobylu) dotyczą nie
tylko sfery fizycznej ale i psychicznej - prawie każdą przedstawioną postać
uznać mozna za wzorcowy model wsiowego głupka. Muszę przyznać że początkowo
poczynania bohaterów, ich rozmowy bawiły mnie i wywolywaly uśmiech. Kończąc
lekturę Kysia mam jednak zupełnie inne odczucia - mozna je zamknac w dwóch
słowach: gorycz i rozczarowanie (nie "Kysiem" jako lekturą - raczej jego
wymową). Taki, uzywając okreslenia Gogola (chyba) - śmiech przez łzy

Na zakończenie jeszcze jedno skojarzenie malarskie - tym razem z Beksińskim -
którego obrazy jak i ksiązka Tatiany Tołstoj, intrygują, wywołują podziw dla
fantazji twórcy - ale też wywolują u niektórych uczucie niepokoju (Ja osobiście
nie chciałabym spędzić nocy w pustym pokoju z obrazem beksińskiego na ścianie :)

[stella25b]

Wrzucam i ja pare refleksji na temat przeczytanej lektury.
Kys to dla mnie bardzo rosyjska ksiazka. To ksiazka o rosyjskiej spolecznosci I
jej uzaleznieniu od pewnego rodzaju rzadow. To ksiazka o dyktaturze, ktora
zakorzeniona w duszy Rosjanina, przechodzi kolejne etapy rozwoju panstwowosci
aby po wielkiej katastrofie ekologicznej, odzyc na nowo w formie rzadow nad
zmutowanymi resztkami rosyjskiego spoleczenstwa. Czytajac Kysia odnioslam
wrazenie, ze T. Tolstoj probuje pokazac, ze dla Rosji nie ma innej drogi jak
jej „rodzima, ojczyzniana dyktatura“. Jednostki spoleczne (Benedikt) ktore
bylyby zdolne do podjecie jakichkolwiek zmian, niestety zawodza I staja sie
jednym z trybow rosyjskiej dykatury. Na pomoc sasiadow liczyc nie mozna,
wioska (Rosja) lezy zbyt daleko od Zachodu. Co pozostaje wiec?
Pesymizm po przeczytaniu tej ksiazki jest ogromny, gdyz czytelnik zdaje sobie
sprawe, ze “wyjscia awaryjnego” brak.

[monikate]

Mnie się wydaje, że nie chodzi tylko o Rosję. Metafora Tołstojowej jest
szersza. Tak, to są społeczeństwa postkomunistyczne, lecz jednocześnie
społeczność globalna. Wdrożona w wykonywanie przyjętych rytuałów, zachowań,
czynności. Społeczność niesamodzielna, którą łatwo można manipulować.
Effekty-owszem, skutek wybuchu w Czarnobylu, lecz mnie się również kojarzą z
cudactwami, w jakie często zamieniają się osoby poddane operacjom plastycznym,
obróbce modowo-makijażowej, solarium... nawet Michael Jackson mi się plątał w
głowie przy lekturze "Kysia".
Wnioski są bardzo przygnębiające, aczkolwiek książkę czytałam nieraz ze łzami
śmiechu w oczach. "Z czego się śmiejecie? Z siebie samych się śmiejecie".
A w rodzinie i wśród wtajemniczonych mówimy cytatami z "Kysia".
Termin "wygenerat" czy "effekt" - i już jasne, o co chodzi...

Effekty

[beatanu]

monikate napisała:
> Effekty-owszem, skutek wybuchu w Czarnobylu, lecz mnie się również kojarzą z
> cudactwami, w jakie często zamieniają się osoby poddane operacjom
plastycznym,
> obróbce modowo-makijażowej, solarium... nawet Michael Jackson mi się plątał w
> głowie przy lekturze "Kysia".

Ciekawe spojrzenie... Nie przyszło mi to głowy, tak łatwo ograniczyć się do
jakiegoś mniej lub bardziej konkretnego BUM w jakiejś elektrowni albo fabryce
broni. Bardzo mi się Twoja interpretacja podoba :)

Pozdrawiam!

