Vidi VII,

[daria13]

bo V już za długie, a VI ma w tytule konkretny film, więc trochę ogranicza.
Ja dziś o horrorze - Zejście czyli The Descent. Film może i mało odkrywczy
(zreszczą w tym gatunku trudno odkryć coś nowego), ale dla mnie dość
przerażający. Panienki schodzą do głębokiej jaskini i oprócz typowych
strachów związanych z ciemnością i ciasnymi przejściami, spotykają oczywiście
inne zagrożenie, nie powiem jakie. Przy całej świadomości idiotyzmów
związanych z gatunkiem dałam się wciągnąć i nastraszyć głownie ciekawą
scenerią, świetną grą ciemności i światła, nasrojem klaustrofobii i innymi
tego typu gadżetami. Trochę szkoda, że scenarzysta nie pociągnął tego do
końca i wprowadził element typowy dla horrorów klasy B, ale mimo to, mnie ten
film naprawdę nastaszył. Miłośnikom gatunku szczerze mogę polecić. Ale raczej
tylko miłośnikom.
Czy ktoś z Was oglądał może Dog soldiers tego samego reżysera, znaczy Neila
Marshalla? Warto poszukać?
Pozdrawiam:)

[3promile]

Słabiutkie. Zarówno "The descent", jak i "Dog soldiers". Na B=klasę też trzeba
sobie zapracować...

[braineater]

no własnie nie:). Po Dog soldierach, cżłowiek spodziewa sie filmu, który bedzie
przynajmniej w częsci tak dobry jak Psiowoje, a Zejście to sztampa, nuda, brak
pomysłów i mało przekonujace kukły. Pierwszy bład - te laski mogłyby zostac
rozerwane na strzepy i nikt by się z widzów nimi nie zainteresował. Sa tak
drewniane i daremne, że cżłowiek z kazdym trupem odczuwa większa ulgę. Bym sie
wcale własnie nie czepiał, ale Dog soldiers, to dla mnie jeden z najlepszych
tanich filmów lat ostatnich, drugi tak dobry po 28 days later, i się spodziewał
czegoś przynajmniej na tym poziomie. Nic z tego, klasyczny schenmat -
dostaliśmy kasę, to straciliśmy pomysły. Jedyne co fajne to scena wy[padku
samochodowego, choć zerznięta z jakiejś niedawnej japońszczyzny, co mi tytuł
umknął.
Także Zejście zdecydowanie nie, ale Dog soldierów jak najbardziej - generalnie
film, kóry w przeciagu ostatnich paru lat stał się moim ukochanym
odstesowywaczem, zastepując niezastąpione przez lata klasyczne Wzgórza maja
oczy.

P:)

[carmody]

Aje! Świerzakuję tu więc o filmach zapodam. Bo mam potrzebę często, a na forum
Kino pisał nie będę, bo szkoda mi nerwów i papierosów. Więc: oczekuję przyklasku
(przyklask: dźwięk który wydają zderzające się ze soba jądra; kobiety to
zupełnie inna historia... - zachinaszczył car i dopił bułgarskie wino
półwytrawne z najmniej zakurzonej półki w sklepie)...

Jason Staham powoli stawia sobie pomnik. W fundamentach jest już ponad 1000
zalanych betonem zwłok. Na tym placu budowy nikt się nie opiernicza, bo
robotnicy zamiast walić wódę w pakamerach walą koks i noszą po garści pixów w
kieszeniach walonek. Już niedługo bóg kina sensacyjnego będzie z góry patrzył
wrednym wzrokiem na dogorywających w botoxowej masie Stallone’ów i Willsów, a
żaden zagruźliczony gołąb pokroju Vin Diesla nawet nie podleci pod jego kamienny
majestat.
Szkoda, że słowo „zajebisty” się zdewaluowało, bo „Crank” ciężko innym opisać.
„Wypytaszony” jeszcze się nada choć, to trochę naciągane – słowo nie film.
Jason Staham budzi się w swoim apartamencie w L.A. Walcząc z zawrotami głowy i
strasznym zamuleniem doczołguje się do telewizora, do którego przyklejona jest
płyta dvd z napisem „fuck you”. Na płycie nagrał się jakiś spocony pendejo,
który informuje widza (Stahama), że jest „fucked up” i wstrzykuje mu we śnie
chińską truciznę, która zabija w ciągu godziny. Po ataku wścieku nasz Jason
wybiega z mieszkania i zaczyna siać rozpierduchę na mieście. Szybka telefoniczna
konsultacja ze jego prywatnym dr Mengele wyjaśnia, że co prawda i tak umrze, ale
wysoki poziom adrenaliny w organizmie delikatnie przesunie ten moment w czasie.
Rozpierducha zaczyna przybierać imponujące rozmiary.
Dlaczego „Crank” rządzi:
Całkowite ominięcie fabuły (czytaj: dłużyzn)!
Wredna morda Stahama i scena, scena w której mówi do swojej dziewczyny
„pamiętasz jak opowiadałem ci, że jestem programistą gier komputerowych?
Kłamałem – zabijam ludzi za pieniądze” /przez to cholerne youtube mało się
nerdom i geekom dopierdala, więc takie sceny funkcjonują już na zasadzie
rodzynków spod napleta/
Skręcone bardzo sprawnie w duchu MTV z lat 90tych (vide: „Natura Born Killers”),
ale z kilkoma stylowymi wkrętami hołdującymi Ritchiemu i gierkom GTA (Vice City
i San Andreas dokładnie). Właśnie! „Crank” to nic innego jak GTA San Andreas w
82 minuty. Sama esencja.
I soundtrack – cuda, cuda, cuda!. Oczy mi testosteronem naszły jak w jednej ze
scen usłyszałem „Turn Me Loose” Loverboy! A potem „Metal Heath” Quiet Riot!
Pudel metal! W filmie ze Stahamem! Dalej bardzo najtiz: drum’n’basy pomieszane z
latino-gangsta hip hopem i punkowymi NOFX, Rocket From The Crypt i innymi,
których nazw nikt nie kojarzy, bo u nas to obciach, a u nich wszyscy już pomarli
od nadużywania crystalmethu. I klasyki takie jak Gerald Levert i „Let’s Get It
On”, Harry Nilsson i “Everybody’s Talkin’”, czy Jarret & Long i “Achy Breaky
Heart”, przy którym Staham odstawia pogo w taksówce (tak!), żeby napompić sobie
trochę adrenaliny. Na deser Jefferson Airplane w wersji Starship już i „Miracles”.
Może niezbyt jasno się wyrażam: TO JEST JEDEN Z NAJLEPSZYCH FILMÓW EVER!
W kategorii rozpierducha/nawalanka stawiam zaraz obok „Versus” Ryuhei Kitamury
(o tym innym razem!).

