acknowledgments

[itek1]

czyli cos bez czego ksiazka nie moze sie obyc, zwlaszcza jesli autorem jest Amerykanin i kosztowala go ona naprawde wiele trudu.
Od dawna jestem fanem tego typu tworczosci; moja rekacja na nia to zdumienie pomieszane ze szczypta zazdrosci (wszakze jestem swiadomy, ze nigdy nie zdobylbym sie na wyrazenie wdziecznosci w tak otwarty sposob (w kazdym razie byly okazje i nie zdobylem sie na nic poza standardowym jednolinikowym szablonem) i troche mi z tego powodu smutno).
Jak obszerne moga byc te podziekowania (czesto wymieniani sa nie tylko zona/maz, dzieci, rodzice/tesciowie i wspolparcownicy, ale rowniez np. pani z bufetu przygotowujaca smaczne kanapki :)) i ile poezji mozna znalezc w sticte technicznych ksiazkach :)
Przyklad, ktory mam wlasnie pod reka- "Jezyk C++ bardziej efektywny" Scotta Meyersa (to jeden z najwiekszych w swiecie autorytetow odnosnie jezyka C++) dziekuje na 6 str.!, nie zapomina przy tym "o psinie Persefonie, ktorej istnienie zmienilo caly [jego] swiat. Bez niej wprawdze ksiazka bylaby szybciej ukonczona i z mniejsza szkoda dal snu, ale tez mniej byloby chwil odprezenia". Po takich slowach trudno nie pokochac Scotta :)

Zastanawia mnie z czego wynika taka otwartosc ludzi z Zachodu (oczywiscie nie wszystkich, ale wielu, bardzo wielu) (BTW zauwazylem, ze np.Japonczycy sa bardziej lakoniczni i konkretni, ale i przy nich Polacy to milczki) i nasza skrytosc?
Czy to nie wymaga od nich zadnego wysilku, traktuja to po prostu jako dodatkowe wprowadzenie do ksiazki?
Czy relacje jakie istnieja w srodowisku, w ktorym oni zyja w jakis zasdniczy sposob sie roznia od naszych czego wynikiem jest ich latwosc i nasza trudnosc w tej dziedzinie?
Czy moze tam po prostu tylko jest wiecej ekstrawertycznych indywidualistow:)

[staua]

To jest rzeczywiscie ciekawe - w Europie wiekszosc autorow ogranicza sie chyba
do krotkiej dedykacji (jesli juz cokolwiek takiego zamieszczaja). A przeciez
powiesc to duzo pracy i duzo pomocy ze strony innych ludzi, niewazne, czy
merytorycznej, czy moralnej. Jakos, dopoki nie zwrociles na to uwagi, uwazalam
podziekowania za naturalne, bo sama pisze je (jak kazdy chyba) we wszystkich
publikacjach i gdybym napisala powiesc ;-) to umiescilabym na pewno spora liste.
Amerykanie na pewno staraja sie oddac sprawiesliwosc wszystkim ze swojego
otoczenia (czy szczerze, czy liczac na pomoc w przyszlosci, to inna sprawa) i
na pewno jest to doceniane, a takze przyjemne dla wymienionych. A jak juz sie
zacznie dziekowac, to przeciez nie mozna nikogo pominac...

[nienietoperz]

Dlugie listy podziekowan wydawaly mi sie zawsze ciut naciagane, i pachnialy
potrzeba typu: jak jest Jacek, to jesli nie bedzie Placka, to glupio wyjdzie. No
ale wtedy trzeba dopisac Agatke, i tak juz sie toczy.
Z drugiej strony zdarza sie tez tak, ze pisze prace samodzielna
doktorant/postdoc pana X; praca dotyczy tematyki, w ktorej X siedzi, w tekscie
czuc na kazdej stronie jego inspiracje i pomocna dlon, a nigdzie nie ma nawet
slowa wspomnienia o tym, ze moze mlody czlowiek jest X za cos wdzieczny.