[stella25b]

Sugerujesz, ze Kys to karykatura spoleczenstwa ogolnoswiatowego?
Ja jednak uwazam, ze Kys to przyklad z rosyjskiego podworka. Tolstoj wyraznie
odwoluje sie do historii Rosji. Czerwone sanie skojarzyly mi sie z zelazna
gwardia Stalina, a osoba Fiodora Kuzmiczy z kultem jednostki tez Stalina.
Effekty, nastepstwa zmian genetycznych u spolecznosci, ktora wlasny rzad
wystawial na proby roznach eksperymentow, co w Rosji na porzadku dziennym bylo
i jest.
Ostatnio czytalam na ten temat artykul w Przekroju. Podaje linka:
www.przekroj.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=485&Itemid=49

[staua]

A ja caly czas nie mam Kysia, a coraz bardziej mam na niego ochote po tych recenzjach...

[stella25b]

Szkoda, ze wczesniej nie dalas znac. Ja po przeczytaniu mojego oddalam go
kuzynce.

[staua]

Stella, ja ja niby zamowilam w ksiegarni, ale ciagle nie ma... Moze w sobote juz dowioza.

[monikate]

Owszem, "Kyś" jest przykładem z rosyjskiego podwórka, niemniej można rozumieć
szerzej znaczenie owych przykładów. Bo czymże jest i staje się społeczeństwo
ogólnoświatowe? Effekty-napisałam w poście wyżej. Kult jednostki to obecnie
kult jakiejś ikony kultury masowej chociażby. Brak indywidualizmu,
samodzielności myślenia i działania. Z rosyjskiego podwórka przechodzi się na
inne, wcale nie tak znowu lepsze.

nieno

[jottka]

jako jednostka nieznająca w/w lektury protestuję jednak przeciwko łatwym
uproszczeniom:) konkretnie jednemu:


monikate napisała:

> Kult jednostki to obecnie kult jakiejś ikony kultury masowej chociażby.


'kult jednostki' to pojęcie historyczne, oznaczające w najgrubszym skrócie
pranie mózgów uskuteczniane terrorem przez systemy totalitarne - można go
oczywiście używać w przenośni czy ironicznie, ale bałwochwalczość, z jaką fani
iksa czy igreka traktują swych idoli jest jednak kwestią ich wolnego wyboru, a
za brak czci dla boskiego szansonisty nikt nikogo ścigał nie będzie:)

można oczywiście zacząć snuć rozważania, jak to jesteśmy zmanipulowani przez
media itepe, ale to jednak inny rodzaj katorgi:) nie mówiąc już o fakcie
podstawowym, że każdy obywatel może żywić kult innej jednostki, co sprzeciwia
sie z założenia pojęciu wyjściowemu

jottko!

[monikate]

:) Zgadzam się z Tobą co do meritum. Natomiast ja właśnie używam tego
określenia "w przenośni czy ironicznie". Snuję szersze refleksje pokysiowe, a
czy mam rację? Nie wiem, nie wiem, rozmaite myślątka po głowie mi chodzą...
Jedno jest pewne moim zdaniem: ludzkość potrafi żyć jedynie (nieważne, czy z
wyboru własnego, czy też wybór został odgórnie narzucony) w grupie, w systemie.
Każdy system zabija indywidualizm, wolną wolę i samodzielne myślenie. Nic
nowego po słońcem, omawiano temat mnóstwo razy, tyle że Tatiana Tołstoj zrobiła
to w sposób tak niesamowity (beatanu dokładnie kwestię przeanalizowała!), iż
włos się jeży...
P.S. Hm, kiedyś za brak dostatecznego szacunku dla boskiego szansonisty Michała
Wiśniewskiego, który to brak wyraziłam dość nieostrożnie w przypadkowym
towarzystwie, prawie chciano mnie zlinczować... :)

[jottka]

monikate napisała:

> Snuję szersze refleksje pokysiowe, a czy mam rację?


a to ja nie wiem, jakoś mnie do dzieła nie ciągnie:) ale może sie przełamie, jak
zobacze na półce w bibliotece




