demorgan
20.07.07, 15:18
Jak sie użalać to się użalać :)
Nie wątpię w to ze pewnie zostanę wyśmiany ale w końcu muszę to wykrzyczeć.
Mam 28 lat i wyjątkowo siedzącą pracę. Jestem programistą i spędzam przy
klawiaturze 10 godzinek dziennie. Do tego dochodzę różne fuchy, dorabianie etc....
Mam problem ze swoim wyglądem a konkretnie z tym że zaczyna mi się tworzyć
mięsień piwny :) Niestety nie od piwa, które pijam sporadycznie ze względu na
to że dużo jeżdżę samochodem. Piszę "Niestety" bo wtedy terapia byłaby banalna
odstawić piwsko a tak jest dużo trudniej.
Nie mam jeszcze tzw. "lustrzycy" i ogólnie nie jest tak bardzo tragicznie
(100kg / 1,8 m wzrostu) ale mam już naprawdę dość swojego wyglądu.
Mam naprawdę piękną narzeczoną i tym bardziej wpadam w kompleksy a parę lat
temu wyglądałem i czułem się naprawdę ok.
Wiem że terapia jest prosta
Primo: Mniej Żreć
Secundo: Ruszyć tyłek do jakiegoś działania fizycznego.
Niestety praktyka wykazuje że to co w teorii banalne nie zawsze w praktyce
wypala - co do jedzenia to jem dwa posiłki dziennie, nie jem syfu w postaci
fast foodów , żadnych golonek z piwem itp. Porcje są też normalne a nie takie
które przez miesiąc wyżywiłyby czteroosobową rodzinę. Dużo ważyw mało chleba i
ziemiaków. I co ? Brak efektu :(
Co do ruszania kiedyś uprawiałem sport ( 3 lata temu) triathlon, i
spadochroniarstwo ale studia i praca posadziły mnie za biurko. Wiem że to
zwykła wymówka i słabość ale po 10 - 12 godzinach w robocie po prostu mi się
na bieżnie iść nie chce :(. Skąd u mnie taka demotywacja ? Z kondycją nie jest
źle wciąż jestem w stanie przebiec te 6 - 10 km w rozsądnym tempie , a na
rowerku zrobienie stówki w 4-5 godzin to nie problem. Tylko że kiedy wracam do
domu i zgotuję obiad razem z narzeczoną to wszystko na co mnie stać to spacer.
Tak bardzo sobie obiecuje zmiany, ale motywacja leci w dół za każdym nieudanym
'od jutra'.
A jak na razie na 'od teraz' mnie nie stać :(