W zwiazku z prostymi dedykacjami zreszta tez moze byc ciekawie; polecam krotki
artykulik:
books.guardian.co.uk/departments/generalfiction/story/0,,1793689,00.html
Wasz
NN

[staua]

O, to w matematyce jesli sie jest w grupie jakiegos profesora, to mozna napisac
prace, gdzie on nie jest ostatnim autorem? Bo u nas ZAWSZE musi byc ;-), nawet,
gdy pisze sie abstrakt albo przegladowke... Jedyny wyjatek to praca magisterska
i doktorska, ktorych sila rzeczy jest sie jedynym autorem. A dziekuje sie za
dyskusje (innycm czlonkom grupy), jakies odczynniki, ktore sie od kogos ma itd.

[zielka]

Ja bardzo cenie to, ze w artykulach lub ksiazkach czesto autorzy ktorych lubie
pisza w przypisie na dole: "I owe this point to Imie Nazwisko", i to chyba tylko
anglosascy filozofowie robia, i kiedys oczywiscie ludzie ze Szkoly
Lwowsko-Warszawskiej. Nie robia rzecz jasna Francuzi i wspolczesni znani mi Polacy.

Ale to jest zwiazane pewnie z inna wizja uprawiania dyscypliny, gdzie z jednej
strony jest faktyczny kolektywny wysilek nad czyms w miare technicznym, a z
drugiej pisanie "a la Kartezjusz", w szlafroku i przy kominku.

[nienietoperz]

Wiekszosc prac mtycznych ma jednego-dwoch autorow. Proces `dopisywania sie'
przez zwierzchnikow wystepuje, ale jest traktowany (przynajmniej przeze mnie,
ale tez chyba przez wiekszosc spolecznosci) jako mocno zalosny. Spora czesc
ludzi pracuje wylacznie samodzielnie, spora, w tym ja, wyraznie potrzebuje
kogos, od kogo mozna `odbijac' swoje pomysly. Kiedy zdarza sie, ze cos zostalo
napisane przez trzech ludzi, wtedy najczesciej kazdy mial 'swoj' kawalek, do
ktorego najmocniej sie przylozyl. No i oczywiscie kolejnosc autorow jest
alfabetyczna.
Zawsze mnie smieszyly (moze nieslusznie) publikacje podpisane przez
powiedzmy 10 osob - jak mozna uzyskac skoordynowany wysilek intelektualny w
takiej grupie? Czy nie jest to tak wlasnie, ze Jacek mial mglisty pomysl i
powiedzial o nim Agatce, Agatka wykonala cala prace umyslowa, ale Franek
naciskal przyciski, Zosia sprawdzila przeliczenia, Henio wstukal tekst do
komputera, a Jozek i tak sie musi tam znalezc, bo jest profesorem? Czy w
naukach 'stosowanych' nie zdarza sie nigdy, ze szef zespolu odmowi
automatycznego dokladania swojego nazwiska do pracy, z ktora nie mial wiele
wspolnego?

Wbrew pozorom nie staram sie zwyczajom z innych nauk dolozyc, staram sie tylko
zrozumiec, o co chodzi :-)

Z uklonami,
NN

[zielka]

... zapomniales nietoperzu dodac czlonkow spolecznosci, ktorzy zwykli pisac
sami, ale jednak pewnego dnia mowia sobie: "Mi tez sie nalezy Erdos Number" :) I
pisza z bliznim.