[braineater]

masakra, 10 minurt temu skończyłęm to oglądać.
i chuj z telepatią:)
a cudo w tym filmie jest jedno, czyli wielka draka w chińskiej dzielnicy, czyli
scena którą każdy chłopiec zostaje kupiony na zawsze.
Zrobią z Stahama godnego następcę Willisa, bo ma ten ryj niesamowicie
wyszczerzony, bez głupowatego wyrazu skacowanego daj harda i kurestwo w oczach
niesamowite.
No i kicia bląd.

P:)

My own private Xanadu

[carmody]

Za ciosem (czytaj: drugie wino w połowie pełne):

Jest taki facet co nazywa się Rob Rotten. Połączenie Roba Zombie i Johnny’ego
Rottera z wytatuowanym napisem „poison” na pycie. No i już jest wesoło, co nie?
Rob Rotten ożeniony jest z niejaką Rachel Rotten, goth-punk porno gwiazdką.
Fajna, jurna i wierna babka to jest – Rotten stręczył ją w paru filmach dla
adultsów, aż wpadł na pomysł genialny: założę własną wytwórnię ślizgaczy, co bym
sobie mógł poruchać inne towary, a żonkę pod kontrolą zupełną utrzymał. I tak
powstało Punx Productions (www.punxproductions.com/main.shtml), studio
punkowych pornosów. Ogarniacie już pewnie, o co biega więc przechodzę do konkretów:

„Scurvy Girls” - jeszcze nie dorwałem (jeszcze!), więc zapodaję skriny na smaka:
www.punxproductions.com/sg1.shtml
“Fuck The System” - www.punxproductions.com/fts.shtml
Esencjonalne. Skriny i plejlista mówią za siebie:
Rancid, The Smut Peddlers, Youth Brigade, Bonecrusher, Electric Frankenstein,
5cent Deposit, Blanks 77, Anal Cunt, Impaled, AntiSeen, Complete Control, and more.
Reszta (“and more”) niech będzie niespodzianką.

„Porn Of The Dead” – jak kolega ex_lux_oriente (uss!, aniki) powiedział: w sumie
naturalna kolej rzeczy w tym zbiegu gatunków. Jak kolega car dopowie: gatunki te
to gorowe zombie movies i harcorde porno (z przewagą P.O.V.
en.wikipedia.org/wiki/Point_of_view_pornography , które w pornusach
subtelnie ewoluowało z klasycznego gonzo, do czego zaraz wrócimy). Trochę
rozczarowuje brakiem fabuły i epizodycznym podziałem na konkretne ruchowe sceny
– widocznie fuzja nie zaszła tak daleko jakbyśmy (a co nie?) tego chcieli. To
jest właściwie nekrofilski pornos jeno. Filthy, filthy, Filthy i między innymi
Decide w soundtracku. W Boga nie wierzę, ale bym się po tym z chęcią
wyspowiadał. + za efekt starej taśmy robią łonówki przyklejone do obiektywu
kamery, pewnie Rottena.
www.punxproductions.com/potd.shtml
„Anal Swine” – dobra, to jest poważna sprawa: najpierw zerkamy tu:
www.punxproductions.com/as1-1.shtml
A potem wszystko jedno. Mówcie, co chcecie. Naprawdę. Wcielam się w Huntera S.
Thompsona na co drugim chlorze (original fishing cap from USA + original kilka
par okular tego typu; tak nie mam własnego życia). Widocznie Rotten też tak ma,
ale on zrobił więcej dla wolności: skonfrontował pornowe gonzo z pornowym p.o.v.
(to pornowe gonzo bez kitu zwie się gonzo od Thompsona). I wiecie co: p.o.v.
wygrywa.
I bonusowy link dla fanów Huntera:
video.google.pl/videoplay?docid=4259848669020347839&q=where+the+buffallo+roam
czyli parę lat przed „Las Vegas Parano” i orgazmiczny popis Deppa w Huntera
wcielił się Bill Murray. I ściągłem to kiedyś z emula. I spoko jako porównanie
do filmu Gillama. I wkurwia mie, że ściągłem a teraz można ot tak obejrzeć.

[braineater]

no, to zapewniłeś mi pą materiał do szukania na najbliższych aprę dni:)

P:)

[daria13]

czyli kolejne potwierdzenie tezy, że dobre kino regionalne zawsze jest lepsze
od tego made in Hollywood. Nieodmiennie zachwycają mnie kreacje aktorskie u
artystów, którzy ani znani, ani uwielbiania, ale za to jakże autentyczni.
Główna rola kobieca w Grbawicy to majstersztyk.
Film piękny, przejmujący, prawdziwy, a nie epatujący.
Bardzo, bardzo gorąco polecam.
Ps.
Nie wiem, czy już o Grbawicy tu nie było, jeśli tak, to sorry.
P:)

[sutekh1]

bardziej podnieca mnie rola która gra ta młoda dziewucha...

[daria13]

To też, ale jednak matka dla mnie bardziej. Może dlatego, żem sama matka;)
P:)

Inland Empire

[chihiro2]

Czyli nowy Lynch, z ciekawa polska wstawka, obejrzany w ostatnia sobote. Gra
aktorska znakomita, slusznie pisze sie o Laurze Dern, ze to jej najlepsza rola.
Karolina Gruszka wypadla bardzo dobrze, poza jedna wpadka, ale pewnie nie z jej
winy (zle tlumaczenie angielskiego "dream" na "marzenie", podczas gdy
ewidentnie powinno byc "sen"). Milo bylo zobaczyc u Lyncha Leona Niemczyka :)
Co do samego filmu - z poczatku wydaje sie byc calkiem zrozumialy, potem, jak
to u Lyncha, sytuacja kreci sie i maci, nie wiadomo co bylo wczesniej a co
potem, az pod koniec caly koncept zaczyna byc - przynajmniej dla mnie - znow
niemal calkowicie (niemal!) zrozumialy.
Sa elementy bardzo zabawne, sa przerazajace, sa bezsensowne. Podoba mi sie, jak
zawsze, gra Lyncha z podswiadomoscia czlowieka. Cos jest takiego w jego
filmach, ze podczas gdy w horrorach nie przeraza nawet najokropniejsze
stworzenie, u Lyncha wystarczy, ze zobacze usmiech staruszki i pusty pokoj z
otwartymi drzwiami, a juz boje sie wracac z kina do domu... Boje sie wlasnej
wyobrazni.

