refleksje poszpitalne

[kubissimo]

ostatecznie wypuscili mnie z przybytku chorob, domu niewoli a teraz jest czas
czekania na loterie z wynikami [burza oklaskow]

po hiperaktywnym wywczasie w Hiszpanii spedzilem upojny tydzien lezac w
bialej poscieli (i blednac. teraz juz nikt nie uwierzy jaki bylem opalony),
gdzie czas dzielilem miedzy trzaskanie sudoku i patrzenie w sufit
w takim stanie przychodza do glowy naprawde dziwne rzeczy, ale o tem moze
kiedy indziej. teraz bardzo konkretne pytania trzy:

1. skad sie wzial mit (jak sie okazuje wiecznie zywy), ze najlepszym obuwiem
dla lekarza płci męskiej sa drewniaki na wysokim koturnie? co wieczor caly
oddzial usypial, po czym okolo polnocy byl budzony przez tupot kopyt pana
doktora dyzurnego, ktory szedl ze swojej kanciapy do lazienki, a pol goodziny
pozniej wracal

2. czemu w instytucji zajmujacej sie zdrowiem, a wiec w instytucji (bez)
posrednio zwiazanej z higieną nie uswiadczysz czegos takiego jak papier
toaletowy? Bylo to o tyle irytujace, ze w kazdej jednostce najwyzszego
skupienia (dla potrzeb tego tekstu nazwijmy je łazienkami) byl hiperwypasiony
wieszak na papier toaletowy oraz jego brat do spraw papierowych recznikow. I
smiem podejrzewac, ze nigdy przenigdy nie mialy kontaku z owymi papierowymi
gadzetami. A jezeli tak, to po cholere szpital wybecelowal jakas tam sumke na
zainstalowanie tych pieprzonych wieszaczkow, zamiast wydac je na papier,
ktory mozna powiesic potem na sznurku?

3. Czy szpitalne jedzenie tak naprawde sluzy do jedzenia? czy tez jest to
forma przypomnienia pacjentom, ze marnosc nad marnosciami i wszystko marnosc,
a tak w ogole to memento mori?
a moze chodzi o wywolanie ogolnej apatii, bo wiadomo, ze apatyczny pacjent
jest mniej awanturujacy sie.

ehhh, dramat. a zeby bylo smieszniej ja bylem w takim szpitalu z gornej
polki. Strach pomyslec, co sie dzieje na polce nizej...

kubu (apatyczny)

[samica1]

Jeśli są to pytania retoryczne, to pokiwam głową ze znieczulicą.
Jeśli nie:
1. Drewniaki - pewnie są wygodne. A w czasie wielokrotnych pobytów w szpitalu
zauważyłam zależność między wysokimi obcasami klapek pielęgniarek a tempem ich
poruszania się. Było wprost proporcjonalne.
2. Papier, gdyby był, i tak by znikał, bo pacjenci używaliby go czort wie do
jakich celów, pomijając kradzieże przez odwiedzających. Inna sprawa, że
odwiedzająca rodzina przynosi papier (być może ukradziony na innym oddziale).
3. Szpitale wiedzą, że odwiedzający karmią pacjentów. Pacjenci oddają żarcie
szpitalne. To po co się starać?

[eeela]

Bylam w szpitalu dwa razy we wczesnym okresie nastoletnim.
Za pierwszym razem zlapalam tam wszy (unieruchomiona bedac niemal calkowicie,
nie moglam odpowiednio zadbac o higiene owlosienia).
Za drugim razem odkrylam karaluchy w szafce na ubrania.
Obydwa razy byly na Szaserow. Nie polecam ;-]

[kubissimo]

ej no
ja wlasnie bylem na Szaserow i naprawde uwazam, ze to nie jest zly szpital.
wystarczy go porownac chociazby z tym koszmarem zwanym Szpitalem Praskim :/

[eeela]

Nigdy nie bylam w zadnym innym, wiec nie mam porownania.

[daria13]

Phi, niedobory papieru i ohydne jedzenie, to problemy całkowicie rozwiązywalne,
bo zawsze tego typu niedostatki rekompensuje Ci rodzina, przynosząc wszystko
to, co jest potrzebne. Natomiast niedobory personelu, to dopiero ból. Salowa co
drugi dzień i co trzecią noc, dwie pilęgniarki na oddział obłożnie chorych
(unieruchomionych znaczy). Horror i zgroza, wierzcie mi. Szpital Bielanski.