[staua]

Hehe, w naukach biologicznych normalka jest wielka liczba autorow, im lepsze
pismo, tym wiecej (Nature, Science, Cell). Ale niektore pisma (np. PNAS) maja
zwyczaj umieszczania informacji o wkladzie poszczegolnych autorow (np. ten i
ten zaprojektowali doswiadczenia, ten wykonal to, ten tamto, ten napisal
prace). Kolejnosc w zadnym wypadku nie jest alfabetyczna, chyba, ze jest dwoch
tzw. "pierwszych autorow", a i wtedy nie musi byc (ale powinna) chyba, ze sie
umowia, ze w tym artykule ten jest faktycznie pierwszy (ze wzmianka "these
authors contributed equally to this work") a w drugim odwrotnie.
Mocno to absurdalne, rzeczywiscie, i mocno skomplikowane.
Bycie szefa grupy ostatnim autorem nie jest tylko takim "dopisywaniem sie", no
bo to szef organizuje te grupe, nadaje kierunek badan, grupa ma okreslony
(przez niego) generalny temat) i (to jest najwazniejsze) jak sie jest na tenure
track, to potem otrzymanie tenure zalezy wlasnie od tego, ile i jakich
publikacji mialo sie jako ostatni autor od czasu wejscia na tenure track.
Ciekawa jestem, jak to jest w matematyce w USA, ale podejrzewam, ze
profesorowie tez duzo publikuja sami (oryginalnych prac, nie przegladowek), bo
przeciez myslenie tu wystarcza (chyba?) nie musza pracowac fizycznie przy
blacie doswiadczalnym. Inna sprawa jest, ze profesorowie na ogol zajeci sa
tutaj glownie zdobywaniem grantow dla grupy (to co, ze pracownicy maja wlasne
osobiste granty i profesor ma tenure, czyli swoja pensje - i tak trzeba miec
granty na odczynniki, instrumenty itd), niektorzy robia doswiadczenia, ale
traktuja to raczej jako luksus i bardzo sie ciesza, gdy im sie czasem uda
znalezc na to czas.

[nienietoperz]

Duzo spraw, wiec odpowiadam po kolei:

profesorowie, przynajmniej ci wciaz aktywni zawodowo, oczywiscie publikuja
duzo. Maja najczesciej na tyle duzo wiedzy i talentu, ze na napisanie pracy
potrzeba im znacznie mniej czasu. Pisza ze swoimi studentami czy postdocami;
czesto tez wspolpracuja z ludzmi z innych uczelni. Rozumiem zasadnicza roznice
miedzy praca doswiadczalna i teoretyczna - jesli sobie wymysle, ze z dowolnych
powodow chce sie zajac problemem X, to inwestuje w to tylko i wylacznie swoj
czas, a nie prace laborantow, odczynniki i tak dalej.

Jesli chodzi o peer review, to wiadomo, ze nie ma systemu idealnego. Nadal
jednak jestem przekonany, ze swietna praca zostanie przyjeta do czasopisma
mtycznego calkowicie niezaleznie od tego, kto ja napisal. Naukowiec o wielkim
nazwisku z drugiej strony raczej nie wysle wyniku slabego, bo nie ma takiej
potrzeby, a moglby sie tego potem wstydzic. Problem jest ewentualnie taki, ze
pojawiaja sie prace `wielkich ludzi' napisane bardzo hermetycznym jezykiem, w
ktorych trudno zrozumiec co tak naprawde zostalo zrobione. Taki sam tekst
wyslany przez poczatkujacego zostalby odeslany z prosba o rzetelna edycje
tekstu.

Pytan ciag dalszy - jak wobec tego odbywa sie proces awansowania? Czy jesli raz
ktos dostanie sie do dobrego labu (co oczywiscie nie jest zapewne latwe), to
moze do konca zycia byc beneficjentem systemu, ktory wpisuje jego nazwisko (na
miejscu 2,3, 7 czy 12tym) do kazdej pracy, ktora w jego grupie powstaje?
Strasznie to brzmi korporacyjnie - przeciez mysl pojedynczego czlowieka musi
byc na ktoryms etapie chyba istotna.