[staua]

Poniewaz moja fascynacja Henry Jamesem trwa nieprzerwanie, w ostatni weekend uraczylam sie "The
Golden Bowl" z Uma Thurman. Bardzo lubie ekranizacje jego powiesci, jeszcze nie trafilam na nieudana.
Poza tym nie pisalam, ze obejrzalam "Laabirynt Pana" i nie mialam negatywnych wrazen, nie padlam z
zachwytu, ale film uwazam za dobry. Fakt, obrzydliwosci w nim sporo, ale przeciwstawienie wyobrazni
dziecka okropienstwom wojny jest porzadnym, choc nienowym, zabiegiem.
Natomiast "300" - chala niesamowita...

[mamarcela]

Jaka koincydencja - wczoraj oglądałam "Złotą", którą to nota bene mam na dvd
już chyba ze dwa albo trzy lata i jakos nigdy mi nie było po drodze.

[staua]

I co? Jak wrazenia? Mihai sie znudzil i usnal w polowie, ale ja uwielbiam te jamesowskie
niedopowiedzenia i hipokryzje, najlepsza postacia jest Adam Verver, grany przez Nicka Nolte, zreszta w
ksiazce tez najciekawsza postac.

[eeela]

Mnie ten film wkurzyl, i wole go w ogole nie pamietac, zeby nie miec zalu do
swojej ukochanej Umy. Tandetny jakis mi sie zdal, nudnawy. Wiele wiecej
powiedziec nie jestem w stanie, bo widzialam go ze 4 lata temu, a mam te przykra
przypadlosc, ze jak mi sie cos nie podoba, strasznie szybko to zapominam.

Last King of Scotland

[braineater]

szukarka nie wykazuje, więc recenzuję.
A recenzuję, że film cąłkiem niezły, choć z początku podśmierduje kiczem etnograficznym z gatunku dicovery/national geographic + matkoteresizm wcielony. Ale to na szczęście szybko się kończy, bo na scenę wkracza bestia, czyli Idi Amin Dada i kończy się sielanka o ratowaniu popuchniętych dzieciaków i matek w 78 ciąży ( a sygnałem zmiany klimatu i za to psze państwa oklaski, jest muzyka, która z rzewnych afro-zawodzeń, zostaje zmieniona na jeden z najlepszych kawałków lat 70, czyli 'Theme de Yo-Yo' Art Ensemble of Chicago, a jest to kawałek, który niezależnie od nastroju po prostu zawsze urywa uep.)
I jest tak, że Whitaker znowu gra jak zawsze, czyli ograniczając się do trzech min i opadniętego oczka, bardzo mocno przypominając samego siebie jako naspidowanego paranoika i obłakańca z Inwazji Porywaczy Ciał by Abel Ferrara. I w tym wypadku to wystarcza, bo tymi własnie nielicznymi zmianami mimiki i szaleńczymi napadami rechotu niczym Amadeusz u Formana przez całe dwie godziny filmu udaje mu się wzbudzać naprawdę masakryczny klimat grozy. Jest potworem nawet jak jest rozbawiony (a może wtedy nawet bardziej), jest wcielonym koszmarem w temacie 'spotkałem takiego miłego kolesia i wszystko by było dobrze, tylko to psychol jakiś jest' A przy tym, mimo całego prostactwa model Endrju Leper jest przy tym obłędnie skuteczny i maksymalnie skoncentrowany na osiąganiu własnych celów.
Postać druga, czyli doktor Garrigan, to jednak już sprawa nieco gorsza, bo gra go jakiś koszmarnie debilny pinokio a w dodatku ma twarz tak niewyjściową, że do szkoły aktorskiej to w ramach złosliwego dowcipu go chyba koledzy zapisali po tym jak go spili. Ta rola praktycznie rozłozyła by ten film i nie byłoby o czym pisać, jednak Whitaker staje na wysokości zadania i nie daje się durnemu białasowi za dużo pałętać po ekranie. Teoretycznie to niby rozterki doktorka są główna osia fabularna tego filmu, jednak sa one równie wazkie co u Cezarego Baryki i równie łatwo co Cezarego Barykę łatwo tego bęcwała zignorować.
Rządzi Idi Amin - i w sensie filmowym i postaci głównej. Nawet krótkie wstawki z nim podnosza grozę tego filmu do stężenia raczej spotykanego w horrorach niz w politycznych agitkach (a tym ten film w sumie tylko jest). Wyrośnięty, z przygłupawym usmiechem na twarzy, wkręcający sobie (ale w oparciu o twarde dowody) krańcowa paranoję, zdolny walczyć o swoje potwór. Nie ma w nim ani jednej cechy, która dałoby się polubić ale w końcu cżłowiek choć trochę zaczyna go 'rozumieć'.
Trochę błedów faktograficznych i historycznych, ale to w końcu holiłud, wycięte parę naprawdę smakowitych kawąłków z życiorysu prawdziwego Amina (wzywanie Eli II na pojedynek bokserski:) i historia trochę zawieszona w powietrzu pod koniec, więc co było dalej nalezy sobie doczytać. Generalnie niezły film.

P:)

[noida]

Było:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28749&w=46140423&a=55473618
I nie obraź się skarbie, ale sam jestem pinokio z dylematem.

[3promile]

m = ś
;)

[braineater]

nie obrażam się:)
co nie zmienia faktu, że niezbadany jest gust kobiecy i każde paskudztwo znajdzie swoje amatorki:)
Opinie o tym, że chop jest straszny podtrzymuję i że gra jak drewno, w dodatku mocno przesuszone również:)

P:)

[noida]

Że jest piękny to nie zamierzam Cię przekonywać, bo trudno to o nim powiedzieć
nawet przy najlepszych chęciach, ale że gra jak drewno to się niestety nie
zgadzam. Gdyby grał jak drewno to ten film nie dałby się obejrzeć.