> Jedno jest pewne moim zdaniem: ludzkość potrafi żyć jedynie (nieważne, czy z
wyboru własnego, czy też wybór został odgórnie narzucony) w grupie, w systemie.


między pojęciem życia w grupie a życia w systemie dość poważne różnice zachodzą,
także znaczeniowe:( a że człowiek jest zwierzęciem społecznym to już arystoteles
powiedział, ale on tego raczej nie wartościował negatywnie:) poza tym to są za
ogólne twierdzenia, pustelników i innych anachoretów od cholery w dziejach, a
też jakby nie było do ludzkości sie zaliczali




> Każdy system zabija indywidualizm, wolną wolę i samodzielne myślenie.

masz na myśli systemy polityczne czy również filozoficzne albo religijne?:)




> Nic nowego po słońcem, omawiano temat mnóstwo razy, tyle że Tatiana Tołstoj
zrobiła to w sposób tak niesamowity (beatanu dokładnie kwestię
przeanalizowała!), iż włos się jeży...


no kiedy z waszych wypowiedzi wynika, że wystarczy przeczytać 'braci karamazow'
i relacje de custine'a i już nie trzeba pani tołstoj:) ale te rozrywki językowe
mnie zaciekawiły, trzeba sie będzie do empiku wybrać w celu popodglądania




> P.S. Hm, kiedyś za brak dostatecznego szacunku dla boskiego szansonisty
Michała Wiśniewskiego, który to brak wyraziłam dość nieostrożnie w przypadkowym
towarzystwie, prawie chciano mnie zlinczować... :)


linczowała cie policja państwowa albo służby bezpieczeństwa? czy też mogłaś,
uszedłszy szczęśliwie z rąk oprawców, udać sie na komisariat i domagać
przewidzianego prawem zadośćuczynienia?:)

[stella25b]

jottka napisała:

> >
> no kiedy z waszych wypowiedzi wynika, że wystarczy przeczytać 'braci
karamazow'
> i relacje de custine'a i już nie trzeba pani tołstoj:) ale te rozrywki
językowe
> mnie zaciekawiły, trzeba sie będzie do empiku wybrać w celu popodglądania
>


Jakos nie przypominam sobie abym zniechecala gawiedz do lektury T. Tolstoj.

Kysia warto przeczytac nie tylko ze wzgledow tematycznych ale i jak juz
wspomniano, jezykowych. Tolstoj wprowadzila nowe pojecia i slowa przy
jednoczesnym ubogim jezyku kysiowej spolecznosci. Ten dysonans jezykowy to
najwiekszy atut Kysia i dla niego warto do tej ksiazki siegnac.

[yanga]

Pierwszy raz tu trafiłam, ściągnięta przez Monikę. Niestety na razie nie mam
czasu na pisanie wypracowań, ale wiem jedno: Stella ma rację, "Kysia"
przeczytać trzeba, i basta. To jedna z tych książek, o których nie da się
dyskutować w ciemno. Nie da się też - przynajmniej ja nie potrafię - tak jej
opisać, żeby kogoś sceptycznie nastawionego zachęcić do lektury. To tak jak
próbować streścić "Kubusia Puchatka", choć to raczej odległy gatunek.
Nikt dotąd nie poruszył ważnego dla mnie wątku. Otóż dla mnie jest to książka o
książkach. Między innymi, oczywiście.

Yango!

[beatanu]

Witaj w TWA! Bardzo się cieszę, że do nas zawitałaś, mam nadzieję, że na
dłużej...

> Nikt dotąd nie poruszył ważnego dla mnie wątku. Otóż dla mnie jest to książka
> o książkach. Między innymi, oczywiście.

