Lawina miłości

[Gość: maryjo2]

zwaliła się na mnie niespodziewanie przyduszając bez tchu do ziemi.
Nagle wszyscy mnie kochają, chcą tylko mojego dobra i szczęścia, będą mi
kłaść świat u stóp (i nie wiadomo co jeszcze), uszczęśliwiać mnie, latać
przede mną ze szczotą, żeby usunąć mi najmniejszy pyłek spod nóg, itp., itd.
Dziwnym zbiegiem okoliczności stało się to w momencie, gdy mnie już na tym
nie zależy, przestałam zabiegać o cokolwiek, latać ze szczotką i zamiatać
pyłki spod ich stóp, dowodzić uczuć i przywiązania, okazywać szacunek itp.,
itd.
Co za ironia losu, ta zmiana pozycji. Co było na wierzchu, teraz jest pod
spodem i na odwrót.
Komu to było potrzebne? I dlaczego nigdzie nie ma punktu stycznego?

[Gość: pom]

Znam Ci ja tę lawinę... jakby miała zrekompensować wszystko przed tym jak
zaczęła zsuwać się pędem w dół

Tylko ta lawina spada już na opustoszałe miasto. Zywego ducha. Emocjonalna
ewakuacja.

[enancjo]

.. jest skoro to wszystko dostrzegasz :))
.. dlatego usiadz i odpocznij ...
Enancjo

[Gość: maryjo2]

Właśnie odpoczywam sobie siedząc i myślę.
Myślę, dlaczego tak często się rozmijamy? Dlaczego to, na co się czekało tak
niecierpliwie przychodzi albo zbyt późno, kiedy pogrzebane są wszelkie
nadzieje i krzyż już został wetknięty w ich mogiłę,
albo zbyt wcześnie, zanim jeszcze się narodzą i zdążą wziąć pierwszy oddech?

[enancjo]

Gość portalu: maryjo2 napisał(a):

> Właśnie odpoczywam sobie siedząc i myślę.
> Myślę, dlaczego tak często się rozmijamy? Dlaczego to, na co się czekało tak
> niecierpliwie przychodzi albo zbyt późno, kiedy pogrzebane są wszelkie
> nadzieje i krzyż już został wetknięty w ich mogiłę,
> albo zbyt wcześnie, zanim jeszcze się narodzą i zdążą wziąć pierwszy
oddech?

.. dlatego ze niekiedy az nazbyt sie spieszymy a w
innych sprawach jestesmy zbyt wolni ...
.. tak generalnie .. dobrze ze .. hmm .. w takiej czy innej
formie lub czasie, ale przychodza ...
.. czasami tez mysle ze po cichu strasznie wierzymy
w nasza taka mala dokonalosc w tak niedokonalym Swiatku ...
Enancjo

[Gość: maryjo2]

Po cichutku chcemy w nią wierzyć, na pewno. Chociaż mnie się wydaje, że tak
naprawdę to zmaganie się z niedoskonałością nadaje wszystkiemu sens. Ważne
tylko, żeby dzięki temu coś budować nie niszcząc przy tym wszystkiego wokół.

[enancjo]

.. hmm .. budowalem na skale zawalilo sie,
.. budowalem na piaskach - zawalilo sie,
.. teraz budujac zaczne od dywmow w kominie ... ( tak to chyba brzmialo ),
.. fajnie to ujelas .. zmagania .. ale czy ten niedsokonaly Swiat nie jest
przypadkiem wobec nas zbyt brutalny i tak naprawde to tylko my musimy znosic
porazki ktore czesto ujmujemy jako kompromisy ( ratujac resztki naszej
godnosci, bo to chyba ona odzierciedla nasza mala doskonalosc )i musimy
byc przy tym pelni pokory ...
.. uwazam ze Wszechswiat dookola nas niszczy znacznie wiecej niz my sami
jestesmy w stanie zniszczyc .. ale jednoczesnie tylko my go probujemy
naprawiac zmagajac sie z jego niedoskonalosciami ... to takie odwieczne
zmagania materii i ideii .. ktore beda zmagac sie ze soba do konca
wszystkiego, ale istnieja .. tylko dzieki wzajemnemu i to 'lawinowemu'
zwiazkowi ...
Enancjo

[martucha_]

enancjo napisał:

> .. hmm .. budowalem na skale zawalilo sie,
> .. budowalem na piaskach - zawalilo sie,
> .. teraz budujac zaczne od dywmow w kominie ... ( tak to chyba brzmialo ),
> .. fajnie to ujelas .. zmagania .. ale czy ten niedsokonaly Swiat nie jest
> przypadkiem wobec nas zbyt brutalny i tak naprawde to tylko my musimy znosic
> porazki ktore czesto ujmujemy jako kompromisy ( ratujac resztki naszej
> godnosci, bo to chyba ona odzierciedla nasza mala doskonalosc )i musimy
> byc przy tym pelni pokory ...
> .. uwazam ze Wszechswiat dookola nas niszczy znacznie wiecej niz my sami
> jestesmy w stanie zniszczyc .. ale jednoczesnie tylko my go probujemy
> naprawiac zmagajac sie z jego niedoskonalosciami ... to takie odwieczne
> zmagania materii i ideii .. ktore beda zmagac sie ze soba do konca
> wszystkiego, ale istnieja .. tylko dzieki wzajemnemu i to 'lawinowemu'
> zwiazkowi ...
> Enancjo

pieknie powiedziane, i jakie to prawdziwe

[Gość: leziox]