Znow moze wychodzi tu na jaw moja naiwnosc, ale nowe sa dla mnie skojarzenia
takich metod publikacji z filozofia; zawsze myslalem, ze to powszechny i
naturalny tryb dzialalnosci naukowej. Cos zostalo zrobione, wymyslone i tak
dalej przez pana A, to pan A. sie pod tym podpisuje. Jesli pani B. ma grupe
pracownikow, ktorej przewodzi, to w jasny sposob zasadnicza miara jej sukcesu
jako kierownika naukowego jest ilosc prac napisanych przez pracownikow, zas
miara sukcesu jako naukowca ilosc prac napisanych przez nia sama.

Wasz
NN

[staua]

> Jesli chodzi o peer review, to wiadomo, ze nie ma systemu idealnego. Nadal
> jednak jestem przekonany, ze swietna praca zostanie przyjeta do czasopisma
> mtycznego calkowicie niezaleznie od tego, kto ja napisal. Naukowiec o wielkim
> nazwisku z drugiej strony raczej nie wysle wyniku slabego,
Zgadzam sie jak najbardziej. Dlatego czesto recenzenci nie przyczepiaja sie do szczegolow w pracach
ze slawnymi nazwiskami, bo... no, pewnie po prostu mysla, ze jest w tym cos, czego ONI nie rozumieja
do konca, a wstyd sie przyznac. Mnie czesto sie zdarza dostac prace z uwagami recenzentow, kore sa
po prostu glupie, swiadcza o ich nieznajomosci tematu, sa niepotrzebne itd (no i wtedy pisze sie tylko
rebuttal letter, a nie rzeczywiscie np. robi dodatkowe doswiadczenia przez nich sugerowane).

> Pytan ciag dalszy - jak wobec tego odbywa sie proces awansowania? Czy jesli raz
> ktos dostanie sie do dobrego labu (co oczywiscie nie jest zapewne latwe), to
> moze do konca zycia byc beneficjentem systemu, ktory wpisuje jego nazwisko (na
> miejscu 2,3, 7 czy 12tym) do kazdej pracy, ktora w jego grupie powstaje?
> Strasznie to brzmi korporacyjnie - przeciez mysl pojedynczego czlowieka musi
> byc na ktoryms etapie chyba istotna.
Teoretycznie przynajmniej jest tak, ze owszem, mozna sobie siedziec w czyims labie i robic male
fragmentaryczne doswiadczenia uzupelniajace czyjes prace, i byc na "srodkowych" miejscach. Szef
wtedy widzi, ze pracujesz i wpisujesz sobie te prace do CV. Ale w labach akademickich mozna byc tylko
studentem, doktorantem, postdokiem (nikt nie chce chyba miec takiej pracy na zawsze, chocby ze
wzgledu na zarobki), technikiem, lub, gdy nie chce sie uczyc innych (no bo profesor musi to jeszcze
robic przeciez), Research Scientist, Associate, itd (w tym ostatnim przypadku jednak i tak ma sie czesto
swoja wlasna podgrupke i jest sie ostatnim autorem, majac swoje wlasne, moze troche mniejsze,
granty). Moze w matematyce jest znowu inaczej...
Tak naprawde licza sie prace, w ktorych sie jest pierwszym albo ostatnim autorem (co widac w
cytowaniach - albo X et al., albo badania z laboratoium Z - i tu odsylacz do bibliografii). Najlepiej miec
pare dobrych publikacji jako pierwszy autor, zeby dostac sie na tenure track (choc znam przypadki,
kiedy przymykano na to oko, jesli kandydat prezentowal dobry research plan i mial grant). O waznosci
ostatniego juz pisalam.
Jesli chce sie przejsc do przemyslu, nie jest to chyba tak wazne, duzo ludzi robi to bez dobrych
publikacji. A tam, jak sie awansuje, juz nie wiem...