[formaprzetrwalnikowa]

zgadzam sie: jest piekny i ma taki uroczy szkocki akcent.
gra tez neizle - przypomina mi w tej roli kilku moich kolegow ze studiow.

ps. dziekuje za przypomnienie, ze recenzowalam ten film wczesniej

[kubissimo]

ej ej ej
wygladem nie straszy, a aktorsko bardzo ok. irytujaca byla postac ktora gral,
wiec moze imc Brejn dokonal zabiegu przeniesienia swej irytacji z postaci na
aktora? ;)
a dla McAvoya i tak rola zycia (so far) bedzie lekko pedofilny pan Tumnus
z "Lwa, czarownicy i starej szafy" ;)

[noida]

Też mi się zdawało, że mogło zajść to przeniesienie, ale nie chciałam się
wychylać ;)

[braineater]

Przenieśc to ja chciałem monitor jak kolejny raz na ekranie pojawiło się to coś, próbujące podrabiać akcent Caryle'go, robiące krowie oczy w każdej sytuacji - o pani dochtorowa na mnie leci (muuuuuuuuu), o idi amin chce się kolegować (muuuuuuuuu), o zona idiego na mnie leci (muuuuuuuuuuuuuuu), o minister zdrowia jest be (muuuuuuuuuuuuuuuu), o musze uciekać (muuuuuuuuuuuuuuuuu).
Taka szkocka Mućka czy inna krasula, nawet ten biedny strzelony na poczatku filmu bawół byłby bardziej przekonujący w odgrywaniu tych rozterek.
Pan aktór grający dochtora jest po prostu koszmarem.

P:)

[noida]

Nie masz racji niestety, ale nie pamiętam już tak dobrze filmu (widziałam go ze
3 m-ce temu), żeby się podeprzeć konkretnymi przykładami. Niczyjego akcentu
podrabiać nie próbował, już nie miałeś się do czego przyczepić, a krowich oczu
nie robił wcale w każdej scenie.
Myślałam, że osiągnęliśmy kompromis, ale widzę, że jednak będziesz się upierał :-p

[nienietoperz]

Dr Garrigan nie byl moze swietny, ale na pewno nie byl fatalny. Mnie irytowal
wylacznie absurdalny watek romansowy, robiacy z Garrigana, z zony Amina, a
przede wszystkim z widzow kompletnych idiotow.
Caly film z boskim Forrestem W. oczywiscie swietny.

Uklony,

NN

[kubissimo]

ciekawe. takich reakcji nie budzi we mnie nawet Tom Hanks, ani Nicolas Cage,
ktorego nienawidze jak psa :)

nic nie rozumiem, ale stosujac sie do forumowych standardow sklonny jestem
przypuszczac, ze Ty mu po prostu zazdroscisz i stad w Tobie tyle jadu ;)))

[braineater]

jaki znowu reakcji - rzetelna, obiektywna, aemocjonalna ocena:)
Reakcje to będzie okazja zobac zyć, jak znowu swa obecnością jakiś fajny film s..doli Kajak Reeves, bo w tym wypadku wychodzą z nerw jak pies pawłowa.

P:)

braineatera niektóre recenzje filmowe

[mamarcela]

bandzie anegdota o niejakim Mareczku. Mareczek teraz to jest dochtur ordynatur i
ginekolog na dodatek, ale wtedy był chłopięciem w górnych klasach szkoły
podstawowej. I tenże Mareczek miał zadane (jako i reszta klasy) nauczyć się na
pamięć wiersza, którego pierwsza zwrotka brzmiała (do dziś pamiętam i nikagda
nie zapomnę): "Haziajka adnażdy z bazara priszła. Haziajka z bazara damoj
priniesła: kartoszky, kapustu, markowku, garoch, pietruszku i swiokłu, och".
Mareczek wyszedł byl na środek, szurnął nóżką l zaczął. Przed uszami duszy mojej
ciągle słyszę sposób w jaki to wyrecytował i żałuję, że wy nie słyszycie. W
każdym razie mówił to jak Majakowskiego skrzyżowanego z Broniewskim, z akcentem
jak Łapicki w kronikach filmowych z lat 40-50 i z błyskiem w oku, o jaki
podejrzewam młodego Osterwę. Jego garoch i och rżnęły karabinem w bruk ulicy.
Niestety nie dane mu było skończyć, bo już po pierwszej zwrotce zagłuszyły go
salwy śmiechu młodzieży (nie)socjalistycznej, a pani rusycystka wybiegła z klasy
w niewiadomym kierunku.
Otóż recytacja Mareczka przypomniała mi się, kiedy czytałam powyższa recenzję
Brajana. Nałamał tych krzeseł, nałamał i to niby bez emocji było.:)

a teraz mnie zabijcie.

[braineater]

i teraz sie ze mnie Promil smieje, sfinia krziżacka...

P:)

[noida]

Trzeba się było poddać od razu, Pinokio :)

[braineater]

Et Tu, Noide?
To teraz jeszce do kompletu brakuje tylko Jottki na obcasach i z pejczykiem...

<nikmieniekocha....>

[kubissimo]

chich, pojdziesz jesc robaki? ;)

[braineater]

nie, udrapuję się w szaty nierozumianego Krytyka i pójde wołać na puszczy.
:)

P:)

el callejon de los milagros

[eeela]

Nie czytalam powiesci, na podstawie ktorej powstal film. Powiesc miala miejsce
w latach 40 w Egipcie, a film zawedrowal do lat 90 do Meksyku. Akcja podzielona
na trzy odcinki, na perspektywe trzech osob - ale daleko temu do Rashomona, bo
to nie jedna historia, a trzy, toczace sie wokol siebie. Rutillo - podstarzaly
wlasciciel kantyny z niechciana, a wciaz milujaca go zona, folgujacy swoim
ciagotom w strone mlodych, slicznych chlopcow. Almita - o oszalamiajacym
dziewczecym wdzieku, naiwna i szukajaca sama nie wiedzac czego. I Susanita -
stara panna o czarnych zebach, wrozaca sobie z kart nadchodzaca namietnosc.

