Brajnu

[stella25b]

O tym Moersie to wrzucic na @gazetowego czy tu na Forum? Wlasnie przegladam
co tu o nim pisza bo sama prawie nic o nim nie wiem.

[braineater]

tu, tu:)

P:)

[stella25b]

Walter Moers geniusz ironii, upadly aniol czy tylko cynik? Swoja dzialanosc
literacka rozpoczal w latach 80- tych tworzac dla dzieciej publicznosci
serial „Käpt’n Blaubär“ ukazujacy sie w „Programie z myszka“. Ten
sympatyczny „wiekowy“ niebieski niedzwiedz gawedziarz, zrobiony na kukielke
muppeta opowiadal swoim wnukom wlasne przygody. Pomysl nie byl najnowszy bo
Käpt’n oraz jego trzej wnukowie w kolorach czerwonym, zoltym i zielonym
przypominali disneyowskiego Donalda Ducka i jego siostrzencow. Jednak Käpt'n
BlaubärMoersa raczyl swoich sluchaczy zmyslonymi historiami, ktore pod koniec
programu wyjatkowo zawiedzeni wnuczkowie, rozszyfrowywali jako klamstwa
wielkiego kalibru. Juz ten dzieciecy Käpt’n Blaubär byl symbolem moersowskiego
widzenia swiata, skrzywionych prawd w fantastycznych opowiesciach doroslych,
rozwinietych w jego pozniejszej prozie.
Dalsze lata 80- te przyniosly mu slawe najwybitniejszego niemieckiego autora
komiksow. Jednak na uznanie krytykow przyszlo mu troszke poczekac. „Das kleine
Arschloch“ jedna z jego najbardziej znanych komiksowych serii, obecnie juz
sfilmowana, nie zachwycila wydawcow i jedynym wydawnictwem ktore postanowilo
pokazac ja swiatu byl Eichborn Verlag z ktorym autorem wspolpracuje do
dzisiaj. „Das kleine Arschloch“ to cykl o „starym malenkim“ w ktorym Moers z
typowym mu cynizmem i przede wszystkim gra slow obnaza polityczna anarchie i
bolaczki naszego spoleczenstwa. Komiks ten stal sie ironiczna wizytowka Moersa,
ktory zaszywajac sie w swoim ogromnym mieszkaniu w Hamburgu-Eppendorfie,
kompletnie uciekl od publicznego zycia. Ostatnie prasowe zdjecia Moersa licza
juz sobie 10 lat, nie bierze udzialu w zadnych spotkaniach literackich, prawie
nie udziela wywiadow, a na pytania fanow odpowiada jedynie przez
email. „Süskind polnocy“ jak nazywa go prasa konsekwentnie unika rozglosu,
ktory spadl na niego po stworzeniu komiksu „ Adolf“.
Nowym bohaterem Moersa zostal Adolf Hitler o ktorym to sam Moers powiedzial w
wywiadzie udzielonym swemu wydawcy Wolfgangowi Ferchel, :“ W Niemczech mamy
tylko 2 miedzynarodowe Popikony: Papieza i Adolfa Hitlera. Kosciol ma licencje
na papieza. Hitler pozostal wolny. Nic wiec dziwnego, ze ludzie rzucaja sie na
niego jak sepy. A tak powaznie, to glownym powodem dlaczego ja go wybralem, byl
fakt, ze mozna go latwo narysowac. Kropka, kropka, przecinek, kreska i juz masz
gowniana twarz.“
Komiksowy cykl o Adolfie przyniosl mu miedzynarodowa slawe. „Adolf“ pojawil sie
po francusku, angielsku, dunsku, szwedzku i stal sie komiksowym bohaterem lat
90- tych. W czasie kampanii reklamowej poprzedzajacej pierwsze
wydanie „Adolfa“ w Niemczech pojawily sie plakaty z napisem: Czy mozna zartowac
sobie z faszyzmu? Nie. Nawet trzeba“.
„Adolf“ ze wzgledu na swoj historyczny charakter okazal sie prowokacja na
wielka skale. Faktem jest, ze wczesniej juz Hollywod z „Wielkim dyktatorem“ lub
z „Byc albo nie byc“ sportretowaly Hitlera jako postac komiczna i pomysl Moersa
nie byl juz pod tym wzgledem nowatorski. Jednak Moers ukazal Hitlera jako
czlowieka przegranego, ktory po 40 latach ukrywania sie w kanalizacji wychodzi
na ulice i analizuje swoje bledy. Komiksowy Adolf rozpoczyna nowe zycie, ktore
wcale nie rozni sie od jego starego, gdzie znow zlorzeczy Zydom, kloci sie ze
swoim sztabem dochodzac do konkluzji:“ Nowa wojna swiatowa bylaby dla mnie nowa
szansa. Z drugiej strony, swiatowa wojne juz prowadzilem, to nie jest zadne
wyzwanie“. Ten komiksowy „Führer“ jednak nie smieszy wszystkich tym bardziej,
ze Moers wprowadza w jego zycie osoby swiata wspolczesnego, Matke Terese,
ksiezna Diane, ktore uwiklane w miedzynarodowa afere staja tematem dyskusji o
granicach dobrego smaku. Jednak glowny cel Moersa, degradacja wielkich
nazistow i sprowadzenie ich do smiesznych postaci zostal osiagniety i przez
krytykow zauwazony.