Ciekawa tez jestem, jak jest w fizyce, pewnie jest podobne rozroznienie miedzy fiz. teoretyczna i
doswiadczalna. Moja kolezanka z liceum jest w bardzo dobrym (fizyka teoretyczna) w Oxfordzie i tam
pozostaje juz od dluzszego czasu, publikuje i nie wiem, czy chce awansowac.
Druga sprawa, to pewnie brytyjski system, z lecturerami, rozni sie troche od amerykanskiego...

Ale zrobilismy Itkowi dygresje, mam nadzieje, ze sie nie obrazi :-)

Szkoda, ze Broch nie pisze juz tutaj, pewnie moglby mnie skorygowac albo cos dodac, bo mozliwe, ze
cos widze nie do konca prawidlowo...

[nienietoperz]

No to jeszcze jedno doprecyzowanie potrzebne - powiedzmy, ze jest sie
postdokiem. Jak rozumiem, nie ma szans na zalapanie sie na ostatnie,
profesorskie miejsce - a jesli schemat ustawiajacy kolejnosc jest sztywny, to
jak sie znalezc na miejscu nr 1?
U nas liczy sie prozaicznie ilosc (i jakosc) prac. To, czy sa wspolautorskie ma
raczej mniejsze znaczenie, kolejnosc ze zrozumialych przyczyn nie liczy sie
kompletnie?

Jesli chodzi o awanse, w mtyce jest o tyle inaczej, ze stosunkowo bardzo malo
jest `stalych' etatow czysto naukowych. Statystycznie po doktoracie ma sie
szanse na jeden, dwa postdoki, i potem trzeba sobie szukac pracy wykladowcy -
lepiej, jesli stalej (w USA po prostu tenure track), gorzej, jesli czasowej.
Zdarza sie tez, ze ktos dostaje stala prace bezposrednio po doktoracie, ale
wtedy musi byc naprawde wyjatkowy. No i nie miec ochoty na swawolne nic
nierobienie - w sensie nie zajmowania sie studentami.

[staua]

Nie wiem, czy do konca rozumiem pytanie - na ogol kazdy w grupie ma swoj glowny projekt, z niego
powinny powstawac publikacje, w ktorych jest pierwszym autorem. czasem jakies projekty rozgaleziaja
sie i zazebiaja z innymi, czasem sie komus tam pomoze, czasem sie czegos nie dokonczy, ktos
przejmie projekt i zrobi wiecej, wtedy jest sie "srodkowym" autorem. Ja mam takie prace np. bo zajmuje
sie spektrometria mas, ktora czesto jest wykorzystywana jako metoda uzupelniajaca jakies badanie,
dlatego duzo mam takich wspolprac. Ale to troche strata czasu, wiec robie to tylko, jak jest latwe (kilka
razy wlaczylam sie we wspolprace, ktora zabrala mi duzo czasu i za ktores tam miejsce w publikacji to
sie po prostu nie oplaca, bo moglabym w tym czasie pracowac nad swoim projektem i miec pierwszego
autora szybciej).
Na pierwsze miejsce zawsze sa szanse. Rzadko nie udaje sie ich wykorzystac.
A ja mam techniczne pytanie - czy w matematyce jest taka publicznie dostepna baza publikacji jak w
naukach biol.-med. www.pubmed.org? Gdzie mozna sprawdzac publikacje ze swojej dziedziny
(najnowsze np.), kandydatow do pracy, potencjalnych szefow, albo znajomych?
Juz pewnie dzis nie odpiszesz, bo pozno u Was, do jutra wiec!

[nienietoperz]

Pytanie zrozumialas dobrze, a przynajmniej na to wskazuje odpowiedz. Mysle, ze
pojalem juz, jak sprawa dziala - wczesniej nie wiedzialem o tym, ze bedac
postdokiem ma sie bezposrednio `swoj' temat, wydawalo mi sie, ze skoro wszyscy
sa wspolautorami, to i badania sa jakos wspolne. Teraz to od razu ma wiecej
sensu - duzo Ci sie udalo zrobic w swoim kawalku, to masz duzo prac ze swoim
nazwiskiem z przodu. Nota bene, co to znaczy u Was duzo? U nas jedna dobra
praca rocznie to zupelnie niezla srednia, co wiecej, to juz w zasadzie bonus.