Film jest pewnie naiwny, pewnie dlatego sie nim tak przejelam. Reakcje ludzi sa
proste, malo tam filozofii. Raczej studium calkowicie zwyklych, przecietnych
ludzi z nizin spolecznych. Bardzo wzruszajace studium.

[noida]

Wiesz co, ja pisałam pracę magisterską o kinie meksykańskim (której zresztą nie
skończyłam) i widziałam ten film. I wzruszyć to się nim w ogóle nie wzruszyłam,
ale rzeczywiście na tle innych produkcji nawet nie wypadał tak źle. Ale ja mam
spaczone podejście, bo jak słyszę hasło "film meksykański" to mam ochotę uciec z
wrzaskiem.
Natomiast czy oni tacy rzeczywiście byli zwykli i przeciętni to nie byłabym
przekonana. Najsmutniejsza historia była moim zdaniem o matce Almy, która
myślała, że jubiler wysłał jej klejonty...

[eeela]

No, rozumiem, po takich urazach ;-)

Mnie ogolnie latwo wzruszaja ludzkie losy. Naleze do tych bab, co placza na
filmach i przy ksiazkach.

[noida]

Ja też płaczę. Nawyraźniej przy wszystkim, co nie jest kinem meksykańskim ;)
A widziałaś Matando Cabos? Albo Sexo, pudor i lagrimas? Voces Inocentes? Crimen
del padre Amaro? To są te nieliczne, które mi się nawet podobały...

[eeela]

Zadnego z wymienionych jak dotad, ale dzieki za liste, podsune ja osobistemu do
spiracenia ;-)

[daria13]

Z góry przepraszam, jeśli już było, ale chcę się podzielić. Obejrzałam w ten
weekend trzy niezłe filmy, przy czym jeden co najmniej na 5+. Little miss
sunshine, czyli Mała Miss. Cudownie gorzka komedia, galeria totalnych frików,
masakra w finale (masakra w sensie totalnej karykatury wyborów dziecięcej mis,
a może nie karykatury, tylko amerykańskiej rzeczywistości), kilka niegłupich
mysli i ogólnie pyszna, acz jak juz mówiłam, gorzka zabawa.
Drugi film też na 5 to Notatki ze skandalu, kawał dobrego aktorskiego kina,
duet Dench i Blanchett naprawdę w rewelacyjnej formie (Kasia B.jest
olśniewająco piękna). Polecam szczerze. Na koniec pokręcone Śniadanie na
Plutonie. Nie wiem, jaką wystawić ocenę, bo dla mnie film trochę nie wiadomo o
czym, ale dobrze zagrany (rola życia głownego bohatera, nazwiska nie pomnę, ale
gość coraz częściej gości na ekranach).Generalnie podobał mi sie, ale nie
całkiem bez zastrzeżeń. Ciekawa jestem Waszych opinii, jeśli ktoś widział.
Pozdrawia i polecam się:)

[carmody]

O "Little Miss Sunshine":

daria13 napisała:

>Little miss sunshine, czyli Mała Miss. Cudownie gorzka komedia, galeria
>totalnych frików, masakra w finale (masakra w sensie totalnej karykatury
>wyborów dziecięcej mis, a może nie karykatury, tylko amerykańskiej
>rzeczywistości), kilka niegłupich mysli i ogólnie pyszna, acz jak juz mówiłam,
>gorzka zabawa.

Jak się zbierałem do obejrzenia tego filmu, to wydawało mi się, że będzie on
traktował o posranej rodzince nakręcającej schizę swojemu dziecku, kandydatce na
małą miss. Kiedy już film zapoznał mnie z jego bohaterami, nie było to już takie
jasne - nie mamy bowiem do czynienia z naćpanymi american dream hipokrytami z
klasy średniej, ani ogłupionymi telewizją i brangelinami/hiltonami white
trashami. Mamy klasę średnią, ale taką która nękana jest przez ważkie, choć
potraktowane nieco stereotypowo i pobieżnie problemy. Głowa rodziny próbuje
osiągnąć sukces na rynku poradników i programów motywujących do osiągnięcia
sukcesu. Nastoletni syn o emo wyglądzie, zaczytany w Nietzschem marzy o karierze
pilota wojskowego. Nic nie mówi, bo złożył śluby milczenia mające go zobligować
do zdania do akademii wojskowej. Sprośny dziadek kokainista próbujący na starość
odbić sobie lata stracone na statecznym, przykładnym życiu. Wujek, największy w
USA badacz twórczości Prousta, próbuje wrócić do życia po nieudanej próbie
samobójczej będącej wynikiem zawodu miłosnego - jego rywal z uniwersytetu odbił
mu chłopaka, jego studenta. Nad wszystkim musi zapanować mama, która nie widzi
nic złego w karmieniu rodziny fast-foodowym kurczakiem. No i mała mis -
zwyczajna dziewczynka z lekką nadwagą i grubymi brylami. I to jest najmocniejsza
strona filmu - ciekawi bohaterowie, charakterni. Wielka w tym zasługa aktorów
(najbardziej: Alan Arkin w roli dziadka, Toni Collette jako mama i niejaki Steve
Carell jak gej wykształciuch). Niestety po jakimś czasie okazuje się, że reżyser
nie ma pomysłu, co z nimi zrobić. Urządza im więc gagi typu National Lampoon,
czasem polewając gorzkim sosem. I jakieś takie niemrawe zakończenie - ani
zaskakujące, ani błyskotliwe, ot takie tam. Choć w tym zakończeniu jest coś, co
sprawia, że czujemy się dobrze, że towarzyszyliśmy im przez ostatnią godzinę.
Przeważa ono nie tylko o sympatii do rodzinki, ale i do całego filmu.
W skórcie: fajne charaktery, dobre aktorstwo i zmarnowany potencjał tym
dżemiący, choć i tak sympatycznie jakoś.

[carmody]

O "Little Miss Sunshine":

daria13 napisała:

>Little miss sunshine, czyli Mała Miss. Cudownie gorzka komedia, galeria
>totalnych frików, masakra w finale (masakra w sensie totalnej karykatury
>wyborów dziecięcej mis, a może nie karykatury, tylko amerykańskiej
>rzeczywistości), kilka niegłupich mysli i ogólnie pyszna, acz jak juz mówiłam,
>gorzka zabawa.