Punktem stycznym jesteś ty.
To tak jak z akumulatorem.Najpierw iskrzy,bo pełen energii.Potem nagle pada,bo
się wyładował dzięki zbyt silnemu odbiornikowi.Potem kipi,bezsilnie wyładowując
z siebie kwasy,skwiercząc i dymiąc.Wreszcie podłącza się do jakiegoś słabego
źródełka prądu,bo jednak nie chce tak do końca iść jeszcze na recycling.
Słabe źródełko ładuje powoli akumulator i on się powoli podładowuje,chociaż
ciągle z tymi kwasami nie umie rady sobie dać.
Dymi okazjonalnie do tego i iskrzy się z byle jakiego powodu.
Potem niezauważalnie dla siebie odbudowuje się w pełnej krasie,a płytki
ołowiane lśnią znowu dawnym blaskiem.
Chodzi o to żeby nie dać się zezłomować.
Buziaki dla Pterodaktyla co już nawet nie skrzeczy rano...

[Gość: maryjo2]

Fakt, już nie skrzeczę rano. Mam zdrapane gardło.
Akumulatorki podładuję, o to się nie martwię,
ale gdy znowu ruszę w drogę, to nie ta samą trasą i cel bedzie inny.
Ne da się wejść dwa razy do tej samej rzeki.

[Gość: pom]

Droga za zakrętem jest wbrew pozorom prosta, choć dość wąska i niełatwa. Ale
widać niebo, drzewa, słychać ptaki i nie ma tuneli, w których światełkiem jest
nadjeżdżający pociąg.
Cel właściwe może być ten sam... Tylko na prawdziwej łące, rosną prawdzziwe
kwiaty.

[Gość: leziox]

I tak sobie poleżeć pod tą gruszą na dowolnie wybranym boku,prawda?
I mieć ten święty spokój podczas tego wylegiwania się...
Kwiatki też mogą być oraz piwko jakieś albo coś tam wedle gustu...

[Gość: maryjo2]

Albo zimna coca-cola, chipsy, i okulary przeciwsłoneczne na nosie.
Czasem tak niewiele potrzeba do szczęścia.

[Gość: pom]

Albo chociaż świadomość, że można w każdej chwili mieć tę colę, te chipsy i
całą resztę.

[Gość: maryjo2]

Byt określa świadomość. A jednak stale czegoś brakuje.

[Gość: leziox]

A może chcemy za wiele i dlatego za mało otrzymujemy?
mieć co się ma to już wiele,chociaż wcale o tym nie wiemy.

[Gość: maryjo2]

"Wiem, że za mało wiem, by wiele w życiu zmienić,
wiem, ze za wiele w życiu chcę.
Chcę Twoich czułych rąk, słońca i zieleni,
i lata w środku zimy chcę..."

[Gość: pom]

Brak nie jest najgorszy. Gorzej, jak jest ale go pozornie nie widać, bo
wypełniny jest lepka, gestą mazią.

[Gość: leziox]

Pomuś,nie dramatyzuj.Każdy wszak ma swoją łąkę i swoje bagno.Czasem trzeba się
wrypać dp bagna,żeby wydobyć się na łączkę,bo objazdu nie ma.
A jak brakuje kompasu,to trzeba się wsłuchać w rytm serca i ten rytm doprowadzi
tam,gdzie chcesz trafić.

[Gość: maryjo2]

Czyli na manowce?

[Gość: pom]

No kurczę, nie dramatyzuję. Czasem brak objazdu, to prawda, ale błotniki zawsze
ochlapane i tyle. W każdym razie każdy potem czyści swoje alufelgi czy coś tam
jeszcze i jedzie na targ do miasta z fasonem.:)

[Gość: samanta]

Z czasem wspomnienia o bagnie sie zacieraja ,w myslach pozostaje tylko
wspomnienie laki ...i to jest dobre w tym wszystkim.Z czasem dochodzimy do
wniosku ,ze ta nieszczesna kapiel w bagienku do czegos nam sie przydala i
przestajemy cierpiec z powodu niefortunnej kapieli .Nie ma rzeczy przypadkowych
maryjko ,wszystko w naszym zyciu ma cel .Przyjmij to jako kolejna lekcje,nauke
w zyciu . Przypomnij sobie mile chwile i powiedz w duchu ,ze chocby dla nich
warto bylo.A bloto...wiesz,z czasem obeschnie i odpadnie samo .

[mario2]

Zazwyczaj jest tak, ze nie zauwazamy dowodow milosci tak dlugo, jak dlugo jest
wszystko ok. Pozniej , gdy sie juz odechce zaczynaja one draznic, albo wywoluja
zdziwienie. Nawet gdy ich intensywnosc jest taka sama jak przed niedlugim
przeciez czasem. Punkty styczne? No jesli nie chce sie ich zauwazac... Ale sa-
naprawde istnieja- chociazby w danych sobie slowach.