Dorosłość

[nadziejkaa]

Zastanawiam się, czy potrafimy wskazać takie zdarzenie w naszym życiu, bądź
ciąg wydarzeń, które spowodowały, że poczuliśmy, że właśnie przekroczyliśmy
granicę dorosłości. Będąc zmuszonym przez życie stać się osobą
odpowiedzialną, dojrzałą i samodzielną.

[miia1]

Tak się zastanawiam nadziejko, nad tymi punktami zwrotnymi i dochodzę do
wniosku, że wcale nie dorosłam. Ale parę wydarzeń w moim życiu nauczyło mnie
samodzielności i odpowiedzialności. Najważniejsze z nich, decydujące, to
narodziny mojego dziecka. Przemeblowałam wtedy całe życie od nowa, zrobiłam
więcej, niż mogłam podejrzewać. To był i jest największy napęd do zmian w moim
życiu.

[nadziejkaa]

Pamiętam jak poszłam pierwszy raz do pracy. Miałam wyjątkowego pecha, bo
natknęłam się na bardzo nadęte stare babska, które chciały mną rządzić, dając
mi do zrozumienia, że jako nowa, nie będę miała z nimi lekkiego życia. Wtedy
to, zrozumiałam, że skończyła się sielanka szkolna, gdzie przez tyle lat
zdołaliśmy się wszyscy do siebie przyzwyczaić, do swoich wad, do swojej
inności. Zaczęłam powoli wkraczać w świat dorosłych, który już od samego
początku nie jawił mi się kolorowymi barwami. To wtedy właśnie zrozumiałam, że
żeby być na górze, to trzeba trochę o siebie zawalczyć. A już na pewno, nie
zniechęcać się na początku drogi do dorosłości.

[ruda_strzyga]

Takie wielkie wydarzenia zawsze zmuszają do przewartościowania dotychczasowego
życia i powodują przejście do kolejnego etapu. Pierwszym wydarzeniem
rzeczywiście były narodziny dziecka i ciężar odpowiedzialności jaki spoczął na
moich barkach. Pamiętam jak przejęłam się nową rolą i jaka straszliwie dorosła
się sobie wydawałam.
Jednak o wiele bardziej wstrząsnęła mną śmierć mamy, gdy już nie mogłam liczyć
na jej pomoc, radę, przyjaźń. Na długą chwilę straciłam równowagę, by potem
ruszyć z wielkim impetem we własną dorosłość. Zabrakło rąbka spódniczki,
którego mogłabym się złapać w chwili słabości. Jedynym rozsądnym wyjściem
było "przejęcie pałeczki", nagle stałam się bardzo dojrzała i samodzielna.

[proces7]

A na stare lata kretyniejemy na czacie. To niejako proces odwrotny do dorastania.

[blotter]

taaaaa...ja potrafię - ja się już taki urodziłem. Przejebane.

[lejdik]

Chyba podobnie jak w przypadku 'rudej strzygi' i dla mnie wiek dziecięcy
skończył się wraz z odejściem rodzica. I chyba bez względu na to czy w chwili
odejścia rodziców mamy 20 czy 40 lat- zawsze w takim momencie czujemy się
najbardziej opuszczonymi i zagubionymi dziećmi właśnie.