Jak się zbierałem do obejrzenia tego filmu, to wydawało mi się, że będzie on
traktował o posranej rodzince nakręcającej schizę swojemu dziecku, kandydatce na
małą miss. Kiedy film zapoznał mnie z jego bohaterami, nie było to takie
jasne - nie mamy bowiem do czynienia z naćpanymi american dream hipokrytami z
klasy średniej, ani ogłupionymi telewizją i brangelinami/hiltonami white
trashami. Mamy klasę średnią, ale taką która nękana jest przez ważkie, choć
potraktowane nieco stereotypowo i pobieżnie problemy. Głowa rodziny próbuje
osiągnąć sukces na rynku poradników i programów motywujących do osiągnięcia
sukcesu. Nastoletni syn o emo wyglądzie, zaczytany w Nietzschem marzy o karierze
pilota wojskowego. Nic nie mówi, bo złożył śluby milczenia mające go zobligować
do zdania do akademii wojskowej. Sprośny dziadek kokainista próbujący na starość
odbić sobie lata stracone na statecznym, przykładnym życiu. Wujek, największy w
USA badacz twórczości Prousta, próbuje wrócić do życia po nieudanej próbie
samobójczej będącej wynikiem zawodu miłosnego - jego rywal z uniwersytetu odbił
mu chłopaka, jego studenta. Nad wszystkim musi zapanować mama, która nie widzi
nic złego w karmieniu rodziny fast-foodowym kurczakiem. No i mała mis -
zwyczajna dziewczynka z lekką nadwagą i grubymi brylami. I to jest najmocniejsza
strona filmu - ciekawi bohaterowie, charakterni. Wielka w tym zasługa aktorów
(najbardziej: Alan Arkin w roli dziadka, Toni Collette jako mama i niejaki Steve
Carell jak gej wykształciuch). Zaznaczyć trzeba jeszcze, że wbrew moim domysłom
rodzinka ma bardzo zdrowy stosunek do konkursu "Mała Miss".
Niestety po jakimś czasie okazuje się, że reżyser nie ma pomysłu, co z nimi
zrobić. Urządza im więc gagi typu National Lampoon, czasem polewając gorzkim
sosem. I jakieś takie niemrawe zakończenie - ani zaskakujące, ani błyskotliwe,
ot takie tam. Choć w tym zakończeniu jest coś, co sprawia, że czujemy się
dobrze, że towarzyszyliśmy im przez ostatnią godzinę. Przeważa ono nie tylko o
sympatii do rodzinki, ale i do całego filmu.
W skórcie: fajne charaktery, dobre aktorstwo i zmarnowany potencjał tym
dżemiący, choć i tak sympatycznie jakoś.

[braineater]

Ostatnia scena po prostu kupuje jak dla mnie ten film w całości. To co dziewczynka robi w trakcie konkursu faktycznie pozwala zapomnieć, że w scenariuszu sa dziury typu Wielki Kanion.
A dziadek rzadzi po całości, szczególnie w akcjach opowiadania o Domu spokojnej Starości.

P:)

[noida]

Ja to się zastanawiam, jakim cudem nikt nie sprawdził, co to za układ muzyczny
dziadziuś ćwiczy z wnusią... Od początku mi się wydawało, że chyba nie jakiś
normalny...
Zakończenie jest świetne, a zwłaszcza mnie ubawiło oburzenie tych paniuś, że oto
dziewczynka się tak brzydko zachowuje! a ona robi to samo co wszyscy, czyli
parodiuje dorosłych.
Film był przyjemny, chociaż nie wybitny i w sumie znów nie wiem, dlaczego dostał
tyle nominacji i tak dalej. Albo jest to jakaś wybitnie antyamerykańska rzecz,
albo w USA robią naprawdę słabe kino ;)

A co do mamusi karmiącej rodzinę fastfoodem- mnie się zdaje, że to 100% norma
jest. W końcu to kraj, gdzie wodę na herbatę podgrzewa się w mikrofali...

[noida]

Cillian Murphy się nazywa i należy zapamiętać to nazwisko, bo to jeden ze
zdolniejszych młodych aktorów obecnie, a przy tym mocno wybredny, jeśli chodzi o
reperturar. Dzięki temu udaje mu się uniknąć grania w superprodukcjach typu
zabili go i uciekł, chociaż zagrał ostatnio w "W stronę słońca", który nieco pod
tę kategorię podpada. A wygląd ma taki, że aż się prosi go obsadzić w jakiejś
komedii romantycznej w stylu lukrowatym aż do bólu zębów. Jakim cudem mu się
udało nie wpaść w te utarte szlaki, to nie wiem.

A jeśli chcesz zobaczyć naprawdę świetny film z jego udziałem, to wypożycz sobie
"Wiatr buszujący w jęczmieniu", genialne kino Kena Loacha, pokazujące początki IRA.

[nienietoperz]

Za jednym razem o wielu tematach wyzej:
Little Miss Sunshine widziana prawie rok temu na festiwalu w Burgu, kino bardzo
przyjemne i tylko chwilami przesentymentalizowane. Zdecydowanie moim faworytem
byl Potencjalny Pilot z kartka 'Go Hug Mom'. Z rozmowy z autorami zapamietalem
glownie to, jak opowiadali, ze dziewczynka do roli glownej zostala wybrana dosc
wczesnie (bodaj 2 lata przed realizacja filmu), i glowna obawa bylo to, ze nie
uda im sie zebrac pieniedzy zanim strasznie wyrosnie...

Notes on a Scandal widziane ostatnio, pelna (i nie do konca spodziewana)
rewelacja. Swietne zdjecia, Blanchettka jeszcze piekniejsza niz zwykle, Dench
porazajaco autentyczna, wszystkie postacie zreszta pokazane z pomyslem i klasa.
Ani momentu na nude czy dluzyzne. A juz Cate w wersji kociej a la Siouxie
Sioux... Palce lizac. Czytal moze ktos ksiazke mademoiselle Heller?


'The wind that shakes the barley' byl wielkim rozczarowaniem. Zrehabilitowal
sie ciut pod koniec, ale w calosci spodziewalem sie po Loachu i po tematyce
znacznie wiecej. Szklane oczy Cilliana Murphy az prosza sie do obsadzenia w
roli krwiozerczego androida, musi tylko sie chlopak pozbyc wzruszonej miny...