Co do książki o książkach... Ciut wyżej zasygnalizowałam problem, o którym
zresztą całkiem niedawno dyskutowaliśmy na FK, w wątku Darii "czy książki mogą
uszlachetniać" Bo zdać by się mogło, że ten nieszczęsny Benedikt ma szansę na
to, żeby "wyjść na ludzi" - właśnie dzięki pasji czytelniczej. Tylko że.... nic
z tego nie wychodzi, z tej jego namiętności czytania po prostu nic nie
wynika... A ja tak sobie po cichutku marzyłam, że on będzie tym pierwszym,
który udowodni, że czytanie uszlachetnia... Zawiodłam się. Nie okrutnie, ale
zawiodłam.

Pozdrawiam!

Sama ksiazka

[stella25b]

Dokladnie. Benedikt stal sie pasjonatem czytania. Wrecz czytelniczym maniakiem.
Nie interesowalo go nic, rodzina, praca. On tylko czytal i zdobywal nowe
ksiazki do czytania. Tylko niestety, mimo ze nie wygladal na mutanta, byl nim.
Jego umysl byl zmutowany. Nie potrafil samodzielnie myslec, samodzielnie
wyciagac wnioskow. Potrafil jedynie jak maszyna czytac tekst, nie rozumiejac co
on wlasciwie zawiera. W jego przypadku ksiazka nie byla grozna bronia przeciwko
dyktaturze, byla jednynie pochlaniaczem czasu.

[monikate]

Powiedzmy, że uzależnił się od czytania, jak inni od internetu bądź gier
komputerowych. Poza tym kłania się stara prawda, iż poziom wiedzy, oczytanie
bądź inteligencja niekoniecznie przekładają się się na poziom moralny.
Ale chyba nie o to chodzilo yandze.

[stella25b]

Ksiazki przetrwaly ale sa nieuzyteczne. Wiedza w nich zawarta nie jest
odczytywana. Do czego wiec maja sluzyc?

[monikate]

...ale nadto "Kyś" to książka o książkach i z książek!
Rozwinie ktoś? :)

[yanga]

Jest jeszcze jedna książka o książkach i ich fanatyku, który także poniósł
klęskę: to "Dom z papieru" Domingueza. A co do "Kysia" - no cóż, jest to wizja
katastroficzna, z kartek wieje pesymizmem, ale ja też jestem pesymistką z
natury i bardzo lubię się straszyć przy lekturze. Od niektórych scen "Kysia" aż
mróz po kościach chodzi - na przykład jak Benedikt zrozumiał, do jakiej wszedł
rodziny - te pazury skrobiące o podłogę... I tylko tak mogę na "Kysia" patrzeć -
poprzez własne odczucia.

[stella25b]

Najsmutniejszy fragment Kysia, ten ktory naprawde mnie poruszyl, to scena kiedy
Benedikt odwiedza Warware i nastepnie jej smierc. Byl to dla mnie taki "ludzki"
kawalek w Kysiu, taki bardzo wzruszajacy.

[allexamina]

Z gory przepraszam ze sie wtracam do interesujacej dyskusji nieprzygotowana.

Nie mam opinii o Kysiu bo dopiero zamowilam ksiazke w amazonii. Znam T. Tolstoya
z wczesniejszych opowiadan i lubie jej styl pisania, ale odkad wrocila do Rosji
stracilam ja z oczu i dopiero teraz dowiedzialam sie o Kysiu. (Mieszkam w USA i
literackie mody pojawiaja sie innymi falami niz w Europie.)

Wtracam sie do dyskusji bo wszyscy znajomi z ktorymi rozmawialam na temat Kysia
twierdza, ze ksiazka ta jest podobna do "Handmaid's Tale" Margaret Atwood
(przepraszam nie znam polskiego tytulu: powiesc napisana w 1998 o
przyszlosciowej republice na terenach dzisiejszego USA). Stad moje pytanie: czy
macie podobne wrazenie? Czy jest to moze powierzchowne porownanie? (Chodzi mi
raczej o sposob potraktowania tematu, a nie o sam temat.)

