Wspomnienia cd. dzis maliny

[sabba]

Wstawalo sie rano, o swicie...czasem prawie szarym, a czasem po prostu bladoszarym. Tak wczesnie, bo o tej porze to jeszcze dokuczliwe muchy tak strasznie nie bzykaja, i inne komary nie "tna". I chociaz pelnia lata, to najwiekszy gorac dopiero troche pozniej nadchodzi. Wczesnie, dla mnie, dla reszty, tzn babci i dziadka juz nie wczesnie, bo oni juz godzine wczesniej w stajni byli, krowy i inne zwierzaki nakarmic, napoic...
Wieczorem poprzedniego dnia trzeba bylo sobie "banke" przygtowac, taka na mleko, wielkoscia dopasowana do zbierajacego; do banki wiazalo sie tasiemke coby ja sobie mozna na szyje zawiesic. Do plecaczka lub torby cos okrutnie zimnego do picia, szybko jakies sniadanie sie przelknelo...i do lasu. Czlwowiek chcial sie tym wczesnym wstawaniem przed rojem much ochronic, ale gdzie tam, juz tuz pod lasem otaczaly nas brzeczaca chmara...bylo juz goraco...ale jak sie weszlo w las to bylo chlodno...jeszcze mokro od rosy, jeszcze sennie...ale ptaki juz pierwsze koncerty dawaly, co ja mowie, koncerty, wrzeszczaly jak opetane. No i teraz zaczelo sie szukanie malin. Nie, zeby ich trzeba bylo strasznie szukac, bo wiadomo bylo, gdzie rosna...ale sprawa honoru bylo miec w bance te najwieksze, najsoczystsze, najslodsze....

cd
dorzuccie i swoje maliny...

[tosia_]

Maliny najczęściej zbierałam nie w lesie, ale w ogrodzie brata mojej babci, w
upalne letnie południe. Wielkie, czerwone owoce, nieraz tak dojrzałe, że
rozpadały się w palcach plamiąc je sokiem, kolczaste gałęzie kłujące po rękach.
Zaglądało się do takiej malinki żeby sprawdzić, czy nie ma "lokatora".
A potem w domu intensywny zapach soku zlewanego do butelek i zwabione nim osy
wpadające przez okna.

[sabba]

Tak...te ogrodowe maliny duzo wieksze, ale te lesne maja niepowtarzalny smak jednak...i ja zawsze mialam "wyrzuty sumienia", kiedy juz nasze ogrododwe krzaki malin na tyle sie rozrosly, ze owocow dosyc bylo i nie trzeba bylo do lasu rankiem isc....ale za to zosatly borowki ( dopoki tato nie zasadzil borowki amerykanskiej ktora owoce rodzila jak najeta), czernice a w zimie dzika roza....

[tosia_]

To prawda, leśne najlepsze. Maliny, borówki, poziomki, pełne zapachu lasu i lata

a malinowy chruśniak?

[gph]

to co?

nie wspominacie???

[013y]

Zbyt intymne to wspomnienia :-)))

[sabba]

gph napisał:

> to co?
>
> nie wspominacie???
>
>
Ha! Glodnemu chleb na mysli....ale to juz nie beda maliny ale inne owoce
grzechu...:)))

w malinowym chruśniaku - dla Saby, której na oczym

[gph]

nie widział, a która za krajem tym (dzieciństwa hm.. młodości może..) ciągle
tęskni :)

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym oka mgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu,
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.

[sabba]

Hej! Zaszelescilo, zapachnialo, zamalinowalo! Takie rzeczy to tylko tu w bramie
mozliwe....z nieznajomym w maliniaku:)))
PIekne to i pieknie dziekuje! Kraj dziecinstwa i mlodosci wczesnej:)))
Wyjechalam w 1994...ale wracam ile sie da...i kto wie moze kiedy na stale albo
dluzej

O tem że dumać na (niemieckim) bruku,

[gph]

Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie
Święty i czysty jak pierwsze kochanie,
Nie zaburzony błędów przypomnieniem,
Nie podkopany nadziei złudzeniem
Ani zmieniony wypadków strumieniem.

Gdziem rzadko płakał, a nigdy nie zgrzytał,
Te kraje rad bym myślami powitał:
Kraje dzieciństwa, gdzie człowiek po świecie
Biegł jak po łące, a znał tylko kwiecie
Miłe i piękne, jadowite rzucił,
Ku pożytecznym oka nie odwrócił.

Ten kraj szczęśliwy, ubogi i ciasny,
Jak świat jest boży, tak on był nasz własny!
Jakże tam wszystko do nas należało!
Jak pomnim wszystko, co nas otaczało:
Od lipy, która koroną wspaniałą
Całej wsi dzieciom użyczała cienia,
Aż do każdego strumienia, kamienia,
Jak każdy kątek ziemi był znajomy
Aż po granicę, po sąsiadów domy


to z wieszcza. Bo Leśmian chyba trochę za ostry jak na spotkanie w bramie..

[sabba]

Wzruszam sie bardzo. Nie, zebym patriotka byla nie nie. Tylko lokalna jesli juz.
Ale tak w ogole i w szczegole. A co ty na to?
Pasuje jak ulal do tego miejsca...