O tym jak to krytycy bardziej cenia Moersa jako pisarza niz tworce komiksow
nastapi chyba dopiero jutro.

[kubissimo]

ja strasznie zaluje, ze Käpt'n BlaubärMoers nie jest przetlumaczony na polski.
ponoc jest znakomity

Kubi

[stella25b]

Ty chyba mowisz o ksiazce? "Die 13 1/2 Leben des Käpt'n Blaubär. Moers
faktycznie nazwal swojego bohatera z tak samo jak misia z programu dla dzieci.
Bohater ksiazki jest o wiele mlodszy.

[kubissimo]

o tym wlasnie mowie
zawsze jak jestem w Berlinie, to mam ochote pozyczyc od mojej przyjaicolki, ale
wiem, ze moj niemiecki jest za slaby, zeby sie z tym zmierzyc. Zwlaszcza ze to
ponoc jest rowniez mocno pokrecone jezykowo. ehhh

[stella25b]

kubissimo napisał:

> o tym wlasnie mowie
> zawsze jak jestem w Berlinie, to mam ochote pozyczyc od mojej przyjaicolki,
ale
>
> wiem, ze moj niemiecki jest za slaby, zeby sie z tym zmierzyc. Zwlaszcza ze
to
> ponoc jest rowniez mocno pokrecone jezykowo. ehhh

To jest wlasnie mocna strona jego powiesci. Gra slow- w tym jest poprostu
mistrzem.

Kubi

[stella25b]

Pociesze Cie. Wlasnie znalazlam wiadomosc, ze:

13 1/2 życia kapitana Niebieskiego Misia

Książka ukaże się w przekładzie Ryszarda Wojnakowskiego nakładem gdańskiego
wydawnictwa słowo/obraz terytoria pod koniec 2006 roku, ok. 700 stron.
(wydanie oryginalne: Die 13 1/2 Leben des Käpt'n Blaubär, Eichborn Verlag,
Frankfurt am Main, 1999)

[braineater]

Syuper dzieki:)
Okazuje sie, że Blaubara to nawet kiedys ogladałem w polskiej tv i faktycznie
zdrowo to trzepniete było:)

P:)

[stella25b]

Gdybys potrzebowal linkow to daj znac. Duzo tego jest.

[braineater]

o, linki bardzo chetnie tylko w jakimś języku nie mieckim, bym poprosił, bo nic
z mieckiego nie fersztyjen:)
P:)

[stella25b]

No niestety Cie nie uszczesliwie. Mam jedynie w jezyku Gothego.