Z uklonami,
NN

[noida]

A mnie się "Wind" podobał. To było bardzo spokojne kino, taka saga trochę,
bardzo literackie. Ja się nie spodziewałam niczego, więc może dlatego się nie
rozczarowałam...
A co do szklanych oczu masz rację ;)

[staua]

"Notes on a Scandal" rzeczywiscie fantastyczny. Obejrzalam dzisiaj, swietne kino, Judi Dench jeszcze
raz udowodnila, ze jest swietna aktorka, Kate Blanchett jej nie ustepuje, calosc - rewelacja. Dlugo bede
ten film pamietac.

Parę osób, mały czas

[kubissimo]

obejrzane wczoraj. niestety entuzjastyczne recenzje sporo na wyrost :/
film jest tak naprawde zlepkiem scenek, ktore mozna potraktowac jako ciekawe
zadanie aktorskie, ale nie wylania sie z tego zadna konkretna calosc, no chyba
ze za glowny cel powstania filmu uznamy chec pokazania tego, ze artysci czesto
bywaja egocentrykami oderwanymi od rzeczywistosci (jakze to oryginalne, nespa?)

na liscie płac kwiat polskiego aktorstwa i oczywiscie milo ich zobaczyc w
filmie, ktory nie budzi poczucia zenady (piję do pierwszego odcinka "Dylematu
5"), do tego smiesznie zobaczyc Jande, ktora wyjatkowo gra z manierą Mai
Komorowskiej, ale caly czas nie do konca wiem, po co ten film powstal :/

[kubissimo]

pe.es
ogladajac ten film zastanawialem sie, czy w naszych czasach blizej nam do
sytuacji, kiedy w szkolach zacznie sie mowic glosno o tym, ze niektorzy polscy
tworcy byli gejami, czy moze predzej wypadna oni z programu szkoly, bo przeciez
byli pederastami (ukochane okreslenie LPRu & co)?

[mamarcela]

Ja się do tego filmu przymierzam jak do jeża, bo z jednej strony strasznie mnie
kusi, a z drugiej boję sie - Janda z manierą jak "Baja" Komorowska to chyba
dawka śmiertelna dla mnie biednej:)
Kusi mnie ten film także ze względu na postać Jadwigi Stańczakowej, na której
poezje natrafiłam dawno temu usiłując zrozumieć świat ludzi niewidzących. Kusi
mnie więc pytanie, jak z tym poradzili sobie twórcy filmu, ale prawda jest, że
ludzie widzący nie są w stanie tego ocenić, bo to jest kompletnie inny świat.
Pewnie skończy sie tak, że będę go oglądać na dvd, cofając co chwila i
opowiadając scenę po scenie mojej niewidomej przyjaciółce, coby ona wyraziła
swoje zdanie.

[kubissimo]

to chyba nie polecam tego filmu
Tu chodzi o relacje Miron - Jadwiga, a "slepa sekrtarka" jest potraktowana li i
jedynie jako dodatkowy smaczek. Natomiast sam film w ogole nie dotyka kwestii
swiata ludzi niewidomych. co najwyzej pokazuje doswiadczenia dermooptyczne, w
ktorych Stanczakowa brala udzial

[noida]

A mnie się ten film podobał, głównie ze względu na świetnie zarysowane tło
obyczajowe. Janda jest dobra, Hudziak jest dobry, a z biografiami to trochę jest
tak, że one powstają po to, żeby pokazać czyjeś życie, a nie, żeby się z tego
życia czegoś nauczyć. Tak przynajmniej jest zazwyczaj.
Taka spokojna, kameralna historia popołudniowa. Nie powiem, żeby to było jakieś
cudo, ale naprawdę przyzwoita rzecz. W zalewie totalnie negatywnych koszmarów ze
Śląska zdecydowanie miła odmiana.

[kubissimo]

jakie negatywne koszmary ze Śląska? "Angelusa" sobie obejrzyj (a nawet
ogladnij) to przestaniesz widziec ujemne minusy ;)

a biografie (jak chyba wszystkie filmy) powinny powstawac, zeby cos pokazac.
Bardzo cenie, te ktore niebalnie pokazuja niebanalny zyciorys (jak chociazby w
znakomitej "Iris"), albo subiektywna wizje czyjegos zycia
("Nizynski", "Wojaczek", czy seria biografii kreconych przez Kena Russella).
A Baranskiemu wyszly realistyczne obrazki, nieszczegolnie o czyms, ktore nie
skladaja sie w spojna calosc. Do tego obrazki sa krecone w konwencji 'reality'.
Taki Big Brother z yntelektualystami w rolach glownych. Brakowalo tylko
przyznawania plusow i minusow ;)

[noida]

Jeden Angelus wiosny nie czyni. Ty sobie za to oglądnij "Z odzysku", "Odę do
radości" czy "Doskonałe popołudnie" , to przestaniesz widzieć dodatnie plusy.
Możesz jeszcze sobie na dokładkę dorzucić "Drogę Molly", która chociaż nie
polska, świetnie się wpisuje w nurt "na Śląsku życie jest smutne i ponure".

Nie wiem, moim zdaniem biografie powstają po to, żeby przybliżyć nam jakąś
postać. Są tylko takim podrażnieniem, które ma nas zazwyczaj zmusić do
poczytania sobie więcej o danym autorze czy muzyku. Subiektywne wizje czyjegoś
życia to nie biografie, tylko subiektywne wizje. Może podobał Ci się na przykład
"Strajk"? Subiektywna wizja reżysera nie zachwyciła obiektu tej wizji :-P

A ja lubię realistyczne obrazki, brak jasnej puenty i codzienność w kinie. Ale
jak ja to mogę wytłumaczyć komuś, komu się nie podobało "Między słowami"... No
po prostu nie da się.