Raz jeszcze dzieki za odpowiedz. Jakos byloby mi spokojniej na duszy gdybym
znala odpowiedz zanim zaczne czytac ksiazke. :o)

Oh, jeszcze jedno: w amerykanskiej krytyce czesto pojawialy sie komentarze ze
Tolstoya jest zbyt nihilistyczna i jej nihilizm ma cyniczny charakter i w
zwiazku z tym nalezy podchodzic do jej opowiadan ostroznie. Czy ten aspekt
pojawia sie w Kysiu? Czy jest to Waszym zdaniem od poczatku opinia dyktowana
roznica kulturowa i nie nalezy wogole zwracac na nia uwagi?

[monikate]

Książka Margaret Atwood ukazała się w polskim przekładzie jako "Opowieść
podręcznej". Dużo było i jest utworów o życiu w jakiejś przyszłościowej
republice. W tym sensie "Kyś" do nich się zalicza. Ale sposób, sposób
potraktowania tematu jest zupełnie inny! Świat przedstawiony "Kysia" wyraża się
poprzez całkiem nowatorską, oryginalną, prześmiewczą i odkrywczą warstwę
językową. "Opowieść podręcznej" jest napisana, że tak powiem "po
amerykańsku". "Kyś" to poza wszystkim nowe spojrzenie na język literacki, język
postaci i jednocześnie satyra na "panujący" model języka.
Tatiana Tołstoj, owszem, jest nihilistyczna, ależ czy nie ma racji? Moim
zdaniem ma!

nihilizm

[beatanu]

monikate napisała:
>Tatiana Tołstoj, owszem, jest nihilistyczna, ależ czy nie ma racji? Moim
> zdaniem ma!

Hmmm. Nie znam innych książek Tatiany Tołstoj ale po lekturze "Kysia" nie
nazwałabym jej nihilistką.... Człowiek, który nie widzi nadziei dla swojego
kraju, czy nawet całej zachodniej (?) cywilizacji, który nie wiąże tej nadziei
z żadną z klas społecznych (bo ani lud krzepki, ani elity polityczne czy
resztki inteligencji nie napawają optymizmem) - no więc taki człowiek nie jest
dla mnie nihilistą... Może pesymistą i realistą ale niczym więcej! Przecież
Tołstoj nie neguje wszystkich wartości, ba! mam wrażenie, że za tymi
wartościami okrutnie tęskni. A że ich w wystarczających ilościach w chorym
bardzo społeczeństwie nie znajduje... No cóż, tak wyszło. Ale to według mnie
jeszcze nie nihilizm.

Ale nie upieram się. Może mnie ktoś przekona, że nie mam racji ....

A tak w ogóle - a propos słonia - to może odezwie się w końcu sam pomysłodawca
TWAczowego dyskutowania lekturek obowiązkowych, czyli Mózgożerca nasz
ulubiony :)

[allexamina]

Monikate, jakos mnie Twoja odpowiedz nie uspokoila bo 'Handmaid's Tale', tj.
'Opowiesc podreczna' (dzieki!) jest jak-najbardziej przedsmiewcza, satyryczna
(satyra nie smieszna, raczej czarna i bolesna – ale satyra), pelna niesamowicie
nowatorskiego uzywania j. angielskiego (czyzby w tlumaczeniu nie zachowanego?).
(Zaznaczam ze czuje sie dziwnie broniac Atwood, bo 'Handmaid's Tale' mi sie nie
podobala.)

Co to znaczy, ze cos jest napisane 'po amerykansku'? (Nie pytam zaczepnie, po
prostu z perspektywy Atlantyku pewne stwierdzenia, szczegolnie w cudzyslowie,
nabieraja innego znaczenia lub staja sie niezrozumiale...)


Co do nihilizmu, czuje ze musze rowniez wyjasnic o co mi chodzilo.

Kiedy czytam o nihilizmie w amerykanskich krytykach i analizach literackich, czy
pracach filozoficznych nie odnosze wrazenia ze nihilizm _celebruje_ amoralnosc.
Jest on raczej (jakby pewnie powiedzial Milosz) postawa zawiedzionego milosnika
ludzi i swiata. Postawa nihilistyczna jest konieczna do przezycia w 'nagim'
swiecie, czyli swiecie wyzutym z moralnosci, swiecie amoralnym, ale widziana
jest z ironicznej perspektywy (tak jak Borowski widzial swojego
narratora/bohatera). Cyniczny nihilizm pozbawiony jest tej ironicznej perspektywy.

