rocznicowe refleksje

[justysbytomianka]

"lepiej umierać stojąc
niż żyć klęcząc"
ten napis wisiał na bramie Stoczni Gdańskiej, pamiętnego sierpnia; później
był stan wojenny i tłumy mundurowych pałujących kogo napotkali .Kiedy juz
można było telewizja pokazała policyjną "sukę", która przejechała
manifestanta.
Pamiętam wojciecha j. , który mówił "pewnych granic przekraczać nie wolno".
(ciekawe czy myślał wtedy o czechosłowacji).Pamiętam upadek komuny i pierwsze
wolne wybory.
widziałam wielką radość i entuzjazm tłumów kiedy padł berliński mur.
płacz i śmiech.
dziś widzę sklerozę i amnezję tłumów.

[tercybiades]

W 70 mieszkałem w miejcu gdzie teraz stoi pomnik. Stamtąd ponieśli
Wiśnieskiego. Po schodach mostu w Gdyni Stoczni zawsze bałem się chodzić jako
dziecko, nie tylko dla tego, że były w nich takie wielkie przerwy między
stopniami. Dzisiaj wiem, że budziły niepokój umęczeniem kroków tych, którzy co
rano do stoczni szli a po południu wracali i nie mieli nadziei tylko gniew. W
80 mieszkałem przy ulicy, którą przejeżdżały kolumny suk, skotów i czołgów żeby
tę nadzieję stłumić. Teraz widać tylko jak ładnie i zgrabnie zamieniono tamtą
euforię i radość zwycięstwa w pompatyczne kombatanctwo i arenę do przepychanek.
Ludzie, ludzie pamiętają, szczególnie ci z zagranicznych stacji telewizyjnych.
Pozostali zajęli się polityką.

[ruda_strzyga]

Z miasta zdarzeń pamiętam trochę. Z lat 70. mam w pamięci opowieści rodziców.
Matka jeździła do pracy kolejką podmiejską, z przesiadką w Gdyni Stoczni. Pan
Kociołek nawoływał obywateli, by karnie ruszali do pracy, a potem na idących do
pracy stoczniowców posypały się strzały. Ojciec nie dotarł na szczęście na czas
i zawrócił w pół drogi, przedzierał się do domu brzegiem morza.
Potem pamiętam strajki w stoczni. Lata 80. kojarzą mi się z noszeniem pod bramę
stoczni jedzenia i nesamowitą atmosferą, poczuciem wspólnoty, lojalności... Nie
do końca rozumiałam co się dzieje, ale ten nastrój sie udzielał. Czułam, że
właśnie dzieje się coś ważnego.
Pamiętam stan wojenny. Atmosferę zagrożenia i blady strach podczas przemówienia
"spawacza". I te stada umundurowanych ludzi bez twarzy, wszystko było takie
ponure, złowieszcze.
Pamiętam brata w mundurku szkolnym z opornikiem w klapie marynarki i jego
zaczerwienione oczy od różnych gazów, które dla dobra obywateli puszczano na
dworcu głównym w Gdańsku, tam chodził do szkoły.
Ostatnią rzeczą jaką pamiętam była nadzieja...

[vivalabeer]

Pamiętam odwołane dożynki centralne z Zamościa, byłem tam wtedy na obozie.
Panikę i płacz, obawy o powrót do domów. Nie wierzyłem, że moglibyśmy tam
zostać.
Stan wojenny...uczyłem się do colloquium, gdy nagle "zepsuło się radio". Potem
było tylko przemówienie. Odwołane zajęcia. Nic nie jeździło, na Rynku Głównym
wiatr obracał jakieś papiery, było prawie pusto. Ludzie nie chodzili - oni się
czasem przemykali chyłkiem. Straszna psychoza, nikt nie wiedział, co jest
grane. Dom Turysty, zajęło zomo. Pełno ich było w mieście. Po miesiącu
wróciliśmy do szkoły. Wisiało ogłoszenie, że nie wolno przebywać na terenie
uczelni, przed i po zajęciach. Jakiś człowiek łaził i wieścił straszne rzeczy.
Notorycznie czuło się gaz w powietrzu, w różnym stopniu nasilenia. Pamietam
późniejsze wiece i zrywy i pochody, rozganiane przez mundurowych. Pamiętam,
jak "smakuje" zomowska pała na plecach. Gdzieś mam jeszcze ulotki z tego
okresu, wieszane i rzucane w różnych miejscach. Pamiętam kordony samochodów,
które jechały na hutę, a wtórowało im "granie" setek rąk tłukących się o
parapety akademika. Listy z pieczątką "ocenzurowano". I bunt i pogwałcenie
wszelkich praw. "Obyś żył w ciekawych czasach" - nie zawsze ma to pozytywny
wydźwięk.

[proces7]

vivalabeer napisał:

> jak "smakuje" zomowska pała na plecach.

