Wychowanie dorosłych

[miia1]

Miałam przyjemność ostatnio posłuchać ciekawego wykładu na temat wychowania na
wyższych uczelniach. W dyskusji padły dwie przeciwstawne tezy- jedna, że
pełnoletni osobnik zwany studentem, to już ukształtowana jednostka i za późno,
by mówić o wychowaniu. Druga - ze wychowywani jesteśmy przez całe życie, przez
rozmaite czynniki. Chodziło głównie o savoir vivre - nie ten polegający na
układaniu sztućców, lecz na sztuce życia i współżycia z ludźmi. Przeciwnicy
drugiej tezy twierdzili, że jeśli nie wychowa się człowieka do 15 go roku
życia, to po przysłowiowych "pticach".
Mnie się podoba teza pierwsza, dająca mi niejako przyzwolenie na
niedoskonałość i szansę na naprawę.

[miia1]

miało być "druga".. przepraszam.

[justysbytomianka]

Wychowanie to dom głównie, a więc student to juz dorosła osoba , która powinna
byc wychowana .Natomiast całe zycie zdobywamy wiedzę i uzupełniamy braki;)
jesli student nie nauczył sie ,że kwiaty wręczamy pąkami do góry to mu to jego
dziewczyna delikatnie uświadomi;)

[miia1]

A wiesz justyś, na niektórych uczelniach są prowadzone zajęcia pt "dobre
wychowanie" i okazuje się, że studenci zdobywają tam wiedzę, której z domu nie
wynieśli. Bo często jest tak, że domownicy mijaja się w pośpiechu, nie ma
tradycji wspólnych posiłków przy jednym stole, zamiast rozmowy jest telewizor...
itd itp.

[justysbytomianka]

Wiem ;) kto jak kto , ale ja to wiem;))swoja droga jest to smutne ,
kindersztuba umiejętność zachowania się, nabyta w domu rodzinnym jest bardzo
ważna i nawet jesli później zycie uzupełnia te braki to najczęściej połączone
to jest z zażenowaniem i wstydem dla obu stron ;)

[miia1]

No i kiedy się jej z domu nie wyniesie, trudno się jej nauczyć, bo obrasta się
już w pewien schemat zachowań. A dorośli jak wiadomo, uczą się wolniej od dzieci.

[justysbytomianka]

Uczą się i to jest wersja optymistyczna , bo niestety sa tacy którzy
uważaja ,że maja taki swój "uroczy" styl :) sa swobodni , nieskrepowani
jakimiś 'debilnymi" formułkami ;) sa cool , dżezi , rulez ;)i bezpardonowo
bekaja po wielkim łyku piwa , pisza teksty w stylu "miia usmaz se cycka" albo
bardziej wykwintnie "Mlaskajcie pytonga babsztyle po plastycznych operacjach" i
nie widza w tym nic niestosownego a milczenie , które wyraża zawstydzenie ,
zażenowanie drugiej strony, odbieraja jako słabość a swoje zwycięstwo.

[miia1]

Za to wymagają od innych, justysiu.
A co do pełnego zażenowania milczenia, zwanego ignorem-
jak to pisał Lec - "Chamstwo ma tylko wtedy rację bytu, gdy jako zjawisko
wywołuje równą sobie reakcję intelektu."

[tercybiades]

A ja mam przykład czegoś odwrotnego. Wspaniale zapowiadający się młodzieniec,
oczko w głowie rodziców. Chwalony za dokonania i ogólne obycie.
Dziś mężczyzna prawie 50-letni, sytuowany. Nie potrafiący się zachować w żadnym
towarzystwie, mimo kilku języków, fakultetów i stanowiska, które do tego
obliguje. Prywatnie ludzie stronią od niego. Worzec miał dobry, wykształcenie
wspaniałe, a zepsuła go tak prozaiczna rzecz jak pieniądz. Aż mi go żal jak
sobie o nim przypomnę i zadzwoniłbym nawet, ale jak mam usłyszeć że malma to
gówno którego on nie jada a wedel to pomyje nie czekolada, zapominam o żalu.

[miia1]

Też znam takich tercybiadesie. Swoją drogą to niezwykłe, że są ludzie tak mało
odporni na pieniądze... Również jakoś mi nie żal, kiedy przypomnę sobie ich
towarzystkie występy.

[tercybiades]

Smutne jest też to, że mogli zajść dalej, wyżej i zrobic coś dobrego. A tak
potykają sie o słomę i musieliby zacząć "pracę u podstaw", żeby na nowo zacząć
żyć.

[sprawa7]

To tylko potwierdza, tercybiadesie, tezę o tym, że przez całe życie jesteśmy
podatni na zmiany. Nie zawsze jednak potrafimy wybrać dobry kierunek tych zmian.
Uważam jednak, że szkielet naszych zachowań jest konstruowanyw domu rodzinnym.

[jagus007]

Moim zdaniem - człowiek nie jest plasteliną, którą ktoś/ każdy ma prawo
urabiać, jak mu się żywnie podoba. Człowiek jest istotą rozumną i ma prawo i
obowiązek wychowywać się sam, a obowiązkiem różnego typu autorytetów
(mądrzejszych, starszych, mających władzę itp.) - jest dzielić się swoimi
doświadczeniami, przemyśleniami, wskazywać drogi i konsekwencje kroczenia po
nich; wreszcie - działać swoim przykładem. Dlatego jestem przeciwna wszelkim
próbom wychowywania (zwłaszcza dorosłych) - NA SIŁĘ. Siła, nakazy, zakazy -
budzą tylko opór, rozwijają antysumienie. Natomiast życzliwe wspomaganie w
samowychowaniu sprawia, że że uwewnętrznione w ten sposób zasady, normy - są
trwałe.
Pokazać preferowany przez siebie kierunek, uświadomić konsekwencje pójścia w
tym czy innym kierunku, okazać życzliwe zainteresowanie - tak! Ale zmuszać do
pójścia tą czy inną drogą - nie! Nawet, jeśli serce się kraje na widok
popełnianych błędów... Chyba, że chodzi o błędy nieodwracalne - zagrożenie
życia np.
A piszę tu o wychowaniu w najszerszym rozumieniu, nie tylko o o wpojeniu zasad
savoir - vivre'u...

[miia1]

Wiesz co, Jaguś? Tak sobie Ciebie przeczytałam i oczywiście się zgadzam, ale
nasunęłaś mi jedną myśl dość ponurą. Mianowicie, że pod pojęciem wychowania
kojarzą nam się głównie zakazy, nakazy i kary. To smutne, że narzędziami
wychowania są głównie środki przymusu. Kiedy rozmawiam z nauczycielami, dochodzę
do wniosku, że dla niektórych odkryciem Ameryki spod kapelusza jest stosowanie
innych metod, takich jak wywołanie uwagi ucznia przez prostą rzecz, jaką jest
zainteresowanie tematem. Że bardziej działa mówienie ciche, niż wrzask, że
bardziej działa nagroda niż kara. Że pod pojęciem wychowania ( mam na myśli
teraz szkołę) jest taka prosta rzecz, która umyka dzisiaj, jak budowanie
autorytetu na przykład..

[jagus007]

Miio,
Myślę, że to jest stan przejściowy, efekt tych lat, gdy człowiek był traktowany
przedmiotowo - w myśl zasady "Jednostka zerem, jednostka bzdurą". Myślę, że to
przeminie, wygaśnie... może już w następnym pokoleniu?
Pozdrawiam