Beatanu, powyzsze to nie proba przekonania Cie, a jedynie wyjasnienia o co mi
chodzilo. :o)

Generalnie: dzieki Wam za odpowiedzi. :o)

[hajota]

Allexamino, ja czytałam "Opowieść podręcznej" już dość dawno, detale zatarły mi
się w pamięci i z tego powodu nie jestem w stanie rozwinąć tematu, ale daję Ci
słowo honoru, że "Kyś" jest zupełnie, ale to zupełnie inną książką. Wyrasta z
niepowtarzalnych rosyjskich realiów, ma wiele odniesień do rosyjskiej
literatury. Rzeczywistość w nim opisana jest bardziej odrealniona niż w
"Opowieści podręcznej". Jeśli może się z czymś kojarzyć, to raczej ze
staroruskimi baśniami czy podaniami ludowymi. Jedynym chyba wspólnym
mianownikiem jest to, że obie książki są antyutopiami. "Kyś" został kongenialnie
przetłumaczony na polski przez Jerzego Czecha. Jakoś sobie nie wyobrażam, żeby
po angielsku można było oddać wszystkie smaczki tej książki.
Też nie jestem entuzjastką "Opowieści podręcznej", z książek Atwood najbardziej
podobało mi się "Kocie oko" (Cat's Eye).

kysiowy nihilizm

[stella25b]

Powroce jeszcze do nihilizmu poruszonego przez Allexamine (Witaj:) w TWA).
Ja jednak sklonna jestem do przyznania Kysiowi cechy nihilistycznej powiesci i
tu zgadzam sie z Monika:) Idac za nitschowskim sformulowaniem nihilizmu to Kys
jak najbardziej opisuje spoleczenstwo, ktore zyje bez zyciowego sensu i celu w
wiecznie powracajacym schemacie rzadow. Kazda proba zwiazana z radykalnymi
zmianami dazacymi do uwolnienia sie z tego procesu, jest nie mozliwa ze wzgledu
na brak wiary w sens jakiegokolwiek przedsiewziecia.

[daria13]

Wreszcie przeczytałam Kysia i jestem Wam bardzo wdzięczna za inicjatywę, bo
sama z pewnością nie prędko sięgnęłabym, gdyż za długa jest już kolejka książek
do bezwzględnego przeczytania, a tak, dzięki Waszym recenzjom wiedziałam, że
warto w ciemno. Kyś dostarczył mi całej masy wzruszeń, bo i bawił niepomiernie
i zmusił do głębszych refleksji i trochę straszył. Wszystko w jednym.
O walorach językowych i filozoficznych już pisaliście, więc nie będę się
powtarzała, powiem jedynie, że dla mnie to jednak głównie książka rosyjska i
opisująca mentalność rosyjską, tak bardzo charakterystyczną. Ale to, że jest
bardziej rosyjska niż uniwersalna nie odbiera tej pozycji w moim odbiorze
wartości. Jest dzięki temu bardziej wiarygodna i autentyczna (wiem, wiem że to
śmiesznie brzmi w odniesieniu do sf, jakim jednak w sumie jest Kyś;)
Dla mnie chyba najważniejszy jest wątek wpływu książek na emocje człowieka.
Mimo, że Benedikt to odrażający, smutny ludzik, był mi w jakimś sensie bliski,
bo doskonale rozumiałam jego pasję;) Zastanawiałam się nawet do czego ja
byłabym zdolna i do czego mogłabym się posunąć, gdyby z jakiegoś powodu
odebrano mi dostęp do książek. Wyobrażacie to sobie?
Pozdrawiam i gorąco zachęcam osoby, które nie czytały jeszcze Kysia, aby to
uczyniły:)

[staua]