W kwestii serwerow z publikacjami, jest tak: po pierwsze istnieje Mathscinet,
prowadzony przez American Mathematical Society: www.ams.org/mathscinet
Nie jest darmowy, ale standardowo prawa dostepu ma kazda wyzsza uczelnia
(powinnas sie byc w stanie zalogowac z pracy i wyszukac sobie jakies dane).
Zawiera w zasadzie pelna liste publikacji, ktore ukazaly sie w porzadnych
czasopismach, z tytulem, autorami, danymi bibliograficznymi, numerem
klasyfikacyjnym okreslajacym tematyke i krotkim opisem/ocena zawartosci (to
ostatnie polega na tym, ze kazda praca, ktora dociera do Mathscinetu jest
wysylana do 'fachowca' z dziedziny z prosba o pare zdan na jej temat).

Poniewaz proces publikacji pracy trwa od 6 miesiecy do 3-4 lat, coraz
popularniejszy jest Arxiv (www.arxiv.org), serwer, na ktory w zasadzie kazdy
moze wyslac swoje preprinty/ostateczne wersje. W zasadzie, dlatego, ze
teoretycznie za pierwszym razem potrzeba czyjejs rekomendacji, odrzucane sa tez
pliki bezsensowne na pierwszy rzut oka. Poniewaz nie ma procesu recenzyjnego,
preprint umieszczony na Arxivie nie jest czyms, co umieszczasz chocby w swoim
CV, moze za to dzialac jako argument w sprawie pierwszenstwa uzyskania wynikow.
Sam w praktyce wysylam prace na Arxiv dokladnie w tym samym momencie, kiedy
wysylam ja do czasopisma z prosba o pzryjecie do druku.

Z uklonami niedzielnymi,
NN

[staua]

Dzieki za te baze AMS, rzeczywiscie, moge w niej sprawdzac nawet z domu, z
pracy musialabym, zeby sciagac cale publikacje. A idea Arxiv jest ciekawa.
Musze sprawdzic, jak to dziala (tam jeszcze nie zajrzalam)
Jedna dobra praca rocznie jako pierwszy autor to wedlug mnie tez bardzo dobry
wynik.

[staua]

A, jeszcze dodam, ze takie prace, gdzie jest duzo autorow, to zazwyczaj efekt
wspolpracy kilku grup i doswiadczenia w nich sa bardzo roznorodne i pozwalaja
spojrzec na problem czy odkrycie z roznych stron - jedna grupa specjalizuje sie
w biochemii, druga w genetyce, razem wychodzi im duzo wiecej i lepiej, niz moga
zrobic oddzielnie.
Ja tez sie staram zrozumiec, bo to bardzo ciekawe, w koncu matematyka od
biologii nie jest az tak odlegla, wydawaloby sie, ale mysle, ze jesli chodzi o
metody publikowania, blizsza jest wlasnie filozofii. Z mojej (szeroko pojetej)
dziedziny tak, jak opisujesz, mogliby ewentualnie publikowac ludzie
specjalizujacy sie w biologii teoretycznej.

[zielka]

staua napisała:
> jesli chodzi o
> metody publikowania, blizsza jest wlasnie filozofii. Z mojej (szeroko pojetej)
> dziedziny tak, jak opisujesz, mogliby ewentualnie publikowac ludzie
> specjalizujacy sie w biologii teoretycznej.