"Moje życie beze mnie" Coitex

[noida]

Wcześniejszy chronologicznie od "Życia ukrytego w słowach" jest jakby wprawką na
temat. Warto go zobaczyć, chociażby dla Marka Ruffalo, który gra rolę zupełnie
nie holiłudzką, a bardzo ciekawą. Coraz bardziej lubię tę panią reżyser. Ma oko
do podpatrywania zwyczajnych ludzi i ich zwyczajnych zmartwień. A przy tym jej
filmy mają jakąś pozytywną energię. Opowiadają o rzeczach smutnych, ale dają
nadzieję. Lubię takie rzeczy. Nie ckliwe i nie przesłodzone. Kawałek
przyzwoitego kina.

[staua]

Mark Ruffalo jest niezly - zaczelam go zauwazac w drugoplanowych rolach, a
teraz na niego poluje :-)

stranger than fiction

[kubissimo]

czyli "Przypadek Harolda Cricka" (kocham polskie tlumaczenia tytulow)
film zaczyna sie dobrze, potem robi sie swietnie, zeby na samym koncu z glosnym
PLASK spasc na bruk. rozumiem, ze tego chciala konwencja, ale mimo to szkoda,
bo film wzial to, co dobre z THE TRUMAN SHOW i ADAPTACJI i summa summarum mogl
byc dobry do samego konca

niedostatki lagodza boska Emma Thompson, urocza Maggie Gyllenhaal i niezly Will
Ferrel (na drugim planie Dustin Hoffman i Queen Latifah)

[noida]

Ale dlaczego zrobił plask Twoim zdaniem? Dlatego, że nie skończył się jak pisana
przez Thompson książka? Moim zdaniem takie było właśnie przesłanie filmu- że
życie to nie literatura i to, co uchodzi w powieści, w życiu przechodzi bez
echa. Nie chcę tutaj robić spojlerów, ale wydaje mi się, że takie zakończenie,
jakie ona dała, jest świetną puentą powieści, ale nie życia człowieka, ponieważ
życie człowieka nie ma zazwyczaj czytelników, którzy mogliby takie zakończenie
docenić.

La Môme

[kubissimo]

czyli jak chciał polski dystrybutor: Niczego nie żałuję - Edith Piaf
(najbardziej podoba mi sie to dodanie, ze to Piaf, TA Piaf)

obejrzane z małym poślizgiem, ale i tak sie pdobalo, nie mowiac o tym, ze z
biografi paryskiego wrobelka to ja znalem moze 5%, a teraz juz tak jakby troche
wiecej ;)
film sam w sobie bardzo nierowny. wiekszosc koncepcji rezysera jest dla mnie
niejasne (a co gorsza mam wrazenie, ze niejasne były również dla niego),
nadmierna liczba watkow mozna by obdzielic kilka filmow, a calosc jest troche
za dluga. ale to wszystko i tak pikus, bo wszystkie minusy ujemne wynagradza
Marion Cotillard. absolutnie genialna, swietnie ucharakteryzowana, a jeszcze
lepiej grajaca.
uwielbiam ta aktorke od czasu "Jeux d'enfants", ale tu doslownie wychodzi z
siebie i staje obok. i to kilka razy ;))))
bardzo mi sie podobal komentarz jednej z pan opuszczajacych kino: "szkoda jej,
taka mloda, a juz nic lepszego nie zagra" :)
mam nadzieje, ze pani sie pomylila :)

[kwiecienka1]

wczorajszy zwyciezca festiwalu z Cannes, czyli "4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni"
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4181078.html
przyznam, że ostatnio jestem trochę odklejona od rzeczywistości (hmmm, nawet
nie trochę, a bardzo), więc nawet nie wiem czy jest w polskich kinach...
jeśli jeszcze nie, to mam nadzieję, że może niedługo będzie
czy ktoś z was go widział?
może coś napisać?
pozdrawiam
Kwiecienka Odklejona

[kubissimo]

Cannes, jak i wiekszosc duzych, renomowanych festiwali, bazuje na premierach
filmowych. tak wiec "4 miesięcy..." raczej nikt jeszcze nie widział :)
ale pozyjemy, zobaczymy :)

[kwiecienka1]

he, i na tym polega moje (chwilowe ?) odklejenie od rzeczywistosci :)
nie kojarze podstawowych faktow...
ale, ale -> TWAcze juz nie raz mnie zaskoczyli, wiec nie zdziwilabym sie gdyby
nagle sie okazalo, ze ktos zalapal sie na jakis Absolutnie Wyjatkowo Premierowy
Pokaz :)
pozdrawiam
Kwiecienka i Pozdrowienia z Tropikalnego Krakowa

[staua]

Ucieszylam sie, ze ten film wygral, bo ogladalam inny film Mungiu (Occident) i
bardzo mi sie podobal. Ten mam nadzieje wkrotce przydybac z rumunskiej "sieci
osiedlowej" i miec go na komputerze. Musi sie tylko pojawic.

Zodiak

[kubissimo]

Fincher dalej w slabej formie. najnowszy film nie jest czysta komercja jak
Panic Room, ale i tak nie porywa.
przede wszystkim jest za dlugi (+/- 2,5 godziny). ja rozumiem, ze to opowiesc
na faktach, rozciagnieta na kilkadziesiat lat i Fincher nie chcial nic z niej
skreslac, ale niestety film sie dluzy :/ jak po raz PIŃDZIESIĄTY zobaczylem
napis "4 miesiace pozniej" to chcialem wyjsc z kina (zreszta niektorzy
wychodzili). najciekawsza rzecza w calym filmie byly koncowe napisy, gdzie
przedstawiono dalsze losy bohaterów ;)
historia bedaca podstawa tego filmu jest naprawde intrygujaca, ale w filmie
gdzies to sie rozmylo, a do tego film w duzej mierze jest powtorka z Siedem :/

aktorsko tez nie porywa, a jedynym pozytywem jest Robert Downey Jr., który jako
jedyny daje radę. Wlasciwie drugim (i ostatnim) plusem jest muzyka. Wlasnie
sobie slucham plyty i jest naprawde dobra :)

zastanawia mnie, ze kolejny raz jest to wylacznie film o facetach, a kobiety sa
li i jedynie trzecim planem (jedynym wyjatkiem byly tu Panic Room i Alien, w
których i tak glowne bohaterki byly bardzo męskie). a do tego oczywiscie
wszyscy panowie sa obrzydliwie przystojni (Gyllenhaal, Downey Jr., Ruffalo,
Mulroney). trademark Finchera, czy moze ukryte pragnienia? ;)