Teraz ja przeczytalam (wreszcie, karygodnie spozniona) i wyciagam watek z przepasci...
Przeczytalam tez wszystkie Wasze posty i nie bede juz powtarzac sie, opisujac szeroko te same
odczucia (podobienstwo do "Mechanicznej pomaranczy", zachwyty nad jezykiem i tlumaczeniem,
tragikomizm - taksowkarz-wygenerat na przyklad).
Chcialam skupic sie na dwoch sprawach: po pierwsze, Benedikt jako centralna postac - zagubiony,
nieszczesliwy glowny bohater, ktorego bardzo, bardzo mi zal, bo nie potrafi wyjsc poza narzucone
przez spoleczenstwo, w ktorym zyje, ramy, a przeciez tak bardzo by chcial! Druga sprawa - pesymizm
Kysia - oczywiscie, pesymizm wyglada z kazdej kartki tej ksiazki, smutek, szarosc, bijatyki dla zabawy,
nuda, zero tworczego myslenia (koszmarne pomysly Benedikta na wypelnienie czasu bez ksiazek), ale
czy zakonczenie naprawde odbieracie jako pesymistyczne? Przeciez Nikita Iwanycz zyje, Benedikt tez -
wiec moze jednak cos z tego bedzie? Moze przyszlosc moze byc inna?

Kys po latach :-)

[nienietoperz]

Uwag monstrualnie spoznionych pare.

W kwestii oceny:
Kysia przeczytac warto, szanowni przedpiszcy wyjasnili dosc dokladnie dlaczego.
Nie zmienia to jednak tego, ze ksiazka wyraznie zyskalaby na skroceniu.
Stylizacje ludowe, cytaty poetyckie, zawieje, zamiecie, plucha i kyysiowe wycie
z czasem traca urok swiezosci, i czytanie kolejnej linijki nie wnoszacej nic
nowego do historii czy opisu swiata staje sie z czasem mocno irytujace. Czulem
sie chwilami jak niedouczony (to akurat zgodnie z prawda) chlopczyk, do ktorego
Tania Tolstojowa krzyczy: patrzcie ile umiem rosyjskiej tradycji poetyckiej
wcisnac do Benediktowych lektur czy FiodoroKuzmiczych przepisywan!

W kwestii refleksji ogolnych: nie zgadzam sie absolutnie z uwagami
uniwersalistycznymi typu opis upadku swiata, czy chocby ogolnej sytuacji
demoludow. Clou Kysiowego uroku lezy w jego doglebnej, przeszywajacej
rosyjskosci. Dialogi czy opisy miejsc sprawialy, ze przed oczyma stawaly mi
natychmiast przerozne spotkania z rosyjskimi przyjaciolmi czy z przygodnymi
towarzyszami alkoholowymi z baru nad Wolga, gdzie przyszlo mi kiedys spedzac
kilka dlugich letnich wieczorow. Przy calym pieknie i szalenstwie sytuacji w
Rosji wszelkie narzekania na polskie zale sprawiaja wrazenie zalu nad zle
uprasowana sukienka. Kys pieknie oddaje tez perspektywy ewentualnej zmiany - ci,
ktorzy w prawdziwa transformacje wierza, maja lagodnie mowiac specyficzna i malo
realna wizje stanu docelowego (jak na przyklad zaprzyjazniony mlody fizyk z
Moskwy, goraco wierzacy w zjednoczenie Slowian pod surowym acz sprawiedliwym
berlem Matuszki Rossiji); inni widza tylko i wylacznie kolejne wcielenia
rzeczywistosci FiodoroKuzmiczej, w ktorych zyc (i czytac) jakos trzeba.

W kwestii wybuchu - wybuchem moze byc w drobnym stopniu Czernobyl (choc watpie),
w pewnym stopniu zmiany z lat 80tych, ale najglebiej jest nim przede wszystkim
Wielikaja Oktiobrskaja Rewolucija, z jej Effektami widocznymi do dzis na kazdym
kroku. Co ciekawe, nic nie wyjasnia dlaczego Dawni wciaz zyja - poniekad tak
samo jak trudno zrozumiec, ze zjawisko zwane tradycyjna inteligencja do konca
jeszcze nie wyginelo.

Wasz
nntpz