[stella25b]

Ciag dalszy:
Moersowi jako autorowi komiksow zarzuca sie czesto toporny humor, banalne
teksty i prymitywne rysunki, ktore czesto nie zachwycaja czytelnikow. Inaczej
jest jednak z jego powiesciami. Tu podbija on publicznosc, obojetnie czy
dziecieca czy juz pelno-letnia nie tylko fantazja ale doskonale dopracowanymi
szczegolami opisow i barwnym niekonwencjonalnym jezykiem.
Na tzw. Cykl zamonski skladaja sie 4 powiesci : „Die 13½ Leben des Käpt'n
Blaubär“, „Ensel und Krete, Ein Märchen aus Zamo-nien“, „Rumo & Die Wunder im
Dunkeln“ i „Die Stadt der Träu-menden Bücher“. Nastepna ksiazka tego cyklu ma
sie ukazac zima na przelomie 2006/2007 i nosi tytul „Der Schrecksenmeister“.
W jednym z nielicznych wywiadow ktore udzielil Moers, zapytany, „czy zgadza sie
z opinia krytykow, ktorzy sa zdania, ze jego ksiazki nie sa przeznaczone na
lekture dla dzieci“? Odpowiedzial: „Mysle, ze tymi krytykami sa najczesciej
rodzice, ktorym bardziej chodzi o zachowanie spokojnej nocy, niz o ich dzieci.
Sam nie mam dzieci wiec w tej kwestii moge sobie dokonywac luznych przemyslen.
Nie znajduje jednak w moich ksiazkach rzeczy ktorych nie moglyby czytac dzieci“.
Stworzony przez Moersa fantastyczny kontynent Zamonie jest miejscem przebiegu
akcji jego 4 powiesci. W Zamonii, gdzie inteligencja jest choroba przewlekla i
zarazliwa, przezywa swoje przygody znany juz dzieciom Käpt’n Blaubär. W tej
powiesci Moers odmlodzil mocno swojego bohatera bo przeciez czynow heroicznych,
katastrof i prawie-katastrof nie przezylby osobnik w starszym wieku. Ta powiesc
pelna basniowych opisow jest przepelniona zagadkami slownymi, kalamburami
ktore w inteligentny sposob zmuszaja starszego czytelnika do przemyslen czy aby
jest to ksiazka rzeczywiscie przeznaczona dla dzieci.
Druga z zamonskiego cyklu powiesc „Ensel und Krete“ juz swoim przekreconym
tytulem (w orginale Hensel und Grete czyli Jas i Malgosia) wskazuje, ze nie
bedzie tu chodzic tylko o mila lekture lecz o zjadliwa satyre uderzajaca w
wydawnictwa, krytykow i swiat zwiazany z „obrobka“ ksiazki. W powiesci tej
wprowadza Moers narratora, zamonskiego pisarza Hildegunsta von Mythenmetz,
ktory w momentach najwiekszej grozy dla dwojki bohaterow, opowiesc przerywa aby
wtracic wlasne zdanie, niekoniecznie zwiazane z akcja powiesci.
Trzecia powiescia nawiazujaca do zamonskiego cyklu jest „Rumo & Die Wunder im
Dunkeln“ w ktorej Moers ironizuje na temat antyku, wladzy i polityki
spolecznej, przewracajac do gory nogami swiatowa literature z Shakespearem,
Tolkienem i germanskimi legendami wlacznie.
Ostatnia ksiazka tego cyklu jest „Die Stadt der Träumenden Bücher“ znany na
polskim rynku jako“Miasto sniacych ksiazek“. Ksiazka ta jest satyra na
bestsellery „Cien wiatru“ i „Phantom w op-erze“. Jezykowo nie rozni sie od
pozostalych powiesci cyklu pelniac role jednej wielkiej slownej szarady, na
ktory skladaja sie pomniejsze anagramy skonstruowanego ze znanych nazwisk:
Goethe, Oscar Wilde, Gottfried Keller oder Shakespeare (Ojahnn Golgo van
Fontheweg, Orca de Wils, Gofid Letterkerl und Eseila Wimpershlaak).
Nie nalezaca do cyklu zamonskiego powiesc “Wilde Reise durch die Nacht" to
kolejna satyra Moersa tym razem uderzajaca we francuskiego ilustratora Gustave
Doré. I znow Moers urzadza szalona podroz krzywego zwierciadla w swiat
literatury by zaskoczyc czytelnika trafnymi ripostami na klebiace sie w jego
glowie pytania.
Istnieja juz plany sfilmowania cyklu zamonskiego, jak podal do wiadomosci Moers
w jednym z wywiadow w roku 2004. On sam napisalby scenariusz, ktory scalilby
wszystkie jego powiesci. Zdjecia do filmu powinny zakonczyc sie z koncem 2006
roku by w 2007 mogl wejsc na ekrany kin.