Brama
Brama, zabita gwoździem,
Nie służy już więcej,
W rdzawych wiszą zawiasach
Gałganki pajęcze.
W ciemni szmatek łzy rosy bieleją matowo.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Ta brama,
Choć zabita,
Lecz tęskni za tobą.

[gph]

sabba napisała:

> Brama
> Brama, zabita gwoździem,
> Nie służy już więcej,
> W rdzawych wiszą zawiasach
> Gałganki pajęcze.
> W ciemni szmatek łzy rosy bieleją matowo.
> . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
> Ta brama,
> Choć zabita,
> Lecz tęskni za tobą.

a z tej Pani, to wiersze o jesieni lubię :) ale to trochę nie na czasie..

na przykład:

Zardzewiałe róże jesieni
patrzę w przestrzeń białą od deszczu -
deszcz niebo przyszywa do ziemi
tysiącem ściegów i dreszczów.

I wszystko psuje się, paczy,
cieknie, zgnilizną broczy
lecz nie na zawsze, z rozpaczy -
ale na krótko, z rozkoszy.

Brama atlasowa

[sabba]

Witaj! Niby o jesieni ale wiersz rozkosza pachnie! Wiec jak lubisz ta Pania to
Ci cos ladnego zapodam:))) MOze powiesz, ze brama to nie miejsce na to, ale coz,
brama bramie nierowna:)))

Erotyk
Na rozrzuconych poduszkach z rajskich, jawajskich batików
umieram słodko, bez żalu, umieram cicho bez krzyku.-
Czas za firanką ukryty porusza skrzydłem motyla,
a moje czoło znużone coraz się niżej pochyla...
Wreszcie dotykam bieguna i śnieg mi taje wśród włosów,
a końcem lakierka dosięgam trawy szumiących lianosów...
Leżę na ciepłych krajach, na gorejącym równiku
i na jedwabnych poduszkach z różnobarwnego batiku...
Wyciągam ręce ku Tobie, w Twoją najsłodszą stronę
i czuję na rękach gwiazdy nisko nad nami zwieszone...
Ogarniam Cię splątanego w pochmurny namiot niebieski,
i spada niebo z hałasem, jak belki, wiązania, deski,
obrzuca nas półksiężycem, słońcem, obłoków zwojem -
i tak spoczywam - okryta niebem i sercem Twojem...

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

skoro erotyki

[gph]

to o tym panu zapomnieć nie można:

W potoku włosów twoich, w rzece ust,
kniei jak wieczór - ciemnej
wołanie nadaremne,
daremny plusk.

Jeszcze w mroku owinę, tak jeszcze róza nocy
i minie świat gałązką, strzepem albo gestem,
potem niemo się stoczy,
smuga przejdzie przez oczy
i powiem: nie będąc -jestem.

Jeszcze tak w ciebie płynąc, niosąc cię tak odbitą
w żrenicach lub u powiek zawisła jak łze,
usłysze w tobie morze delfinem srebrnie ryte,
w muszli twojego ciała szumiące snem;

Albo w gaju, gdzie jesteś
brzozą, białym powietrzem
i mlekiem dnia,
barbarzyncą ogromnym,
tysiąc wieków dzwigając
trysnę szumem bugaju
w gałęziach twoich - ptak.

znow...

[sabba]

Powiem szczerze...nie wiedzialam czyj to wiersz ale juz wiem...i znow pertelke
znalazlam ...znow bedzie namietnie i lekko...

Erotyk o bzach
Bzy gęsto sterczą sztorcem,
gruboziarniste i mokre,
stokrotne, gotowym wierszem, radośnie rozrosłe bzy.
O szóstej rano wstałaś,
dziewczyno z prężnym sercem,
i łamiesz, z miłości dla mnie, promieniejące bzy.

Tak wcześnie i już tak gorąco.
A cóż dopiero w południe,
gdy jeszcze mocniej w nozdrza uderzą zerwane bzy!
Dziewczyno na palcach wspięta,
której ręce tak czule,
z taką nadzieją chwytają coraz pełniejsze gałęzie!
Dziewczyno bardzo szczęśliwa,
z listem wycałowanym,
z listem okrutnie krótkim,
cóż na niemiłość poradzę?

Trzęsę się twoim szczęściem
i drżę jak targane bzy.

Julian Tuwim



PS. Ale jak chcesz zmienic temt: nie ma sprawy!:))))

Chruśniak według Turnaua

[tosia_]

Leśmian (słowa B. Maj)

W malinowym chruśniaku
zapodziani po głowy
całkiem zbędni już światu
kryją się kochankowie.

Ręce sokiem skrwawione
słona słodycz na skórze
spływa w usta spragnione -
grzech nadciąga jak burza.

Kroplą soku najsłodszą
nasze usta złączone -
milkną. I coraz głośniej
krew się burzy czerwona.

Malinowa purpura
chmurą spływa na oczy,
purpurowa wichura
ciał obłoki unosi.

Coraz prędzej, goręcej -
malinowa krew tętni,
drżące usta i ręce,
coraz prędzej i prędzej.

Sok w owocach się burzy,
słodycz jak burza wzbiera,
malinowa się róża
pośród liści otwiera.

Teraz cisza. Na ustach
stygnie kropla czerwona:
świat, co chwilę nie istniał
znów nas bierze w ramiona.

Przywróceni istnieniu,
tak niezbędni znów światu,
niby ze snu zbudzeni
w malinowym chruśniaku.