[kubissimo]

no to u mnie na reumatologii personelu bylo az nadto. co rano sie zastanawialem
co ci wszyscy ludzie tu robia
co do rodziny to niestety nie zawsze mozna na nia liczyc, bo np. w tym samym
czasie lezy na sasiednim oddziale :/
zreszta mmi nie chodzi o to, ze ogolnie papier jest niedostepny, tylko czemu w
szpitalach nigdy go nie ma?

[aaneta]

> Obydwa razy byly na Szaserow. Nie polecam ;-]

Gwoli sprawiedliwości: na Szaserów mojemu synowi uratowali życie. Mam powody
sądzić, że gdzie indziej byłoby to niemożliwe, więc karaluchy karaluchami (teraz
zresztą spora część szpitala jest wyremontowana), ale liczą się jeszcze inne rzeczy.

[kubissimo]

na Szaserow maja bardzo dobry sprzet i faktycznie wiekszosc szpitala jest po
remoncie. oczywiscie ze wzgledu na gabaryty nadal wyglada jak szpital Krolestwo
z serialu van Triera, ale w prawobrzeznej Warszawce nie znam lepszej placowki
(a i na lewym brzegu ciezko znalezc cos lepszego)

[aaneta]

Sprzęt pewnie też, ale przede wszystkim (z mojego punktu widzenia)
neurochirurgów specjalizujących się w tym, co trzeba. Gorzej natomiast z
patomorfologami, bo spieprzyli badanie histopatologiczne, ale to szczegół ;)
Generalnie jednak naprawdę jest nieźle, ostatecznie większość lekarzy tam
pracujących jest po WAM-ie, a to chyba najlepsza uczelnia medyczna w Polsce.
Prawdę mówiąc nam się udało, nie mieliśmy czasu na szukanie, a na Szaserów mamy
rejon :)

Jest w tym głębszy sens!

[dr.krisk]

Na brak papieru w szpitalnych oraz przychodnianych klopach, jak też
nieprawdopodobny smród tam panujący już dawno zwróciłem uwagę. Na początku
myślałem, że to zwykłe niechlujstwo, ale po dogłebnej analizie zjawiska
doszedłem do wniosku, że sprawa ma głebszy sens!
Otóz chodzi tu o przypomnienie pacjentowi, że z krwi, kości, mięsa i gówna się
składa! O odwołanie do atawizmu, wzbudzenie pierwotnej woli przeżycia,
zeskrobanie wydezodorowanej skorupy cywilizacji. Jak by to wyglądało: tu
szpital, walka o zdrowie i życie trwa na wszystkich frontach, a tu pacjentki
szanelem pachną i plezyr czynią!
Pacjent nieumyty, śmierdzący, nakarmiony kisłą kapuchą z ziemniorami, od razu
nabiera ochoty do wyzdrowienia.
Tak wymyśliłem po moim jednodniowym pobycie w szpitalu w roli pacjenta.

[jottka]

dr.krisk napisał:

> Pacjent nieumyty, śmierdzący, nakarmiony kisłą kapuchą z ziemniorami, od razu
nabiera ochoty do wyegzekwowania pewnej sumki dla kochanego pana doktora,
kochanej siostry oddziałowej, kochanych siostrzyczek, kochanych salowych itp.itd.

w jakich oni warunkach muszą sie męczyć, biedaczki, i jeszcze nam pomagają

[dr.krisk]

jottka napisała:

> nabiera ochoty do wyegzekwowania pewnej sumki dla kochanego pana doktora,
> kochanej siostry oddziałowej, kochanych siostrzyczek, kochanych salowych
itp.it
> d.
>
> w jakich oni warunkach muszą sie męczyć, biedaczki, i jeszcze nam pomagają
Nie śmiem nawet wspominac o tym interesującym aspekcie życia szpitalnego, bo
mogę niechcący obrazić jakiegoś uczciwego pracownika słuzby zdrowia.

[jottka]

ale w w/w warunkach w/w ochoty byś nabrał?:) to byś już jakoś sobie poradził z
dręczącym cię problemem moralnym

[dr.krisk]

Oddalam tę myśl od siebie. Szpitale nie są środowiskiem naturalnym dla krisków.

[kubissimo]

a co z tymi cholernymi chodakami?

To dla dobra pacjentów.

[dr.krisk]

Jasne, że wygodniej byłoby chodzić w miękkim obuwiu, jednakowoż wyspani
pacjenci niechętnie zdrowieją. Postulowałbym również odziewanie pacjentów w
stare worki jutowe z wyciętymi otworami na ręce i głowę, obowiązkowo sięgające
najwyżej do pępka. Pacjent pozbawiony godności osobistej łatwiej skupia się na
zdrowieniu, po prostu staje się tym, czym jest dla szpitala: chorą wątrobą
przypadkowo przyczepioną do docenta Piernatka.