Najpierw jest bardzo spuchnięte, czerwone, potem fioletowe, zielone, jak już
żółte to przestaje boleć i swędzi. Takie kolory tęczy. Ciekawy widok jest jak
wypływa oko po uderzeniu takiej pałki spienionego, zaplutego zomowca. A Adaś
Mickiewicz pod Mariackim stoi niewzruszony i patrzy bezradnie. Do dziś nie wiem,
co im tam podawano, czy amfetaminę? Kiszczak twierdzi, że polopirynę. Ja po
polopirynie nie potrafiłbym prać dziewczyny pałą po głowie.
Może jakiś znany pisarz wyzna za 30 lat, że był w ZOMO?

[valmont79]

Ze stanu wojennego pamiętam najbardziej kolumnę czołgów, która przetoczyła się
pewnego poranka drogą krajową biegnącą blisko mego domu. Widziałem to wszystko
z okna i pobudziłem wszystkich domowników. Później wielokrotnie jadąc gdzieś
autobusem widywałem patrole żandarmerii. Mimo to nie odczuwałem jakiegoś
strachu. Pewnie kwestia tego, że nie do końca byłem świadom tego co się dzieje
dookoła. Kiedyś pytałem o stan wojenny moją kuzynkę trochę młodszą ode mnie.
Dla niej stan wojenny istnieje już tylko z nazwy. Co prawda uczyła się o nim w
szkole ale nie czuje się w żaden sposób związana z tymi wydarzeniami. Rzekłbym,
że jej stosunek do tego jest obojętny.

[malina1603]

Justysiu...ja pamiętam jak kilkanaście tysięcy gardeł wtórowało Perfectowi-"
uuuuuu nie bój sie tego Jaruzelkiego". I więź jakaś była...i wspólne cele.... a
teraz...cóż..."róbmy swoje" powtórzę za Młynarskim i nie patrzmy na tych
pokręconych napuszonych gęsiorów.Justyś, jesteś wielka

[justysbytomianka]

:)i zamiast chcemy byc soba tłum wtórował chcemy bić zomo:)
Malinko no mała nie jestem , moge 10 cm oddać :) chcesz?:))

[wanda_rybka]

A ja pamiętam,że 22 lipca 1980 roku urodziłam śliczną ,małą istotkę, która
przyszła na świat w tak chatakterystycznym dniu.Póżniej nastąpiły Wielkie
Zmiany. Właściwie zjawiła się na tym świecie prawie jako zwiastun
Nowego.Strajki, marsze głodowe, walkę o wolność zna z opowieści starszych. I
mam nadzieję,że doceni to co staramy się jej przekazać.

[czatowykaleka]

i znowu zrobiło mi sie lekko czytając Was,jednak są ludzie,którzy pamietają
tamte chwile,a czasem się wydaje,że ludzie żyjący w Polsce zupełnie zapomnieli o
swojej historii,albo jej nie chcą pamiętać.

[justysbytomianka]

a nie wydaje Ci się czatowy ,że to my powinniśmy tę historię przekazywac i to na
nas ciąży ten jakby obowiązek:)

[czatowykaleka]

Staram się ja przekazywać,ale nie wszyscy chcą mnie słuchać,teraz nie jest w
modzie historia,a tym bardziej historia Polski,kogo to interesuje,ludzie nawet
wstydzą się swojej flagi narodowej,chociaż na meczach reprezentacji narodowej
widać ludzi ubranych w polskie barwy narodowe,nic z tego jak zwykle nie
rozumiem,same sprzeczności.Mam znajowmych,którzy tak jak ja pochodzą z
Warszawy,i to nie od dzisiaj,a matka do swojego syna mówi(w dzień rocznicy
wybuchu "Powstania Warszawskiego"synu nie rób mi tu wiochy i nie wywieszaj tej
Flagi)!Jak do takich ludzi dotrzeć?

[justysbytomianka]

No właśnie :) słowo patriotyzm zaczyna "wychodzic" z obiegu jak słowo stangret
czy kontusz .Rozmawiałam z polonistką, która powiedziała mi,że wiele lektur
wycofano z obowiązkowych, w omawianiu których mozna było sie odwoływać do tego,
co znaczy to słowo. A może to my wychowani na tych własnie lekturach
jak "Kolumbowie" jestesmy rozsentymentalizowanym społeczeństwem, jak kiedys
romantycy, tak my patrioci przemijamy w zetknięciu z rzeczywistościa łaczącej
sie Europy i zanikaniu granic:)?

[magdajeden]

ja tro jednak nie chciałabym, żeby to był patriotyzm wg romkowego pomysłu.

[czatowykaleka]

lepszy taki patryjotyzm niz żaden...wmawia się nam codziennie ze Romek chce
źle,ale czy tak jest naprawdę?

[czatowykaleka]

Połączona Europa jest dobra dla Niemców,Franzuzów i może jeszcze dla
Szwedów,niech nam nie wmawiają,że nie ma innej drogi,to jest kłamstwo,przecież
ktos musi na tym zarobić,a w jaki to sposób Polska zyskała na wejściu do UE?