Statuo, to bylo do mnie? Jesli tak, to niejasno sie wyrazilam: w tradycji filo.
anglosaskiej powiedzmy i kiedys polskiej, zwyklo sie podkreslac ze ten a ten
punkt jest dzielem wspolpracy. W filozofii francuskiej natomiast (oraz
niemieckiej i pewnie polskiej) cos takiego ma miejsce o wiele rzadziej, bo ci
wlasnie filozofowie holduja tradycji kartezjanizmu (przez kartezjanizm rozumiem
postawe zdradzona przez Kartezjusza w Pierwszej Medytacji: je [suis] ici, assis
aupres du feu, vetu d'une robe de chambre, ayant ce papier entre les mains"...).

[staua]

Tak, to bylo tylko na podst. Twojego postu - widocznie zle cos zrozumialam. Teraz chyba juzlepiej.

[staua]

> Czy w
> naukach 'stosowanych' nie zdarza sie nigdy, ze szef zespolu odmowi
> automatycznego dokladania swojego nazwiska do pracy, z ktora nie mial wiele
> wspolnego?
Jeszcze na to nie odpowiedzialam. Jesli praca pochodzi z jednej grupy, nigdy
nie slyszalam o takim zdarzeniu. Z powodow wyjasnionych powyzej profesor jest
zawsze w pracach (koordynuje wysilki, glownie). Jednak ma to tez swoj plus bo
(teraz wkraczam juz na grzaski grunt moich opinii, nie faktow) ulatwia to
publikacje (ha, ha), zwlaszcza, gdy profesor jest znany w danej specjalnosci.
Tutaj moglabym wypisac duzo na temat systemu peer review. Gdy bylam doktorantka
(tak mniej wiecej do polowy studiow doktoranckich) bylam bardzo naiwana i
sadzilam, ze prace wysylane sa do recenzentow anonimowo. Niestety nie sa, i
kazdy recenzent zna nazwiska autorow, wiec jakby na to nie patrzec, ma to wplyw
na jego opinie o manuskrypcie (oczywiscie nie powinno, ale nie oszukujmy sie,
ludzie sa ludzmi).
Jedynym przypadkiem odmowy przez profesora (czy tez raczej "zrzeczenia sie")
autorstwa pracy byla taka odmowa Philipa Sharpa, ktory wykreslil swoje nazwisko
z publikacji, gdzie osoby z jego labu wspolpracowaly z innym labem (ktorego
szef byl ostatnim autorem). Philip Sharp to noblista i oczywiscie ma tenure,
nie potrzebuje grantow ani wiecej publikacji, niz ma, wiec to byl taki gest. A
ten drugi profesor tez byl dostatecznie znany (i tez z MIT albo Harvardu, juz
nie pamietam - o wlasnie, uczelnie tez sie licza ;-)), aby zapewnic publikacje
w bardzo dobrym pismie.

[samica1]

Kiedyś miałam taką sytuację, że pani autorka chciała zamieścić podziękowania paru osobom, dosyć skromne, na stronie nie tak wyeksponowanej, jak "dedykacyjna", tylko za spisem treści lub tam, gdzie drukarnia daje stopkę, no i jakoś ten fakt dotarł do zainteresowanych - i wyrazili oni stanowczy sprzeciw, że w żadnym wypadku nie i nie, no i trzeba było wyrzucić z wielkim trudem sformułowane zdanie, które brzmiało mniej więcej tak: "Dziękuję za udzieloną mi pomoc Państwu..., Panu..., Firmie..." :)

[sutekh1]

w ogromnej ilości książek podziękowania to normalny odzew za dar rozmowy czy
konsultacji i pozytywnego/krytycznego (krytyka konstruktywna) wpływu z ust
innych do uszu moich i do palców moich co tę książkę utkały.

U FraNCUZów rzeczywiści emało albo wcale takich denks, widzem denks nieustannie
i sam bedem pisał denks w knidze co ją redaguję.
Lepiej porozmawiajmy o wstępach do książek naukowych, moim faworytem jest jak na
razie wstęp do Knigi Tomasza bocheńskiego (nie pomne tytułu teraz) o Witkacego
powieściach, z 1991 roku.